ଯଦ୍ ଅନର୍ଥଦଶାହୀନଂ ନିର୍ଣୀତଂ ସଦ୍ଭିର୍ ଆଦିତଃ । ଗୁଣାନୁବନ୍ଧି ଲୋକ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ମନକୁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଆରମ୍ଭରୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରହିତ, ନିତ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଅନୁଭବ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇଛି।
ପେଶଲଂ ମଧୁରଂ ହୃଦ୍ଯଂ ସ୍ଵାଦୁ ଶୀତମ୍ ଅପକ୍ଷଯମ୍ । ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣମ୍ ଅତିନିର୍ଣୀତଂ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ମନକୁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ମୂଦ୍ରା ରୂପରେ ଭଲ, ମଧୁର, ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ, ଶୀତଳ, କ୍ଷୟ ନହେଉଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ସୁନିର୍ମଳ।
ଯଦ୍ ବୁଦ୍ଧେଃ ପରମ୍ ଆଲୋକ୍ଯମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅମୃତଂ ପରମ୍ । ଯଦ୍ ଅନୁତ୍ତମସୌଭାଗ୍ଯଂ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ମନକୁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ବୁଦ୍ଧିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଆଦିକାଳରୁ ଅଛି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅମୃତ ଏବଂ ସବୁଠୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ।
ସାମରେ ସହଗନ୍ଧର୍ଵେ ସଵିଦ୍ଯାଧରକିନ୍ନରେ । ସସୁରସ୍ତ୍ରୀଗଣେ ସ୍ଵର୍ଗେ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବୀମାନେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦଳରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘକାଳ ଶୁଭ ଏବଂ ସ୍ଥିର ରହିନଥାଏ।
ସନରେ ସନରାଧୀଶେ ସପର୍ଵତପୁରଵ୍ରଜେ । ସାମ୍ବୁଧୌ ଭୂତଲେ ତାତ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ରାଜାମାନେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ସହର, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ — ଏ ଜଗତରେ, ପ୍ରିୟ, କିଛି ମଧୁର କିମ୍ବା ଦର୍ଶନୀୟ ଜିନିଷ ଦୀର୍ଘକାଳ ଟିକି ରହେନାହିଁ।
ସନାଗେ ସାସୁରଵ୍ଯୂହେ ସାସୁରସ୍ତ୍ରୀଜନେ ତଥା । ସମସ୍ତ ଏଵ ପାତାଲେ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ସର୍ପମାନେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା, ଦାନବୀମାନେ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପାତାଳରେ — କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଶୋଭାବାନ୍ତ ଜିନିଷ ସ୍ଥିର ରହେନାହିଁ।
ସସ୍ଵର୍ଗେ ସଧରାଭୋଗେ ସପାତାଲେ ସଦିକ୍ତଟେ । ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂସ୍ ତୁ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ, ପୃଥିବୀରେ, ପାତାଳରେ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରତଟରେ — ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଶୋଭା ଦୀର୍ଘକାଳ ରହିନଥାଏ।
ସମୁଖେ ସକରେ ସାଂସେ ସପାଦେ ସୋରୁମଣ୍ଡଲେ । ସରକ୍ତମାଂସେ ଦେହେ ଽସ୍ମିନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ମୁହଁରେ, ହାତରେ, ଜଂଘାରେ, ପାଦରେ, ଦେହର ଯୋଡ଼ାଯୋଡ଼ି ଅଂଶରେ, ଏହି ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର ଦେହରେ — କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଶୋଭା ଦୀର୍ଘକାଳ ଟିକି ରହେନାହିଁ।
ଆଧିଵ୍ଯାଧିଵିଲୋଲାସୁ ଦୁଃଖୌଘଵଲିତାସୁ ଚ । କ୍ରିଯାସୁ ନିତ୍ଯତୁଚ୍ଛାସୁ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁଥିରେ ସଦା ଦୁଃଖର ଲହରି ରହିଛି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଖାଲି, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ନାହିଁ।
ତରଲୀକୃତଚିତ୍ତାସୁ ହୃଦଯାମର୍ଦନୀଷୁ ଚ । ଚିନ୍ତାସୁ ଜୀଵକାରାସୁ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ହୃଦୟକୁ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖିତ କରେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଜୀବନକୁ ଆକାର ଦେଉଛି, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ନାହିଁ।
ହୃତ୍କ୍ଷୀରୋଦକସସ୍ପନ୍ଦମନ୍ଦରେଷୁ ଚଲେଷ୍ଵ୍ ଅତି । ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପେଷୁ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁଠି ହୃଦୟର ଗଭୀର ଭାବ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଭାବେ ଚଳିଥାଏ, ନିଜର କଳ୍ପନା ଯେଉଁଠି ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନେଇଆସେ, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘକାଳ ପାଇଁ ରହିବା ନାହିଁ।
ଅନାରତାଗମାପାଯପରାସ୍ଵ୍ ଅଶିଶିରାସ୍ଵ୍ ଅତି । ଚିତ୍ରାଚାରାସୁ ଚେଷ୍ଟାସୁ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ସଦା ଆସିଯିବା ଓ ଯାଉଥିବା, ଠଣ୍ଡା ଏବଂ ଅନାସକ୍ତ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚଳାଚଳ ରହିଛି, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ନାହିଁ।
ନ ଵରମ୍ ଏକମହୀତଲରାଜତା ନ ଚ ଵରଂ ଵିଵିଧାମରରୂପତା । ନ ଚ ଵରଂ ଧରଣୀତଲନାଗତା ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପୈତି ହି ଯତ୍ର ସତାଂ ମନଃ
ନ ଏକ ଦେଶର ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷା, ନ ବିଭିନ୍ନ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା, ନ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମିଳୁଥିବା କିଛି ଜିନିଷ ଆଦର୍ଶ ଲାଗେ; କାରଣ, ଏହାମାନେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ ପାଏ।
ନ ଵରମ୍ ଆକୁଲଶାସ୍ତ୍ରଵିଚାରଣଂ ନ ଚ ଵରଂ ଵରକାଵ୍ଯଵିଵେଚନମ୍ । ନ ଵରମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯକଥାକ୍ରମଚର୍ଵଣଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପୈତି ହି ଯତ୍ର ସତାଂ ମନଃ
ନ ଅସ୍ଥିର ଶାସ୍ତ୍ର ଚର୍ଚ୍ଚା ଆଦର୍ଶ, ନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କବିତାର ବିଶ୍ଳେଷଣ ଆବଶ୍ୟକ, ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଶୁଣିବାରେ ମନ ରହିଯାଏ; କାରଣ, ଏହାମାନେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନିଶ୍ଚଳ ରହେନି।
ନ ଵରମ୍ ଆଧିମଯଂ ଚିରଜୀଵିତଂ ନ ଚ ଵରଂ ମରଣଂ ଦୃଢମୂଢତା । ନ ଚ ଵରଂ ନରକୋ ନ ଚ ଵିଷ୍ଟପଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପୈତି ହି ଯତ୍ର ସତାଂ ମନଃ
ନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଆଦର୍ଶ, ନ ଗଭୀର ଅଜ୍ଞାନରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆବଶ୍ୟକ, ନ ନରକ ଆଦର୍ଶ, ନ ସ୍ୱର୍ଗ ଆବଶ୍ୟକ; କାରଣ, ଏହାମାନେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ ପାଏ।
ଇତି ଵିଵିଧଜଗତ୍କ୍ରମାସ୍ ସମସ୍ତାଶ୍ ଚଲମତିମୂଢତଯା ନରସ୍ଯ ରୂଢାଃ । ଚଲତରକଲନାହିତେ ପଦାର୍ଥେ କଥମ୍ ଉପଯାନ୍ତି ଚିରଂ ସ୍ଥିତିଂ ମହାନ୍ତଃ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଜଗତର ଚଳାଚଳ, ମନର ଭ୍ରାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ିଉଠିଛି, ସବୁ ଅସ୍ଥିର; ଏମିତି ଚଞ୍ଚଳ ଚିନ୍ତାରେ ଯେଉଁଥିରେ ମହାପୁରୁଷମାନେ କେମିତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚଳତା ଲାଭ କରିପାରିବେ?
ଏକୈଵ କେଵଲଂ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅନପାଯା ଗତଭ୍ରମା । ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଵଵିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠା ସମୁନ୍ନତା
ଏକମାତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି—ଏହି ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ବି ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାହିଁ, ସବୁ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଆତ୍ମଚିନ୍ତା ସମସ୍ତାନାଂ ଦୁଃଖାନାମ୍ ଅନ୍ତକାରିଣୀ । ଚିରସମ୍ଭୃତସନ୍ତପ୍ତସଂସାରଶ୍ରମହାରିଣୀ । ନିଷ୍କଲଙ୍କମନୋମାର୍ଗଵିପୁଲାଙ୍ଗନଚାରିଣୀ
ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ସମାପ୍ତି କରେ; ଏହା ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ସଂଚିତ ଓ ଗଭୀର ଜଳନା ଦେଇଥିବା ସଂସାରର କ୍ଲାନ୍ତିକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଏହି ଚିନ୍ତନ ନିର୍ମଳ ମନର ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ।
ତଯା ସମସ୍ତଦୁଃଖାନାଂ ସତ୍ତାନର୍ଥଵିଲାସିନାମ୍ । ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନଯେଵାନ୍ଧକାରାଣାମ୍ ଅଲମ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଏହି ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ—ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ।
ସା ସ୍ଵାତ୍ମଚିନ୍ତା ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵର୍ଜିତା । ଯୁଷ୍ମଦାଦିଷୁ ସୁପ୍ରାପା ଦୁଷ୍ପ୍ରାପୈଵାସ୍ମଦାଦିଷୁ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାରୁ ଶୂନ୍ୟ; ଏହା ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରି ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ପାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆମ ପରି ଲୋକମାନେ ପାଇବାକୁ ବହୁତ କଠିନ।
ସମସ୍ତକଲନାତୀତଂ ପରାଂ କୋଟିମ୍ ଉପାଶ୍ରିତମ୍ । ପଦମ୍ ଆସାଦଯନ୍ତ୍ଵ୍ ଏତତ୍ କଥଂ ସାମାନ୍ଯବୁଦ୍ଧଯଃ
ସମସ୍ତ ଗଣନାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶିଖରକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ସାଧାରଣ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ?
ଆତ୍ମଚିନ୍ତାଵିଲାସିନ୍ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସଖ୍ଯୋ ମହାମତେ । କିଞ୍ଚିତ୍ ସାମ୍ଯମ୍ ଉପାଯାତା ଵିଦ୍ଯନ୍ତେ ଶଶିଶୀତଲାଃ
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆତ୍ମଚିନ୍ତାର ଖେଳର ସହଚରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅଳ୍ପ ଏକ ସାଦୃଶ୍ୟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ଯେମିତି ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୀତଳତା।
ଆତ୍ମଚିନ୍ତାସମାନାନାଂ ଵିଵିଧାନାଂ ମୁନୀଶ୍ଵର । ଆତ୍ମଚିନ୍ତାଵଯସ୍ଯାନାଂ ମଧ୍ଯାଦ୍ ଏକତମା ମଯା
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆତ୍ମଚିନ୍ତାର ବିଭିନ୍ନ ସହଚରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ, ଆତ୍ମଚିନ୍ତାର ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୁଁ ଗୋଟିଏକୁ ବାଛିଛି।
ସର୍ଵଦୁଃଖକ୍ଷଯକରୀ ସର୍ଵସୌଭାଗ୍ଯଵର୍ଧିନୀ । କାରଣଂ ଜୀଵିତସ୍ଯେଯଂ ପ୍ରାଣଚିନ୍ତା ସମାଶ୍ରିତା
ଏହି ପ୍ରାଣଚିନ୍ତା, ଯାହା ଜୀବନର କାରଣ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୁଭକୁ ବଢ଼ାଏ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଵନ୍ତଂ ଵିହଗଂ ଭୁସୁଣ୍ଡଂ ପୁନର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଜାନନ୍ନ୍ ଅପୀଦମ୍ ଅଵ୍ଯଗ୍ରଃ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ କ୍ରୀଡଯା ପୁନଃ
ଏଭଳି କହିଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭୁସୁଣ୍ଡଙ୍କୁ, ମୁଁ ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଓ ଖେଳମସ୍ତିରେ ପୁଣିଥରେ ପଚାରିଲି।
ସର୍ଵସଂଶଯଵିଚ୍ଛେଦିନ୍ନ୍ ଅତ୍ଯନ୍ତଚିରଜୀଵିତ । ଯଥାର୍ଥଂ ବ୍ରୂହି ମେ ସାଧୋ ପ୍ରାଣଚିନ୍ତା କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂରକରିଥିବା ମହାପୁରୁଷ, ମୋତେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ କହ, ‘ପ୍ରାଣ ନେଇ ଚିନ୍ତା’ କହିଲେ କ’ଣ ବୁଝାଯାଏ?
ସର୍ଵଵେଦାନ୍ତଵେତ୍ତାସି ସର୍ଵସଂଶଯନାଶକଃ । ମାମ୍ ଏତତ୍ ପରିହାସାର୍ଥଂ ମୁନେ ପୃଚ୍ଛସି ଵାଯସମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତ ଜାଣିଛ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କର, ହେ ମୁନି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଟି କି ମୋତେ, ଏକ କାଉଁକୁ, କେବଳ ମଜା ପାଇଁ ପଚାରୁଛ?
ଅଥ ଵା ଭଵତାମ୍ ଏଵ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯଃ ପରିଶିକ୍ଷିତମ୍ । ପୁନଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଚ୍ଚରାମୀଦଂ କା ମେ କ୍ଷତିର୍ ଉପସ୍ଥିତା
ନାହିଁ, ବାହାରେ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମମାନେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଏଭଳି ଶିଖାଅ, ତେଣୁ ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ଏହି କଥା କହିବି—ମୋ ପାଇଁ କ’ଣ ଅସୁବିଧା?
ଭୁସୁଣ୍ଡଜୀଵିତକରଂ ଭୁସୁଣ୍ଡସ୍ଯାତ୍ମଲାଭଦମ୍ । ଶୃଣୁ ପ୍ରାଣସମାଧାନଂ କଥ୍ଯମାନମ୍ ଇଦଂ ମଯା
ଭୁସୁଣ୍ଡଙ୍କର ଜୀବନକୁ ଦେଇଥିବା, ତାଙ୍କୁ ନିଜକୁ ଜଣାଇଥିବା, ଏହି ପ୍ରାଣର ସ୍ଥିରତା ବିଷୟରେ ମୁଁ ଏବେ କହୁଛି, ଆପଣ ଧ୍ୟାନଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପଶ୍ଯେଦଂ ଭଗଵଂସ୍ ତାଵଦ୍ ଦେହଗେହଂ ମନୋରମମ୍ । ତ୍ରିପ୍ରଧାନମହାସ୍ଥୂଣଂ ନଵଦ୍ଵାରସମାଵୃତମ୍
ହେ ପୂଜ୍ୟ, ଏହି ଶରୀର ଘରଟିକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ତିନିଟି ମୁଖ୍ୟ ଖୁଟି ଓ ନଉଟି ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି।