ପ୍ରକଟୀକୃତଦିକ୍ ତେଜସ୍ ତଦ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ମଯା ସ୍ମଯାତ୍ । ଅନ୍ତଃପ୍ରକାଶଶାଲିନ୍ଯା ବୁଦ୍ଧିଦୃଷ୍ଟ୍ଯାଵଲୋକିତମ୍
ସେହି ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ତେଜ ଦେଖି, ମୁଁ ମନର ଆଲୋକିତ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭିତରେ ହସି ହସି ତାହାକୁ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲି।
ଯାଵତ୍ ପଶ୍ଯାମି ତଂ ସାନୁଂ ଲୀଲଯୈଵ ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ଵିହରନ୍ ସ୍ଵଗିରୌ ହୃଦ୍ଯେ ତାଵଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରକଲାଧରଃ
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିଲି, ତେତେବେଳେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁଠି ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବିହାର କରୁଥିଲେ, ସେଠି ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପାହାଡ଼ରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି।
ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଗୁଲ୍ମାନ୍ତରିତଗଣଜାଲୋପମାଲିତଃ । ଗୌରୀକରାର୍ପିତକରୋ ନନ୍ଦିପ୍ରୋତ୍ସାରିତାଗ୍ରଗଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ହାତ ଗୌରୀଙ୍କର ହାତରେ ରହିଥିଲା, ଏବଂ ନନ୍ଦି ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁଥିଲେ।
ପଶ୍ଚାତ୍ପରିକ୍ରାନ୍ତଵୃଷସ୍ ସର୍ଵରାତ୍ରିଚରାଵୃତଃ । କଲ୍ହାରଦାମଵଲିତୋ ମନ୍ଦାରକୃତଶେଖରଃ
ତାଙ୍କ ପଛରେ ବୃଷ ଘୂରୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ବୃଷ କଳହାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା ଏବଂ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଥିଲା।
ଜଟାମୌଲୀନ୍ଦୁକଲିକୋ ଭୋଗୀନ୍ଦ୍ରକୃତକୁଣ୍ଡଲଃ । ଚଲତ୍ତୁଷାରଶୈଲାଭସ୍ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପିତାର୍ଥଦଃ
ତାଙ୍କର ଜଟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିଥିଲା, ନାଗରାଜ ତାଙ୍କ କଣ୍ ଶୂଣ୍ଡର ଅଳଙ୍କାର ହୋଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଦେହ ଚଳିଥିବା ହିମପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦେଇଥିଲେ।
ମନୋଦୃଷ୍ଟସ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ମନସୈଵ ତତୋ ମଯା । ଦତ୍ତମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପେଣ ପ୍ରଣତେନାଭିଵନ୍ଦିତଃ
ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ମୁଁ ମନରେ ଦେଖିଥିଲି, ଏବଂ ମନରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଦେଇ, ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରିଥିଲି।
ଇତି କୃତ୍ଵା ମଯା ଦେହଃ ପର୍ଯଙ୍କଶଯନାଦ୍ ଅଯମ୍ । କ୍ଷଣାଦ୍ ଉତ୍ଥାପିତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଭୂତେନେଵ ମହାଶଵଃ
ଏଭଳି କରି, ମୋ ଦେହଟି ଶୋଇଥିବା ଶୟନରୁ ଏକାଏକି ଉଠିଗଲା, ମନେ ହେଲା କିଛି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରୁ ଏହାକୁ ଉଠାଇଦେଲା, ଏକ ବଡ଼ ମୃତଦେହ ପରି।
ଶିଷ୍ଯାନ୍ ଉଦ୍ବୋଧ୍ଯ ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ ଗୃହୀତ୍ଵାର୍ଘଂ ସୁସଂଯତଃ । ଅଗମଂ ଲୋକନାଥସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟିପୂତମ୍ ଅହଂ ପୁରଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜଗାଇ, ଶାନ୍ତ ମନେ ଅର୍ଘ୍ୟ ନେଇ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ।
ତତ୍ର ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦୂରାଦ୍ ଏଵ ତ୍ରିଲୋଚନଃ । ଦତ୍ତାର୍ଘେଣ ମଯା ଦେଵସ୍ ସ ପ୍ରଣମ୍ଯାଭିଵନ୍ଦିତଃ
ସେଠାରେ, ଦୂରରୁ ମୁଁ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଫୁଲ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲି ଏବଂ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲି।
ତତଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମୃଦ୍ଵ୍ଯା ଋଜ୍ଵ୍ଯା ଶୀତଲଯା ତଯା । ଦୃଶା ସର୍ଵାର୍ତିହାରିଣ୍ଯା ସରଣ୍ଯା ଶାଶ୍ଵତେ ପଦେ
ତାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ପରି ଶୀତଳ, ସିଧା ଏବଂ ମୃଦୁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ମୋତେ ଶାଶ୍ୱତ ଆଶ୍ରୟ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅହମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଦେଵେନ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧକୃତମୌଲିନା । ପୁଷ୍ପସାନୂପଵିଷ୍ଟେନ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ସ୍ମିତସିତାକ୍ଷରମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁ ମୁଡ଼ିରେ ଧରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଫୁଲର ତଳେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ମୃଦୁ ହସରେ, ଶୁଭ୍ର ଅକ୍ଷରରେ କଥା କହୁଥିଲେ।
ଆନଯାର୍ଘ୍ଯଂ ତଥା ପାଦ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ୍ଵାଗତମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ । ଆଶ୍ରମାତିଥଯଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଵଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ତଵାନଘ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଆଣ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମକୁ ସ୍ବାଗତ। ଆଜି ଆମେ ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଛୁ, ନିର୍ମଳ ମନ୍ୟ।
ଘନାଭିରାମଶାଲିନ୍ଯା ସତତଂ ଶମଶାନ୍ତଯା । ମୁଦିତୋଦାରଯା ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତପୋଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵିରାଜସେ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସଦା ଶାନ୍ତି ଓ ସମାଧାନର ଶୋଭାରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଦାରତାରେ, ତପସ୍ୟାର ଧନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଆଗଚ୍ଛୋପଵିଶାସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅକୃତ୍ରିମଦଲାସନେ । ମୃଦୌ ସାନୁସମୁଦ୍ଭୂତେ ପୁଣ୍ଯସଞ୍ଚଯପାଵନେ
ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ସହଜ ଓ ଅହଂକାରହୀନ ଆସନରେ ବସ; ଏହା ମୃଦୁ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଫୁଲ ତଳରେ ତିଆରି, ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟରେ ପବିତ୍ର।
ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତଵତେ ତସ୍ମୈ ନିଶେଶାର୍ଧାର୍ଧଧାରିଣେ । ଅର୍ଘଂ ପୁଷ୍ପଂ ତଥା ପାଦ୍ଯଂ ସମୁପେତ୍ଯାର୍ପିତଂ ମଯା
ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀଙ୍କୁ କହି ସାରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଫୁଲ ଏବଂ ପାଦ ପାଇଁ ପାଣି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ ଅର୍ପଣ କଲି।
ପାଦଯୋର୍ ହସ୍ତଯୋଶ୍ ଚୈଵ ତନ୍ଵାଂ ଚାସ୍ଯ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ । ମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପାଵଲଯୋ ଵିକୀର୍ଣା ବହଵଃ ପୁରଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ପାଦ, ହାତ ଏବଂ ଦେହରେ ଅନେକ ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ମାଳା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଛିଟାଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ଭଗଵତୀ ଗୌରୀ ତାଦୃଶ୍ଯୈଵ ସପର୍ଯଯା । ସମ୍ପୂଜିତା ସଖୀଯୁକ୍ତା ଗଣମଣ୍ଡଲିକା ତଥା
ତାପରେ, ଭଗବତୀ ଗୌରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଓ ଗଣମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ, ସେଇଭଳି ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଗୃହୀତଵନ୍ତୌ ତୌ ତାଂ ମେ ସପର୍ଯାମ୍ ଆଦରାତ୍ ପ୍ରଭୂ । ଭକ୍ତିପ୍ରଣଯିନୋ ରାମ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ
ହେ ରାମ, ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଦୁହେଁ ମୋର ଏହି ଭକ୍ତିଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜାକୁ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ପୂଜାନ୍ତେ ପୂର୍ଣଶୀତାଂଶୁରଶ୍ମିଶୀତଲଯା ଗିରା । ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟଂ ପ୍ରୋଵାଚ ମାମ୍ ଅଥେନ୍ଦୁକଲାଧରଃ
ପୂଜା ସମାପ୍ତି ପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ପରି ଶୀତଳ ଶବ୍ଦରେ, ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ମୋତେ ବସିଥିବା ଠାରେ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରଶମଶାଲିନ୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତଯଃ ପରେ । କଚ୍ଚିତ୍ କଲ୍ଯାଣକାରିଣ୍ଯସ୍ ସଂଵିଦସ୍ ତେ ସ୍ଥିତାଃ ପଦେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶାନ୍ତି ଓ ସ୍ଥିରତା ଯେଉଁଠାରେ ପରମ ବିଶ୍ରାମ ମିଳେ, ସେଇ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକି ତୁମରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି କି?
କଚ୍ଚିତ୍ କମଲକଲ୍ହାରକୁମୁଦାନଯନକ୍ଷମାଃ । ତଵାନ୍ତେଵାସିନୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନୀରୁଜସ୍ ତ୍ଵଦନୁଵ୍ରତାଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ କମଳ, କଲ୍ହାର ଓ କୁମୁଦ ଫୁଲ ପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସେମାନେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ନିରୋଗ ଅଛନ୍ତି କି?
ବଲିଭାଗଭୁଜାଂ କଚ୍ଚିଦ୍ ଭଗଵନ୍ ଭଵଦାଶ୍ରମେ । କୁଶଲଂ ମୁଗ୍ଧମୁଗ୍ଧାନାଂ ମୃଗାଣାଂ ମତ୍ପ୍ରିଯାଦୃଶାମ୍
ହେ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମ ଆଶ୍ରମରେ ବଳି ଭୋଗୁଥିବା ସେଇ ମୃଦୁ ଓ ନିର୍ମଳ ହରିଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠି ଭଲ ଅଛି କି?
କଚ୍ଚିନ୍ ମନ୍ଦାରକୁସୁମାନ୍ଯ୍ ଏତେ ମନ୍ଦାରପାଦପାଃ । ତଵାସ୍ମଦାଦିପୂଜାର୍ଥଂ ସମ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ସୂନ୍ନତାଃ
ଏହି ମନ୍ଦାର ଗଛମାନେ, ତାଙ୍କର ଶାଖା ନମାଇ, ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଆମେ ଓ ତୁମେ ପୂଜା କରିବା ପାଇଁ ଦେଉଛନ୍ତି କି?
କଚ୍ଚିନ୍ ମନ୍ଦାକିନୀ ପୁଣ୍ଯଂ ତଵ ସ୍ନାନୋପଯୋଗିକମ୍ । ଏକଯା ଵାହଲତଯା ଦଦାତ୍ଯ୍ ଉତ୍ପଲପଙ୍କଜମ୍
ପବିତ୍ର ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ, ତାଙ୍କର ଏକ ମୃଦୁ ଧାରା ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ କମଳ ଓ ପଦ୍ମ ଦେଉଛି କି?
ଅସମଞ୍ଜସଚେଷ୍ଟାସୁ ନିତ୍ଯଂ ଚେଷ୍ଟାସୁ ମେ ଽନଘ । ଅପି ମଦ୍ଗଣଲୀଲାସୁ ମୁନିନାଥ ନ ଖିଦ୍ଯସେ
ହେ ପାପହୀନ, ମୁନିମଣି, ମୋର ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଓ କେବେ କେବେ ଅନିୟମିତ ଖେଳାଳି ସାଥୀମାନେ ତୁମକୁ କେବେ ଅଳସ କରନ୍ତି ନାହିଁ କି?
ତିଷ୍ଠନ୍ତମ୍ ଇହ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରେ ଵିପିନାରଣ୍ଯଵାସିନଃ । ଅପି ନୋଦ୍ଵେଜଯନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଧନେଶାନୁଚରା ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ତୁମେ ଏଠାରେ ପାହାଡ଼ର ଶିରୋପରି ବସିଥିବାବେଳେ, ଧନର ଦେବତା କୁବେରଙ୍କର ଅନୁଚରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ବିଘ୍ନ ଦେଉନାହାନ୍ତି କି?
ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଘନଯକ୍ଷୌଘେ ଵିପ୍ର ଲୋଲନିଶାଚରେ । ଵସତୋ ଽସ୍ମିନ୍ ଗିରେଃ କୁକ୍ଷାଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁଦ୍ଵେଗିତାସ୍ତି ତେ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଅନେକ ଦୁଷ୍ଟ ଯକ୍ଷ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ପିଶାଚମାନେ ରହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କେବେ ଭୟଭୀତ କିମ୍ବା ଅଶାନ୍ତ ହେଉନାହାଁ।
ଏଵଂଵାଦିନି ଦେଵେଶେ ସର୍ଵଲୋକୈକକାରଣେ । ଗିରାନୁନଯଶାଲିନ୍ଯା ମଯୋକ୍ତଂ ରଘୁନନ୍ଦନ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ ଏପରି କହିଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ପାହାଡ଼କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ନମ୍ର ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଲି, ହେ ରଘୁବଂଶୀ।
ତ୍ର୍ଯକ୍ଷାନୁସ୍ମୃତିକଲ୍ଯାଣଵତାମ୍ ଇହ ମହେଶ୍ଵର । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ନ ଚ କାଶ୍ଚନ ଭୀତଯଃ
ହେ ମହାଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ସଦା ତୁମର ସ୍ମରଣରେ ଲଗି ରହନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା କୌଣସି ଭୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଦନୁସ୍ମରଣାନନ୍ଦପରିପୂର୍ଣିତଚେତସଃ । ନ ତେ ସନ୍ତି ଜଗତ୍କୋଶେ ପ୍ରଣତିଂ ଯେ ନ ବିଭ୍ରତି
ଯେମାନଙ୍କ ମନ ତୁମ ସ୍ମରଣର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ସେମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏମିତି କେହି ମିଳିବେ ନାହିଁ।