ଭଗଵନ୍ ଭୂତଭଵ୍ଯେଶ ସର୍ଵକାରଣକାରଣ । ଭଵତ୍ପ୍ରସାଦେନେଦଂ ମେ ଧାର୍ଷ୍ଟ୍ଯମ୍ ଅଭ୍ଯାଗତଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ନାଥ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ଏହି ନିର୍ଭୟତା ମୋ ମନରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵା ମହାଦେଵ ଯଦ୍ ଅହଂ ତତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆଶୁ ମେ । ବ୍ରୂହି ପ୍ରସନ୍ନଯା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତ୍ଯକ୍ତୋଦ୍ଵେଗମ୍ ଅନାମଯ
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି, ହେ ମହାଦେବ, ଯାହା ଜାଣିବାକୁ ମୋର ଇଚ୍ଛା, ଦୟାକରି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଓ ଶାନ୍ତ ମନେ ଆମକୁ ତାହା ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ।
ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯକରଂ ସର୍ଵକଲ୍ଯାଣଵର୍ଧନମ୍ । ଦେଵାର୍ଚନଵିଧାନଂ ମେ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ମହେଶ୍ଵର
ହେ ମହେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଓ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳକୁ ବଢ଼ାଇବା ଦେବତା ପୂଜାର ସଠିକ୍ ପ୍ରଣାଳୀଟିକୁ ମୋତେ ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ।
ଶୃଣୁ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵରମ୍ ଇଦଂ ଦେଵାର୍ଚନମ୍ ଅନୁତ୍ତମମ୍ । ଵଦାମି ମୁଚ୍ଯସେ ଯେନ କୃତେନ ସକୃଦ୍ ଏଵ ହି
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବପୂଜା ବିଷୟରେ ଶୁଣନ୍ତୁ; ମୁଁ କହିବି, ଏହା କେବଳ ଏକଥର କଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
କଚ୍ଚିତ୍ ଵେତ୍ସି ମହାଦେଵୋ ଦେଵଃ କସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଇତି ଦ୍ଵିଜ । ନ ଦେଵଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ନ ଚ ଦେଵସ୍ ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ କି ଜାଣିଛ, କିଏ ସେ ମହାଦେବ, କିଏ ସେ ଦେବତା? ପଦ୍ମନୟନ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବ ନୁହଁନ୍ତି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଶିବ ମଧ୍ୟ ଦେବ ନୁହଁନ୍ତି।
ନ ଦେଵଃ କମଲୋଦ୍ଭୂତୋ ନ ଦେଵସ୍ ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରଃ । ନ ଦେଵଃ ପଵନୋ ନାର୍କୋ ନାନଲୋ ନ ନିଶାକରଃ
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଦେବ ନୁହଁନ୍ତି, ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ବାୟୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ କେହି ଦେବ ନୁହଁନ୍ତି।
ନ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନାଵନିପୋ ନାହଂ ନ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ । ନ ଦେଵୋ ଦେହରୂପୋ ଽସ୍ତି ନ ଦେଵଶ୍ ଚିତ୍ରରୂପଧୃତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା, ମୁଁ କିମ୍ବା ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ, କେହି ଦେବ ନୁହଁନ୍ତି। ଦେବତା କେବେ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା ବିଚିତ୍ର ଆକାର ଧରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ଦେଵଃ କଲନାରୂପୀ ନାପି ଦେଵୋ ଭଵେନ୍ ମତିଃ । ଅକୃତ୍ରିମମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଵେଦନଂ ଦେଵ ଉଚ୍ଯତେ
ଦେବତା କେବେ ଗଣନା କରାଯାଇଥିବା ଆକାର ନୁହଁନ୍ତି, ମନର ଭାବ କିମ୍ବା ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଜେଉଁ ଜ୍ଞାନ ସ୍ୱାଭାବିକ, ଆଦି ଶେଷ ନାହିଁ, ସେଇ ଅନୁଭୂତିକୁ ଦେବତା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆକାରାଦିପରିଚ୍ଛିନ୍ନମ୍ ଇତି ଵସ୍ତୁନି ତତ୍ କୁତଃ । ଅକୃତ୍ରିମମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଵେଦନଂ ଚିଚ୍ଛିଵଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଆକାର ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ସୀମିତି ହୋଇଛି, ସେଠାରେ ଏହା କେମିତି ସମ୍ଭବ? ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହି ଅକୃତ୍ରିମ, ଆଦି ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଜାଗୃତିକୁ ଚେତନା ଓ ଶିବ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ତଦ୍ ଏଵ ଦେଵଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ ତତ୍ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ । ତଦ୍ ଏଵାସ୍ତି ଯତସ୍ ସର୍ଵଂ ସତ୍ତାସତ୍ତାତ୍ମରୂପଧୃତ୍
ଏହି ଚେତନାକୁ 'ଦେବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହାକୁ ହିଁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହା ଅଛି, କାରଣ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ, ଥିବା କିମ୍ବା ନଥିବା, ସବୁ ଏହାର ମୂଳ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଅଜ୍ଞାତଶିଵତତ୍ତ୍ଵାନାମ୍ ଆକାରାଦ୍ଯର୍ଚନଂ କୃତମ୍ । ଯୋଜନାଧ୍ଵନ୍ଯ୍ ଅଶକ୍ତସ୍ଯ କ୍ରୋଶାଧ୍ଵା ପରିକଲ୍ପ୍ଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ଶିବତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଆକାର ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି। ଯିଏ ଏକତାର ପଥରେ ଚାଲିପାରେ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଏକ ଛୋଟ ଉପାୟ ଧାରଣା କରାଯାଏ।
ଇଯତ୍ତାଦିପରିଚ୍ଛିନ୍ନଂ ରୁଦ୍ରାଦେଃ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଫଲମ୍ । ଅକୃତ୍ରିମମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ଫଲମ୍ ଆନନ୍ଦ ଆତ୍ମନଃ
ଯେଉଁ ଫଳ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯାହା ମାପ ଓ ଏହାଦି ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ, ସେଠାକୁ ଲଭ୍ୟ କରାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଅକୃତ୍ରିମ, ଆଦି ଓ ଶେଷ ନଥିବା ଯେଉଁ ଫଳ, ସେହି ଆତ୍ମାର ଆନନ୍ଦ।
ଅକୃତ୍ରିମଫଲଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଃ କୃତ୍ରିମଫଲଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ସ ତ୍ଯକ୍ତମନ୍ଦାରଵନଃ କାରଞ୍ଜଂ ଯାତି କାନନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଫଳକୁ ଛାଡ଼ି, କୃତ୍ରିମ ଫଳ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ୍ଦାର ଉଦ୍ୟାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରି କାରଞ୍ଜ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି।
ବୋଧସ୍ ସାମ୍ଯଂ ଶମ ଇତି ପୁଷ୍ପାଣ୍ଯ୍ ଅଗ୍ର୍ଯାଣି ତତ୍ର ଵୈ । ଶିଵଂ ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଅକଲମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅମଲଂ ଵିଦୁଃ
ସମବେଦନା ଓ ଶାନ୍ତି ଏଠାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଫୁଲ। ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଅଖଣ୍ଡ ଓ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଶମବୋଧାଦିଭିଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ ଦେଵ ଆତ୍ମା ଯଦ୍ ଅର୍ଚ୍ଯତେ । ତତ୍ ତଦ୍ଦେଵାର୍ଚନଂ ଵିଦ୍ଧି ନାକାରାର୍ଚନମ୍ ଅର୍ଚନମ୍
ଶାନ୍ତି, ବୁଝିବା ଭଳି ଫୁଲରେ ଦେବତା ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜିଲେ, ସେଇ ହେଉଛି ସତ୍ୟ ପୂଜା; ରୂପକୁ ପୂଜିବା କେବଳ ପୂଜା ନୁହେଁ।
ଆତ୍ମସଂଵିତ୍ତିରୂପଂ ତୁ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଵାର୍ଚନଂ ଜନାଃ । କୃତ୍ରିମାର୍ଚାସୁ ଯେ ସକ୍ତାଶ୍ ଚିରଂ କ୍ଲେଶଂ ଭଜନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମଚେତନାର ଆକାରରେ ପୂଜାକୁ ଛାଡ଼ି, କୃତ୍ରିମ ପୂଜାରେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି।
ଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯା ହି ଯେ ସନ୍ତୋ ବାଲକ୍ରୀଡୋପମଂ ନ ତେ । ଆତ୍ମଧ୍ଯାନାଦ୍ ଋତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କୁର୍ଵତେ ଦେଵପୂଜନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାତା ଓ ଜ୍ଞେୟକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନୀ; ସେମାନେ ଆତ୍ମାର ଧ୍ୟାନ ଛାଡ଼ି, ଶିଶୁମାନେ ଖେଳିଥିବା ପରି ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ।
ଆତ୍ମୈଵ ଦେଵୋ ଭଗଵାଞ୍ ଶିଵଃ ପରମକାରଣମ୍ । ଜ୍ଞାନାର୍ଚନେନାଵିରତଂ ପୂଜନୀଯସ୍ ସ ସର୍ଵଦା
ଆତ୍ମା ହିଁ ସେଇ ଦେବତା, ପୂଜ୍ୟ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ; ସେଉଁଠିକୁ ସଦା ଜ୍ଞାନରେ ଅବିରତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵମ୍ ଏତଚ୍ ଚେତନାକାଶମ୍ ଆତ୍ମାନଂ ଜୀଵମ୍ ଅଵ୍ଯଯମ୍ । ସ୍ଵଭାଵଂ ଵିଦ୍ଧି ନ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପୂଜ୍ଯପୂଜାତ୍ମପୂଜନମ୍
ଏହି ଚେତନାର ଆକାଶ, ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା, ଜୀବ — ଏହାକୁ ତୁମର ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ବୋଲି ଜାଣ; ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ପୂଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପୂଜ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆତ୍ମାର ପୂଜା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଚେତନାକାଶମାତ୍ରାତ୍ମ ଯଥା ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ପ୍ରଭୋ । ଯଥା ଚ ଚେତନସ୍ଯୈଵ ଜୀଵାଦିତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଉଚ୍ଯତାମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯେପରି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚେତନାର ଆକାଶ ଆତ୍ମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ଚେତନା କିପରି ଜୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ଆକାର ନେଇଥାଏ, ତାହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମୈଵ କିଲାସ୍ତୀହ ପାରାଵାରଵିଵର୍ଜିତମ୍ । ସର୍ଵତ୍ରାସମ୍ଭଵଚ୍ଚେତ୍ଯଂ ଯତ୍ କଲ୍ପାନ୍ତେଷୁ ଶିଷ୍ଯତେ
ଏଠାରେ କେବଳ ଚେତନାର ଆକାଶ ଅଛି, ଯାହାର କୌଣସି ସୀମା କିମ୍ବା ପାରାପାର ନାହିଁ। ସମସ୍ତ କାଳର ଶେଷରେ, ସେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ ଯାହା କେବେଠି ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏନି, ତାହା ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ।
ତଦ୍ ଯତ୍ ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକଚତି ତସ୍ଯ ସ୍ଵକଚନସ୍ଯ ତୁ । ସ୍ଵଯଂ ସଂଵିଦିତଂ ନାମ ତେନେଦଂ ଜଗଦ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଯାହା ନିଜେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ତାହା ପାଇଁ ନିଜର ଜ୍ଞାନ ଏହି ସଂସାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ଏହି ବୁଝିବା ପାଇଁ ପୂରାପୂରି ଯଥେଷ୍ଟ।
ଇତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ସ୍ଵପ୍ନପୁରଵଜ୍ ଜଗଦ୍ ଭାତି ଚିଦାତ୍ମକମ୍ । ଏଵଂ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରାତ୍ମ ଜଗଦ୍ ଅଚ୍ଛଂ ନ ଭିତ୍ତିମତ୍
ଏହିପରି, ସ୍ୱପ୍ନର ଏକ ସହର ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ସଂସାର ମଧ୍ୟ ଚେତନାର ରୂପେ ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି, ଚେତନାର ଆକାଶ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଥିବା ଏହି ସଂସାର ସୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅସାର।
ଅତ୍ଯନ୍ତାସମ୍ଭଵଚ୍ଚେତ୍ଯଦୃଷ୍ଟି ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରକମ୍ । ଚିତ୍ତ୍ଵାତ୍ କଚତି ସର୍ଗାଦୌ ଯତ୍ ତଜ୍ ଜଗଦ୍ ଇତି ସ୍ମୃତମ୍
ଯାହା କେବେଠି ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏନି, ସେଇ ଚେତନାର ଆକାଶ ମାତ୍ର ଅଛି। ଏହା ଚେତନାର ଗୁଣରୁ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ସେଇକୁ ସଂସାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଵପ୍ନପୁରାକାରଂ ଯଦ୍ ଇଦଂ ଭାସତେ ଜଗତ୍ । ତତ୍ର ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯତା ନାମ କା କୁତଃ
ସେଠାରୁ ଏହି ସଂସାରଟି ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନର ଏକ ସହର ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେତନାର ଆକାଶରେ ହିଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ; ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଥିବାର ସମ୍ଭାବନା କେଉଁଠୁ ଆସିପାରିବ?
ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଏଵ ଗିରଯଶ୍ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଜଗଦମ୍ବରମ୍ । ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଆତ୍ମା ଜୀଵଶ୍ ଚ ଚିନ୍ମାତ୍ରଂ ଭୂତସନ୍ତତିଃ
ପାହାଡ଼, ଏହି ସଂସାରର ଆକାଶ, ଆତ୍ମା ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଜୀବ, ପ୍ରକୃତିର ସମସ୍ତ ଉପାଦାନ—ସବୁଠି ଚେତନା ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ।
ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମମାତ୍ରାଦ୍ ଇତରତ୍ ସର୍ଗାଦୌ ସର୍ଗଵେଦନେ । ଭିନ୍ନଂ ସ୍ଵପ୍ନପୁରେ ଚାଙ୍ଗ କିଂ ସମ୍ଭଵତି କଥ୍ଯତାମ୍
ଚେତନାର ଆକାଶ ଛଡ଼ା, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ କିମ୍ବା ସୃଷ୍ଟିର ଅନୁଭୂତିରେ, ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ଭିତରେ ଅଲଗା କିଛି ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ସମ୍ଭବ କି? କହ, ପ୍ରିୟ।
ଆକାଶଂ ପରମାକାଶଂ ବ୍ରହ୍ମାକାଶଂ ଜଗଚ୍ ଚିତିଃ । ଇତି ପର୍ଯାଯନାମାନି ତରୁପାଦପଵୃକ୍ଷଵତ୍
ଆକାଶ, ପରମ ଆକାଶ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆକାଶ, ସଂସାର ଏବଂ ଚେତନା—ଏହାମାନେ ସବୁ ଏକାଇ ପରିଚୟ ଦେଉଥିବା ନାମ, ଯେପରି ଗଛ, ଗଛପୋଦା, ଜଡି ଏକାଇ ଅର୍ଥ ଦିଏ।
ଏତଚ୍ ଚ ସ୍ଵପ୍ନସଙ୍କଲ୍ପମାଯାଦିଷ୍ଵ୍ ଅନୁଭୂଯତେ । ତଦା କିଲ ଚିଦାକାଶମ୍ ଏଵ ଭାତି ଜଗତ୍ତଯା
ଏହି ଅନୁଭୂତି ସ୍ୱପ୍ନ, କଳ୍ପନା, ମାୟା ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ହୁଏ; ଏବେଳେ ଚେତନାର ଆକାଶ ମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଯଥୈତତ୍ ସଂଵିଦାକାଶଂ ସ୍ଵପ୍ନେ ଭାତି ଜଗଦ୍ଵପୁଃ । ତଥେଦଂ ଜାଗ୍ରଦାଖ୍ଯେ ଽପି ସ୍ଵପ୍ନେ ଭାତି ତଦ୍ ଏଵ ନଃ
ଯେପରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜଗତର ଆକାର ଚେତନାର ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ଜାଗ୍ରତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯେଉଁଠି ସ୍ୱପ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖୁଛୁ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତ ଆମକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ।