ପ୍ରାଣ ଏଵାର୍କତାଂ ଯାତି ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରେ ଽମ୍ବରେ । ଆପ୍ଯାଯନକରୀଂ ପଶ୍ଚାଚ୍ ଛଶିତାମ୍ ଅଧିଗଚ୍ଛତି
ପ୍ରାଣ ନିଜେ ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ପରେ ସେ ଶୀତଳତା ଦେଇଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ପ୍ରାଣ ଏଵେନ୍ଦୁତାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶରୀରାପ୍ଯାଯକାରିଣୀମ୍ । କ୍ଷଣାଦ୍ ଆଯାତି ସୂର୍ଯତ୍ଵଂ ସଂଶୋଷଣକରଂ ପରମ୍
ପ୍ରାଣ ଶରୀରକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ି, କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଶୁଷ୍କତା ଦେଇଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ଅର୍କତାଂ ସମ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ନ ଯାଵଚ୍ ଚନ୍ଦ୍ରତାଂ ଗତଃ । ପ୍ରାଣସ୍ ତାଵଦ୍ ଵିଚାର୍ଯାନ୍ତର୍ ଦେଶକାଲୌ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ
ପ୍ରାଣ ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡି ଚନ୍ଦ୍ରର ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଉନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଣକୁ ନିର୍ବିକ୍ଷେପ ଭାବରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିବା ଦରକାର; ଏହି ଅନ୍ତରାଳରେ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଉପରେ କେବେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ହୃଦି ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଯୋର୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନିତ୍ଯମ୍ ଅସ୍ତମଯୋଦଯମ୍ । ଆତ୍ମନୋ ନିଜମ୍ ଆଧାରଂ ନ ଭୂଯୋ ଜାଯତେ ମନଃ
ହୃଦୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ନିତ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟକୁ ଜାଣି, ନିଜର ସତ୍ୟ ଆଧାରକୁ ବୁଝିଲେ, ମନ ପୁନର୍ବାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ସୋଦଯାସ୍ତମଯଂ ସେନ୍ଦୁଂ ସରଶ୍ମିଂ ସସମାଗମମ୍ । ହୃଦଯେ ଭାସ୍କରଂ ଦେଵଂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ପଶ୍ଯତି
ଯେଉଁଜଣ ହୃଦୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ର, କିରଣ ଓ ସମସ୍ତ ସାଥି ସହିତ ଦେଖିପାରିବେ, ସେ ଏକାଉଁ ସତ୍ୟରେ ଦେଖିପାରିବେ।
ନାକ୍ଷୀଣଂ ନ ପରିକ୍ଷୀଣଂ ବହିସ୍ସ୍ଥଂ ସିଦ୍ଧଯେ ତମଃ । ହାର୍ଦଂ ତୁ କ୍ଷପଯେଦ୍ ଧ୍ଵାନ୍ତଂ ଯତ୍କ୍ଷଯେ ସିଦ୍ଧିର୍ ଉତ୍ତମା
ବାହାରର ଅନ୍ଧାର, କମିଥିବା କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହୋଇଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧନାକୁ ଆଣିପାରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଅନ୍ଧାର ଶେଷ ହେଲେ, ଉତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ମିଳିଥାଏ।
ବାହ୍ଯେ ତମସି ସଙ୍କ୍ଷୀଣେ ଲୋକାଲୋକଃ ପ୍ରଜାଯତେ । ହାର୍ଦେ ତୁ ତମସି କ୍ଷୀଣେ ସ୍ଵାଲୋକୋ ଜାଯତେ ପରଃ
ବାହ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର କମିଲେ, ଏହି ଜଗତ ଓ ତାହା ପରେ ଥିବା ସବୁ ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାର କମିଲେ, ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଲୋକ ଉଦୟ ହୁଏ।
ହାର୍ଦାନ୍ଧକାରକ୍ଷଯଦଂ ପରିଜ୍ଞାତଂ ଵିମୁକ୍ତିଦମ୍ । ସୋଦଯାସ୍ତମଯଂ ଯତ୍ନାତ୍ ପ୍ରାଣାର୍କମ୍ ଅଵଲୋକଯେତ୍
ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାର ନଶ୍ଟ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ; ଏହିଠାରେ ଜୀବନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମାନ ଭଲଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ।
ଅପାନେନ୍ଦୁଃ ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଂ ଯତ୍ର ହୃତ୍ପଦ୍ମକୋଟରେ । ପଦାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରାଣାର୍କୋ ବହିରୁନ୍ମୁଖଃ
ଯେଉଁଠି ହୃଦୟ ପଦ୍ମର ଗଭୀର ଭିତରେ ଅପାନର ଚନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ ହୁଏ, ସେଠାରୁ ଭିତରେ ପ୍ରାଣର ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାହାରକୁ ମୁହଁ କରି ଉଦୟ ହୁଏ।
ଅପାନେ ଽସ୍ତଙ୍ଗତେ ପ୍ରାଣସ୍ ସମୁଦେତି ହୃଦମ୍ବୁଜାତ୍ । ଛାଯାଯାଂ ଗଲିତାଙ୍ଗାଯାଂ ତତ୍ରୈଵାଶୁ ଯଥାତପଃ
ଅପାନ ଅସ୍ତ ହେଲେ, ପ୍ରାଣ ହୃଦୟ ପଦ୍ମରୁ ଉଦୟ ହୁଏ; ଯେପରି ଛାୟା ହେଲେ ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି।
ପ୍ରାଣେ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତେ ବାହ୍ଯାଦ୍ ଅପାନଃ ପ୍ରୋଦଯେତ୍ କ୍ଷଣାତ୍ । ଆତପେ ପରିତୋ ନଷ୍ଟେ ଛାଯେଵାଶୁ ପଦେ ନଵା
ଯେତେବେଳେ ବାହାର ପ୍ରାଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଅପାନ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଉଦୟ ହୁଏ, ଯେପରି ଚାରିପଟି ଧୂପ ହେଲେ ନୂଆ ଛାୟା ଦେଖାଯାଏ।
ପ୍ରାଣଜନ୍ମାଵନୌ ନଷ୍ଟମ୍ ଅପାନଂ ଵିଦ୍ଧି ସନ୍ମତେ । ଅପାନଜନ୍ମଭୂମୌ ଚ ପ୍ରାଣଂ ନଷ୍ଟମ୍ ଅଵୈହି ହି
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ପ୍ରାଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ଅପାନ ପୃଥିବୀରେ ଲୟ ହୁଏ; ଏବଂ ଅପାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ପ୍ରାଣ ସେଠି ଲୟ ହୁଏ।
ଅସ୍ତଙ୍ଗତଵତି ପ୍ରାଣେ ତ୍ଵ୍ ଅପାନେ ଽଭ୍ଯୁଦଯୋନ୍ମୁଖେ । ବହିଃକୁମ୍ଭକମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ଚିରଂ ଭୂଯୋ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଅପାନ ଉଦୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେତେବେଳେ ବାହାର କୁମ୍ଭକ ବହୁଦିନ ଧରି ଧରିଲେ ଆଉ ଦୁଃଖ ରହେନାହିଁ।
ଅପାନେ ଽସ୍ତଙ୍ଗତେ ପ୍ରାଣେ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅଭ୍ଯୁଦଯୋନ୍ମୁଖେ । ଅନ୍ତଃକୁମ୍ଭକମ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ଚିରଂ ଭୂଯୋ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ଅପାନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ପ୍ରାଣ ଉଦୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେତେବେଳେ ଭିତର କୁମ୍ଭକ ବହୁଦିନ ଧରିଲେ ଆଉ ଦୁଃଖ ରହେନାହିଁ।
ପ୍ରାଣରେଚକମୂଲସ୍ଥମ୍ ଅପାନାପୂରକୋଟିଗମ୍ । ସ୍ଵସ୍ଥଂ କୁମ୍ଭକମ୍ ଅଭ୍ଯସ୍ଯ ନ ଭୂଯଃ ପରିତପ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଣର ବାହାର ଶ୍ୱାସ ମୂଳରେ ରହିଛି ଏବଂ ଅପାନର ଭିତର ଶ୍ୱାସ ଶିରାରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ, ସେଠି କୁମ୍ଭକ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ରହେ, ପୁନି ଦୁଃଖ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅପାନରେଚକାଧାରଂ ପ୍ରାଣପୂରାନ୍ତସଂସ୍ଥିତମ୍ । ସ୍ଵସଂସ୍ଥଂ କୁମ୍ଭକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ଭୂଯଃ ପରିତପ୍ଯତେ
ଅପାନର ବାହାର ଶ୍ୱାସ ତଳେ ଓ ପ୍ରାଣର ଭିତର ଶ୍ୱାସ ଶେଷରେ ଯେଉଁଠି କୁମ୍ଭକ ନିଜ ମନରେ ରହିଥାଏ, ସେଥିରେ ଦୃଢ଼ ହେଲେ ପୁନି କେବେ ଦୁଃଖ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣାପାନାଵ୍ ଉଭାଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଯତ୍ରୈତୌ ଵିଲଯଂ ଗତୌ । ତଦ୍ ଆଲମ୍ବ୍ଯ ପଦଂ ଶାନ୍ତମ୍ ଆତ୍ମନା ନାନୁତପ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ଦୁଇଁଟି ଭିତରେ ଏକାତ୍ମ ହୁଏ, ସେଇ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଧାରଣ କଲେ ଆତ୍ମା କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣଭକ୍ଷ୍ଯୋନ୍ମୁଖାପାନଂ ଦେଶଂ କାଲଂ ଚ ନିଷ୍କଲମ୍ । ଵିଚାର୍ଯ ବହିର୍ ଅନ୍ତର୍ ଵା ନ ଭୂଯଃ ପରିଶୋଚ୍ଯତେ
ଯେଉଁ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରେ ଅପାନ ପ୍ରାଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ, ସେଥିକୁ ଭିତରେ କିମ୍ବା ବାହାରେ ଭାବିଲେ, ପୁନି କେବେ ଦୁଃଖ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅପାନଭକ୍ଷଣପରଂ ପ୍ରାଣଂ ହୃଦି ତଥା ବହିଃ । ଦେଶଂ କାଲଂ ଚ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ନ ଭୂଯୋ ଜାଯତେ ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଅପାନ ପ୍ରବାହ ହୃଦୟ ଭିତରେ ଏବଂ ବାହାରେ ଥାଏ, ସେଥିରେ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ, ମନ ପୁନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯତ୍ର ପ୍ରାଣୋ ହ୍ଯ୍ ଅପାନେନ ପ୍ରାଣେନାପାନ ଏଵ ଚ । ନିଗୀର୍ଣୋ ବହିର୍ ଅନ୍ତଶ୍ ଚ ଦେଶୌ କାଲୌ ଚ ପଶ୍ଯ ତୌ
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରାଣ ଅପାନ ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ଅପାନ ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରସିତ ହୁଏ, ସେଠି ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ।
କ୍ଷଣମ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତପ୍ରାଣମ୍ ଅପାନୋଦଯଵର୍ଜିତମ୍ । ଅଯତ୍ନସିଦ୍ଧଂ ବାହ୍ଯସ୍ଥଂ କୁମ୍ଭକଂ ତତ୍ ପଦଂ ଵିଦୁଃ
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଣ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ ଏବଂ ଅପାନ ଉଦୟ ହୁଏନି, ସେ ସହଜରେ ହେଉଥିବା ବାହ୍ୟ କୁମ୍ଭକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଏହି ପଦ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
କ୍ଷଣମ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତାପାନଃ ପ୍ରାଣୋଦଯଵିଵର୍ଜିତଃ । ଅଯତ୍ନସିଦ୍ଧୋ ହ୍ଯ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଃ କୁମ୍ଭକଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ଯେତେବେଳେ ଅପାନ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ ଏବଂ ପ୍ରାଣ ଉଦୟ ହୁଏନି, ସେ ସହଜରେ ହେଉଥିବା ଭିତର କୁମ୍ଭକ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥା।
ଏତତ୍ ତଦ୍ ଆତ୍ମନୋ ରୂପଂ ଶୁଦ୍ଧୈଷା ସା ପରୈଵ ଚିତ୍ । ଏତତ୍ ସଦ୍ ଅସଦାଭାସମ୍ ଏତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯ ନ ଶୋଚ୍ଯତେ
ଏହାହେଉଛି ନିଜର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ — ପବିତ୍ର ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଚେତନା। ଏହି ଚେତନା ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ କେବେ ଦୁଃଖ ରହିନଥାଏ।
ପୁଷ୍ପସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଇଵାମୋଦଂ ପ୍ରାଣସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ନ ଚ ପ୍ରାଣଂ ନ ଚାପାନଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଫୁଲ ଭିତରେ ଯେପରି ଗନ୍ଧ ଥାଏ, ସେପରି ଶ୍ୱାସରେ ଚେତନା ବସିଥାଏ। ଆମେ ଶ୍ୱାସ କିମ୍ବା ତାହାର ବାହାରିବାକୁ ପୂଜା କରୁନାହିଁ, ଆମେ ନିଜ ମନ୍ଦିର ଭିତର ଥିବା ଚେତନାକୁ ପୂଜା କରୁ।
ପ୍ରାଣକ୍ଷଯପଦାନ୍ତସ୍ଥମ୍ ଅପାନକ୍ଷଯକୋଟିଗମ୍ । ଅପାନପ୍ରାଣଯୋର୍ ମଧ୍ଯଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଶ୍ୱାସ ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ, ବାହାରିବାର ଶୀର୍ଷ ସୀମାରେ, ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ଓ ପ୍ରତିଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଚେତନା ଅଛି, ଆମେ ସେହି ଆତ୍ମାର ଚେତନାକୁ ପୂଜା କରୁ।
ପ୍ରାଣସ୍ଯ ପ୍ରାଣନଂ ପ୍ରୋଚ୍ଚୈଃ ପରଂ ଜୀଵସ୍ଯ ଜୀଵିତମ୍ । ଦେହସ୍ଯ ଧାରଣଂ ଧୁର୍ଯଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁ ଚେତନା ଶ୍ୱାସର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି, ଜୀବର ପ୍ରମୁଖ ଜୀବନ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଦେହକୁ ଧାରଣ କରିଥାଏ, ଆମେ ସେହି ଆତ୍ମାର ଚେତନାକୁ ପୂଜା କରୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ ସର୍ଵଂ ଯତସ୍ ସର୍ଵଂ ଯସ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵତଶ୍ ଚ ଯଃ । ଯଶ୍ ଚ ସର୍ଵମଯୋ ନିତ୍ଯଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁଠାରେ ସବୁ କିଛି ଅଛି, ଯାହାଠାରୁ ସବୁ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯିଏ ସବୁଠି ଅଛନ୍ତି, ସବୁ କିଛି ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସଦା ସବୁଠି ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଚେତନା ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଆମେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।
ଆଲୋକାଲୋକନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସର୍ଵପାଵନପାଵନମ୍ । ଭାଵାଭାଵନମ୍ ଅନ୍ଯୂନଂ ଚିଦାତ୍ମନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯିଏ ପବିତ୍ର ଆଲୋକର ଦର୍ଶନ, ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଭାବ ଓ ଅଭାବରେ ଅଛନ୍ତି, କିଛି ଅଭାବ ନାହିଁ, ସେହି ଚେତନା ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଆମେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।
ପରସ୍ପରୋପସଙ୍ଘଟ୍ଟେ ହୃଦଯେ ମରୁତୋସ୍ ସ୍ଥିତମ୍ । ବହିର୍ ଅନ୍ତସ୍ ତଥାକାଶେ ଚିଦାତ୍ମନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯିଏ ହୃଦୟରେ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଓ ଅପାନବାୟୁ ମିଶିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ବିରାଜିତ, ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଆକାଶର ଭଳି ଅଛନ୍ତି, ସେହି ଚେତନା ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଆମେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।
ଅପାନୋ ଽସ୍ତଙ୍ଗତୋ ଯତ୍ର ପ୍ରାଣୋ ନାଭ୍ଯୁଦିତଃ କ୍ଷଣମ୍ । କଲାକଲଙ୍କରହିତଂ ତଚ୍ ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁଠାରେ ବାହାରକୁ ଯିବା ଶ୍ୱାସ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଭିତରକୁ ଆସୁଥିବା ଶ୍ୱାସ ଏଉଁଠି ଆରମ୍ଭ ହୋଇନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନ କିମ୍ବା ଚାୟା ନାହିଁ, ସେହି ଚିତ୍ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଆମେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।