ଅକୃତ୍ରିମମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ଅବହିସ୍ସାଧନାସାଧ୍ଯଂ ସୁଖଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ଯେଉଁ ସୁଖଟି ନିଷ୍ପ୍ରୟାସ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଏକମାତ୍ର ଓ ଅଖଣ୍ଡ, ବାହ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳେନାହିଁ, ସେହି ସୁଖକୁ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ ତ୍ଵଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେନେଦଂ ତଵ ଵର୍ଣ୍ଯତେ । ନାସି ଦେଵାର୍ଚନେ ଯୋଗ୍ଯଃ ପୁଷ୍ପଧୂପମଯେ ମହାନ୍
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତୁମେ ଜାଗୃତ ହେଇଛ, ଏହିକଥା ତେଣୁ ତୁମ ପାଇଁ କୁହାଯାଉଛି। ତୁମେ ଫୁଲ, ଧୂପ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ।
ଅଵ୍ଯୁତ୍ପନ୍ନଧିଯୋ ଯେ ହି ବାଲାଃ ପେଲଵଚେତସଃ । କୃତ୍ରିମାର୍ଚାମଯଂ ତେଷାଂ ଦେଵାର୍ଚନମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେମାନେ ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ ମନ ଓ ଅପକ୍ୱ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିଶୁ ଓ ଦୁର୍ବଳ ମନର ଲୋକ; ସେମାନଙ୍କର ଦେବପୂଜା କୃତ୍ରିମ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଗନ୍ଧାକ୍ଷତୈଶ୍ ଚ ଦୀପୈଶ୍ ଚ ପୁଷ୍ପାଦ୍ଯୈଃ ପୂଜଯନ୍ତି ହି । ମିଥ୍ଯୈଵ କଲ୍ପିତୈର୍ ଦେଵମ୍ ଆକାରେ କଲ୍ପିତାତ୍ମକମ୍
ଗନ୍ଧ, ଅକ୍ଷତ, ଦୀପ ଓ ଫୁଲ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି; ଏହି ସମସ୍ତ ଉପଚାର କଳ୍ପିତ ଓ ମିଥ୍ୟା, ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେମାନେ ଆକାର ଓ ସ୍ୱଭାବରେ କଳ୍ପନା କରିଛନ୍ତି।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପକୃତୈଃ କୃତ୍ଵା କ୍ରମୈର୍ ଅର୍ଚନମ୍ ଆଦୃତାଃ । ବାଲାସ୍ ସନ୍ତାପମ୍ ଆଯାନ୍ତି ପୁଷ୍ପଧୂପଲଵାର୍ଚନୈଃ
ନିଜ ମନରେ ଭାବିଥିବା ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ପଦେପଦେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରି, ଏହି ଶିଶୁମନ ଲୋକମାନେ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କରି କେବଳ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି।
ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପକୃତୈର୍ ଅର୍ଥୈଃ କୃତ୍ଵା ଦେଵାର୍ଚନଂ ମୁଧା । ଯତଃ କୁତଶ୍ଚିନ୍ ମିଥ୍ଯାତ୍ମ ଫଲମ୍ ଅତ୍ରାର୍ପଯନ୍ତି ତେ
ନିଜ ମନରେ ଭାବିଥିବା ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଅବୁଦ୍ଧିରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେମାନେ ମିଥ୍ୟା ଭାବରେ କେଉଁଠୁସି ଅନ୍ୟ କିଛି ଫଳ ପାଇଯାନ୍ତି।
ପୁଷ୍ପଧୂପାର୍ଚନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କଲ୍ପିତଂ ବାଲବୁଦ୍ଧିଷୁ । ଯତ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭଵାଦୃଶେ ଽଯୋଗ୍ଯମ୍ ଅର୍ଚନଂ ତଦ୍ ଵଦାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଫୁଲ ଓ ଧୂପ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଏହି ଶିଶୁମନ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପାୟ ହେଉଛି; ତୁମ ପରି ଜଣେ ପାଇଁ ଏହି ପୂଜା ଅଯୋଗ୍ୟ, ଏହିଥିରେ କଣ ଅଛି, ମୁଁ କହୁଛି।
ଅସ୍ମଦାଦିସ୍ ତୁ ନୋ କଶ୍ଚିଦ୍ ଦେଵୋ ମତିମତାଂ ଵର । ଦେଵସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନାଧାରଃ ପରମାତ୍ମୈଵ ନେତରଃ
କିନ୍ତୁ ଆମ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେହି ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି; ଏହି ତିନି ଲୋକର ଆଧାର ଯେଉଁ ଦେବତା, ସେ ପରମାତ୍ମା ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି।
ଶିଵସ୍ ସର୍ଵପଦାତୀତସ୍ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପନାତିଗଃ । ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵଲିତୋ ନ ସର୍ଵୀ ନ ଚ ସାର୍ଵିକଃ
ଶିବ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ପାରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚିନ୍ତାରୁ ଉପରେ। ତଥାପି, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାହିଁ, ନ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଟେ।
ଦିକ୍କାଲାଦ୍ଯନଵଚ୍ଛିନ୍ନସ୍ ସର୍ଵାରମ୍ଭପ୍ରକାରକୃତ୍ । ଚିନ୍ମାତ୍ରମୂର୍ତିର୍ ଅମଲୋ ଦେଵ ଇତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ମୁନେ
ଯିଏ ଦିଗ, ସମୟ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୀମାରେ ବନ୍ଧା ନାହାଁନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ମୂଳ ରୂପ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସେଉଁଠି 'ଦେବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ମୁନି।
ସଂଵିତ୍ ସର୍ଵକଲାତୀତା ସର୍ଵଭାଵାନ୍ତରସ୍ଥିତା । ସର୍ଵସତ୍ତାପ୍ରଦା ଦେଵୀ ସର୍ଵସନ୍ତାପହାରିଣୀ
ଚେତନା ସମସ୍ତ ସମୟର ଭେଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ, ସମସ୍ତ ଭାବର ଭିତରେ ବସିଥାଏ, ସମସ୍ତକୁ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେଉଛି, ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସଦସତୋର୍ ମଧ୍ଯଂ ତଦ୍ ଦେଵ ଉଚ୍ଯତେ । ପରମାତ୍ମାପରାଭିଖ୍ଯଂ ତତ୍ ସଦ୍ ଓଁ ଇତ୍ଯ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସତ ଓ ଅସତ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ସେହିଁଠି 'ଦେବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହାକୁ ପରମାତ୍ମା ଓ ଅପରା ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ, ଏହାକୁ 'ସତ', 'ଓଁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମହାସତ୍ତାସ୍ଵଭାଵେନ ସର୍ଵତ୍ର ସମତାଂ ଗତମ୍ । ମହାଚିଦ୍ ଇତି ଚ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପରମାର୍ଥ ଇତି ଶ୍ରୁତମ୍
ଏହି ପରମ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି । ଏହାକୁ 'ମହାଚେତନା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ 'ପରମ ସତ୍ୟ' ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ ।
ସ୍ଥିତଂ ସର୍ଵତ୍ର ସର୍ଵର୍ତୁ ଲତାସ୍ଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯଥା ରସଃ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେଣ ମହାଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ମନାପି ଚ
ଏହା ସମସ୍ତ ଠାରେ, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ, ଲତାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ରସ ଯେପରି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥାଏ, ସେପରି ସାଧାରଣ ସତ୍ତାର ରୂପରେ ଏବଂ ମହାଚେତନାର ସ୍ୱରୂପରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି ।
ଯଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଅରୁନ୍ଧତ୍ଯା ଯଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ତଵାନଘ । ଯଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ପାର୍ଵତ୍ଯା ଯଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଗଣେଷୁ ଚ
ଯେଉଁ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କ ମନରେ, ଯେଉଁ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ତୁମରେ, ଅପାପୀ, ଯେଉଁ ଚେତନା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ମନରେ ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କ ମନରେ ଅଛି—
ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଯନ୍ ମମେଦଂ ଚ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଯଜ୍ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ । ତଦ୍ ଦେଵ ଇତି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ଵିଦୁର୍ ଉତ୍ତମବୁଦ୍ଧଯଃ
ଯେଉଁ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ମୋରେ ଅଛି, ଯେଉଁ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଏହି ତିନୋଟି ଜଗତରେ ଅଛି, ତାହାକୁ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ 'ଦେବତା', ଏହି ପରମ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି ।
ପାଦପାଣ୍ଯାଦିମାନ୍ ଅନ୍ଯୋ ଯୋ ଵା ଦେଵଃ ପ୍ରକଲ୍ପ୍ଯତେ । ସ ଚିନ୍ମାତ୍ରାଦ୍ ଋତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କିଂସାରଃ କିଲ କଥ୍ଯତାମ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ହାତ, ପାଉଁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟେ କଳ୍ପନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଛାଡ଼ି କିଛି ଏକ ସତ୍ୟ ସାର ରଖନ୍ତି କି? ଏହା ଖୋଲାସା କର।
ନ ସ ଦୂରେ ସ୍ଥିତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପସ୍ ସ କସ୍ଯଚିତ୍ । ସ ସଂସ୍ଥିତସ୍ ସଦା ଦେହେ ସର୍ଵତ୍ରୈଵ ଚ ଖେ ତଥା
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ସେ କେବେ ଦୂରେ ନୁହଁନ୍ତି, କିମ୍ବା କାହା ପାଇଁ ଅପହ୍ରାପ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ସେ ସବୁବେଳେ ଦେହରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ।
ସ କରୋତି ସ ଚାଶ୍ନାତି ସ ବିଭର୍ତି ପ୍ରଯାତି ଚ । ସ ନିଶ୍ଶ୍ଵସତି ସଂଵେତ୍ତା ସୋ ଽଙ୍ଗାନ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗାନି ଵେତ୍ତି ତେ
ସେ କାମ କରନ୍ତି, ସେ ଖାନ୍ତି, ସେ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଚଳନ କରନ୍ତି, ସେ ଶ୍ୱାସ ନିଅନ୍ତି, ସେ ଜାଣନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମର ଅଙ୍ଗ ଓ ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ସୋ ଽସ୍ଯାଂ ଵିଚିତ୍ରଚେଷ୍ଟାଯାଂ ପ୍ରକାଶାଯାଂ ଚ ତଦ୍ଵଶାତ୍ । ତତ୍ସ୍ଵରୂପନିବଦ୍ଧାଯାଂ ପୁର୍ଯାମ୍ ଅଙ୍ଗପୁରୀଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ରିୟା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଖେଳରେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦେହର ନଗରର ନାୟକ, ଏହାର ନିଜ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧା।
ଶରୀରପର୍ଵତସ୍ଥାଯାଂ ଚଲାଯାଂ ତତ୍ପ୍ରସାଦତଃ । ସୋ ଽସ୍ଯାଂ ଗହନକୋଶାଯାଂ ହୃଦ୍ଗୁହାଯାଂ ଗୁହେଶ୍ଵରଃ
ଦେହର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସି, ଏହି ଦେହ ଚଳିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ଏହି ଗଭୀର ମାନସିକ ଆବରଣ ମଧ୍ୟରେ, ହୃଦୟର ଗୁହାରେ, ଗୁହାର ମାଲିକ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
ମନଷ୍ଷଷ୍ଠେନ୍ଦ୍ରିଯାଚାରସତ୍ତାତୀତାମଲାତ୍ମନଃ । ତସ୍ଯ ସଂଵ୍ଯଵହାରାର୍ଥଂ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଚିଦ୍ ଇତି କଲ୍ପିତା
ଯାହାଙ୍କର ପରିଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ମନ, ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ସତ୍ତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି, ସେମାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଜଗତର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ 'ଚେତନା' ବୋଲି ନାମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ସ ଏଷ ଚିନ୍ମଯସ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ନିରଞ୍ଜନଃ । ଇମଂ ଭାସୁରମ୍ ଆଭାସଂ କରୋତି ନ କରୋତି ଚ
ସେଇ ଚେତନା, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପି, ନିର୍ମଳ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାକୁ ଦେଉଛି, ତଥାପି ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁନାହାନ୍ତି।
ସା ଚିଦ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଵିମଲା ଜଗଦର୍ଥାଂ ଜଗତ୍କ୍ରିଯାମ୍ । ଇମାଂ ରଞ୍ଜଯତି ପ୍ରାଜ୍ଞ ରସେନେଵ ମଧୁର୍ ଲତାମ୍
ସେଇ ଚେତନା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ଏହି ସଂସାର ଓ ତାହାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ରଙ୍ଗିନ କରେ, ହେ ପ୍ରାଜ୍ଞ, ଯେପରି ରସ ମିଠା ବେଳ ଲତାକୁ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ କରେ।
ଚାରଵୋ ଯେ ଚମତ୍କାରାଶ୍ ଚିତଶ୍ ଚିତି ଯଥାସ୍ଥିତମ୍ । ଚମତ୍କୁର୍ଵନ୍ତି କିଲ ତେ ଏତେ କେଚିନ୍ ନଭୋଽଭିଧାଃ
ଚେତନା ଯେପରି ଜ୍ଞାନରେ ବସିଥାଏ, ସେଠାରେ ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଏହାର କିଛିକୁ 'ଆକାଶ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କେଚିଜ୍ ଜୀଵାଭିଧାନାଶ୍ ଚ କେଚିଚ୍ ଚିତ୍ତାଭିଧାନକାଃ । କେଚିତ୍ କାଲାଭିଧାନାଶ୍ ଚ କେଚିଦ୍ ଦେଶାଭିଧାନକାଃ
କିଛିକୁ 'ଜୀବ', କିଛିକୁ 'ମନ', କିଛିକୁ 'ସମୟ', ଏବଂ କିଛିକୁ 'ସ୍ଥାନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କେଚିତ୍ କ୍ରିଯାଭିଧାନାଶ୍ ଚ କେଚିଦ୍ ଦ୍ରଵ୍ଯାଭିଧାନକାଃ । କେଚିଦ୍ ଭାଵଵିକାରାଦିଜାଡ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵାଭିଧାନକାଃ
କିଛିକୁ 'କାର୍ଯ୍ୟ', କିଛିକୁ 'ବସ୍ତୁ', ଏବଂ କିଛିକୁ ଭାବର ପରିବର୍ତ୍ତନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ମନର ଜଡତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରାକାଶ୍ଯାଦ୍ଯଭିଧାଃ କେଚିତ୍ କେଚିଚ୍ ଚୈଵ ତମୋଽଭିଧାଃ । ଅର୍କେନ୍ଦ୍ଵାଦ୍ଯଭିଧାଃ କେଚିତ୍ କେଚିଦ୍ ଯକ୍ଷାଭିଧାନକାଃ
କିଛିକୁ 'ପ୍ରଭା', କିଛିକୁ 'ଅନ୍ଧାର', କିଛିକୁ 'ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର', ଏବଂ କିଛିକୁ 'ଯକ୍ଷ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ନିରିଚ୍ଛସ୍ଵସ୍ଵଭାଵେନ ଵସନ୍ତେନ ଯଥାଙ୍କୁରଃ । ଜନ୍ଯତେ ତଦ୍ଵଦ୍ ଏଵେଯଂ ଜଗଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ ଚିଦାତ୍ମନା
ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ନିଜେ ଅଂକୁର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସମୃଦ୍ଧି ମଧ୍ୟ ଚେତନାରୁ ନିଜେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଚିଦ୍ ଇମାସୁ ସମଗ୍ରାସୁ ସର୍ଵଦୈଵୈକିକୈଵ ହି । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାମ୍ବୁଧିସଂସ୍ଥାସୁ ଶରୀରଜଲଜାଲିକା
ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକର ଅପାର ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଶରୀରର ଜାଲ ଭଳି ସବୁଠାରେ ସଦା ଏକମାତ୍ର ଚେତନା ଅଛି।