ଭୋଗାଭୋଗା ବହିଷ୍କାର୍ଯା ଆର୍ଯସ୍ଯାନୁସରେତ୍ ପଦମ୍ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯ ମହାର୍ଯୈସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଏକମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଶ୍ରଯେତ୍
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍; ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଯେମିତି ଚାଲନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ବଡ଼ ଜଣେ ଜଣେ ବିଚାର କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅପଵିତ୍ରସ୍ଯ ତୁଚ୍ଛସ୍ଯ ଦୁର୍ଭଗସ୍ଯ ଦୁରାକୃତେଃ । ଦେହସ୍ଯାର୍ଥେ ନ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ଚିନ୍ତାଚୁଣ୍ଟୀଷୁ ଚାରୁଣା
ଏହି ଅପବିତ୍ର, ତୁଚ୍ଛ, ଅଭାଗା ଓ ବିକୃତ ଦେହ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚିନ୍ତାରେ ମନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯେନ ରଚିତୋ ଦେହୋ ଯକ୍ଷେଣାନ୍ଯେନ ସଂଶ୍ରିତଃ । ଦୁଃଖମ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଭୋକ୍ତାନ୍ଯଶ୍ ଚିତ୍ରେଯଂ ମୌର୍ଖ୍ଯଚକ୍ରିକା
ଏହି ଶରୀରକୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣୀ ତିଆରି କରେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାହାକୁ ବାସ କରେ, ତାହାର ଦୁଃଖକୁ ଆଉ ଜଣେ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମୂର୍ଖତାର ଚକ୍ର ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ଯଥୈକରୂପା ଘନତା ଦୃଷଦୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତଥା । ସତ୍ତାମାତ୍ରୈକସାମାନ୍ଯାଦ୍ ଇତରସ୍ଯାତ୍ଯସମ୍ଭଵାତ୍
ଯେପରି ଥିବା ପଥରର ଘନତା ଏକ ଧରଣର, ସେପରି ଆତ୍ମାର ମଧ୍ୟ ଏକ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଅଛି; କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣତା ଥିବାରୁ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯଥୋପଲସ୍ଯ ଘନତା ମନସ୍ତା ହି ତଥାତ୍ମନଃ । ସତ୍ତାମାତ୍ରାଦ୍ ଅଭିନ୍ନା ସ୍ଵାଦ୍ ଅଭାଵାଦ୍ ଅନ୍ଯସଂଵିଦଃ
ଯେପରି ପଥରର ଘନତା ତାହାର ନିଜର, ସେପରି ମନର ସ୍ୱଭାବ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମାର; କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଏହା ଅଭିନ୍ନ, ନିଜର ଅଛି, ଆଉ କିଛି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ।
ଯଥୋପଲସ୍ଯ ଘନତା ତଥାସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ । ରୂପୈକରୂପା ସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପତଃ
ଯେପରି ପଥରର ଘନତା ତାହାର ନିଜର, ସେପରି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏକ ଧରଣର; ଚେତନା ଏକମାତ୍ର ରୂପରେ ଅଛି, କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ରୂପରେ।
ପୃଥକ୍ ସମ୍ଭଵତୀହାଙ୍ଗ ନ ଜାଡ୍ଯଂ ନ ଚ ଚେତନମ୍ । ମିଥ୍ଯାସଙ୍କଲ୍ପରଚିତେ ଏତେ ହି ଶିଶୁଯକ୍ଷଵତ୍
ଏଠାରେ, ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁଠି ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଠାରେ ନ କୌଣସି ଜଡତା ଅଛି, ନ କୌଣସି ଚେତନା ଅଛି; ଏସବୁ ଭ୍ରମର ଉତ୍ପାଦ, ଯେପରି ଛୁଆଁମାନେ ଭୂତ-ପିଶାଚ ଦେଖିଥାନ୍ତି, ସେପରି।
ଯଥେକ୍ଷୁରସମାତ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵ୍ ଏକସ୍ଯୈଵ ପୃଥଙ୍ମଯୀ । ଅଯଂ ଗୁଡ ଇଦଂ ଖଣ୍ଡମ୍ ଇତି ମାଯା ମୁଧୋଦିତା
ଯେପରି ଏକ ଖଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଛି କେବଳ ଇଖୁର ରସ, ତଥାପି ମନର ଭ୍ରମରେ 'ଏହା ଗୁଡ଼', 'ଏହା ଚିନି' ବୋଲି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଏହି ମାୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପରମାତ୍ମନ ଏକସ୍ଯ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପତଃ । ମୁଧୈଵାଭ୍ଯୁଦିତୈଵେଯଂ ଜାଡ୍ଯାଜାଡ୍ଯମତିସ୍ ତଥା
ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ସ୍ୱରୂପରୁ, ଜଡତା କିମ୍ବା ଅଜଡତାର ଭାବ ମାତ୍ର ଭ୍ରମରେ ଉପଜେ; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଉପଜିଥିଲା, ସେହିପରି।
କ୍ଷୀଯତେ ପ୍ରେକ୍ଷିତୈଵୈଷା ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରୈକନାଶିନୀ । ଶୁକ୍ତିରୁପ୍ଯମତିପ୍ରଖ୍ଯା ନ ସତୀ ନାସତୀ ତତଃ
ଏହା କେବଳ ଦେଖିଲେ ଦେଖାଯାଏ, ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ଶଙ୍ଖରେ ରୂପା ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ମିଥ୍ୟା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ଯୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵେହ ସନ୍ ନ ସଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ସତ୍ୟତା ନାହିଁ; ଯାହା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ପ୍ରକୃତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ସ୍ଵରୂପମାତ୍ରନିଷ୍ଠତ୍ଵାଦ୍ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଭାଵଯୋଗତଃ । ଅଭାଵାଦ୍ ଅନ୍ଯସଂଵିତ୍ତେସ୍ ସମତ୍ଵମ୍ ଉପଲାତ୍ମନୋଃ
ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ନଥିବାରୁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥିବାରୁ, ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ସମତା ରହିଥାଏ।
ଅନନ୍ଯୋ ଽନନ୍ତ ଏକାତ୍ମା ସ୍ଵସତ୍ତାନୁଭଵୀ ଯଥା । ତଥୋପଲସ୍ ସ୍ଵତାନିଷ୍ଠୋ ନ ଜଡୋ ନ ଚ ଚେତନଃ
ଯେପରି ଏକ ଅନନ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେ ନ ଜଡ, ନ ଚେତନ।
ଅନ୍ଯାସମ୍ଭଵତୋ ନିତ୍ଯଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଭାଵଯୋଗତଃ । ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଆତ୍ମା ନ ଜଡୋ ନ ଚ ଚେତନଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, ସଦା ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ନଥିବାରୁ, ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନଥିବାରୁ, ଆତ୍ମା ନ ଜଡ, ନ ଚେତନ।
ଜଡାଜଡଦୃଶୌ ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଵଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵୃକ୍ଷଵତ୍ । ସମାଯାତେ ନ ଚାଯାତେ ପ୍ରେକ୍ଷିତେ ନ ଚ ଵୀକ୍ଷିତେ
ଯେଉଁଠି ଜଡ଼ ଓ ଚେତନକୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ଅବାନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ଭଳି, ଆକାଶରେ ଗଛ ଭଳି; ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଜଡଚେତନଶବ୍ଦାର୍ଥାଵ୍ ଅସନ୍ତୌ ରଜ୍ଜୁସର୍ପଵତ୍ । ଭଵତସ୍ ତୌ କଥଂ ସତ୍ଯମ୍ ଅପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରକାଦ୍ ଋତେ
‘ଜଡ଼’ ଓ ‘ଚେତନ’ ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ରସିରେ ସାପ୍ ଦେଖାଯିବା ପରି; କେବଳ କଳ୍ପନା ଛାଡ଼ି, ଏହି ଦୁଇଟି କିପରି ସତ୍ୟ ହେବେ?
ଯଚ୍ ଚ ଚେତନମ୍ ଆତ୍ମେତି ଜଡଶ୍ ଚୋପଲ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଉକ୍ତଂ ତଦ୍ ଈଦୃଗ୍ଵାଗ୍ଯୋଗ୍ଯବୋଧ୍ଯବୋଧନହେତୁକମ୍
‘ଚେତନ’ କୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଓ ‘ଜଡ଼’ କୁ ପଥର ଭାବେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଉପଯୋଗୀ ଭାଷା ଓ ବୁଝିବା ସହଜତା ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି।
ବୋଧ୍ଯଃ ପରତରେ ବୋଧେ ଯଯା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ । ସୋପଦେଶ୍ଯା ନ ଗୃହ୍ଣାତି ମୂଢସ୍ ତତ୍ ସହସା ପଦମ୍
ଯେଉଁ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନକୁ ଜଣେ ବୁଝିପାରେ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମୂଢ଼ ଲୋକେ ସିଧାସଳଖ ଶିଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଧରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥଗ୍ ଇମାନି ହତେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି କର୍ତା ନ ଦୃଶ୍ଯତ ଇଦଂ ଚ ଗୃହଂ ମୁଧୈଵ । କୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯ ଏଵ ପରିଵଲ୍ଗତି ନିସ୍ସ୍ଵଭାଵ ଏଷୋ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅହୋ ମହଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲମ୍
ମନ ଏକା, ଏହି ଅଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଅଲଗା, କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା କେହି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଏହି ଶରୀର ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଖାଲି। ତଥାପି କିଏଁସି ଅନ୍ୟ କିଛି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ନଥିବା, ଚଳିଉଛି—‘ଏହି ମୁଁ’ ବୋଲି ଭାବିଉଛି। ହାଁ, ଏହା କେତେ ବଡ଼ ମାୟା!
ଲୋଲାସୁ ସଂସୃତିଷୁ ଭୂତପରମ୍ପରାଣାଂ କ୍ରୀଡାସୁ ଚାନ୍ଯପୁରୁଷସ୍ଯ ଚିଦେକଵୃତ୍ତେଃ । ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଚାର୍ଯ ରମତେ ହି ମହାନୁଭାଵୋ ମନ୍ତ୍ରୀ ଯଥୋଲ୍ବଣଵିଷାସୁ ଭୁଜଙ୍ଗମୀଷୁ
ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିଛି, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ସଂସାରର ଅସ୍ଥିର ଚକ୍ରରେ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଷାକ୍ତ ସାପମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରେନାହିଁ, ତେଣୁ ଖେଳ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଉଠନ୍ତି।
ନ ତ୍ଵଂ ଶିରୋ ନ ନଯନେ ନ ଚ ରକ୍ତମାଂସେ ନାସ୍ଥୀନି ନୈଵ ଚ ମନୋ ନ ଚ ଭୂତଜାଲମ୍ । ମା ମୋହମ୍ ଏହି ନ ଶରୀରମ୍ ଅସି ପ୍ରସନ୍ନା ଚିତ୍ ତ୍ଵଂ ପ୍ରପନ୍ନସକଲାମଲସର୍ଵଗେତି
ତୁମେ ମୁଣ୍ଡ, ଆଖି, ରକ୍ତ ଓ ମାଂସ, ହାଡ଼, ମନ, କିମ୍ବା ପଞ୍ଚଭୂତ ନୁହଁ। ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ନି—ତୁମେ ଶରୀର ନୁହଁ, ତୁମେ ନିର୍ମଳ, ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା।
ଏତାଂ ଦୃଷ୍ଟିମ୍ ଅଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ନଷ୍ଟକଷ୍ଟେଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତଃ । ତିଷ୍ଠାଷ୍ଟଗୁଣମ୍ ଐଶ୍ଵର୍ଯମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅରିଷ୍ଟମ୍ ଇଵୋତ୍ସୃଜନ୍
ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଧରି, ହାନି-ଲାଭ ଓ ଇଚ୍ଛାର କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଏବଂ ଆଠପ୍ରକାର ଶକ୍ତିକୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନରେ ଯେପରି ଛାଡ଼ିଦିଅ, ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ରୁହ।
ଅଥେମାମ୍ ଅପରାଂ ଦୃଷ୍ଟିଂ ମହାମୋହଵିନାଶିନୀମ୍ । ଦୁଷ୍ପ୍ରାପାମ୍ ଅପି ସୁପ୍ରାପାମ୍ ଅନପାଯାମ୍ ଅନାମଯାମ୍
ଏବେ ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ଯାହା ବଡ଼ ମୋହକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଲାଗିବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ମିଳିଯାଏ, କେବେ ହରାଏ ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ।
ଶୃଣୁ ଯା କଥିତା ପୂର୍ଵଂ ମମ କୈଲାସକନ୍ଦରେ । ସଂସାରଦୁଃଖଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଦେଵେନାର୍ଧେନ୍ଦୁମୌଲିନା
ଯେଉଁ କଥାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂସାର ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କହିଥିଲି, ସେଇ କଥାକୁ ଏବେ ଶୁଣ।
ଅସ୍ତୀନ୍ଦୁକରସମ୍ଭାରଭାସୁରଃ ପାରଗୋ ଦିଵଃ । କୈଲାସୋ ନାମ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ଗୌରୀରମଣମନ୍ଦିରମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ପର୍ବତମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ କୈଳାସ ନାମକ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ଗୌରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ନିବାସ।
ଗଙ୍ଗାନିର୍ଝରନିର୍ଧୌତୋ ଗଣୋଦ୍ଗୀର୍ଣଗୁହାଗୃହଃ । ମନ୍ଦାନିଲଵଲଚ୍ଚୂତକଦମ୍ବଵନବନ୍ଧୁରଃ
ଏହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାଗୁଡ଼ିକୁ ଗଙ୍ଗା ଝରଣାର ପବିତ୍ର ଜଳ ଧୋଇଯାଏ, ଏଠାରେ ଗଣମାନେ ଉଚ୍ଚାରିତ କରୁଥିବା ଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜରିତ, ମୃଦୁ ପବନ ଓ ଆମ୍ବ ଏବଂ କଦମ୍ବ ଜଙ୍ଗଲରେ ଏହା ଶୋଭିତ।
ଲୀଲାଲୋଲାମରଗଣଃ କୃତକୋକକଲାରଵଃ । କୌମାରବର୍ହିଵଲିତଖର୍ଜୂରଵନପିଞ୍ଜରଃ
ଏଠାରେ ଦେବମାନ୍ୟା ମଣିଷମାନେ ମଜାରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, କୋକିଲା ପାଖରେ ଗୀତ ଗାଉଛି; ନବପିଲା ପାଉଁଖି ଓ ସୁନା ଖଜୁରି ଗଛରେ ଏଠି ଚାରିପାଖରେ ଶୋଭା ପାଇଛି।
ତମାଲାନ୍ତର୍ହିତାମ୍ଭୋଦଃ କଦଲୀତୁଲିତାମ୍ବୁଦଃ । ଚଞ୍ଚରୀଜାଲଜଟିଲଃ କୂଜତ୍କଲକପିଞ୍ଜଲଃ
ତମାଳ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ମେଘ ଲୁଚି ରହିଛି, କଦଳୀ ଗଛ ମେଘକୁ ଛୁଇଁ ଦେଉଛି; ମଧୁମକୁଳୀର ଝୁଣ୍ଡ ଏଠି ଗୁଞ୍ଜି ରହିଛି, ଏବଂ କଳକପିଞ୍ଜଳ ପକ୍ଷୀ ଚିତ୍କାର କରୁଛି।
ଵିଦ୍ଯାଧରୋଦ୍ଗୀତଗୁହଃ କଚତ୍କନକକନ୍ଦରଃ । କାରଣ୍ଡଵୋଡ୍ଡାମରଵାଗ୍ ଅସଙ୍ଖ୍ଯକୁସୁମାମ୍ବୁଦଃ
ଏଠିର ଗୁହାଗୁଡିକୁ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଚମକାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ତଳ ଦୁଃଖରେ ସୁନା ଚମକି ରହିଛି; କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଅନେକ ଫୁଲ ଏଠି ମେଘ ଭଳି ଚାରିପାଖରେ ରହିଛି।
ଵିମୁକ୍ତଜଲଦୋଦ୍ଗାରସ୍ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତଃ । ଚନ୍ଦ୍ରାଵଚୂଲଦଯିତସ୍ ତ୍ରିଲୋକୀଲୋକଵନ୍ଦିତଃ
ଏଠିରେ ବଜ୍ରପାତର ଗୁଞ୍ଜନ ନାହିଁ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି; ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ ଏଠିକୁ ପ୍ରିୟ କରିଛି, ତିନି ଲୋକର ଲୋକମାନେ ଏଠିକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।