ସତି ଦ୍ଵିତ୍ଵେ କିଲୈକଂ ସ୍ଯାତ୍ ସତ୍ଯ୍ ଏକତ୍ଵେ ଦ୍ଵିରୂପତା । କଲେ ଦ୍ଵେ ଏଵ ଚିଦ୍ରୂପଂ ଚିଦ୍ରୂପତ୍ଵାତ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସତ୍
ଯଦି ଦ୍ୱିତୀୟତା ରହିଥାଏ, ତେବେ ଏକତା ମଧ୍ୟ ଥାଏ; ଯଦି ଏକତା ସତ୍ୟ, ତେବେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। କେବେ କେବେ ଚେତନା ଦୁଇଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଚେତନାର ସ୍ୱଭାବ ଥିବାରୁ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟତା ନାହିଁ।
ଏକାଭାଵାଦ୍ ଅଭାଵୋ ଽତ୍ର ଚୈକତ୍ଵଦ୍ଵିତ୍ଵଯୋର୍ ଦ୍ଵଯୋଃ । ଏକଂ ଵିନା ଦ୍ଵିତୀଯଂ ନ ନ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵିନୈକତା
ଏଠି ଏକତା ଓ ଦ୍ୱିତୀୟତା ଦୁହିଁର ଅଭାବ ଏକାଭାବରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ; ଏକ ନଥିଲେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ନଥିଲେ ଏକତା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
କାର୍ଯକାରଣଯୋର୍ ଏକସାରତ୍ଵାଦ୍ ଏକରୂପତା । ଫଲାନ୍ତସ୍ଯାପି ବୀଜାଦେର୍ ଵିକାରାଦି ହି କଲ୍ପନା
କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକେ ମୂଳ ଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଏକ ରୂପର। ବୀଜରୁ ଫଳ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦେଖାଯାଏ, ସେ ସବୁ କେବଳ ଭାବନା ମାତ୍ର।
ଚିତ୍ତ୍ଵଂ ଚେତ୍ଯଵିକଲ୍ପେନ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଫୁରତି ତନ୍ମଯମ୍ । ଵିକାରାଦି ତଦ୍ ଏଵାତସ୍ ତତ୍ସାରତ୍ଵାନ୍ ନ ଭିଦ୍ଯତେ
ଚେତନା ଓ ଚେତ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ଛାଡ଼ି, ଚେତନା ନିଜେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଚେତନା ହିଁ, କାରଣ ତାହାର ସ୍ୱଭାବ ଏହି ଅଟୁଟ ଅଂଶ, ତେଣୁ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ।
ଵିକାରାଦିଵିକଲ୍ପୋ ଽଯଂ ତତ ଉତ୍ଥାଯ ଵସ୍ତୁଷୁ । ଯାତି ସାର୍ଥକତାମ୍ ନାନାକାର୍ଯକାରଣକାଦିଭିଃ
ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଭିନ୍ନତାର ଧାରଣା ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ବିଭିନ୍ନ କାରଣ ଓ ପରିଣାମ ଦ୍ୱାରା ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହାର ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଁ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ତରଙ୍ଗସ୍ ସଲିଲେ ଽତୋଯମ୍ ଅତୋ ଽଯଂ ଯସ୍ଯ ତେ ସ ନଃ । ଶଶଶୃଙ୍ଗସମସ୍ ସୋ ଽପି ଯସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ସ ଖାଙ୍କୁରଃ
ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ପାଣିରେ ଥାଏ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ତାହାରେ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଏହା କାହାର? ଏହା ଖରା ଖରଗୋଷ ଶିଙ୍ଗ ଭଳି; ଯିଏ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ କହେ, ସେ ଆମକୁ ଆକାଶରେ ତାହାର ଅଙ୍କୁର ଦେଖାଉ।
ଵସ୍ତୁବୋଧେ ଽତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନେ ତଵାଲଂ ଵାଗ୍ଵିକଲ୍ପିତୈଃ । ଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦାଦି ଦୁଶ୍ଛେଦଂ ଵଚୋ ଵାକ୍ତ୍ଵାତ୍ କିଲ ଦ୍ଵିଜ
ଏଠାରେ ବସ୍ତୁର ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ହେଲେ, ତୁମର କଥା ବା କଳ୍ପିତ ଭିନ୍ନତାର କୌଣସି ଦରକାର ନାହିଁ; କଥା ଦ୍ୱାରା ବିଭାଜନ କିମ୍ବା ଅଲଗା କରିବା ନିର୍ଥକ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତିତ୍ଵଂ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ନ ଵିଭିଦ୍ଯତେ । ସ୍ଵମ୍ ଅଙ୍ଗ କଣକଲ୍ଲୋଲଜାଲାଦ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁଧିଵାରିଣଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକାକାର ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ; ଯେପରି ସମୁଦ୍ରର ପାଣି ଭିତରେ ଝାଗ, ଫୁଲକି ଓ ତରଙ୍ଗ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ପୁଷ୍ପପଲ୍ଲଵପତ୍ତ୍ରାଦି ଲତାଯା ନେତରଦ୍ ଯଥା । ଦ୍ଵିତ୍ଵୈକତ୍ଵେ ଜଗତ୍ତ୍ଵାଦି ତ୍ଵତ୍ତାହନ୍ତ୍ଵଂ ତଥା ଚିତେଃ
ଯେପରି ଫୁଲ, କୁଳି, ପତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲତାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ଦ୍ୱିତ୍ୱ, ଏକତ୍ୱ, ଏହି ସଂସାର, ଆତ୍ମତ୍ୱ ଓ ଅହଂଭାବ ମଧ୍ୟ ଚେତନାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ।
ଦେଶକାଲଵିକାରାଦିଭେଦଶ୍ ଚିଦ୍ରଚିତସ୍ ତୁ ଯତ୍ । ତଚ୍ ଚିଦ୍ ଏଵେତି ତେ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ନ ପ୍ରଶ୍ନୋ ଽତ୍ର ତଵୋଚିତଃ
ଦିଗ, ସମୟ, ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ଯେଉଁଠି ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ସେଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଚେତନା ହିଁ। ଏହିପରି କୁହାଯାଇଛି—ତୁମ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦେଶକାଲକ୍ରିଯାସତ୍ତାନିଯତ୍ଯାଦ୍ଯାଶ୍ ଚ ଶକ୍ତଯଃ । ଚିଦାତ୍ମିକା ଏଵ ଚିତେସ୍ ସତ୍ତ୍ଵାତ୍ ସମ୍ପତିତାସ୍ ସ୍ଵତଃ
ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ନିୟମ, ଦିଗ, ସମୟ ଓ କ୍ରିୟା ଭଳି ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ହେଉଛି; ଏହା ଚେତନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ, ସ୍ୱତଃସିଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଚିଚ୍ ଚ ଚର୍ଚିତଚେତ୍ଯେହ ଚିଦ୍ ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯଭିଧା ସ୍ମୃତା । ଯଥା ଵୀଚ୍ଯଭିଧାର୍ହତ୍ଵେ ସ୍ଥିତମ୍ ଅମ୍ବୁ ତରଙ୍ଗିତମ୍
ଏଠାରେ ଚେତନା, ଜାଣୁଥିବା ଓ ଜାଣାଯାଉଥିବା ସବୁକୁ ବ୍ରହ୍ମାଦି ନାମରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଆକାର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣିକୁ 'ତରଙ୍ଗ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅହମ୍ଭାଵତରଙ୍ଗସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵିଲାସମହାମ୍ବୁଧେଃ । ତରଙ୍ଗିତତ୍ଵମ୍ ଇଵ ଯନ୍ ନ ତାଵଚ୍ ଚେତ୍ଯତାଂ ଗତମ୍
ଯେପରି ମୋର ଭାବ ଏହି ଚେତନାର ମହାସାଗରରେ ଏକ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଉଠିଛି, ତେଣୁ ଏହି ତରଙ୍ଗ ଆଉ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁ ହୋଇନାହିଁ, କେବଳ ଚେତନାର ଖେଳ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଏକ ଲହରୀ ଭଳି ରହିଯାଏ।
ତଦ୍ ଏତତ୍ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ଯେଶ୍ଵରଶିଵାଦିଭିଃ । ଶୂନ୍ଯୈକପରମାତ୍ମାଦିନାମଭିଃ ପରିଗୀଯତେ
ଏହି ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସତ୍ୟ, ଈଶ୍ୱର, ଶିବ, ଶୂନ୍ୟ, ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାମରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।
ଏଵଂରୂପପଦାତୀତଂ ଯଦ୍ ରୂପଂ ପରମାତ୍ମନଃ । ତନ୍ ନ ନାମାର୍ହମ୍ ଅମଲଂ ଵିଷଯୋ ନ ଗିରାଂ ଚ ତତ୍
ଯେଉଁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ରୂପରୁ ଉପରେ, ସେହି ସ୍ୱରୂପକୁ କୌଣସି ନାମ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ନିର୍ମଳ ଓ କଥାର ଅନୁଭବରେ ଆସିପାରେ ନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ତସ୍ଯାସ୍ ତଲ୍ ଲତାଯା ମହାଚିତେଃ । ଫଲପଲ୍ଲଵପୁଷ୍ପାଦି ନ ଭିନ୍ନଂ ତନ୍ମଯଂ ଯତଃ
ଏଠାରେ ଯାହା କିଛି ଦେଖାଯାଏ, ସେସବୁ ମହାଚେତନାର ଅଂଶ; ଯେପରି ଲତାର ଫଳ, କୁଡ଼, ଫୁଲ ଏହି ସବୁ ତାହାର ନିଜସ୍ୱ ଧର୍ମ, ସେପରି ସମସ୍ତ କିଛି ଏହି ଚେତନାରୁ ହୋଇଯାଇଛି।
ମହାଚିଚ୍ଚେତ୍ଯଚଯନାଚ୍ ଚିଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଭିଧାଵତୀ । ସା ଜୀଵତ୍ଵଂ ସ ବାହ୍ଯତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଅଦ୍ଵି ଦ୍ଵୀଵ ପଶ୍ଯତି
ବଡ଼ ଚେତନାରେ ବିଭିନ୍ନ ବସ୍ତୁ ଯୋଗୁ ଚେତନା ନିଜେ ବାହାରି ଆସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ସେଠାରୁ ଜୀବତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ବାହ୍ୟତା ହୁଏ, ଏଭଳି ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଅଛି ବୋଲି ଭାସେ।
ସ୍ଵଯମ୍ ଅନ୍ଯେଯମ୍ ଅସ୍ମୀତି ଭାଵଯିତ୍ଵା ସ୍ଵଭାଵତଃ । ଅନ୍ଯତାମ୍ ଇଵ ସଂଯାତି ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ମିକାଂ ସ୍ଵତାମ୍
ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ, ଚେତନା ନିଜକୁ 'ମୁଁ ଏହି, ସେ ଅନ୍ୟ' ବୋଲି ଭାବିଥାଏ; ଏଭଳି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିଜୁକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖାଏ।
ଅକଲଙ୍କେନ ରୂପେଣ ରୂପଂ ଯତ୍ ସ୍ଵକଲଙ୍କଵତ୍ । ସଂସାରପତିତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚେତନେନୈଵ ଚେତିତମ୍
ଯାହା ସ୍ୱଚ୍ଛ ରୂପରେ ଅଛି, ନିଜ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ହେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ; ସେହି ଚେତନା ସଂସାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ଚେତନା ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଅନୁଭବ କରାଯାଏ।
ଚିଦ୍ଵପୁସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵୈତଦ୍ ଏକତୋ ଯାତି ଜୀଵତାମ୍ । ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯାଵଭାସେନ ଜୀଵୋ ଜୀଵତି ତନ୍ମଯଃ
ଏହି ଚେତନାର ରୂପ ନିଜେ ଏକ ପାଖରେ ଜୀବ ହୋଇଯାଏ; ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ୱର ପ୍ରଭାବରେ ଜୀବ ତାହାର ଏହି ତତ୍ତ୍ୱରେ ଅନୁଭବ କରି ଜୀବନ୍ତ ରହିଥାଏ।
ଆତିଵାହିକଦେହା ଚିଜ୍ ଜୀଵତାଂ ସମୁପାଗତା । ଭାଵନାତ୍ ପଞ୍ଚକୀଭୂତା ଦ୍ରଵ୍ଯମ୍ ଅସ୍ମୀତି ଵେତ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଚେତନାରୂପ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦେହ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଆସିଥାଏ; ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ଏହା ପାଞ୍ଚ ଭୂତରେ ଗଠିତ ହୋଇ, 'ମୁଁ ଏହି ପଦାର୍ଥ' ବୋଲି ଜାଣେ।
ତଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପ୍ରାଣିନା ଭୁକ୍ତମ୍ ଆଶୁ ଗଚ୍ଛତି ଵୀର୍ଯତାମ୍ । ତତୋ ଽହଂ ପ୍ରାଣଵାଞ୍ ଜାତୋ ଵେତ୍ତୀତ୍ଯ୍ ଅନୁଭଵାତ୍ମକମ୍
ଏହି ପଦାର୍ଥଟିଏ ଜୀବ ଦ୍ୱାରା ଭୋଜିତ ହେଲେ, ଏହା ଶୀଘ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏହିଠାରୁ 'ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଅନୁଭୂତିର ସ୍ୱରୂପ।
ଅହନ୍ତାଦିକ୍ରମେଣାଶୁ ପଞ୍ଚକାନୁଭଵକ୍ରମାତ୍ । ସ୍ଥାଵରଂ ଜଙ୍ଗମଂ ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଵେତ୍ତି ତତ୍ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଅହଂକାର ଓ ତାହା ପରେ ପଞ୍ଚ ଭୂତର ଅନୁଭୂତି ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁ ନିର୍ଜୀବ କିମ୍ବା ସଚଳ ବସ୍ତୁକୁ ଜାଣେ, ସେଠିକି ଏହି ଦେହ ତାହାରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ଦୃଢାଭ୍ଯାସକ୍ଷଯେଣ ଚ । ଵାସନାନ୍ତରସଂଶ୍ଲେଷାତ୍ ପୂର୍ଵମ୍ ଆକାରମ୍ ଉଜ୍ଝତି
ଯେତେବେଳେ ଯଥାସମୟର ଯୋଗ, ଦୃଢ଼ ଅଭ୍ୟାସ ଶେଷ ହେବା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବନା ମିଶିଯିବା ଦ୍ୱାରା, ପୂର୍ବ ଆକୃତି ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ଦ୍ଵିତ୍ଵସ୍ଵସଂଵିଦା ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଏକସ୍ଯୈଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ପୁଂସୋ ଵେତାଲସମ୍ପର୍କାଦ୍ ଵେତାଲ ଇଵ ଭାସୁରଃ
ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ଏକ ଅସଲି ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବକୁ ଅନୁଭବ କରେ; ଯେପରିକି ଜଣେ ଲୋକ ଭୂତ ସହ ସଂସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସେ ଭୂତ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।
ଅଦ୍ଵିତ୍ଵଵେଦନାଦ୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମନୋ ଵିନିଵର୍ତତେ । ନ କରୋମୀତି ସଙ୍କଲ୍ପାତ୍ ପୁରୁଷସ୍ଯେଵ କର୍ତୃତା
ଯେତେବେଳେ ଅଦ୍ୱିତୀୟତାର ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ନିଜ ମନରେ ଦ୍ୱିତୀୟତା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରିକି 'ମୁଁ କିଛି କରୁନି' ଭାବିଲେ, ଲୋକର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଭାବ ଅପସାରିଯାଏ।
ପରମାର୍ଥତଯା ଦ୍ଵିତ୍ଵଂ ନ କିଲାତ୍ମନି ଵିଦ୍ଯତେ । ଅଵିକାରାଦିମତ୍ତ୍ଵେନ ସର୍ଵଗତ୍ଵେନ ସର୍ଵଦା
ପ୍ରକୃତରେ, ଆତ୍ମାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ୱିତୀୟତା ନାହିଁ; କାରଣ ଏହା ସଦା ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଗୁଣର ମୂଳ ଏବଂ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଯତ୍ ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପରଚିତମ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପକ୍ଷଯଂ ହି ତତ୍ । ଯଥା ମୁନେ ମନୋରାଜ୍ଯଂ ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରଂ ଯଥା
ମୁନି, ନିଜର କଳ୍ପନାରେ ଯାହା ତିଆରି ହୁଏ, କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଲେ ସେଥିରେ କିଛି ରହିନଥାଏ; ଯେପରିକି ମନର ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ ନଗର, କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଲେ ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସଙ୍କଲ୍ପରଚନଂ କ୍ଲେଶୋ ନ ସଙ୍କଲ୍ପଵିନାଶନମ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପଯତ୍ନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵପୁର୍ଯାସ୍ ସୃଷ୍ଟୌ ନ ତୁ କ୍ଷଯେ
ଚିନ୍ତା ତିଆରି କରିବାରେ ଯେତେଷ୍ଟ କଷ୍ଟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଚିନ୍ତା ନଷ୍ଟ କରିବାରେ ଏମିତି କଷ୍ଟ ନାହିଁ। ଯେପରି ଗନ୍ଧର୍ବନଗର ତିଆରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ଭଙ୍ଗିଯିବାରେ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା ଲାଗେନି।
ପୁଷ୍ଟସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଦୁଃଖମ୍ ଆଗତମ୍ । ତଦ୍ ଅସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ କ୍ଷଯି କାତ୍ର କଦର୍ଥନା
ମନରେ ଚିନ୍ତାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଲେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଆସେ, ଏହା କେବଳ ଚିନ୍ତା ନଥିଲେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏଠାରେ ଏହି କଥାକୁ ଆଉ କେତେ ଦୃଢ଼ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ?