ଆତିଵାହିକଦେହା ଚିଜ୍ ଜୀଵତାଂ ସମୁପାଗତା । ଭାଵନାତ୍ ପଞ୍ଚକୀଭୂତା ଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଅସ୍ମୀତି ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଚେତନାରୂପ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଆସିଥାଏ; ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହା ପାଞ୍ଚ ଭୂତରେ ଗଠିତ ହୋଇ, 'ମୁଁ ଏହି ପଦାର୍ଥ' ବୋଲି ଜାଣେ।
ତଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଣିନା ଭୁକ୍ତମ୍ ଆଶୁ ଗଚ୍ଛତି ଵୀର୍ଯତାମ୍ । ତତୋ ଽହଂ ପ୍ରାଣଵାଞ୍ ଜାତୋ ଵେତ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵାତ୍ମକମ୍
ଏହି ପଦାର୍ଥଟିଏ ଜୀବ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜିତ ହେଲେ, ଏହା ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏହିଠାରୁ 'ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱରୂପ।
ଅହନ୍ତାଦିକ୍ରମେଣାଶୁ ପଞ୍ଚକାନୁଭଵକ୍ରମାତ୍ । ସ୍ଥାଵରଂ ଜଙ୍ଗମଂ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଵେତ୍ତି ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଅହଂକାର ଓ ତାହା ପରେ ପଞ୍ଚ ଭୂତର ଅନୁଭୂତି ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁ ନିର୍ଜୀବ କିମ୍ବା ସଚଳ ବସ୍ତୁକୁ ଜାଣେ, ସେଠିକି ଏହି ଦେହ ତାହାରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ଦୃଢାଭ୍ଯାସକ୍ଷଯେଣ ଚ । ଵାସନାନ୍ତରସଂଶ୍ଲେଷାତ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଆକାରମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଯେତେବେଳେ ଯଥାସମୟର ଯୋଗ, ଦୃଢ଼ ଅଭ୍ୟାସ ଶେଷ ହେବା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବନା ମିଶିଯିବା ଦ୍ୱାରା, ପୂର୍ବ ଆକୃତି ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ଦ୍ଵିତ୍ଵସ୍ଵସଂଵିଦା ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଏକସ୍ଯୈଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ପୁଂସୋ ଵେତାଲସମ୍ପର୍କାଦ୍ ଵେତାଲ ଇଵ ଭାସୁରଃ
ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏକ ଅସଲି ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଯେପରିକି ଜଣେ ଲୋକ ଭୂତ ସହ ସଂସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସେ ଭୂତ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଦ୍ଵିତ୍ଵଵେଦନାଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନୋ ଵିନିଵର୍ତତେ । ନ କରୋମୀତି ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ ପୁରୁଷସ୍ଯେଵ କର୍ତୃତା
ଯେତେବେଳେ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ନିଜ ମନରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରିକି 'ମୁଁ କିଛି କରୁନି' ଭାବିଲେ, ଲୋକର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବ ଅପସାରିଯାଏ।
ପରମାର୍ଥତଯା ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ନ କିଲାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯତେ । ଅଵିକାରାଦିମତ୍ତ୍ଵେନ ସର୍ଵଗତ୍ଵେନ ସର୍ଵଦା
ପ୍ରକୃତରେ, ଆତ୍ମାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ; କାରଣ ଏହା ସଦା ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ମୂଳ ଏବଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଯତ୍ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପରଚିତମ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପକ୍ଷଯଂ ହି ତତ୍ । ଯଥା ମୁନେ ମନୋରାଜ୍ଯଂ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ଯଥା
ମୁନି, ନିଜର କଳ୍ପନାରେ ଯାହା ତିଆରି ହୁଏ, କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଲେ ସେଥିରେ କିଛି ରହିନଥାଏ; ଯେପରିକି ମନର ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର, କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଲେ ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସଙ୍କଲ୍ପରଚନଂ କ୍ଲେଶୋ ନ ସଙ୍କଲ୍ପଵିନାଶନମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପଯତ୍ନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵପୁର୍ଯାସ୍ ସୃଷ୍ଟୌ ନ ତୁ କ୍ଷଯେ
ଚିନ୍ତା ତିଆରି କରିବାରେ ଯେତେଷ୍ଟ କଷ୍ଟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଚିନ୍ତା ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ଏମିତି କଷ୍ଟ ନାହିଁ। ଯେପରି ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ତିଆରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ଭଙ୍ଗିଯିବାରେ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା ଲାଗେନି।
ପୁଷ୍ଟସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୁଃଖମ୍ ଆଗତମ୍ । ତଦ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ କ୍ଷଯି କାତ୍ର କଦର୍ଥନା
ମନରେ ଚିନ୍ତାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଲେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଏହା କେବଳ ଚିନ୍ତା ନଥିଲେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଏହି କଥାକୁ ଆଉ କେତେ ଦୃଢ଼ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?
ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ନରୋ ଦୁଃଖେ ନିମଜ୍ଜତି । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ସଙ୍କଲ୍ପ୍ଯ ସୁଖମ୍ ଅକ୍ଷଯମ୍ ଅଶ୍ନୁତେ
ମଣିଷ ଯେଉଁ କିଛି ଚିନ୍ତା କରେ, ସେ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଏ। କିନ୍ତୁ କିଛି ଚିନ୍ତା ନକରିଲେ, ସେ ଅନନ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ।
ସଙ୍କଲ୍ପଵ୍ଯାଲନିର୍ମୁକ୍ତଂ ସ୍ଥିତଂ ଚେତ୍ ତଵ ଚେତନମ୍ । ତଦାନନ୍ଦଵନୋଦ୍ଯାନେ ତ୍ଵମ୍ ଉଚ୍ଚୈଃ ପରିରାଜସେ
ତୁମର ଚେତନା ଯଦି ଚିନ୍ତାର ସାପୁଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି, ତେବେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦର ବଗିଚାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚମକୁଛ।
ସ୍ଵଵିଵେକାନିଲୈଃ କୃତ୍ଵା ସଙ୍କଲ୍ପଜଲଦକ୍ଷଯମ୍ । ପରାଂ ନିର୍ମଲତାମ୍ ଏହି ଶରଦୀଵ ନଭୋଽନ୍ତରମ୍
ନିଜ ବିବେକର ବାତାସରେ ଚିନ୍ତାର ମେଘକୁ ଦୂର କରି, ଶରତ୍କାଳର ଆକାଶ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ସଙ୍କଲ୍ପସରିତଂ ମତ୍ତାଂ ମତିଯନ୍ତ୍ରେଣ ଶୋଷଯନ୍ । ତତ୍ରୋହ୍ଯମାନମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଭଵାମନାଃ
ମନର ଯନ୍ତ୍ରରେ ଚିନ୍ତାର ମଦମସ୍ତ ନଦୀକୁ ଶୁଖାଇ, ସେଠାରେ ନିଜକୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ଶାନ୍ତ ହୋ।
ସଙ୍କଲ୍ପାନିଲନିର୍ଧୂତଂ ଭ୍ରାନ୍ତଂ ପର୍ଣତୃଣାଂଶଵତ୍ । ଭୂତାକାଶେ ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅଵଲମ୍ବ୍ଯାଵଲୋକଯ
ଚିନ୍ତାର ବାତାସରେ ଡହଳୁଥିବା ପତ୍ର ଓ ଘାସ ପରି ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ନିଜକୁ, ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଆକାଶରେ ଆଶ୍ରୟ କରି ଦେଖ।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପକକାଲୁଷ୍ଯଂ ଵିନିଵାର୍ଯାତ୍ମନାତ୍ମନଃ । ପରଂ ପ୍ରସାଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ପରମାନନ୍ଦଵାନ୍ ଭଵ
ନିଜ ଚିନ୍ତାର ଅପବିତ୍ରତାକୁ ନିଜେ ଦୂର କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରସାଦ ପାଇଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କର।
ସର୍ଵଶକ୍ତିତଯେହାତ୍ମା ଯଦ୍ ଯଥା ଭାଵଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତତ୍ ତଥା ପଶ୍ଯତି ତଦା ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵିଜୃମ୍ଭିତମ୍
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମା ଯେପରି ଭାବନା କରେ, ସେପରି ଦେଖେ। ଯାହାକୁ ଯେପରି ଚିନ୍ତା କରେ, ସେଠିକି ଦେଖିଥାଏ, କାରଣ ଏହା ସ୍ୱୟଂ ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରକାଶିତ।
ସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରମ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗନ୍ ମିଥ୍ଯା ସମୁତ୍ଥିତମ୍ । ଅସଙ୍କଲ୍ପନମାତ୍ରେଣ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କ୍ଵାପି ଵିଲୀଯତେ
ଏହି ସଂସାର କେବଳ କଳ୍ପନା ମାତ୍ରରୁ ଅସତ୍ୟ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଲେ, ଏହା କେଉଁଠି ଗଲା ଭଳି ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ସଙ୍କଲ୍ପଵାତଵଲିତଂ ଜନ୍ମଜ୍ଵାଲାକଦମ୍ବକମ୍ । ଅସଙ୍କଲ୍ପାନିଲସ୍ପର୍ଶାଦ୍ ଦୀପଵତ୍ ପରିଶାମ୍ଯତି
କଳ୍ପନାର ପବନରେ ଡହଳିଥିବା ଜନ୍ମର ଆଗୁନି ଝୁଣ୍ଡ, ଯେପରି ଅକଳ୍ପନାର ପବନ ଛୁଇଁଲେ ଦୀପ ଭଳି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ତୃଷ୍ଣାକରଞ୍ଜଲତିକାମ୍ ଇମାଂ ରୂଢିମ୍ ଉପାଗତାମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପମୂଲୋଦ୍ଧରଣାତ୍ ପରିଶୋଷଵତୀଂ କୁରୁ
ଏହି ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣାର ଲତାକୁ, ଯାହା ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଇଛି, ତାହାର ମୂଳ କଳ୍ପନାକୁ ଉଖାଡ଼ି ଶୁଖାଇଦେ।
ପ୍ରତିଭାସସମୁତ୍ଥାନଂ ପ୍ରତିଭାସପରିକ୍ଷଯମ୍ । ଯଥା ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ତଥା ସଂସୃତିଵିଭ୍ରମଃ
ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜିନିଷ ଯେମିତି ଆସିଯାଏ ଓ ହେଉଁ ହେଉଁ କରି ହରାଯାଏ, ଏହା ଗଣ୍ଡର୍ବନଗର ଭଳି; ସେପରି ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଅସାର ।
ପ୍ରାକୃତୋ ଽସ୍ମୀତି ଵିସ୍ମୃତ୍ଯା ତାଵଚ୍ ଛୋଚତି ଭୂମିପଃ । ଭୂମିପୋ ଽସ୍ମୀତି ସଞ୍ଜାତା ଯାଵନ୍ ନାସ୍ଯ ହୃଦି ସ୍ମୃତିଃ
ସାଧାରଣ ଲୋକ ଯେତେବେଳେ 'ମୁଁ ରାଜା' ବୋଲି ଭୁଲିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ 'ମୁଁ ରାଜା' ବୋଲି ସ୍ମୃତି ଆସିଲେ, ସେ ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ରହିନଥାଏ ।
ନଶ୍ଯତେ ଜାତଯା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରାକ୍ସ୍ମୃତିର୍ ଵର୍ତମାନଯା । ଶରଦେଵୋପଗତଯା ପ୍ରାଵୃଡ୍ ଜାଡ୍ଯଵିକାରିଣୀ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେପରି ନୂଆ ବର୍ଷା ଆସିଲେ ପୃଥିବୀ ମାନ୍ଦ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ସେପରି ପୂର୍ବ ସ୍ମୃତିକୁ ନୂଆ ସ୍ମୃତି ଆସିଲେ ତାହାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ ।
ଘନପ୍ରଵାହା ଯୈଵ ସ୍ଯାଚ୍ ଚିତ୍ତେହା ସୈଵ ଵର୍ଧତେ । ଯ ଏଵୋଚ୍ଚୈସ୍ ସ୍ଵରସ୍ ତନ୍ତ୍ର୍ଯାସ୍ ସ ଏଵାକ୍ରାମତି ଶ୍ରୁତିମ୍
ମନରେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରା ରହିଥାଏ, ସେଇ ଧାରା ବଢ଼ିଯାଏ; ଯେପରି ତାନ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଚାପିଲେ, ସେଇ ସ୍ୱର ଶ୍ରବଣକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ ।
ଅହମ୍ ଏକୋ ଽହମ୍ ଆତ୍ମା ତ୍ଵ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏକାଂ ଭାଵଯ ଭାଵନାମ୍ । ତଯା ଭାଵନଯା ଯୁକ୍ତସ୍ ସ ଏଵ ତ୍ଵଂ ଭଵସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ଏକାକି — ଏହି ଭାବନାକୁ ମନରେ ଧର। ଏହି ଭାବନାରେ ଲଗି ରହିଲେ, ତୁମେ ସେଇ ଆତ୍ମାରେ ଏକାତ୍ମ ହେଇଯିବ। ଏହି ଭାବନା ହେଲେ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ।
ଏଵଂ ହ୍ଯ୍ ଅସମ୍ଭଵଦ୍ ଇଦଂ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଭାଗଭାସ୍ଵଦ୍ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମ୍ ଉତ୍ତମପଦଂ ପରମ୍ ଏଵ ଦେଵଃ । ପୂଜାଂଶପୂଜନସୁପୂଜକପୂଜ୍ଯରୂପଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଵ ଚିତ୍ତପନୈକମୂର୍ତିଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ଉଦିତ ହୁଏ। ଏହି ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ପୂଜା, ପୂଜାର ଅଂଶ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜକ ଓ ପୂଜ୍ୟ ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ। ଏହା କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ — ଚେତନାର ଏକମାତ୍ର ରୂପ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ଥିତମ୍ ଇଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ସଦସଦ୍ ଦେଵରୂପି ଚ । ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯପଦନିର୍ମୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉତ
ଏହି ପ୍ରକାର, ଏହି ବିଶ୍ୱ ଥିବା ଓ ନଥିବା ଦୁହିଁ ଭାବରେ ଦେବତା ରୂପେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହା ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଓ ଏକତ୍ୱର ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏବଂ ମୁକ୍ତ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଏକତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଅଛି।
ଚିତେଃ କଲଙ୍କଵଦ୍ ରୂପମ୍ ଇତି ସଂସାରିତାଂ ଗତମ୍ । ଅକଲଙ୍କମ୍ ଅସଂସାରି ତଚ୍ ଚାଭିନ୍ନଂ ଦ୍ଵଯାତ୍ମକମ୍
ଚେତନା ଯେତେବେଳେ ମଳିନ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସଂସାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଏହା ଅମଳ ଓ ସଂସାର ରହିତ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଅଖଣ୍ଡ ରହିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିତ୍ୱ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଇଯମ୍ ଅସ୍ମୀତି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତକଲଙ୍କା ଚିନ୍ ନିବଧ୍ଯତେ । ଏତାମ୍ ଏଵ କଲାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଵତ୍ଵାଭିନ୍ନାଂ ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଚେତନା 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଭାବି, ଏହି ପରିଚୟର ଦାଗ ଲାଗିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଏ। ଏହି ସୀମାବଦ୍ଧତାକୁ ନିଜ ପରି ଅଭିନ୍ନ ବୋଲି ବୁଝିଲେ, ମଣିଷ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଚିଦ୍ ଅର୍ଥାକାରତାଭାଵାଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ସମୁଜ୍ଝତୀ । ସୁଖଦୁଃଖାଦିତାଂ ଧତ୍ତେ ନସତ୍ଯାଂ ସଦ୍ ଇତି କ୍ଷଣାତ୍
ଯେତେବେଳେ ଚେତନାରେ କୌଣସି ବସ୍ତୁର ଆକୃତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିତୀୟତା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ତାପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଆନନ୍ଦ, ଦୁଃଖ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଧାରଣ କରେ, ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ।