ଏତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ମହାଦୋଷାସ୍ ସଂସାରଵ୍ଯାଧିହେତଵଃ । ମନାଗ୍ ଅପି ନ ଲୁମ୍ପନ୍ତି ଚିତ୍ତମ୍ ଏକସମାହିତମ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ଏହି ସମସ୍ତ ମହା ଦୋଷ, ଯେଉଁମାନେ ସଂସାର ରୋଗର କାରଣ, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନକୁ କିଛି ମଧ୍ୟ କ୍ଷତି କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ଆଧିଵ୍ଯାଧିସମୁତ୍ଥାନି ଵଲିତାନି ମହାଭ୍ରମୈଃ । ନ ଵିଲୁମ୍ପନ୍ତି ଦୁଃଖାନି ଚିତ୍ତମ୍ ଏକସମାହିତମ୍
ବଡ଼ ବ୍ୟାମୋହରେ ବେକାର ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ, ଯାହା ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନକୁ କେବେ ଭଙ୍ଗ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ନ ଦାଦତି ନ ଚାଦତ୍ତେ ନ ଜହାତି ନ ଯାଚତେ । କୁର୍ଵଦ୍ ଏଵ ଚ କାର୍ଯାଣି ଚିତ୍ତମ୍ ଏକସମାହିତମ୍
ଏହି ମନ ଦେଉନାହିଁ, ନେଉନାହିଁ, ଛାଡ଼ି ଦେଉନାହିଁ, ମାଗୁନାହିଁ; କିନ୍ତୁ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ସବୁବେଳେ ଏକାଗ୍ର ରହିଥାଏ।
ନାସ୍ତମ୍ ଏତି ନ ଚୋଦେତି ନସଂସ୍ମୃତି ନଵିସ୍ମୃତି । ନ ସୁପ୍ତଂ ନ ଚ ଜାଗ୍ରତ୍ସ୍ଥଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଏକସମାହିତମ୍
ଏହି ମନ ନ ଅସ୍ତମିତ ହୁଏ, ନ ଉଦୟ ହୁଏ, ନ ସ୍ମରଣ କରେ, ନ ଭୁଲିଯାଏ; ଏହା ନ ସୁତିଏ, ନ ଜାଗିଥାଏ—ସବୁବେଳେ ଏକାଗ୍ର ରହିଥାଏ।
ଅନ୍ଧୀକୃତହୃଦାକାଶାଃ କାମକ୍ରୋଧଵିକାରଜାଃ । ଚିନ୍ତା ନ ପରିହିଂସନ୍ତି ଚିତ୍ତମ୍ ଏକସମାହିତମ୍
ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଚିନ୍ତା, ଯେଉଁମାନେ ହୃଦୟକୁ ଅନ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନକୁ କେବେ ଅଶାନ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯେ ଦୁରର୍ଥା ଦୁରାରମ୍ଭା ଦୁର୍ଗୁଣା ଦୁରୁଦାହୃତାଃ । ଦୁଷ୍କ୍ରମାସ୍ ତେ ନ କୃନ୍ତନ୍ତି ଚିତ୍ତମ୍ ଏକସମାହିତମ୍
ଯେଉଁ ଭାବନାମାନେ ଖରାପ, ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ କଷ୍ଟକର, ଖରାପ ଗୁଣର, କିମ୍ବା କରିବାକୁ ଅତି କଠିନ—ସେମାନେ ଏକାଗ୍ର ମନକୁ କେବେ କ୍ଷତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶୁଭାନି ଵିପୁଲାର୍ଥାନି ମହାନ୍ତି ଗୁଣଵନ୍ତି ଚ । ସର୍ଵାଣ୍ଯ୍ ଏଵାନୁଧାଵନ୍ତି ଚିତ୍ତମ୍ ଏକସମାହିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ବହୁତ ଲାଭଦାୟକ, ବଡ଼ ଏବଂ ଗୁଣମୟ — ସେସବୁ ଜିନିଷ ସଦା ଏକାଗ୍ର ମନକୁ ସ୍ୱତଃ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଯଦ୍ ଉଦର୍କହିତଂ ସତ୍ଯମ୍ ଅନପାଯି ଗତଭ୍ରମମ୍ । ଦୁରୀହିତଦଶାମୁକ୍ତଂ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ଯାହା ପରେଶେଷରେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଭଲ, ଅଚଳ, ଭ୍ରମ ରହିତ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟତାରୁ ଦୂର — ମନକୁ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ର କର।
ଯଦ୍ ଅଦୃଷ୍ଟମ୍ ଅଶୁଦ୍ଧେନ ଚିରଵୈଧୁର୍ଯକାରିଣା । ମୁନେ କାମପିଶାଚେନ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ଯାହାକୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଦେଖିପାରେନାହିଁ, ଯାହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରୁପେ କାମବାସନାର ପିଶାଚ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ — ମୁନି, ମନକୁ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ର କର।
ଆଦୌ ମଧ୍ଯେ ତଥାନ୍ତେ ଚ ଚିରାଯ ପରି ଚୋଦିତମ୍ । ଯଚ୍ ଚାରୁ ମଧୁରଂ ପଥ୍ଯଂ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ଯାହା ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରଶଂସିତ, ଯାହା ସୁନ୍ଦର, ମଧୁର ଏବଂ ଉପକାରୀ — ମନକୁ ସେଇ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଏକାଗ୍ର କର।
ଯଦ୍ ଅନର୍ଥଦଶାହୀନଂ ନିର୍ଣୀତଂ ସଦ୍ଭିର୍ ଆଦିତଃ । ଗୁଣାନୁବନ୍ଧି ଲୋକ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ମନକୁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଆରମ୍ଭରୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରହିତ, ନିତ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଅନୁଭବ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୋଇଛି।
ପେଶଲଂ ମଧୁରଂ ହୃଦ୍ଯଂ ସ୍ଵାଦୁ ଶୀତମ୍ ଅପକ୍ଷଯମ୍ । ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣମ୍ ଅତିନିର୍ଣୀତଂ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ମନକୁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ମୂଦ୍ରା ରୂପରେ ଭଲ, ମଧୁର, ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ, ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ, ଶୀତଳ, କ୍ଷୟ ନହେଉଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ସୁନିର୍ମଳ।
ଯଦ୍ ବୁଦ୍ଧେଃ ପରମ୍ ଆଲୋକ୍ଯମ୍ ଆଦ୍ଯଂ ଯଦ୍ ଅମୃତଂ ପରମ୍ । ଯଦ୍ ଅନୁତ୍ତମସୌଭାଗ୍ଯଂ ତତ୍ପରଂ କାରଯେନ୍ ମନଃ
ମନକୁ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ବୁଦ୍ଧିର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଆଦିକାଳରୁ ଅଛି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅମୃତ ଏବଂ ସବୁଠୁ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ।
ସାମରେ ସହଗନ୍ଧର୍ଵେ ସଵିଦ୍ଯାଧରକିନ୍ନରେ । ସସୁରସ୍ତ୍ରୀଗଣେ ସ୍ଵର୍ଗେ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବିଦ୍ୟାଧର, କିନ୍ନର ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବୀମାନେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦଳରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘକାଳ ଶୁଭ ଏବଂ ସ୍ଥିର ରହିନଥାଏ।
ସନରେ ସନରାଧୀଶେ ସପର୍ଵତପୁରଵ୍ରଜେ । ସାମ୍ବୁଧୌ ଭୂତଲେ ତାତ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ରାଜାମାନେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ସହର, ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ କିମ୍ବା ଭୂମିରେ — ଏ ଜଗତରେ, ପ୍ରିୟ, କିଛି ମଧୁର କିମ୍ବା ଦର୍ଶନୀୟ ଜିନିଷ ଦୀର୍ଘକାଳ ଟିକି ରହେନାହିଁ।
ସନାଗେ ସାସୁରଵ୍ଯୂହେ ସାସୁରସ୍ତ୍ରୀଜନେ ତଥା । ସମସ୍ତ ଏଵ ପାତାଲେ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ସର୍ପମାନେ, ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନା, ଦାନବୀମାନେ, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ପାତାଳରେ — କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଶୋଭାବାନ୍ତ ଜିନିଷ ସ୍ଥିର ରହେନାହିଁ।
ସସ୍ଵର୍ଗେ ସଧରାଭୋଗେ ସପାତାଲେ ସଦିକ୍ତଟେ । ଜଗତ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିଂସ୍ ତୁ ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ, ପୃଥିବୀରେ, ପାତାଳରେ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ରତଟରେ — ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଶୋଭା ଦୀର୍ଘକାଳ ରହିନଥାଏ।
ସମୁଖେ ସକରେ ସାଂସେ ସପାଦେ ସୋରୁମଣ୍ଡଲେ । ସରକ୍ତମାଂସେ ଦେହେ ଽସ୍ମିନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ମୁହଁରେ, ହାତରେ, ଜଂଘାରେ, ପାଦରେ, ଦେହର ଯୋଡ଼ାଯୋଡ଼ି ଅଂଶରେ, ଏହି ରକ୍ତ ଓ ମାଂସର ଦେହରେ — କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କିଛି ଶୋଭା ଦୀର୍ଘକାଳ ଟିକି ରହେନାହିଁ।
ଆଧିଵ୍ଯାଧିଵିଲୋଲାସୁ ଦୁଃଖୌଘଵଲିତାସୁ ଚ । କ୍ରିଯାସୁ ନିତ୍ଯତୁଚ୍ଛାସୁ ନ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛୋଭନଂ ସ୍ଥିରମ୍
ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁଥିରେ ସଦା ଦୁଃଖର ଲହରି ରହିଛି ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଖାଲି, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ନାହିଁ।
ତରଲୀକୃତଚିତ୍ତାସୁ ହୃଦଯାମର୍ଦନୀଷୁ ଚ । ଚିନ୍ତାସୁ ଜୀଵକାରାସୁ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ, ହୃଦୟକୁ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଦୁଃଖିତ କରେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଜୀବନକୁ ଆକାର ଦେଉଛି, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ନାହିଁ।
ହୃତ୍କ୍ଷୀରୋଦକସସ୍ପନ୍ଦମନ୍ଦରେଷୁ ଚଲେଷ୍ଵ୍ ଅତି । ସ୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵିକଲ୍ପେଷୁ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁଠି ହୃଦୟର ଗଭୀର ଭାବ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଭାବେ ଚଳିଥାଏ, ନିଜର କଳ୍ପନା ଯେଉଁଠି ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନେଇଆସେ, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘକାଳ ପାଇଁ ରହିବା ନାହିଁ।
ଅନାରତାଗମାପାଯପରାସ୍ଵ୍ ଅଶିଶିରାସ୍ଵ୍ ଅତି । ଚିତ୍ରାଚାରାସୁ ଚେଷ୍ଟାସୁ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ ସୁସ୍ଥିରଂ ଶୁଭମ୍
ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ସଦା ଆସିଯିବା ଓ ଯାଉଥିବା, ଠଣ୍ଡା ଏବଂ ଅନାସକ୍ତ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଚଳାଚଳ ରହିଛି, ସେଠାରେ କିଛି ଭଲ କିମ୍ବା ଦୃଢ଼ ନାହିଁ।
ନ ଵରମ୍ ଏକମହୀତଲରାଜତା ନ ଚ ଵରଂ ଵିଵିଧାମରରୂପତା । ନ ଚ ଵରଂ ଧରଣୀତଲନାଗତା ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପୈତି ହି ଯତ୍ର ସତାଂ ମନଃ
ନ ଏକ ଦେଶର ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷା, ନ ବିଭିନ୍ନ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା, ନ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମିଳୁଥିବା କିଛି ଜିନିଷ ଆଦର୍ଶ ଲାଗେ; କାରଣ, ଏହାମାନେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ ପାଏ।
ନ ଵରମ୍ ଆକୁଲଶାସ୍ତ୍ରଵିଚାରଣଂ ନ ଚ ଵରଂ ଵରକାଵ୍ଯଵିଵେଚନମ୍ । ନ ଵରମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯକଥାକ୍ରମଚର୍ଵଣଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପୈତି ହି ଯତ୍ର ସତାଂ ମନଃ
ନ ଅସ୍ଥିର ଶାସ୍ତ୍ର ଚର୍ଚ୍ଚା ଆଦର୍ଶ, ନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କବିତାର ବିଶ୍ଳେଷଣ ଆବଶ୍ୟକ, ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଶୁଣିବାରେ ମନ ରହିଯାଏ; କାରଣ, ଏହାମାନେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ନିଶ୍ଚଳ ରହେନି।
ନ ଵରମ୍ ଆଧିମଯଂ ଚିରଜୀଵିତଂ ନ ଚ ଵରଂ ମରଣଂ ଦୃଢମୂଢତା । ନ ଚ ଵରଂ ନରକୋ ନ ଚ ଵିଷ୍ଟପଂ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପୈତି ହି ଯତ୍ର ସତାଂ ମନଃ
ନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିବା ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଆଦର୍ଶ, ନ ଗଭୀର ଅଜ୍ଞାନରେ ମୃତ୍ୟୁ ଆବଶ୍ୟକ, ନ ନରକ ଆଦର୍ଶ, ନ ସ୍ୱର୍ଗ ଆବଶ୍ୟକ; କାରଣ, ଏହାମାନେ କୌଣସି ଜିନିଷରେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ ପାଏ।
ଇତି ଵିଵିଧଜଗତ୍କ୍ରମାସ୍ ସମସ୍ତାଶ୍ ଚଲମତିମୂଢତଯା ନରସ୍ଯ ରୂଢାଃ । ଚଲତରକଲନାହିତେ ପଦାର୍ଥେ କଥମ୍ ଉପଯାନ୍ତି ଚିରଂ ସ୍ଥିତିଂ ମହାନ୍ତଃ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଜଗତର ଚଳାଚଳ, ମନର ଭ୍ରାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଗଢ଼ିଉଠିଛି, ସବୁ ଅସ୍ଥିର; ଏମିତି ଚଞ୍ଚଳ ଚିନ୍ତାରେ ଯେଉଁଥିରେ ମହାପୁରୁଷମାନେ କେମିତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚଳତା ଲାଭ କରିପାରିବେ?
ଏକୈଵ କେଵଲଂ ଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅନପାଯା ଗତଭ୍ରମା । ଵିଦ୍ଯତେ ସର୍ଵଵିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠା ସମୁନ୍ନତା
ଏକମାତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ଅଛି—ଏହି ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ବି ଭ୍ରମିତ ହୁଏନାହିଁ, ସବୁ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଆତ୍ମଚିନ୍ତା ସମସ୍ତାନାଂ ଦୁଃଖାନାମ୍ ଅନ୍ତକାରିଣୀ । ଚିରସମ୍ଭୃତସନ୍ତପ୍ତସଂସାରଶ୍ରମହାରିଣୀ । ନିଷ୍କଲଙ୍କମନୋମାର୍ଗଵିପୁଲାଙ୍ଗନଚାରିଣୀ
ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ସମାପ୍ତି କରେ; ଏହା ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ସଂଚିତ ଓ ଗଭୀର ଜଳନା ଦେଇଥିବା ସଂସାରର କ୍ଲାନ୍ତିକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଏହି ଚିନ୍ତନ ନିର୍ମଳ ମନର ବିସ୍ତୃତ ପଥରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥାଏ।
ତଯା ସମସ୍ତଦୁଃଖାନାଂ ସତ୍ତାନର୍ଥଵିଲାସିନାମ୍ । ଜ୍ଯୋତ୍ସ୍ନଯେଵାନ୍ଧକାରାଣାମ୍ ଅଲମ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଏହି ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ—ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ।
ସା ସ୍ଵାତ୍ମଚିନ୍ତା ଭଗଵନ୍ ସର୍ଵସଙ୍କଲ୍ପଵର୍ଜିତା । ଯୁଷ୍ମଦାଦିଷୁ ସୁପ୍ରାପା ଦୁଷ୍ପ୍ରାପୈଵାସ୍ମଦାଦିଷୁ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଆତ୍ମଚିନ୍ତନ ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାରୁ ଶୂନ୍ୟ; ଏହା ଆପଣ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପରି ଲୋକମାନେ ସହଜରେ ପାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆମ ପରି ଲୋକମାନେ ପାଇବାକୁ ବହୁତ କଠିନ।