ପ୍ରତିଭାସସମୁତ୍ଥାନଂ ପ୍ରତିଭାସପରିକ୍ଷଯମ୍ । ଯଥା ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ତଥା ସଂସୃତିଵିଭ୍ରମଃ
ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ ଯେମିତି ଆସିଯାଏ ଓ ହେଉଁ ହେଉଁ କରି ହରାଯାଏ, ଏହା ଗଣ୍ଡର୍ବନଗର ଭଳି; ସେପରି ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅସାର ।
ପ୍ରାକୃତୋ ଽସ୍ମୀତି ଵିସ୍ମୃତ୍ଯା ତାଵଚ୍ ଛୋଚତି ଭୂମିପଃ । ଭୂମିପୋ ଽସ୍ମୀତି ସଞ୍ଜାତା ଯାଵନ୍ ନାସ୍ଯ ହୃଦି ସ୍ମୃତିଃ
ସାଧାରଣ ଲୋକ ଯେତେବେଳେ 'ମୁଁ ରାଜା' ବୋଲି ଭୁଲିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ 'ମୁଁ ରାଜା' ବୋଲି ସ୍ମୃତି ଆସିଲେ, ସେ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରହିନଥାଏ ।
ନଶ୍ଯତେ ଜାତଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରାକ୍ସ୍ମୃତିର୍ ଵର୍ତମାନଯା । ଶରଦେଵୋପଗତଯା ପ୍ରାଵୃଡ୍ ଜାଡ୍ଯଵିକାରିଣୀ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେପରି ନୂଆ ବର୍ଷା ଆସିଲେ ପୃଥିବୀ ମାନ୍ଦ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ ସ୍ମୃତିକୁ ନୂଆ ସ୍ମୃତି ଆସିଲେ ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ ।
ଘନପ୍ରଵାହା ଯୈଵ ସ୍ଯାଚ୍ ଚିତ୍ତେହା ସୈଵ ଵର୍ଧତେ । ଯ ଏଵୋଚ୍ଚୈସ୍ ସ୍ଵରସ୍ ତନ୍ତ୍ର୍ଯାସ୍ ସ ଏଵାକ୍ରାମତି ଶ୍ରୁତିମ୍
ମନରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରା ରହିଥାଏ, ସେଇ ଧାରା ବଢ଼ିଯାଏ; ଯେପରି ତାନ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଚାପିଲେ, ସେଇ ସ୍ୱର ଶ୍ରବଣକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ।
ଅହମ୍ ଏକୋ ଽହମ୍ ଆତ୍ମା ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏକାଂ ଭାଵଯ ଭାଵନାମ୍ । ତଯା ଭାଵନଯା ଯୁକ୍ତସ୍ ସ ଏଵ ତ୍ଵଂ ଭଵସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ଏକାକି — ଏହି ଭାବନାକୁ ମନରେ ଧର। ଏହି ଭାବନାରେ ଲଗି ରହିଲେ, ତୁମେ ସେଇ ଆତ୍ମାରେ ଏକାତ୍ମ ହେଇଯିବ। ଏହି ଭାବନା ହେଲେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ଏଵଂ ହ୍ଯ୍ ଅସମ୍ଭଵଦ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଭାଗଭାସ୍ଵଦ୍ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମ୍ ଉତ୍ତମପଦଂ ପରମ୍ ଏଵ ଦେଵଃ । ପୂଜାଂଶପୂଜନସୁପୂଜକପୂଜ୍ଯରୂପଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଵ ଚିତ୍ତପନୈକମୂର୍ତିଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ଉଦିତ ହୁଏ। ଏହି ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ପୂଜା, ପୂଜାର ଅଂଶ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜକ ଓ ପୂଜ୍ୟ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏହା କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ — ଚେତନାର ଏକମାତ୍ର ରୂପ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସଦସଦ୍ ଦେଵରୂପି ଚ । ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯପଦନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉତ
ଏହି ପ୍ରକାର, ଏହି ବିଶ୍ୱ ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁହିଁ ଭାବରେ ଦେବତା ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହା ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଏକତ୍ୱର ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ମୁକ୍ତ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଏକତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଅଛି।
ଚିତେଃ କଲଙ୍କଵଦ୍ ରୂପମ୍ ଇତି ସଂସାରିତାଂ ଗତମ୍ । ଅକଲଙ୍କମ୍ ଅସଂସାରି ତଚ୍ ଚାଭିନ୍ନଂ ଦ୍ଵଯାତ୍ମକମ୍
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ମଳିନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସଂସାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଅମଳ ଓ ସଂସାର ରହିତ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଅଖଣ୍ଡ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଇଯମ୍ ଅସ୍ମୀତି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତକଲଙ୍କା ଚିନ୍ ନିବଧ୍ଯତେ । ଏତାମ୍ ଏଵ କଲାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଵତ୍ଵାଭିନ୍ନାଂ ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଚେତନା 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଭାବି, ଏହି ପରିଚୟର ଦାଗ ଲାଗିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଏ। ଏହି ସୀମାବଦ୍ଧତାକୁ ନିଜ ପରି ଅଭିନ୍ନ ବୋଲି ବୁଝିଲେ, ମଣିଷ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଚିଦ୍ ଅର୍ଥାକାରତାଭାଵାଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସମୁଜ୍ଝତୀ । ସୁଖଦୁଃଖାଦିତାଂ ଧତ୍ତେ ନସତ୍ଯାଂ ସଦ୍ ଇତି କ୍ଷଣାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଚେତନାରେ କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଆକୃତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ତାପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଧାରଣ କରେ, ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଶୁଦ୍ଧା ନିରଂଶା ସତ୍ଯୈକା ସତ୍ତା ଚେତ୍ଯେଵମାଦିଭିଃ । ଵିମୁକ୍ତା ନାମଶବ୍ଦାର୍ଥୈସ୍ ସର୍ଵୈସ୍ ସର୍ଵାତ୍ମିକାପି ଖମ୍
ଚେତନା ଯଦିଓ ପବିତ୍ର, ଅଂଶହୀନ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସହିତ ଏକତାରେ ଅଛି, ଏହାକୁ 'ସତ୍ତା', 'ଚେତନା' ଇତ୍ୟାଦି ନାମରେ ଡାକାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ସମସ୍ତ ନାମ ଓ ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତର ମୂଳ ରୂପ, ଆକାଶ ପରି।
ସର୍ଵଂ ନିରୁପମଂ ଶାନ୍ତଂ ମନସୋ ଽନ୍ତେ ତ୍ରିମାର୍ଗଗମ୍ । ବ୍ରହ୍ମେଦଂ ବୃଂହିତଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଶକ୍ତ୍ଯାକାଶନିକାଶଯା
ସମସ୍ତ କିଛି ତୁଳନାହୀନ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ମନର ଶେଷ ପଥରେ ମିଳେ, ତିନି ପ୍ରକାରରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଏହିଏ ବ୍ରହ୍ମ, ବ୍ରହ୍ମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତୃତ, ଏହା ଚେତନାର ଶକ୍ତି ଆକାଶ ପରି ପ୍ରକାଶିତ।
ମନସା ମନସି ଚ୍ଛିନ୍ନେ ସର୍ଵାକ୍ଷପ୍ରସଵାତ୍ମନି । ଦ୍ଵିତୀଯେ ଽଥ ତୃତୀଯେ ଵା ପଦେ କିମ୍ ଅଵଶିଷ୍ଯତେ
ମନ ନିଜେ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୋଇଗଲେ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମୂଳରେ ଲିନ୍ ହେଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ କିମ୍ବା ତୃତୀୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଏଠାରେ କଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ?
ଯାଵତ୍ କିଲାତ୍ମନସ୍ ସତ୍ତା ମହାସତ୍ତୈଵ ତାଵତୀ । ସମସ୍ତାସ୍ତମଯେ ଜାତେ ସତ୍ତା କେଵ କୁତଶ୍ ଚ କା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆତ୍ମାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହେ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲାପରେ, କେଉଁଠି କିଏ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଯାଏ, କିଏ ତାହାକୁ ଦେଖିପାରିବ?
ମନସା ମନସି ଚ୍ଛିନ୍ନେ ସ୍ଵେନ୍ଦ୍ରିଯାଵଯଵାତ୍ମନି । ଵିଚାରେଣ ସମାଧାନାତ୍ ପ୍ରଯୋଗେଣ ଜଯେନ ଵା
ମନ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅଂଶରେ ଲୟ ହେଲେ, ବିଚାର, ଧ୍ୟାନ, ଅଭ୍ୟାସ କିମ୍ବା ବିଜୟ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ହେଉନାହିଁ,
ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯକଲନାଭେଦେ ଗଲିତେ କଲିତାତ୍ମନି । ସତ୍ଯାଲୋକେ ଜଗଜ୍ଜାଲେ ପ୍ରୋଚ୍ଛୂନେ ଵିଲଯଂ ଗତେ
ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଏକତ୍ୱର ଭେଦ ଯେତେବେଳେ ଅନୁଭୂତ ଆତ୍ମାରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟର ଆଲୋକରେ ସଂସାରର ଜାଲ ଭାଙ୍ଗି ଲୟ ହୋଇଯାଏ,
ଶିଷ୍ଯତେ ଶୀର୍ଣସଂସାରକଲନାକଲନାତ୍ମିକା । ଭୃଷ୍ଟବୀଜୋପମା ସତ୍ତା ଜୀଵସ୍ଯ ଚିତିନାମିକା
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ଭାବନା ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ ଯେଉଁ ତତ୍ତ୍ୱ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭଜା ଚାଷ ଦାଣା ପରି ଅକ୍ଷମ, ଏହାକୁ ଜୀବର ଚେତନା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀନାମକଲିତା ତ୍ଯଜନ୍ତୀ ଚେତ୍ଯଚର୍ଵଣମ୍ । ମନୋମହାଭ୍ରନିର୍ମୁକ୍ତଶରଦାକାଶକୋଶଵତ୍
ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଦେଖୁଥିବା, ଅପ୍ରକଟ ଓ ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଷୟ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ମନର ମହାମେଘ ହଟିଯାଇଥିବା ଶରତ୍ ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଶୁଦ୍ଧା ଚିଦ୍ ଭାଵମାତ୍ରସ୍ଥା ଚେତ୍ଯଚିଚ୍ଚାପଲାଦ୍ ଗତା । ଅଦୂରଵିପ୍ରକୃଷ୍ଟେଶା ପଦୋପନତିପାଵନୀ
ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାରେ ବସିଥାଏ, ବିଷୟ ଓ ଚେତନାର ଅସ୍ଥିରତାରୁ ମୁକ୍ତ, ନିକଟ କିମ୍ବା ଦୂର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ଚିଦ୍ ଵ୍ଯୋମାତ୍ମେତି କଲିତା ଗଲିତାଖିଲକଲ୍ପନା । ସମସ୍ତସାମାନ୍ଯଵତୀ ନାଵତୀର୍ଣଭଵାର୍ଣଵା
ଚେତନାକୁ ଚେତନାର ଆକାଶ ଭାବରେ ଧାରଣ କରାଯାଏ, ସମସ୍ତ କଳ୍ପନା ହରାଇଯାଇଛି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏହା ଭବସାଗରରେ ପଡ଼ିନାହିଁ।
ଅପୁନର୍ବୋଧସୌଷୁପ୍ତପଦପାଣ୍ଡିତ୍ଯପୀଵରୀ । ପାରମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ଵିଶ୍ରାନ୍ତା ଚିରଶ୍ରାନ୍ତା ତତେ ପଦେ
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନଃ ଜାଗ୍ରତି ନାହିଁ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ପରି ଅନ୍ଧକାର ଓ ନିଦ୍ରାର ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେଠାକୁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଥକିଥିବା ସେ ଶାନ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଥାଏ।
ଏତତ୍ ତେ ମନସି କ୍ଷୀଣେ କଥିତଂ ପ୍ରଥମଂ ପଦମ୍ । ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଶୃଣୁ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତେର୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସୁପାଵନମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲାପରେ ପ୍ରଥମ ଅବସ୍ଥା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଏବେ ଏହାର ଦ୍ୱିତୀୟ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶୁଣ।
ଏଷୈଵ ମନନୋନ୍ମୁକ୍ତା ଚିଚ୍ଛକ୍ତିଶ୍ ଶାନ୍ତିଶାଲିନୀ । ସର୍ଵଜ୍ଯୋତିସ୍ତମୋମୁକ୍ତଵିତତାକାଶସୁନ୍ଦରୀ
ଏହି ଚେତନାଶକ୍ତି, ଯାହା ମନରୁ ମୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ଧକାରରୁ ଦୂର, ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ସୁନ୍ଦର।
ଘନସୌଷୁପ୍ତଲେଖାଵଚ୍ଛିଲାନ୍ତସ୍ସନ୍ନିଵେଶଵତ୍ । ସୈନ୍ଧଵାନ୍ତସ୍ସ୍ଥରସଵଦ୍ ଵାତାନ୍ତସ୍ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିଵତ୍
ଏହି ଶକ୍ତି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଚିହ୍ନ ପରି, ପାଥର ଭିତର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ପରି, ପାଣିରେ ଲୁଚିଥିବା ଲୁଣ ପରି, ବାତାସରେ ଲୁଚିଥିବା ଚଳନ ପରି ଅଛି।
କାଲେନାଯାତି ତତ୍ରୈଵ ପରାଂ ପରିଣତିଂ ଯଦା । ଶବ୍ଦଶକ୍ତିର୍ ଇଵାକାଶେ ପରମାକାଶଗା ତଦା
ସମୟ କ୍ରମରେ ସେଠି ଉଚ୍ଚତମ ପରିଣତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ, ଯେପରିକି ଶବ୍ଦର ଶକ୍ତି ଆକାଶରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚେ।
ଚେତ୍ଯାଂଶୋନ୍ମୁଖତାଂ ନୂନଂ ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଯ୍ ଅମ୍ବ୍ଵ୍ ଇଵ ଚାପଲମ୍ । ଵାତଲେଖେଵ ଚଲନଂ ପୁଷ୍ପଲେଖେଵ ସୌରଭମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନ ଉପକରଣଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଥିବା ଆଗ୍ରହକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଯେପରିକି ପାଣି ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ବାୟୁରେଖା ଚଳନକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ଫୁଲରେଖା ସୁଗନ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
କାଲତାକାଶତେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସକଲେ ଚାପଲେ ଽମଲା । ନ ଜଡାଂ ନାଜଡାଂ ସ୍ଫାରାଂ ଧତ୍ତେ ସତ୍ତାମ୍ ଅନାମିକାମ୍
ସମୟର ବିସ୍ତୃତିରେ ସମସ୍ତ ଅଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ନ ଜଡ଼, ନ ଅଜଡ଼, ନ ବିସ୍ତୃତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କରେ—ଅନାମିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ବସିଥାଏ।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନାଂ ମହାସତ୍ତାପଦାଦ୍ ଗତାମ୍ । ତୁର୍ଯତୁର୍ଯାଂଶକଲିତାମ୍ ଅକଲଙ୍କାମ୍ ଅନାମଯାମ୍
ଦିଗ୍, ସମୟ ଓ ଏହାଦିର ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଚତୁର୍ଥ ଉପରେ ଥିବା ଚତୁର୍ଥ ଅଂଶର ଅନୁଭବ କରେ, ନିର୍ମଳ ଓ ଦୁଃଖରହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ।
କାଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ଵିଶାଲାକ୍ଷସାକ୍ଷିଵତ୍ ସମଵସ୍ଥିତାମ୍ । ସର୍ଵତସ୍ ସର୍ଵଦା ସର୍ଵପ୍ରକାରାସ୍ଵାଦତତ୍ପରାମ୍
ହେ ବିଶାଳ ନୟନି, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ଯାହା ସଦା ସମସ୍ତ କାଳରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଅନୁଭୂତିରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ପାଏ।
ଏଷା ଦ୍ଵିତୀଯା ପଦତା କଥିତା ତଵ ସୁଵ୍ରତ । ତୃତୀଯଂ ଶୃଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପଦଂ ପଦଵିଦାଂ ଵର
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତଧାରିଣୀ, ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦବୀ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ତୃତୀୟ ପଦବୀ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ତୁମେ ଶୁଣ।