ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ଯୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵେହ ସନ୍ ନ ସଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ସତ୍ୟତା ନାହିଁ; ଯାହା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ପ୍ରକୃତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ସ୍ଵରୂପମାତ୍ରନିଷ୍ଠତ୍ଵାଦ୍ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଭାଵଯୋଗତଃ । ଅଭାଵାଦ୍ ଅନ୍ଯସଂଵିତ୍ତେସ୍ ସମତ୍ଵମ୍ ଉପଲାତ୍ମନୋଃ
ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ନଥିବାରୁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥିବାରୁ, ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ସମତା ରହିଥାଏ।
ଅନନ୍ଯୋ ଽନନ୍ତ ଏକାତ୍ମା ସ୍ଵସତ୍ତାନୁଭଵୀ ଯଥା । ତଥୋପଲସ୍ ସ୍ଵତାନିଷ୍ଠୋ ନ ଜଡୋ ନ ଚ ଚେତନଃ
ଯେପରି ଏକ ଅନନ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେ ନ ଜଡ, ନ ଚେତନ।
ଅନ୍ଯାସମ୍ଭଵତୋ ନିତ୍ଯଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଭାଵଯୋଗତଃ । ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଆତ୍ମା ନ ଜଡୋ ନ ଚ ଚେତନଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, ସଦା ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ନଥିବାରୁ, ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନଥିବାରୁ, ଆତ୍ମା ନ ଜଡ, ନ ଚେତନ।
ଜଡାଜଡଦୃଶୌ ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଵଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵୃକ୍ଷଵତ୍ । ସମାଯାତେ ନ ଚାଯାତେ ପ୍ରେକ୍ଷିତେ ନ ଚ ଵୀକ୍ଷିତେ
ଯେଉଁଠି ଜଡ଼ ଓ ଚେତନକୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ଅବାନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ଭଳି, ଆକାଶରେ ଗଛ ଭଳି; ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଜଡଚେତନଶବ୍ଦାର୍ଥାଵ୍ ଅସନ୍ତୌ ରଜ୍ଜୁସର୍ପଵତ୍ । ଭଵତସ୍ ତୌ କଥଂ ସତ୍ଯମ୍ ଅପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରକାଦ୍ ଋତେ
‘ଜଡ଼’ ଓ ‘ଚେତନ’ ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ରସିରେ ସାପ୍ ଦେଖାଯିବା ପରି; କେବଳ କଳ୍ପନା ଛାଡ଼ି, ଏହି ଦୁଇଟି କିପରି ସତ୍ୟ ହେବେ?
ଯଚ୍ ଚ ଚେତନମ୍ ଆତ୍ମେତି ଜଡଶ୍ ଚୋପଲ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଉକ୍ତଂ ତଦ୍ ଈଦୃଗ୍ଵାଗ୍ଯୋଗ୍ଯବୋଧ୍ଯବୋଧନହେତୁକମ୍
‘ଚେତନ’ କୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଓ ‘ଜଡ଼’ କୁ ପଥର ଭାବେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଉପଯୋଗୀ ଭାଷା ଓ ବୁଝିବା ସହଜତା ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି।
ବୋଧ୍ଯଃ ପରତରେ ବୋଧେ ଯଯା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ । ସୋପଦେଶ୍ଯା ନ ଗୃହ୍ଣାତି ମୂଢସ୍ ତତ୍ ସହସା ପଦମ୍
ଯେଉଁ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନକୁ ଜଣେ ବୁଝିପାରେ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମୂଢ଼ ଲୋକେ ସିଧାସଳଖ ଶିଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଧରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥଗ୍ ଇମାନି ହତେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି କର୍ତା ନ ଦୃଶ୍ଯତ ଇଦଂ ଚ ଗୃହଂ ମୁଧୈଵ । କୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯ ଏଵ ପରିଵଲ୍ଗତି ନିସ୍ସ୍ଵଭାଵ ଏଷୋ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅହୋ ମହଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲମ୍
ମନ ଏକା, ଏହି ଅଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଅଲଗା, କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା କେହି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଏହି ଶରୀର ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଖାଲି। ତଥାପି କିଏଁସି ଅନ୍ୟ କିଛି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ନଥିବା, ଚଳିଉଛି—‘ଏହି ମୁଁ’ ବୋଲି ଭାବିଉଛି। ହାଁ, ଏହା କେତେ ବଡ଼ ମାୟା!
ଲୋଲାସୁ ସଂସୃତିଷୁ ଭୂତପରମ୍ପରାଣାଂ କ୍ରୀଡାସୁ ଚାନ୍ଯପୁରୁଷସ୍ଯ ଚିଦେକଵୃତ୍ତେଃ । ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଚାର୍ଯ ରମତେ ହି ମହାନୁଭାଵୋ ମନ୍ତ୍ରୀ ଯଥୋଲ୍ବଣଵିଷାସୁ ଭୁଜଙ୍ଗମୀଷୁ
ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିଛି, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ସଂସାରର ଅସ୍ଥିର ଚକ୍ରରେ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଷାକ୍ତ ସାପମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରେନାହିଁ, ତେଣୁ ଖେଳ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଉଠନ୍ତି।
ନ ତ୍ଵଂ ଶିରୋ ନ ନଯନେ ନ ଚ ରକ୍ତମାଂସେ ନାସ୍ଥୀନି ନୈଵ ଚ ମନୋ ନ ଚ ଭୂତଜାଲମ୍ । ମା ମୋହମ୍ ଏହି ନ ଶରୀରମ୍ ଅସି ପ୍ରସନ୍ନା ଚିତ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରପନ୍ନସକଲାମଲସର୍ଵଗେତି
ତୁମେ ମୁଣ୍ଡ, ଆଖି, ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ, ହାଡ଼, ମନ, କିମ୍ବା ପଞ୍ଚଭୂତ ନୁହଁ। ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନି—ତୁମେ ଶରୀର ନୁହଁ, ତୁମେ ନିର୍ମଳ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା।
ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ନଷ୍ଟକଷ୍ଟେଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତଃ । ତିଷ୍ଠାଷ୍ଟଗୁଣମ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅରିଷ୍ଟମ୍ ଇଵୋତ୍ସୃଜନ୍
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି, ହାନି-ଲାଭ ଓ ଇଚ୍ଛାର କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଏବଂ ଆଠପ୍ରକାର ଶକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନରେ ଯେପରି ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଅଥେମାମ୍ ଅପରାଂ ଦୃଷ୍ଟିଂ ମହାମୋହଵିନାଶିନୀମ୍ । ଦୁଷ୍ପ୍ରାପାମ୍ ଅପି ସୁପ୍ରାପାମ୍ ଅନପାଯାମ୍ ଅନାମଯାମ୍
ଏବେ ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଯାହା ବଡ଼ ମୋହକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଲାଗିବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ, କେବେ ହରାଏ ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ।
ଶୃଣୁ ଯା କଥିତା ପୂର୍ଵଂ ମମ କୈଲାସକନ୍ଦରେ । ସଂସାରଦୁଃଖଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵେନାର୍ଧେନ୍ଦୁମୌଲିନା
ଯେଉଁ କଥାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କହିଥିଲି, ସେଇ କଥାକୁ ଏବେ ଶୁଣ।
ଅସ୍ତୀନ୍ଦୁକରସମ୍ଭାରଭାସୁରଃ ପାରଗୋ ଦିଵଃ । କୈଲାସୋ ନାମ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ଗୌରୀରମଣମନ୍ଦିରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ପର୍ବତମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କୈଳାସ ନାମକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ନିବାସ।
ଗଙ୍ଗାନିର୍ଝରନିର୍ଧୌତୋ ଗଣୋଦ୍ଗୀର୍ଣଗୁହାଗୃହଃ । ମନ୍ଦାନିଲଵଲଚ୍ଚୂତକଦମ୍ବଵନବନ୍ଧୁରଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ଗଙ୍ଗା ଝରଣାର ପବିତ୍ର ଜଳ ଧୋଇଯାଏ, ଏଠାରେ ଗଣମାନେ ଉଚ୍ଚାରିତ କରୁଥିବା ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜରିତ, ମୃଦୁ ପବନ ଓ ଆମ୍ବ ଏବଂ କଦମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏହା ଶୋଭିତ।
ଲୀଲାଲୋଲାମରଗଣଃ କୃତକୋକକଲାରଵଃ । କୌମାରବର୍ହିଵଲିତଖର୍ଜୂରଵନପିଞ୍ଜରଃ
ଏଠାରେ ଦେବମାନ୍ୟା ମଣିଷମାନେ ମଜାରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, କୋକିଲା ପାଖରେ ଗୀତ ଗାଉଛି; ନବପିଲା ପାଉଁଖି ଓ ସୁନା ଖଜୁରି ଗଛରେ ଏଠି ଚାରିପାଖରେ ଶୋଭା ପାଇଛି।
ତମାଲାନ୍ତର୍ହିତାମ୍ଭୋଦଃ କଦଲୀତୁଲିତାମ୍ବୁଦଃ । ଚଞ୍ଚରୀଜାଲଜଟିଲଃ କୂଜତ୍କଲକପିଞ୍ଜଲଃ
ତମାଳ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ମେଘ ଲୁଚି ରହିଛି, କଦଳୀ ଗଛ ମେଘକୁ ଛୁଇଁ ଦେଉଛି; ମଧୁମକୁଳୀର ଝୁଣ୍ଡ ଏଠି ଗୁଞ୍ଜି ରହିଛି, ଏବଂ କଳକପିଞ୍ଜଳ ପକ୍ଷୀ ଚିତ୍କାର କରୁଛି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୋଦ୍ଗୀତଗୁହଃ କଚତ୍କନକକନ୍ଦରଃ । କାରଣ୍ଡଵୋଡ୍ଡାମରଵାଗ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯକୁସୁମାମ୍ବୁଦଃ
ଏଠିର ଗୁହାଗୁଡିକୁ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଚମକାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ତଳ ଦୁଃଖରେ ସୁନା ଚମକି ରହିଛି; କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଅନେକ ଫୁଲ ଏଠି ମେଘ ଭଳି ଚାରିପାଖରେ ରହିଛି।
ଵିମୁକ୍ତଜଲଦୋଦ୍ଗାରସ୍ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତଃ । ଚନ୍ଦ୍ରାଵଚୂଲଦଯିତସ୍ ତ୍ରିଲୋକୀଲୋକଵନ୍ଦିତଃ
ଏଠିରେ ବଜ୍ରପାତର ଗୁଞ୍ଜନ ନାହିଁ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି; ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଏଠିକୁ ପ୍ରିୟ କରିଛି, ତିନି ଲୋକର ଲୋକମାନେ ଏଠିକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ସତ୍କଲ୍ପପାଦପଭୁଜସ୍ ସୁଶିଖାଶୃଙ୍ଗକନ୍ଧରଃ । ରତ୍ନଵିଦ୍ଯୋତନଯନୋ ଵନାଵଲିତନୂରୁହଃ
ଏହି ପୁରୁଷଙ୍କର ବାହୁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷର ଶାଖା ପରି, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ, ଆଖି ମଣିର ଭଳି ଚମକୁଛି, ଉରୁ ଉପରେ ଜଙ୍ଗଲ ଲତା ଲପଟି ରହିଛି।
କାଚକନ୍ଦରକେଶଶ୍ରୀସ୍ ସ୍ଵଵନାଵଲନାଂଶୁକଃ । ପଵନୋଦ୍ଧୂତକିଞ୍ଜଲ୍କଜାଲାରୁଣତଲାମ୍ବରଃ
ତାଙ୍କର କେଶ କାଚ ପରି ଚମକୁଛି, ସେ ନିଜ ଜଙ୍ଗଲରେ ବୁନା ଚୋଲା ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ତଳ ଭାଗର ପୋଶାକ ପବନରେ ଉଡୁଥିବା ପୁଷ୍ପର ରେଣୁରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଛି।
ତତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵୋ ହରଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରକଲାଧରଃ । ଶୂଲପାଣିସ୍ ତ୍ରିନଯନୋ ଗଣୌଘପରିଵାରିତଃ
ସେଠାରେ ଭଗବାନ ଦେବ ହର ରହୁଛନ୍ତି, ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଛନ୍ତି, ତିନୋଟି ଆଖି ଅଛି, ଏବଂ ଅନେକ ଗଣରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ।
ଭଵାନୀହୃତଦେହାର୍ଧସ୍ ସର୍ଵଲୋକୈକକାରଣମ୍ । କନ୍ଦର୍ପଦର୍ପଦଲନଃ କଲାକରକଲାଧରଃ
ଯାହାଙ୍କ ଅର୍ଧଦେହ ଭବାନୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର କାରଣ, କାମଦେବଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଓ ତାହାର ଚମକ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ଷଣ୍ମୁଖାନୁଗତଚ୍ଛାଯଃ ପ୍ରମତ୍ତଵୃଷଵାହନଃ । ମତ୍ତେଭକୃତ୍ତିଵସନଶ୍ ଶ୍ମଶାନରମଣାଲଯଃ
ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କର ଛାୟାରେ, ମତାଳ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମତଗଜ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଶ୍ମଶାନକୁ ନିଜ ନିବାସ କରିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଉଛି।
ତଂ ପୂଜଯନ୍ ମହାଦେଵଂ ତସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଗିରୌ ପୁରା । କଦାଚିଦ୍ ଅଵସଂ ଗଙ୍ଗାତଟେ ଽହଂ ରଚିତାଶ୍ରମଃ
ସେଇ ପର୍ବତରେ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ମୁଁ ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲି। ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଏକ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ରହୁଥିଲି।
ତପୋଽର୍ଥଂ ତାପସାଚାରେ ଚିରାଯ ରଚିତସ୍ଥିତିଃ । ଯଥାକ୍ରମସଦାଚାରଃ ପୁଣ୍ଯସାନୁସମାଶ୍ରଯଃ
ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାପସ ଭଳି ବାସ କରୁଥିଲି, ନିୟମିତ ଚରିତ୍ର ଅନୁସରଣ କରି, ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ର ଢାଳାରେ ରହୁଥିଲି।
ନିଵାସାର୍ଥଂ କୃତସ୍ନାନଃ କୃତନୀଲଦଲୋଟଜଃ । ବାଲଵୃକ୍ଷକବଦ୍ଧାସ୍ଥସ୍ ସଂରୋପିତଲତାଵୃତିଃ
ବାସ ପାଇଁ ସ୍ନାନ କରି, ନୀଳ ପତ୍ର ଓ ଚାଲିର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଏକ ତରୁଣ ବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସି, ଲତା ଲଗାଇ ଚାରିପାଖ ଘେରି ରହୁଥିଲି।
ସଞ୍ଚିତାଗ୍ର୍ଯଵନପ୍ରାଣିର୍ ଉପାର୍ଜିତକମଣ୍ଡଲୁଃ । ପୁଷ୍ପାର୍ଥଂ ସ୍ଯୂତପୁଟକସ୍ ସୂମ୍ଭିତସ୍ଵାକ୍ଷମାଲିକଃ
ମୁଁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ଉଠାଇ, ଜଳପାତ୍ର ହାସଲ କରି, ଫୁଲ ଟୋପା ପାଇଁ ଏକ ଥାଇଲି ନେଇ, ନିଜ ମଣିମାଳା ଗଠନ କରିଥିଲି।
ଶିଷ୍ଯସଙ୍ଘାତଵଲିତଃ କୃତଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥସଙ୍ଗ୍ରହଃ । ଆନୀତପୁସ୍ତକଵ୍ଯୂହଃ ପରିପାଲିତସନ୍ମୃଗଃ
ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆସପାସ ଥିଲେ, ଶାସ୍ତ୍ରର ତାତ୍ପର୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିଥିଲି, ବହୁ ପୁସ୍ତକ ଏକଠା କରିଥିଲି ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପଶୁମାନେକୁ ଯଥାଯଥ ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିଲି।