ଅପୁନର୍ବୋଧସୌଷୁପ୍ତପଦପାଣ୍ଡିତ୍ଯପୀଵରୀ । ପାରମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଵିଶ୍ରାନ୍ତା ଚିରଶ୍ରାନ୍ତା ତତେ ପଦେ
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତି ନାହିଁ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ପରି ଅନ୍ଧକାର ଓ ନିଦ୍ରାର ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାକୁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଥକିଥିବା ସେ ଶାନ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଥାଏ।
ଏତତ୍ ତେ ମନସି କ୍ଷୀଣେ କଥିତଂ ପ୍ରଥମଂ ପଦମ୍ । ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଶୃଣୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତେର୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସୁପାଵନମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଏବେ ଏହାର ଦ୍ୱିତୀୟ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଏଷୈଵ ମନନୋନ୍ମୁକ୍ତା ଚିଚ୍ଛକ୍ତିଶ୍ ଶାନ୍ତିଶାଲିନୀ । ସର୍ଵଜ୍ଯୋତିସ୍ତମୋମୁକ୍ତଵିତତାକାଶସୁନ୍ଦରୀ
ଏହି ଚେତନାଶକ୍ତି, ଯାହା ମନରୁ ମୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ଧକାରରୁ ଦୂର, ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ସୁନ୍ଦର।
ଘନସୌଷୁପ୍ତଲେଖାଵଚ୍ଛିଲାନ୍ତସ୍ସନ୍ନିଵେଶଵତ୍ । ସୈନ୍ଧଵାନ୍ତସ୍ସ୍ଥରସଵଦ୍ ଵାତାନ୍ତସ୍ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିଵତ୍
ଏହି ଶକ୍ତି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିହ୍ନ ପରି, ପାଥର ଭିତର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ପରି, ପାଣିରେ ଲୁଚିଥିବା ଲୁଣ ପରି, ବାତାସରେ ଲୁଚିଥିବା ଚଳନ ପରି ଅଛି।
କାଲେନାଯାତି ତତ୍ରୈଵ ପରାଂ ପରିଣତିଂ ଯଦା । ଶବ୍ଦଶକ୍ତିର୍ ଇଵାକାଶେ ପରମାକାଶଗା ତଦା
ସମୟ କ୍ରମରେ ସେଠି ଉଚ୍ଚତମ ପରିଣତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଯେପରିକି ଶବ୍ଦର ଶକ୍ତି ଆକାଶରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଚେତ୍ଯାଂଶୋନ୍ମୁଖତାଂ ନୂନଂ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ ଚାପଲମ୍ । ଵାତଲେଖେଵ ଚଲନଂ ପୁଷ୍ପଲେଖେଵ ସୌରଭମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନ ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଥିବା ଆଗ୍ରହକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଯେପରିକି ପାଣି ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ବାୟୁରେଖା ଚଳନକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଫୁଲରେଖା ସୁଗନ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
କାଲତାକାଶତେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସକଲେ ଚାପଲେ ଽମଲା । ନ ଜଡାଂ ନାଜଡାଂ ସ୍ଫାରାଂ ଧତ୍ତେ ସତ୍ତାମ୍ ଅନାମିକାମ୍
ସମୟର ବିସ୍ତୃତିରେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ନ ଜଡ଼, ନ ଅଜଡ଼, ନ ବିସ୍ତୃତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କରେ—ଅନାମିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ବସିଥାଏ।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନାଂ ମହାସତ୍ତାପଦାଦ୍ ଗତାମ୍ । ତୁର୍ଯତୁର୍ଯାଂଶକଲିତାମ୍ ଅକଲଙ୍କାମ୍ ଅନାମଯାମ୍
ଦିଗ୍, ସମୟ ଓ ଏହାଦିର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଚତୁର୍ଥ ଉପରେ ଥିବା ଚତୁର୍ଥ ଅଂଶର ଅନୁଭବ କରେ, ନିର୍ମଳ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ।
କାଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଵିଶାଲାକ୍ଷସାକ୍ଷିଵତ୍ ସମଵସ୍ଥିତାମ୍ । ସର୍ଵତସ୍ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵପ୍ରକାରାସ୍ଵାଦତତ୍ପରାମ୍
ହେ ବିଶାଳ ନୟନି, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ଯାହା ସଦା ସମସ୍ତ କାଳରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଅନୁଭୂତିରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ପାଏ।
ଏଷା ଦ୍ଵିତୀଯା ପଦତା କଥିତା ତଵ ସୁଵ୍ରତ । ତୃତୀଯଂ ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପଦଂ ପଦଵିଦାଂ ଵର
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତଧାରିଣୀ, ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦବୀ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ତୃତୀୟ ପଦବୀ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ତୁମେ ଶୁଣ।
ଏଷା ଦୃକ୍ ଚେତ୍ଯଗଲନାଦ୍ ଅନାମାର୍ଥପଦଂ ଗତା । ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମତ୍ଵାଦିଶବ୍ଦାର୍ଥାଦ୍ ଅତୀତୋଦେତି କେଵଲମ୍
ଏହି ଦୃଷ୍ଟି, ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟର ଲୟ ହେବା ପରେ, ନାମ ଓ ଅର୍ଥ ଉପରେ ଯାଇ, 'ବ୍ରହ୍ମ' କିମ୍ବା 'ଆତ୍ମା' ଭଳି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଏକମାତ୍ର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ସ୍ଥୈର୍ଯେଣ କାଲତସ୍ ସ୍ଵାଚ୍ଛ୍ଯାନ୍ ନିଷ୍କଲଙ୍କପଦାତ୍ମନା । ତୁର୍ଯାତୀତାଦିନାମତ୍ଵାଦ୍ ଅପି ଯାତି ପରଂ ପଦମ୍
ଦୃଢତା, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପବିତ୍ରତା ଓ ନିର୍ମଳ ଅବସ୍ଥାର ଗୁଣରେ, 'ଚତୁର୍ଥାତୀତ' ଓ ଏହା ପରି ନାମରେ ପରିଚିତ ହୋଇ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସା ପରାତ୍ ପରମା କାଷ୍ଠା ପ୍ରଧାନଂ ଶିଵଭାଵତଃ । ନିତ୍ଯୈକା ନିରଵଚ୍ଛେଦ୍ଯା ତୃତୀଯା ପାଵନୀ ସ୍ଥିତିଃ
ଏହି ଅବସ୍ଥା ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ଶିବତାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶା, ତୃତୀୟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ନିବାସ, ଏହା ଚିରକାଳ ଏକ ଏବଂ ଅଖଣ୍ଡ।
ଚିରମ୍ ଅସ୍ଯାଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଯାଂ ସର୍ଵାଶାଧ୍ଵାନଦୂରଗା । ସା ମମାପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଵଚସାଂ ନ ସମାଯାତି ଗୋଚରମ୍
ଏହି ଦଶାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ ସମସ୍ତ ପଥ ଏବଂ ଆଶା ଦୂରେ ରହିଯାଏ; ହେ ପ୍ରିୟ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କଥାର ଆଉତାରେ ଆସୁନାହିଁ।
ତ୍ରିମାର୍ଗକଲନାତୀତମ୍ ଇତି ତେ କଥିତଂ ମୁନେ । ତିଷ୍ଠୈତସ୍ମିନ୍ ପଦେ ନିତ୍ଯମ୍ ଇତି ଦେଵସ୍ ସନାତନଃ
ମୁନି, ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ତିନି ପଥର ଗଣନାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ତାହା କହିଦେଲି; ଏହି ପଦରେ ସଦା ଅବିଚଳ ରୁହ, ହେ ସନାତନ।
ଏତନ୍ମଯମ୍ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ମୁନେ ତନ୍ମଯଵେଦନାତ୍ । ସତ୍ଯସଂଵେଦନାନ୍ ନେଦଂ ନ ଚ ନେଦଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନି, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଏହି ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ; ନିଜକୁ ଏହି ଭାବରେ ଜାଣିଲେ, ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏହା ଏହି ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏହି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ନେଦଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ କିଞ୍ଚିନ୍ ନେଦଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ନିଵର୍ତତେ । ଶାନ୍ତଂ ସମସମାଭାସମ୍ ଅଖମ୍ ଏଵ ଖକୋଶଵତ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ନାହିଁ, କିଛି ସମାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; ସବୁଠି ଶାନ୍ତ ଓ ସମାନ ଦେଖାଯାଏ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଏକାକୀ, ମଟିଏ ଭିତର ଆକାଶ ପରି।
ଅଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଦ୍ ଅସଙ୍କ୍ଷୋଭାଦ୍ ଘନାଘନତଯା ତଥା । ଅଵିକାରାଦିମତ୍ତ୍ଵାଚ୍ ଚ ନିତ୍ଯାନିତ୍ଯତଯା ଚିରମ୍
ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟତା, ଅଚଳତା, ଘନ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗୁଣ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳତା, ଆରମ୍ଭ ଥିବା ଓ ନ ଥିବା, ଚିରକାଳ ଧରି ଅବିଭାଜ୍ୟ ରହିଛି—
ଚିଦ୍ଘନାତ୍ମତଯା ଶୈଲକୋଶାନାଂ ଜଗତାମ୍ ଅପି । ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଭେଦୋ ଽସ୍ତି ସତାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତାମ୍ ଇଵ
ଚେତନାରେ ଘେରା ଶିଳାପର୍ବତ ଭଳି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ, ସତ କିମ୍ବା ଅସତ ଯେଉଁ ହେଉନାହିଁ, କିଛିମାତ୍ର ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ସମସ୍ତଂ ସଚ୍ ଛିଵଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଅତୀତଂ ଵାଗ୍ଵିଲାସତଃ । ଓଁ ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ ଚ ତନ୍ମାତ୍ରାତ୍ ତୁର୍ଯାଂଶାତ୍ ପରମ୍ ଓଁ ଇତି
ସମସ୍ତ କିଛି ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଶୁଭ, ଶାନ୍ତି ଓ ବାଣୀର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ; ଏହା 'ଓଁ' ର ତତ୍ତ୍ୱ, ଯାହା ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ, ପରମ ଅବସ୍ଥା।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵାନ୍ ଅମଲଦୃକ୍ ପରିଣାମତୋ ଽସ୍ମିନ୍ ସ୍ଫାରେ ପଦେ ସମୁପଶାନ୍ତରଵାଭିରାମଃ । ତୂଷ୍ଣୀମ୍ ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଅମୁନା ମୁନିନା ଚ ସାର୍ଧଂ ସଂଶାନ୍ତଵୃତ୍ତିର୍ ଅଥ ତତ୍ର ମୁହୂର୍ତମ୍ ଈଶଃ
ଏଭଳି କହି, ପବିତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶାନ୍ତିର ମଧୁରତାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେଠାରେ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ କିଛି ଖଣ୍ଡ ନିରବ ରହିଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲା।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତେନ ହରୋ ଗୌରୀକମଲିନୀସରଃ । ମଦ୍ଵିକାସୋନ୍ମୁଖସ୍ ସ୍ଵୈରଂ ଵିକାସଂ ବହିର୍ ଆଦଦେ
ତାପରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ହର, ଗୌରୀଙ୍କ ପଦ୍ମସରସରେ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି, ମୋ ପ୍ରତି ମୁହଁ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ମୁହଁର ଖୁସି ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଫୁଲିଉଠିଲା।
ଦୃକ୍ତ୍ରଯଂ ଦର୍ଶଯାମ୍ ଆସ ମୁଖାତ୍ କାଲଵଶୋଦିତମ୍ । ରୋଦସ୍ସମୁଦ୍ଗକାଦ୍ ଅର୍କରତ୍ନରାଶିମ୍ ଇଵୋଦିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁରୁ, କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରିତ, ତିନି ପ୍ରକାରର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ; ଯେପରି ଗିରିଶୃଙ୍ଗରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣିମାଳା ଉଦୟ ହୁଏ, ସେପରି ଏହା ଦେଖାଗଲା।
ଅକାଲଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯଦିନତେଜସ୍ ସ ସଂହରନ୍ । ନିଶାମ୍ ଅନାଶଯଂଶ୍ ଚେଷଦ୍ ଈଶୋ ମାମ୍ ଆହ ମାନିତମ୍
ଅସମୟରେ ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ସଂହାର କରି, ରାତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ କରି, ସେ ଭଗବାନ୍ ମୋତେ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ମୃଦୁ ଭାବେ କହିଲେ।
ମୁନେ ମନନମ୍ ଆହୂଯ ସ୍ଵସତ୍ତୈଵାଶୁ ମୀଯତାମ୍ । ତ୍ଵମ୍ ଅର୍ଥମ୍ ଆହରାହାର୍ଯଂ ପଵନସ୍ ସ୍ପନ୍ଦତାମ୍ ଇଵ
ମୁନି, ଆପଣ ନିଜେ ଚିନ୍ତାକୁ ଡାକନ୍ତୁ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣନ୍ତୁ; ଯେପରିକି ପବନ ହଳଚଳ ଆଣେ, ସେପରି ଆପଣ ଅର୍ଥକୁ ଧରିବାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
ଦ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯମ୍ ଇହ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ କିଂ ଶମଭ୍ରମୈଃ । ନ ହି ହେଯମ୍ ଉପାଦେଯଂ ଵେହ ପଶ୍ଯାମି ତଦ୍ଵିଦଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ତାହା ଦେଖିଲାପରେ ଆଉ ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା ଶାନ୍ତିରେ କ'ଣ ଲାଭ? ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୁଁ କିଛି ତ୍ୟାଗ କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖୁନି।
ଶାନ୍ତ୍ଯଶାନ୍ତିମଯାନ୍ ଏତାନ୍ ଵିକଲ୍ପାନ୍ ଗଲିତାନ୍ ଅସି । ଵିବୁଦ୍ଧଵାନ୍ ଯଥାସ୍ଥିତ୍ଯା ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମ୍ ଏଵ ଭଵାତ୍ମଦୃକ୍
ଶାନ୍ତି ଓ ଅଶାନ୍ତିର ଯେଉଁ ଭାବନାଗୁଡ଼ିକି ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛ; ଜାଗୃତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ଦେଖି, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜ ରୂପରେ ଅଛ।
ଇମାଂ ଦୃଶ୍ଯଦଶାମ୍ ଆଶୁ ବାଲବୋଧାଯ ଵା ପୁନଃ । ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ମଦୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ତୂଷ୍ଣୀଂସ୍ଥିତେନ କିମ୍
ଏହି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ଶୀଘ୍ର ଏକ ଶିଶୁର ବୁଝିବା ପାଇଁ ଧର, ଏବଂ ମୋ କଥା ଶୁଣ; ନିରବ ରହିବାର କ'ଣ ଉପକାର?
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ବାହ୍ଯବୋଧସ୍ଥଂ ମାମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ତ୍ରିଶୂଲଧୃତ୍ । କୁର୍ଵନ୍ ପ୍ରାହରଦ୍ ଅଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନାସରସୀନ୍ଦୁଂ ସିତୋତ୍ପଲମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ମୋତେ ବାହ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦେଖି, ତିନିମୁହାଁ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଭରା ହ୍ରଦରେ ଥିବା ସାଧା ଲୋଟସ୍ ଫୁଲକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଔଦାସୀନ୍ଯେନ ଦେହାନାଂ ଚିତ୍ ସ୍ଵସ୍ପନ୍ଦେଷୁ କାରଣମ୍ । ତଦାତ୍ମନାମ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵାନାଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଖମ୍ ଇଵ ଭୂରୁହାମ୍
ଦେହ ପ୍ରତି ଉଦାସୀନ ଥିଲେ, ଚେତନା ଦେହର ଚଳନର କାରଣ ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାରେ ଏକତା ଅନୁଭବନ୍ତି, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଶୂନ୍ୟ, ଗଛପାଇଁ ଆକାଶ ଯେପରି।