ତାରକାତ୍ରିତଯେ ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଗୃହମୂର୍ଧନି ମଧ୍ଯଗେ । ମୃଗତ୍ରଯେ କିରାତାତ୍ତେ ସଦା ଭ୍ରମମ୍ ଇଵାଗତେ
ଆକାଶର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତିନିଟି ତାରା, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ, ମୃଗ ତାରାମାଳା ତିନିଟି ତାରା ମନେ ହୁଏ ସଦା ଏକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଘୂରୁଛି, ଯେପରି ଜଣେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଶିକାରି ତାଙ୍କୁ ଧାଉଛି।
ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲକୁମୁଦାମୋଦଦ୍ଵିଗୁଣୋଦ୍ଦାମମନ୍ମଥେ । ଚକ୍ରଵାକଗଣେ ଶୈଲସରସୀଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯତାଂ ଗତେ
ରାତିରେ ଫୁଟିଥିବା କମଳର ଗନ୍ଧ ଦୁଗୁଣି ହୋଇ ବାତାସରେ ଭରିଯାଏ, ଏହି ସୁଗନ୍ଧରେ ବନ୍ଧୁ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଏକ ପାହାଡ଼ର ଝିଲିକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଝିଲିକୁ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଶିଲାଶିଖୋପଵିଷ୍ଟାସୁ ଶୈଲୋତ୍କୀର୍ଣାସ୍ଵ୍ ଇଵାଭିତଃ । ପିବନ୍ତୀଷୁ ଚକୋରୀଷୁ ଶୀତଂ ଶଶିକରାମୃତମ୍
ପାହାଡ଼ର ପଥର ଶିଖର ଉପରେ ବସିଥିବା ଚକୋରୀ ପକ୍ଷୀମାନେ, ଯେପରି ଶିଳା ମଧ୍ୟରୁ ତିଆରି, ଚାରିପାଖରେ ବସି ଶଶୀର ଶୀତଳ କିରଣର ଅମୃତ ପାନ କରୁଛନ୍ତି।
ଵହତି ମଧୁରମାରୁତେ ଵନେ ଽନ୍ତଶ୍ ଶଶିକରଶୀକରଵର୍ଷଣୈକଶୀତେ । ଦଲଚଯଚଲନୋତ୍ଥଶବ୍ଦଗୀତେ କୁମୁଦଵଧୂପ୍ରଥମାଭିସାରିଣୀଵ
ବନରେ ମଧୁର ପବନ ବହୁଛି, ପତ୍ର ହଲୁଚିବାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଶୀତଳ ତୁଷାର ବର୍ଷା କରୁଛି, ଏହି ରାତିର ସଙ୍ଗୀତରେ କମଳବନ୍ଧୁମାନେ ପ୍ରଥମ ମିଳନ ପାଇଁ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ ସମଯେ ତତ୍ର ଯାମାର୍ଧେ ପ୍ରଥମେ ଗତେ । ସମାଧିଂ ତନୁତାଂ ନୀତ୍ଵା ସ୍ଥିତୋ ଽହଂ ବାହ୍ଯଲଗ୍ନଦୃକ୍
ସେଇ ସମୟରେ, ରାତିର ପ୍ରଥମାର୍ଧ ଯିବା ପରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ବସିଥିଲି; ମୋ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ବାହାରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଶାନ୍ତ ରହିଥିଲି।
ଅପଶ୍ଯଂ କାନନେ ତେଜୋ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ସମୁତ୍ଥିତମ୍ । ମନ୍ଦରାହନନୋଦ୍ଧୂତକ୍ଷୁବ୍ଧକ୍ଷୀରୋଦଭାସୁରମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ହଠାତ୍ ଉଦୟ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀରସାଗର ମଥାଯିବା ବେଳେ ଯେପରି ଚମକ ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଶୁଭ୍ରାଭ୍ରଶତସଙ୍କାଶଂ ନୃତ୍ଯଦିନ୍ଦୁଗଣୋପମମ୍ । ଚଣ୍ଡାନିଲବଲୋଦ୍ଧୂତଂ ହିମରାଶିମ୍ ଇଵାଚଲମ୍
ସେଇ ଆଲୋକ ଶତଶଃ ଧଳା ମେଘମାଳା ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କ ଦଳ ପରି, ତୀବ୍ର ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବରଫ ପାହାଡ଼ ପରି।
ଯୁଗାନ୍ତତାପଗଲିତଂ ସୁସ୍ଫାଟିକମ୍ ଇଵାଚଲମ୍ । ନାଵନୀତମ୍ ଇଵାମ୍ଭୋଦଂ କେତକୌଘମ୍ ଇଵୋତ୍ଥିତମ୍
ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ତାପରେ ଗଳିଯାଇଥିବା ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପାହାଡ଼, କିମ୍ବା ଘିଅ ମେଘ ପରି, କିମ୍ବା ହଠାତ୍ ଉଦୟ ହୋଇଥିବା କେତକୀ ଫୁଲର ଗୁଛ ପରି।
ଶଙ୍ଖଶୌକ୍ଲ୍ଯମ୍ ଇଵୋଡ୍ଡୀନଂ ଶୁଭ୍ରାଭ୍ରମ୍ ଇଵ ସମ୍ଭୃତମ୍ । କ୍ଷୀରଫେନମ୍ ଇଵୋତ୍ଫାଲଂ ମୁକ୍ତାସାରମ୍ ଇଵୋଦ୍ଧତମ୍
ସେହି ଜ୍ୟୋତି ଉଠା ଶଂଖ ପରି ଧଳା ଥିଲା, ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମେଘ ଭଳି ଏକଠା ହୋଇଥିଲା, ମଥାଯାଇଥିବା ଖୀରର ଫେନ ପରି ଫୁଲିଉଠିଥିଲା, ଏବଂ ଛିଟିଯାଇଥିବା ମୁକ୍ତାମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଗଙ୍ଗାତରଙ୍ଗଭରଵତ୍ ପ୍ରଵିଷ୍ଟଂ କନ୍ଦରାନ୍ତରମ୍ । ପିଣ୍ଡହାର୍ଯଂ ସୁଦଧିଵଚ୍ ଛାର୍ଵଂ ହାସମ୍ ଇଵାତତମ୍
ଗଙ୍ଗାର ତରଙ୍ଗ ଭଳି ସେହି ଜ୍ୟୋତି ଗୁହା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା, ଦହିର ଗଠିକା ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲା, ସମୁଦ୍ର ପରି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ହସ ପରି ସାରା ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା।
ପ୍ରକଟୀକୃତଦିକ୍ ତେଜସ୍ ତଦ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ମଯା ସ୍ମଯାତ୍ । ଅନ୍ତଃପ୍ରକାଶଶାଲିନ୍ଯା ବୁଦ୍ଧିଦୃଷ୍ଟ୍ଯାଵଲୋକିତମ୍
ସେହି ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ତେଜ ଦେଖି, ମୁଁ ମନର ଆଲୋକିତ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭିତରେ ହସି ହସି ତାହାକୁ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲି।
ଯାଵତ୍ ପଶ୍ଯାମି ତଂ ସାନୁଂ ଲୀଲଯୈଵ ଯଦୃଚ୍ଛଯା । ଵିହରନ୍ ସ୍ଵଗିରୌ ହୃଦ୍ଯେ ତାଵଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରକଲାଧରଃ
ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସେହି ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖୁଥିଲି, ତେତେବେଳେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଯେଉଁଠି ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବିହାର କରୁଥିଲେ, ସେଠି ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପାହାଡ଼ରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି।
ପାଶ୍ଚାତ୍ଯଗୁଲ୍ମାନ୍ତରିତଗଣଜାଲୋପମାଲିତଃ । ଗୌରୀକରାର୍ପିତକରୋ ନନ୍ଦିପ୍ରୋତ୍ସାରିତାଗ୍ରଗଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଝାଡ଼ି ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ସେପରି ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ହାତ ଗୌରୀଙ୍କର ହାତରେ ରହିଥିଲା, ଏବଂ ନନ୍ଦି ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁଥିଲେ।
ପଶ୍ଚାତ୍ପରିକ୍ରାନ୍ତଵୃଷସ୍ ସର୍ଵରାତ୍ରିଚରାଵୃତଃ । କଲ୍ହାରଦାମଵଲିତୋ ମନ୍ଦାରକୃତଶେଖରଃ
ତାଙ୍କ ପଛରେ ବୃଷ ଘୂରୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ; ବୃଷ କଳହାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲା ଏବଂ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଥିଲା।
ଜଟାମୌଲୀନ୍ଦୁକଲିକୋ ଭୋଗୀନ୍ଦ୍ରକୃତକୁଣ୍ଡଲଃ । ଚଲତ୍ତୁଷାରଶୈଲାଭସ୍ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପିତାର୍ଥଦଃ
ତାଙ୍କର ଜଟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଶୋଭିଥିଲା, ନାଗରାଜ ତାଙ୍କ କଣ୍ ଶୂଣ୍ଡର ଅଳଙ୍କାର ହୋଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଦେହ ଚଳିଥିବା ହିମପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଦେଇଥିଲେ।
ମନୋଦୃଷ୍ଟସ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ମନସୈଵ ତତୋ ମଯା । ଦତ୍ତମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପେଣ ପ୍ରଣତେନାଭିଵନ୍ଦିତଃ
ସେ ଭଗବାନ୍କୁ ମୁଁ ମନରେ ଦେଖିଥିଲି, ଏବଂ ମନରେ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଦେଇ, ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନମସ୍କାର କରିଥିଲି।
ଇତି କୃତ୍ଵା ମଯା ଦେହଃ ପର୍ଯଙ୍କଶଯନାଦ୍ ଅଯମ୍ । କ୍ଷଣାଦ୍ ଉତ୍ଥାପିତସ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଭୂତେନେଵ ମହାଶଵଃ
ଏଭଳି କରି, ମୋ ଦେହଟି ଶୋଇଥିବା ଶୟନରୁ ଏକାଏକି ଉଠିଗଲା, ମନେ ହେଲା କିଛି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରୁ ଏହାକୁ ଉଠାଇଦେଲା, ଏକ ବଡ଼ ମୃତଦେହ ପରି।
ଶିଷ୍ଯାନ୍ ଉଦ୍ବୋଧ୍ଯ ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ ଗୃହୀତ୍ଵାର୍ଘଂ ସୁସଂଯତଃ । ଅଗମଂ ଲୋକନାଥସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟିପୂତମ୍ ଅହଂ ପୁରଃ
ସେଠାରେ ଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଜଗାଇ, ଶାନ୍ତ ମନେ ଅର୍ଘ୍ୟ ନେଇ, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ।
ତତ୍ର ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦୂରାଦ୍ ଏଵ ତ୍ରିଲୋଚନଃ । ଦତ୍ତାର୍ଘେଣ ମଯା ଦେଵସ୍ ସ ପ୍ରଣମ୍ଯାଭିଵନ୍ଦିତଃ
ସେଠାରେ, ଦୂରରୁ ମୁଁ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଫୁଲ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲି ଏବଂ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲି।
ତତଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମୃଦ୍ଵ୍ଯା ଋଜ୍ଵ୍ଯା ଶୀତଲଯା ତଯା । ଦୃଶା ସର୍ଵାର୍ତିହାରିଣ୍ଯା ସରଣ୍ଯା ଶାଶ୍ଵତେ ପଦେ
ତାପରେ, ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ପରି ଶୀତଳ, ସିଧା ଏବଂ ମୃଦୁ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ମୋତେ ଶାଶ୍ୱତ ଆଶ୍ରୟ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅହମ୍ ଆଲୋକ୍ଯ ଦେଵେନ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧକୃତମୌଲିନା । ପୁଷ୍ପସାନୂପଵିଷ୍ଟେନ ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ ସ୍ମିତସିତାକ୍ଷରମ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଚନ୍ଦ୍ରାଂଶୁ ମୁଡ଼ିରେ ଧରିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଫୁଲର ତଳେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ମୃଦୁ ହସରେ, ଶୁଭ୍ର ଅକ୍ଷରରେ କଥା କହୁଥିଲେ।
ଆନଯାର୍ଘ୍ଯଂ ତଥା ପାଦ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ୍ଵାଗତମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ । ଆଶ୍ରମାତିଥଯଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଵଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ତଵାନଘ
ଅର୍ଘ୍ୟ ଏବଂ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଆଣ; ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମକୁ ସ୍ବାଗତ। ଆଜି ଆମେ ତୁମ ଆଶ୍ରମକୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଛୁ, ନିର୍ମଳ ମନ୍ୟ।
ଘନାଭିରାମଶାଲିନ୍ଯା ସତତଂ ଶମଶାନ୍ତଯା । ମୁଦିତୋଦାରଯା ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ ତପୋଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵିରାଜସେ
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସଦା ଶାନ୍ତି ଓ ସମାଧାନର ଶୋଭାରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଦାରତାରେ, ତପସ୍ୟାର ଧନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଆଗଚ୍ଛୋପଵିଶାସ୍ମିଂସ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅକୃତ୍ରିମଦଲାସନେ । ମୃଦୌ ସାନୁସମୁଦ୍ଭୂତେ ପୁଣ୍ଯସଞ୍ଚଯପାଵନେ
ଏଠାକୁ ଆସ, ଏହି ସହଜ ଓ ଅହଂକାରହୀନ ଆସନରେ ବସ; ଏହା ମୃଦୁ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଫୁଲ ତଳରେ ତିଆରି, ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟରେ ପବିତ୍ର।
ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତଵତେ ତସ୍ମୈ ନିଶେଶାର୍ଧାର୍ଧଧାରିଣେ । ଅର୍ଘଂ ପୁଷ୍ପଂ ତଥା ପାଦ୍ଯଂ ସମୁପେତ୍ଯାର୍ପିତଂ ମଯା
ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀଙ୍କୁ କହି ସାରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଫୁଲ ଏବଂ ପାଦ ପାଇଁ ପାଣି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ ଅର୍ପଣ କଲି।
ପାଦଯୋର୍ ହସ୍ତଯୋଶ୍ ଚୈଵ ତନ୍ଵାଂ ଚାସ୍ଯ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ । ମନ୍ଦାରପୁଷ୍ପାଵଲଯୋ ଵିକୀର୍ଣା ବହଵଃ ପୁରଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ପାଦ, ହାତ ଏବଂ ଦେହରେ ଅନେକ ମନ୍ଦାର ଫୁଲର ମାଳା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଛିଟାଯାଇଥିଲା।
ତତୋ ଭଗଵତୀ ଗୌରୀ ତାଦୃଶ୍ଯୈଵ ସପର୍ଯଯା । ସମ୍ପୂଜିତା ସଖୀଯୁକ୍ତା ଗଣମଣ୍ଡଲିକା ତଥା
ତାପରେ, ଭଗବତୀ ଗୌରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଓ ଗଣମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ, ସେଇଭଳି ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଗୃହୀତଵନ୍ତୌ ତୌ ତାଂ ମେ ସପର୍ଯାମ୍ ଆଦରାତ୍ ପ୍ରଭୂ । ଭକ୍ତିପ୍ରଣଯିନୋ ରାମ ପାର୍ଵତୀପରମେଶ୍ଵରୌ
ହେ ରାମ, ପାର୍ବତୀ ଓ ପରମେଶ୍ୱର ଦୁହେଁ ମୋର ଏହି ଭକ୍ତିଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପୂଜାକୁ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ପୂଜାନ୍ତେ ପୂର୍ଣଶୀତାଂଶୁରଶ୍ମିଶୀତଲଯା ଗିରା । ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟଂ ପ୍ରୋଵାଚ ମାମ୍ ଅଥେନ୍ଦୁକଲାଧରଃ
ପୂଜା ସମାପ୍ତି ପରେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ପରି ଶୀତଳ ଶବ୍ଦରେ, ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ମୋତେ ବସିଥିବା ଠାରେ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରଶମଶାଲିନ୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତଯଃ ପରେ । କଚ୍ଚିତ୍ କଲ୍ଯାଣକାରିଣ୍ଯସ୍ ସଂଵିଦସ୍ ତେ ସ୍ଥିତାଃ ପଦେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶାନ୍ତି ଓ ସ୍ଥିରତା ଯେଉଁଠାରେ ପରମ ବିଶ୍ରାମ ମିଳେ, ସେଇ ମଙ୍ଗଳକାରୀ ଅବସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକି ତୁମରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି କି?