ସଂଶାନ୍ତଚିତ୍ତଵେତାଲଂ ଗୁରୁଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥବନ୍ଧଵଃ । ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ସମୁଦ୍ଧର୍ତୁଂ ସ୍ଵଲ୍ପପଙ୍କାନ୍ ମୃଗଂ ଯଥା
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର ଅର୍ଥ ସହିତ ଘନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଛୋଟ ଦୁଃଖରୁ ବାହାର କରିପାରନ୍ତି, ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଏକ ହରିଣକୁ କିଛି କିଚି ମାଟିରୁ ଉଠାଇଦିଏ।
ଅସ୍ମିଞ୍ ଜଗଚ୍ଛୂନ୍ଯପୁରେ ସର୍ଵମ୍ ଏଵ ପ୍ରଦୂଷିତମ୍ । ଦେହଗେହଂ ପ୍ରମତ୍ତେନ ଚିତ୍ତଯକ୍ଷେଣ ଵଲ୍ଗତା
ଏହି ଶୂନ୍ୟତାର ସହରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦୁଷିତ ହୋଇଯାଇଛି; ଦେହ ନାମକ ଘରକୁ ଅସାବଧାନ ମନର ଭୂତ ଦେଖାଦେଖି ଦୌଡ଼ିବାରେ ଭରିଦେଇଛି।
ଚିତ୍ତଵେତାଲଵଲିତସମସ୍ତଗୃହଷଣ୍ଡକା । ଇଯଂ ଜଗଦରଣ୍ଯାନୀ ଶୂନ୍ଯା କସ୍ଯ ନ ଭୀତଯେ
ମନର ଭୂତ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଘର ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି; ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଜଗତର ଅରଣ୍ୟରେ କିଏ ଭୟଭିତ ହେବେ ନାହିଁ?
ଜଗନ୍ନଗର୍ଯାମ୍ ଅସ୍ଯାଂ ତୁ ଶାନ୍ତଚିତ୍ତପିଶାଚକମ୍ । ଦେହଗେହଂ କତିପଯୈସ୍ ସେଵ୍ଯତେ ସଦ୍ଭିର୍ ଏଵ ଚ
ତଥାପି ଏହି ଜଗତର ସହରରେ କେବଳ କିଛି ମାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଭୂତମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଦେହ ଘରରେ ନିଜେ ରହନ୍ତି।
ଇହ ସଂଶ୍ରୀଯତେ ଯା ଯା ଦିକ୍ ସୈଵ ରଘୁନନ୍ଦନ । ପ୍ରମତ୍ତମୋହଵେତାଲୈଃ ପୂର୍ଣା ଦେହଶ୍ମଶାନକୈଃ
ହେ ରଘୁନନ୍ଦନ, ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଦେଖ, ସେଠା ଅସାବଧାନ ମୂଢତାର ଭୂତମାନେ ଏବଂ ଦେହର ଶ୍ମଶାନମାନେ ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛି।
ଅସ୍ଯାଂ ଜଗଦରଣ୍ଯାନ୍ଯାଂ ମୁହୂର୍ତଂ ମୁଗ୍ଧବାଲଵତ୍ । ସ୍ଵଯମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ଧୈର୍ଯାଂଶମ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମ୍ ଉଦ୍ଧର
ଏହି ଜଗତର ଶୂନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ, କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ମୂଢ ଶିଶୁ ପରି ହେବା ସହିତ, ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଦୃଢତା ଧରି, ନିଜେ ନିଜକୁ ଉଠାଇନିଅ।
ଜଗଜ୍ଜରଦରଣ୍ଯେ ଽସ୍ମିଂଶ୍ ଚରଦ୍ଭୂତମୃଗଵ୍ରଜେ । ଧୃତିଂ ତୃଣରସୈ ରାମ ମା ଗଚ୍ଛ ମୃଗପୋତଵତ୍
ଏହି ଜଗତର ପୁରୁଣା ଅରଣ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ହେ ରାମ, ତୁମେ ଘାସର ତରକାରେ ମୃଗଶାବକ ପରି ଦୃଢତା ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହିଁ।
ଅସ୍ମିନ୍ ମହୀତଲାରଣ୍ଯେ ଚରନ୍ନୃମୃଗପୋତକେ । ତ୍ଵମ୍ ଅଜ୍ଞାନଗଜଂ ଭଙ୍କ୍ତ୍ଵା ସୈଂହୀଂ ଵୃତ୍ତିମ୍ ଉପାଶ୍ରଯ
ଏହି ପୃଥିବୀର ଅରଣ୍ୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ମୃଗଶାବକ ପରି ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ, ଅଜ୍ଞାନର ହାତୀକୁ ଭାଙ୍ଗି, ସିଂହ ପରି ଚରିତ୍ର ଅଂଗୀକାର କର।
ଅନ୍ଯେ ନରମୃଗା ମୁଗ୍ଧା ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପେ ସ୍ଵଜଙ୍ଗଲେ । ଵିହରନ୍ତି ଯଥା ରାମ ତଥା ମା ଵିହରାନଘ
ହେ ରାମ, ଯେପରି ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନ୍ୟ ନିର୍ମଳ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଖୁସିରେ ଘୁରିବା ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଥା ଅବ୍ୟର୍ଥ ଭାବେ ଘୁରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ।
ଅତ୍ଯଲ୍ପକାଲଂ ଶିଶିରେ କର୍ଦମାଲେପଦାଯିନି । ନ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ଵଧୂରୂପେ ମହିଷେଣେଵ ପଲ୍ଵଲେ
ଶୀତକାଳରେ କିମ୍ବା କାଦାରେ ଲେପା ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଯେପରି ଏକ ମହିଷୀ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ଦଳା ଜଳରେ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ସେପରି କେବେ ମଧ୍ୟ ଅତି କମ୍ ସମୟ ପାଇଁ ଏମିତି ସ୍ଥାନରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୋଗାଭୋଗା ବହିଷ୍କାର୍ଯା ଆର୍ଯସ୍ଯାନୁସରେତ୍ ପଦମ୍ । ପ୍ରଵିଚାର୍ଯ ମହାର୍ଯୈସ୍ ସ୍ଵମ୍ ଏକମ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଆଶ୍ରଯେତ୍
ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ୍; ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଯେମିତି ଚାଲନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପଥ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ବଡ଼ ଜଣେ ଜଣେ ବିଚାର କରି, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅପଵିତ୍ରସ୍ଯ ତୁଚ୍ଛସ୍ଯ ଦୁର୍ଭଗସ୍ଯ ଦୁରାକୃତେଃ । ଦେହସ୍ଯାର୍ଥେ ନ ମଙ୍କ୍ତଵ୍ଯଂ ଚିନ୍ତାଚୁଣ୍ଟୀଷୁ ଚାରୁଣା
ଏହି ଅପବିତ୍ର, ତୁଚ୍ଛ, ଅଭାଗା ଓ ବିକୃତ ଦେହ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚିନ୍ତାରେ ମନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ଯେନ ରଚିତୋ ଦେହୋ ଯକ୍ଷେଣାନ୍ଯେନ ସଂଶ୍ରିତଃ । ଦୁଃଖମ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ଭୋକ୍ତାନ୍ଯଶ୍ ଚିତ୍ରେଯଂ ମୌର୍ଖ୍ଯଚକ୍ରିକା
ଏହି ଶରୀରକୁ ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଣୀ ତିଆରି କରେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାହାକୁ ବାସ କରେ, ତାହାର ଦୁଃଖକୁ ଆଉ ଜଣେ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମୂର୍ଖତାର ଚକ୍ର ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ।
ଯଥୈକରୂପା ଘନତା ଦୃଷଦୋ ଽପ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନସ୍ ତଥା । ସତ୍ତାମାତ୍ରୈକସାମାନ୍ଯାଦ୍ ଇତରସ୍ଯାତ୍ଯସମ୍ଭଵାତ୍
ଯେପରି ଥିବା ପଥରର ଘନତା ଏକ ଧରଣର, ସେପରି ଆତ୍ମାର ମଧ୍ୟ ଏକ ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ ଅଛି; କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣତା ଥିବାରୁ, ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଯଥୋପଲସ୍ଯ ଘନତା ମନସ୍ତା ହି ତଥାତ୍ମନଃ । ସତ୍ତାମାତ୍ରାଦ୍ ଅଭିନ୍ନା ସ୍ଵାଦ୍ ଅଭାଵାଦ୍ ଅନ୍ଯସଂଵିଦଃ
ଯେପରି ପଥରର ଘନତା ତାହାର ନିଜର, ସେପରି ମନର ସ୍ୱଭାବ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମାର; କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଏହା ଅଭିନ୍ନ, ନିଜର ଅଛି, ଆଉ କିଛି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ।
ଯଥୋପଲସ୍ଯ ଘନତା ତଥାସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ । ରୂପୈକରୂପା ସଂଵିତ୍ତିସ୍ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପତଃ
ଯେପରି ପଥରର ଘନତା ତାହାର ନିଜର, ସେପରି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏକ ଧରଣର; ଚେତନା ଏକମାତ୍ର ରୂପରେ ଅଛି, କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ରୂପରେ।
ପୃଥକ୍ ସମ୍ଭଵତୀହାଙ୍ଗ ନ ଜାଡ୍ଯଂ ନ ଚ ଚେତନମ୍ । ମିଥ୍ଯାସଙ୍କଲ୍ପରଚିତେ ଏତେ ହି ଶିଶୁଯକ୍ଷଵତ୍
ଏଠାରେ, ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁଠି ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଛି, ସେଠାରେ ନ କୌଣସି ଜଡତା ଅଛି, ନ କୌଣସି ଚେତନା ଅଛି; ଏସବୁ ଭ୍ରମର ଉତ୍ପାଦ, ଯେପରି ଛୁଆଁମାନେ ଭୂତ-ପିଶାଚ ଦେଖିଥାନ୍ତି, ସେପରି।
ଯଥେକ୍ଷୁରସମାତ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵ୍ ଏକସ୍ଯୈଵ ପୃଥଙ୍ମଯୀ । ଅଯଂ ଗୁଡ ଇଦଂ ଖଣ୍ଡମ୍ ଇତି ମାଯା ମୁଧୋଦିତା
ଯେପରି ଏକ ଖଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଛି କେବଳ ଇଖୁର ରସ, ତଥାପି ମନର ଭ୍ରମରେ 'ଏହା ଗୁଡ଼', 'ଏହା ଚିନି' ବୋଲି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ, ସେହିପରି ଏହି ମାୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପରମାତ୍ମନ ଏକସ୍ଯ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପତଃ । ମୁଧୈଵାଭ୍ଯୁଦିତୈଵେଯଂ ଜାଡ୍ଯାଜାଡ୍ଯମତିସ୍ ତଥା
ଏକମାତ୍ର ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣ ସ୍ୱରୂପରୁ, ଜଡତା କିମ୍ବା ଅଜଡତାର ଭାବ ମାତ୍ର ଭ୍ରମରେ ଉପଜେ; ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଉପଜିଥିଲା, ସେହିପରି।
କ୍ଷୀଯତେ ପ୍ରେକ୍ଷିତୈଵୈଷା ପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରୈକନାଶିନୀ । ଶୁକ୍ତିରୁପ୍ଯମତିପ୍ରଖ୍ଯା ନ ସତୀ ନାସତୀ ତତଃ
ଏହା କେବଳ ଦେଖିଲେ ଦେଖାଯାଏ, ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ଶଙ୍ଖରେ ରୂପା ଦେଖାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ମିଥ୍ୟା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନାସତୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଭାଵୋ ଯୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵେହ ସନ୍ ନ ସଃ
ଯେଉଁଥିରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ସତ୍ୟତା ନାହିଁ; ଯାହା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ପ୍ରକୃତ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ।
ସ୍ଵରୂପମାତ୍ରନିଷ୍ଠତ୍ଵାଦ୍ ଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଭାଵଯୋଗତଃ । ଅଭାଵାଦ୍ ଅନ୍ଯସଂଵିତ୍ତେସ୍ ସମତ୍ଵମ୍ ଉପଲାତ୍ମନୋଃ
ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିବା ଦ୍ୱାରା, ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ନଥିବାରୁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥିବାରୁ, ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ ସମତା ରହିଥାଏ।
ଅନନ୍ଯୋ ଽନନ୍ତ ଏକାତ୍ମା ସ୍ଵସତ୍ତାନୁଭଵୀ ଯଥା । ତଥୋପଲସ୍ ସ୍ଵତାନିଷ୍ଠୋ ନ ଜଡୋ ନ ଚ ଚେତନଃ
ଯେପରି ଏକ ଅନନ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରେ, ସେପରି ଦୃଶ୍ୟ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ସେ ନ ଜଡ, ନ ଚେତନ।
ଅନ୍ଯାସମ୍ଭଵତୋ ନିତ୍ଯଦ୍ଵୈତୈକ୍ଯାଭାଵଯୋଗତଃ । ଚେତ୍ଯସ୍ଯାସମ୍ଭଵାଦ୍ ଆତ୍ମା ନ ଜଡୋ ନ ଚ ଚେତନଃ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ, ସଦା ଦ୍ୱିତୀୟତା କିମ୍ବା ଏକତା ନଥିବାରୁ, ଜାଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନଥିବାରୁ, ଆତ୍ମା ନ ଜଡ, ନ ଚେତନ।
ଜଡାଜଡଦୃଶୌ ଵନ୍ଧ୍ଯାପୁତ୍ରଵଦ୍ ଵ୍ଯୋମଵୃକ୍ଷଵତ୍ । ସମାଯାତେ ନ ଚାଯାତେ ପ୍ରେକ୍ଷିତେ ନ ଚ ଵୀକ୍ଷିତେ
ଯେଉଁଠି ଜଡ଼ ଓ ଚେତନକୁ ଦେଖାଯାଏ, ସେମାନେ ଅବାନ୍ଧ୍ୟାର ପୁଅ ଭଳି, ଆକାଶରେ ଗଛ ଭଳି; ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ, ଦେଖାଯାଏ କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଜଡଚେତନଶବ୍ଦାର୍ଥାଵ୍ ଅସନ୍ତୌ ରଜ୍ଜୁସର୍ପଵତ୍ । ଭଵତସ୍ ତୌ କଥଂ ସତ୍ଯମ୍ ଅପ୍ରେକ୍ଷାମାତ୍ରକାଦ୍ ଋତେ
‘ଜଡ଼’ ଓ ‘ଚେତନ’ ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ସତ୍ୟ ନୁହେଁ, ରସିରେ ସାପ୍ ଦେଖାଯିବା ପରି; କେବଳ କଳ୍ପନା ଛାଡ଼ି, ଏହି ଦୁଇଟି କିପରି ସତ୍ୟ ହେବେ?
ଯଚ୍ ଚ ଚେତନମ୍ ଆତ୍ମେତି ଜଡଶ୍ ଚୋପଲ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଉକ୍ତଂ ତଦ୍ ଈଦୃଗ୍ଵାଗ୍ଯୋଗ୍ଯବୋଧ୍ଯବୋଧନହେତୁକମ୍
‘ଚେତନ’ କୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଓ ‘ଜଡ଼’ କୁ ପଥର ଭାବେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଉପଯୋଗୀ ଭାଷା ଓ ବୁଝିବା ସହଜତା ପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି।
ବୋଧ୍ଯଃ ପରତରେ ବୋଧେ ଯଯା ଯୁକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରବୋଧ୍ଯତେ । ସୋପଦେଶ୍ଯା ନ ଗୃହ୍ଣାତି ମୂଢସ୍ ତତ୍ ସହସା ପଦମ୍
ଯେଉଁ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚତମ ଜ୍ଞାନକୁ ଜଣେ ବୁଝିପାରେ, ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମୂଢ଼ ଲୋକେ ସିଧାସଳଖ ଶିଖାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଧରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଚିତ୍ତଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥଗ୍ ଇମାନି ହତେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି କର୍ତା ନ ଦୃଶ୍ଯତ ଇଦଂ ଚ ଗୃହଂ ମୁଧୈଵ । କୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯ ଏଵ ପରିଵଲ୍ଗତି ନିସ୍ସ୍ଵଭାଵ ଏଷୋ ଽହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ ଅହୋ ମହଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲମ୍
ମନ ଏକା, ଏହି ଅଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଅଲଗା, କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା କେହି ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ଏହି ଶରୀର ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଖାଲି। ତଥାପି କିଏଁସି ଅନ୍ୟ କିଛି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ନଥିବା, ଚଳିଉଛି—‘ଏହି ମୁଁ’ ବୋଲି ଭାବିଉଛି। ହାଁ, ଏହା କେତେ ବଡ଼ ମାୟା!
ଲୋଲାସୁ ସଂସୃତିଷୁ ଭୂତପରମ୍ପରାଣାଂ କ୍ରୀଡାସୁ ଚାନ୍ଯପୁରୁଷସ୍ଯ ଚିଦେକଵୃତ୍ତେଃ । ତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଚାର୍ଯ ରମତେ ହି ମହାନୁଭାଵୋ ମନ୍ତ୍ରୀ ଯଥୋଲ୍ବଣଵିଷାସୁ ଭୁଜଙ୍ଗମୀଷୁ
ଯିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିଛି, ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ସଂସାରର ଅସ୍ଥିର ଚକ୍ରରେ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଖେଳରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ରୀ ବିଷାକ୍ତ ସାପମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରେନାହିଁ, ତେଣୁ ଖେଳ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଉଠନ୍ତି।