ଅପାରିପ୍ଲଵଯା ଋଜ୍ଵ୍ଯା ସୁଦୃଶା ସ୍ନିଗ୍ଧମୁଗ୍ଧଯା । ଋଜୁ ପଶ୍ଯାମି ସର୍ଵତ୍ର ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ଅଶାନ୍ତ, ସିଧା, ସ୍ପଷ୍ଟ, ମୃଦୁ ଓ ନିର୍ମଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ସିଧାସଳଖ ଦେଖୁଛି। ଏହିପରି ଭାବରେ ମୁଁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବଞ୍ଚୁଛି।
ଆପାଦମସ୍ତକାନ୍ତେ ଽସ୍ମିନ୍ ନ ଦେହେ ମମତା ମମ । ତ୍ଯକ୍ତାହଙ୍କାରପଙ୍କସ୍ଯ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ଏହି ଦେହରେ ମୁଣ୍ଡୁଠୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ମୋର ବୋଲି ମୋତେ ଲାଗେନି। ଅହଂକାରର କାଦୁଆ ଛାଡି ଦେଇଛି। ଏହିପରି ଭାବରେ ମୁଁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବଞ୍ଚୁଛି।
ଯତ୍ କରୋମି ଯଦ୍ ଅଶ୍ନାମି ତତ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଦ୍ଵତୋ ଽପି ମେ । ମନୋ ନୈଷ୍କର୍ମ୍ଯମ୍ ଆଦତ୍ତେ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ମୁଁ ଯେ କିଛି କରେ, ଯେ କିଛି ଖାଏ, ସେ ସବୁ ଉପରେ ଆସକ୍ତି ଛାଡିଦେଇଛି; ଏହିପରି ମୋ ମନ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧରିନାହିଁ। ଏହିଭଳି ମୁଁ ଦୁଃଖରହିତ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ଯଦା ଯଦା ମୁନେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵିଜାନାମି ତଦା ତଦା । ନତିମ୍ ଆଯାମି ନୌଦ୍ଧତ୍ଯଂ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ହେ ମୁନି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କିଛି ଜାଣିପାରେ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ନ କିଛି ଅହଂକାର କରେ, ନ କିଛି ଅଭିମାନ କରେ। ଏହିପରି ମୁଁ ଦୁଃଖରହିତ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
କରୋମୀଶୋ ଽପି ନାକ୍ରାନ୍ତିଂ ପରିତପ୍ଯେ ନ ଖେଦିତଃ । ଦରିଦ୍ରୋ ଽପି ନ ଵାଞ୍ଛାମି ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ମୁଁ ଯଦି ଅଧିପତି ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ତଥାପି କେବେ ଅତିକ୍ରମ କରେନାହିଁ, ନ କେବେ ଦୁଃଖିତ କିମ୍ବା କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଏ। ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ କେବେ ଆକାଂକ୍ଷା କରେନାହିଁ। ଏହିପରି ମୁଁ ଦୁଃଖରହିତ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ନଶ୍ଯଦ୍ରୂପେ ଶରୀରେ ଽସ୍ମିନ୍ନ୍ ଅନଷ୍ଟାତ୍ମା ଚିଦାସ୍ପଦଃ । ଭୂତଵୃନ୍ଦଂ ହସାମ୍ଯ୍ ଆରାତ୍ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ଏହି ଶରୀର ନଶ୍ୱର ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆତ୍ମା ଅବିନାଶୀ ଓ ଚେତନାର ଆଧାର ଅଟୁଟ ରହିଛି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ହସି ଦେଖେ। ଏହିପରି ମୁଁ ଦୁଃଖରହିତ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ଆଶାପାଶଵିନୁନ୍ନାଯାଶ୍ ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତେସ୍ ସମାହିତଃ । ସଂସ୍ପର୍ଶଂ ନ ଦଦାମ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ଆଶା ଓ ଆଶାବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ମନରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି; ମୁଁ ମନ ଭିତରେ କୌଣସି ଆନ୍ତରିକ ସଂସ୍ପର୍ଶ ହେବାକୁ ଦେଉନି, ଏହିପରି ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି।
ଅସତ୍ତାଂ ଜଗତସ୍ ସତ୍ତାମ୍ ଆତ୍ମନଃ କରବିଲ୍ଵଵତ୍ । ସୁପ୍ତଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ ପଶ୍ଯାମି ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ମୁଁ ଏହି ସଂସାରକୁ ଅସତ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଦେଖେ, ହାତରେ କବିତା ଫଳ ରହିଥିବା ପରି, ଶୋଇଥିବା ବେଳେ କିମ୍ବା ଜାଗିଥିବା ବେଳେ; ଏହିପରି ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି।
କ୍ଷୀଣଂ ଭିନ୍ନଂ ଶ୍ଲଥଂ ଜୀର୍ଣଂ କ୍ଷୁବ୍ଧଂ କ୍ଷୁଣ୍ଣଂ କ୍ଷଯଂ ଗତମ୍ । ପଶ୍ଯାମି ନଵଵତ୍ ସର୍ଵଂ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
କ୍ଷୀଣ, ଭାଙ୍ଗି, ଢିଲା, ପୁରୁଣା, ଅଶାନ୍ତ, ଚୁର୍ଣ୍ଣ, ନଷ୍ଟ ଯାହାକୁ ମୁଁ ସବୁ ନୂଆ ପରି ଦେଖେ; ଏହିପରି ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି।
ସୁଖିତୋ ଽସ୍ମି ସୁଖାସକ୍ତେ ଦୁଃଖିତୋ ଦୁଃଖିତେ ଜନେ । ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରିଯମିତ୍ରଂ ଚ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଖୁସି ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖିତ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ହୁଏ; ଏହିପରି ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଜୀବନ୍ତ ଅଛି।
ଆପଦ୍ଯ୍ ଅଚଲଧୀରୋ ଽସ୍ମି ଜଗନ୍ମିତ୍ରଂ ଚ ସମ୍ପଦି । ଭାଵାଭାଵେଷୁ ନୈଵାସ୍ମି ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଅଡ଼ିଗ ରହେଁ, ସୁଖରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ମିଳି ଚାଲେଁ। କୌଣସି ଘଟଣା ଥାଉ କି ନା ଥାଉ, ମୋତେ କିଛି ପ୍ରଭାବିତ କରେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ମୁଁ ନିରୋଗ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ନାହମ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚାନ୍ଯୋ ମେ ନାହମ୍ ଅନ୍ଯସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍ । ଇତି ମେ ଭାଵିତଂ ଚେତସ୍ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ମୁଁ ମୋ ନୁହେଁ, ମୋର କିଛି ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ କାହାରି ମଧ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ଏହି ଭାବନା ମୋ ମନରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ନିରୋଗ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ଅହଂ ଜଗଦ୍ ଅହଂ ଵ୍ଯୋମ ଦେଶକାଲକ୍ରମାଵ୍ ଅହମ୍ । ଅହଂ କ୍ରିଯେତି ମେ ବୁଦ୍ଧିସ୍ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ମୁଁ ଏହି ସଂସାର, ମୁଁ ଆକାଶ, ମୁଁ ଦିଗ ଓ ସମୟର ଧାରା; ମୋର ବୁଝିବା ହେଉଛି—ମୁଁ କାର୍ଯ୍ୟ। ଏହିପରି ମୁଁ ନିରୋଗ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ଘଟଶ୍ ଚିଚ୍ ଚିତ୍ ପଟଶ୍ ଚିତ୍ ଖଂ ଚିଦ୍ ଵଟଶ୍ ଶକଟଶ୍ ଚ ଚିତ୍ । ଚିତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଇତି ମେ ଭାଵସ୍ ତେନ ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଅନାମଯଃ
ଘଡ଼ା ହେଉଛି ଚେତନା, କପଡ଼ା ହେଉଛି ଚେତନା, ଆକାଶ ହେଉଛି ଚେତନା, ବଟବୃକ୍ଷ ଓ ଗଡ଼ି ମଧ୍ୟ ଚେତନା; ସମସ୍ତ କିଛି ଚେତନା ବୋଲି ମୋର ବିଶ୍ୱାସ, ତେଣୁ ମୁଁ ନିରୋଗ ଭାବେ ବଞ୍ଚୁଛି।
ଇତ୍ଯ୍ ଅହଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ତ୍ରିଲୋକୀକମଲାଲିକଃ । ଭୁସୁଣ୍ଡନାମା କାକୋଲଃ କଥିତଶ୍ ଚିରଜୀଵିତଃ
ଏହିପରି, ମୁଁ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତିନି ଲୋକର ପଦ୍ମରେ ମଧୁ ଚୁଷୁଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀ ପରି, ଦୀର୍ଘଆୟୁଷ୍ମାନ୍ ଭୁସୁଣ୍ଡା ନାମକ କାଉଁଁ ହେଉଛି।
ବ୍ରହ୍ମାର୍ଣଵେ ଵିଲୁଲିତଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ତରଙ୍ଗମ୍ ଉତ୍ପାଦନାଶଵିଭଵେନ ଵିଭିନ୍ନରୂପମ୍ । ଆଲୀନମ୍ ଉନ୍ନମିତମ୍ ଆକୁଲଦୃଶ୍ଯଦୃଶ୍ଯମ୍ ଆଲୋକଯନ୍ ପ୍ରକଲଯଂଶ୍ ଚ ଚିରଂ ସ୍ଥିତୋ ଽସ୍ମି
ବ୍ରହ୍ମର ସମୁଦ୍ରରେ ତିନି ଜଗତର ତରଙ୍ଗ ଉଠି, ନଶି, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବିକାଶ ପାଉଥିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ଏହି ସବୁ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଉତ୍ତେଜନାକୁ ଦେଖି, ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ଓ ଉନ୍ନତ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏହିପରି ରହିଛି।
ଏତତ୍ ତେ କଥିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯଥାସ୍ମି ଯଦ୍ ଇହାସ୍ମି ଵା । ତ୍ଵଦାଜ୍ଞାମାତ୍ରସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ଧାର୍ଷ୍ଟ୍ଯେନ ଜ୍ଞାନପାରଗ
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ତୁମର ଆଦେଶ ପୂରଣ ପାଇଁ, ମୁଁ କିପରି ଅଛି ଓ ଏଠାରେ କେମିତି ଅଛି, ସେଥିର ଗଳ୍ପ ତୁମକୁ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ କହିଦେଲି, ହେ ଜ୍ଞାନର ସାଗର।
ଅହୋ ନୁ ଚିତ୍ରଂ ଭଗଵନ୍ ଭଵତା ଭୂଷଣଂ ଶ୍ରୁତେଃ । ଆତ୍ମୋଦନ୍ତଃ ପ୍ରକଥିତଃ ପରଂ ଵିସ୍ମଯକାରଣମ୍
ହାଁ, ଭଗବନ୍, ତୁମର କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଶାସ୍ତ୍ରର ଶୋଭା ବଢାଇଥାଏ; ତୁମ ଜୀବନର କଥା ଶୁଣିବା ଏକ ଅପୂର୍ବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କାରଣ।
ଧନ୍ଯାସ୍ ତେ ଯେ ମହାତ୍ମାନମ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଂ ଚିରଜୀଵିତମ୍ । ଭଵନ୍ତଂ ପରିପୃଚ୍ଛନ୍ତି ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଇଵ ପଦ୍ମଜମ୍
ଧନ୍ୟ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଏବଂ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ଭଳି ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କୁ ପଚାରିଥାନ୍ତି।
ଵଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ଭୃଶଂ ଧନ୍ଯାସ୍ ସ୍ଵାତ୍ମୋଦନ୍ତମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ଯଥାଵତ୍ ପାଵନଂ ବୁଦ୍ଧେସ୍ ସର୍ଵଂ କଥିତଵାନ୍ ଅସି
ଆଜି ଆମେ ପ୍ରକୃତରେ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆପଣ ଆମକୁ ନିଜ ଆତ୍ମାର ଅଖଣ୍ଡ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦେଲେ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିକୁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେଲେ।
ପ୍ରଭ୍ରାନ୍ତଂ ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ଦୃଷ୍ଟା ଵିବୁଧଭୂମଯଃ । ଭଵାନ୍ ଇଵ ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିନ୍ ନ ମହାନ୍ ଅଵଲୋକିତଃ
ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୁଞ୍ଚି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭୂମି ଦେଖିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ସଂସାରରେ ଆପଣଙ୍କ ପରି ଏମିତି ମହାନ୍ କେହି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନାହିଁ।
କଥଞ୍ଚିତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ କଚ୍ଚିଦ୍ ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଵେହ ହି ମହାଜନଃ । ନ ଭଵାନ୍ ଇଵ ଭଵ୍ଯାତ୍ମା ସୁଲଭୋ ଜଗତି କ୍ଵଚିତ୍
ଏଠାରେ ବହୁ ଖୋଜାଖୋଜି ପରେ କେବେ କେବେ କିଛି ମହାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ମିଳିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ପରି ଭଲ ଆତ୍ମା କେଉଁଠିଓ ସହଜରେ ମିଳେନାହିଁ।
ଵଂଶଖଣ୍ଡେ ହି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଜ୍ ଜାଯତେ ମୌକ୍ତିକଂ ଯଥା । ଜଗତ୍ଖଣ୍ଡେ ହି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଜ୍ ଜାଯତେ ତ୍ଵାଦୃଶସ୍ ତଥା
ଯେପରି ବାଁଶର ଗଛର କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ମୁକ୍ତା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱର କିଛି ଅଂଶରେ ତୁମ ପରି ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି.
ମଯା ତୁ ସୁମହତ୍ କାର୍ଯମ୍ ଅଦ୍ଯ ସମ୍ପାଦିତଂ ଶୁଭମ୍ । ପୁଣ୍ଯଦେହୋ ଵିମୁକ୍ତାତ୍ମା ଯଦ୍ ଭଵାନ୍ ଅଵଲୋକିତଃ
ଆଜି ମୁଁ ବଡ଼ ଶୁଭ କାମ କରିଛି, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଛି, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ପୁଣ୍ୟମୟ ଏବଂ ଆତ୍ମା ମୁକ୍ତ.
ତଦ୍ ଅସ୍ତୁ ତଵ କଲ୍ଯାଣଂ ପ୍ରଵିଶାତ୍ମଗୁହାଂ ଶୁଭାମ୍ । ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯୋ ଽଯଂ ମେ ଵ୍ରଜାମି ସୁରମନ୍ଦିରମ୍
ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ଶୁଭ ଆତ୍ମାର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଏହା ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟ, ମୁଁ ଦେବମନ୍ଦିରକୁ ଯିବି.
ଇତ୍ଯ୍ ଆକର୍ଣ୍ଯ ଭୁସୁଣ୍ଡୋ ଽସୌ ଜଗ୍ରାହୋତ୍ଥାଯ ପାଦପାତ୍ । ସଙ୍କଲ୍ପିତାଭ୍ଯାଂ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସୁପାତ୍ରଂ ହେମପଲ୍ଲଵମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଭୁସୁଣ୍ଡ ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ଦୁଇ ହାତରେ ତିନି ତିଆରି କରିଥିବା ସୁନାର ପତ୍ର ନେଲେ.
କଲ୍ପଵୃକ୍ଷଲତାପୁଷ୍ପକେସରେଣ ହିମତ୍ଵିଷା । ତତ୍ ପାତ୍ରଂ ମୌକ୍ତିକାର୍ଘେଣ ପୂରଯାମ୍ ଆସ ପୂର୍ଣଧୀଃ
ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଲତାର ଫୁଲର ରେଶାର ହିମ ପ୍ରଭାରେ, ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣମନା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ପାତ୍ରକୁ ମୁକ୍ତାର ଅର୍ପଣରେ ପୂରିଦେଲେ।
ତେନାର୍ଘ୍ଯପାଦ୍ଯପାତ୍ରେଣ ତ୍ରିନେତ୍ରମ୍ ଇଵ ମାମ୍ ଅସୌ । ଆପାଦମସ୍ତକଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯାମ୍ ଆସ ପୂର୍ଵଜଃ
ସେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ପାଦ୍ୟ ପାତ୍ର ନେଇ, ମୋତେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଯେପରି ଭକ୍ତି ସହିତ ମଣ୍ଡିଆଯାଏ, ସେପରି ମୋ ମୁଣ୍ଡୁଠାରୁ ପାଉଁଯାଏଁ ପୂଜା କଲେ।
ଅନୁଵ୍ରଜ୍ଯାକଦର୍ଥେନ ଖଗେନ୍ଦ୍ରାଲମ୍ ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ । ଵିଷ୍ଟରାଦ୍ ଅହମ୍ ଉତ୍ଥାଯ ତତଃ ଖଗଵଦ୍ ଆପ୍ଲୁତଃ
‘ଏତେ ପଛେ ଚାଲିବା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ’ ଏବଂ ‘ପକ୍ଷୀରାଜ ଏବେ ବିଶ୍ରାମ କରୁନ୍’ ବୋଲି କହି, ମୁଁ ଆସନରୁ ଉଠି ଏକ ପକ୍ଷୀ ପରି ଉଡ଼ିଗଲି।
ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଯୋଜନମାତ୍ରେଣ ମଦନୁଵ୍ରଜ୍ଯଯା ଗତଃ । କରଂ କରେଣାଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ବଲାତ୍ ସଂରୋଧିତଃ ଖଗଃ
ସେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଆକାଶରେ ଏକ ଯୋଜନ ଦୂରିକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ମୋ ହାତକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧରି ଜୋରକରି ମୋତେ ବନ୍ଧି ରଖିଲେ।