ଜଗଦ୍ ଗଲିତମେର୍ଵାଦି ଯାତ୍ଯ୍ ଏକାର୍ଣଵତାଂ ଯଦା । ଵାଯଵୀଂ ଧାରଣାଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଖଂ ପ୍ଲଵେ ଽଚଲଧୀସ୍ ତଦା
ଯେତେବେଳେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସହିତ, ଗଳିଯାଇ ଏକ ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ବାୟୁ ଧ୍ୟାନକୁ ଧରି ଅଚଳ ମନେ ଆକାଶରେ ଭସି ରହେ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପାରମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵାନ୍ତେ ଵିମଲେ ପଦେ । ସୁଷୁପ୍ତାଵସ୍ଥଯା ତାଵତ୍ ତିଷ୍ଠାମ୍ଯ୍ ଅଚଲରୂପଯା
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚି, ତତ୍ତ୍ୱର ଶେଷରେ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଭଳି ଅଚଳ ରୂପେ ଅବିଚଳ ରହେ।
ଯାଵତ୍ ପୁନଃ କମଲଜସ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ମଣି ତିଷ୍ଠତି । ତତଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ତିଷ୍ଠାମି ପତଗାଲଯେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କମଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଗୃହରେ ବସିଥାଏ।
ଯଥା ତିଷ୍ଠସି ପକ୍ଷୀଶ ଧାରଣାଭିର୍ ଅଖଣ୍ଡିତଃ । କଲ୍ପାନ୍ତେଷୁ ତଥା କସ୍ମାନ୍ ନାନ୍ଯେ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଯୋଗିନଃ
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ଯେପରି ଆପଣ ଅଟୁଟ ଧ୍ୟାନରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହନ୍ତି, ସେହିପରି କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଅନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ କାହିଁକି ଏମିତି ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ?
ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନିଯତିର୍ ଏଷା ହି ଦୁର୍ଲଙ୍ଘ୍ଯା ପାରମେଶ୍ଵରୀ । ମଯେଦୃଶେନ ଵୈ ଭାଵ୍ଯଂ ଭାଵ୍ଯମ୍ ଅନ୍ଯୈସ୍ ତୁ ତାଦୃଶୈଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଏହା ଏକ ଅଟଳ ନିୟମ, ଯାହାକୁ କେହି ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେପରି ମୋ ପରି ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଘଟିବାକୁ ଥାଏ, ତାହା ଅନ୍ୟ ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଘଟେ।
ନ ଶକ୍ଯତେ ତୋଲଯିତୁମ୍ ଅଵଶ୍ଯଭଵିତଵ୍ଯତା । ଯଦ୍ ଯଥା ତତ୍ ତଥୈତଦ୍ ଧି ସ୍ଵଭାଵସ୍ଯୈଷ ନିଶ୍ଚଯଃ
ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବାକୁ ଥାଏ, ତାହାକୁ କେହି ବଦଳାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ଯାହା ଯେପରି ଘଟେ, ସେହିପରି ଘଟେ—ଏହିଠାରେ ସ୍ୱଭାବର ନିଶ୍ଚିତତା ରହିଛି।
ମତ୍ସଙ୍କଲ୍ପଵଶେନୈଵ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଗିରେଶ୍ ଶୃଙ୍ଗେ ତରୁର୍ ଇତ୍ଥଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅଯମ୍
ମୋର ଇଚ୍ଛାର ଶକ୍ତିରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୃଷ୍ଟିରେ ପୁନିପୁନି ଏହି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ଏହି ଗଛ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅତ୍ଯନ୍ତମ୍ ଏଵ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ ଭଵାନ୍ ଵିହଗନାଯକ । ଜ୍ଞାନଵିଜ୍ଞାନଵାନ୍ ଵୀରୋ ଯୋଗଯୋଗ୍ଯମନୋଗତିଃ
ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ତୁମେ ବହୁତ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଥିବା, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସାହସୀ ଏବଂ ତୁମର ମନ ଯୋଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଦୃଷ୍ଟାନେକଵିଧାନଲ୍ପସର୍ଗସଙ୍ଘସମାଗମଃ । କିଂ କିଂ ସ୍ମରସି କଲ୍ଯାଣିଂଶ୍ ଚିତ୍ରମ୍ ଅସ୍ମିଞ୍ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅନେକ ଛୋଟ ଛୋଟ ସୃଷ୍ଟିମାନେ ଏକଠା ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଛ, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ କେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଶୁଭ ଘଟଣା ମନେ ପକାଉଛ?
ବୃହଦ୍ଗିରିଶିଲାରୂକ୍ଷାମ୍ ଅଜାତତୃଣଵୀରୁଧମ୍ । ଅଶୈଲଵନଵୃକ୍ଷୌଘାଂ ସ୍ମରାମୀମାଂ ଧରାମ୍ ଅଧଃ
ମୁଁ ଏହି ଭୂମିକୁ ମନେ ପକାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପଥର ରହିଥିଲା, ଘାସ ବା ଉଦ୍ଭିଦ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛ ଏଉଁ ଭଳି ଏକଠା ହୋଇନଥିଲେ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦଶଵର୍ଷଶତାନି ଚ । ଭସ୍ମଭାରଭରାପୂର୍ଣାଂ ସ୍ମରାମୀମାଂ ଧରାମ୍ ଅଧଃ
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମନେ ପକାଉଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଏବଂ ଦଶ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ଆଗର ଢେର ଭରି ରହିଥିଲା।
ଅନୁତ୍ପନ୍ନଦିନାଧୀଶାମ୍ ଅଜାତଶଶିମଣ୍ଡଲାମ୍ । ଅଵିଭକ୍ତଦିନାଲୋକାଂ ସଂସ୍ମରାମି ଧରାମ୍ ଅଧଃ
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମନେ ପକାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦିନର ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ତିଆରି ହୋଇନଥିଲା, ଦିନର ଆଲୋକ ବିଭାଜିତ ହୋଇନଥିଲା।
ମେରୁରତ୍ନତଟୋଦ୍ଦ୍ଯୋତୈର୍ ଅର୍ଧପ୍ରକଟକୋଟରମ୍ । ଲୋକାଲୋକମ୍ ଇଵାଦ୍ଯାଦ୍ରିଂ ଭୁଵନଂ ସଂସ୍ମରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଆଦି ପାହାଡ଼କୁ ମନେ ପକାଉଛି, ଯାହାର ରତ୍ନ ଭରା ଶୃଙ୍ଗ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା, ଗୁହା ଅଧା ଖୋଲା ଥିଲା, ଏହା ଲୋକ ଓ ଅଲୋକର ସୀମା ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲା।
ପ୍ରଵୃଦ୍ଧାସୁରସଙ୍ଗ୍ରାମେ ମ୍ରିଯମାଣାନ୍ ନରାନ୍ ଇଵ । ପଲାଯମାନାନ୍ ଅଭିତସ୍ ସଂସ୍ମରାମି ସୁରାନ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ମନେ ପକାଉଛି, ଯେଉଁଠି ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ଭୟାନକ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ମଣିଷମାନେ ମରୁଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ଚତୁର୍ଯୁଗାନି ପଞ୍ଚାଶଦ୍ ଅସୁରୈର୍ ମତ୍ତକାଶିଭିଃ । ଦୈତ୍ଯାନ୍ତଃପୁରତାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଂ ସଂସ୍ମରାମି ଧରାମ୍ ଇମାମ୍
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ମରଣ କରେଉଛି, ଯାହା ପଞ୍ଚାଶଟି ଚତୁର୍ଯୁଗ ଧରି ମଦମସ୍ତ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦାନବମାନେ ଦଖଳ କରିଥିଲେ, ଏହା ଦେୟତ୍ୟମାନଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁର ଭଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅତ୍ଯନ୍ତାନ୍ତରିତାନ୍ତାନ୍ତସମସ୍ତାସୁରମଣ୍ଡଲାମ୍ । ଅଜଦେଵତ୍ରଯୀଶେଷାଂ ସଂସ୍ମରାମି ଜଗତ୍କୁଟୀମ୍
ମୁଁ ସେଇ ସଂସାରକୁ ସ୍ମରଣ କରେଉଛି, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାନବମଣ୍ଡଳରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଆବୃତ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଦେବତାମାନଙ୍କର ତିନୋଟି ବେଦ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା।
ଚତୁର୍ଯୁଗାର୍ଧଂ ଚରମଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରାଂ ଘନପାଦପୈଃ । ଅଦୃଷ୍ଟନରନିର୍ମାଣାଂ ସଂସ୍ମରାମି ଧରାମ୍ ଇମାମ୍
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ମରଣ କରେଉଛି, ଯେଉଁଠି ଅର୍ଧ ଚତୁର୍ଯୁଗ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଏଠାରେ କେହି ମଣିଷ ତିଆରି ହୋଇନଥିଲେ।
ଏଵଂ ଚତୁର୍ଯୁଗଂ ସାଗ୍ରଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରୈର୍ ଅଚଲୈର୍ ଯୁତାମ୍ । ଅପ୍ରଵୃତ୍ତଜନାଚାରାଂ ସଂସ୍ମରାମି ଧରାମ୍ ଇମାମ୍
ଏଭଳି ମୁଁ ସେଇ ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ମରଣ କରେଉଛି, ଯାହା ପୂରା ଚତୁର୍ଯୁଗ ସମୟ ଧରି ପାହାଡ଼ମାନେ ଦ୍ୱାରା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି ମଣିଷମାନଙ୍କର କୌଣସି ଆଚରଣ ଆରମ୍ଭ ହୋଇନଥିଲା।
ଅଜାତଷଣ୍ମୁଖାଂ ମତ୍ତତାରକୋଦ୍ଵାସିତାମରାମ୍ । ଦୈତ୍ଯପକ୍ଷଜଯୋଦ୍ରିକ୍ତାଂ ସଂସ୍ମରାମି ଜଗତ୍କୁଟୀମ୍
ମୁଁ ସେଇ ସମୟକୁ ମନେ ପକାଏଁ, ଯେତେବେଳେ ଛଅମୁଖୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିଲା, ମଦମସ୍ତ ତାରକ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ଦୂର କରାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ବେଶି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ରହିଥିଲେ ।
ଚତୁର୍ଯୁଗାନି ତ୍ରୀଣ୍ଯ୍ ଅମ୍ବୁପୂରପ୍ଲୁତକକୁମ୍ମୁଖୀମ୍ । ମେରୁଦଣ୍ଡାଙ୍କିତାଂ ମଧ୍ଯେ ସଂସ୍ମରାମି ଧରାମ୍ ଇମାମ୍
ମୁଁ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମନେ ପକାଏଁ, ଯେଉଁଠାରେ ତିନିଟି ଚତୁର୍ଯୁଗ ଧରି ପୃଥିବୀର ଉପରିଭାଗ ପାଣିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ମଧ୍ୟରେ ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଚିହ୍ନ ଥିଲା ।
ଭଯାଦ୍ ଅନ୍ତର୍ହିତାଶେଷଵୈମାନିକନଭଶ୍ଚରାମ୍ । ଦ୍ଯାଂ ନିରୃକ୍ଷନିଶେଶାର୍କାଂ ସଂସ୍ମରାମି ତମୋମଯୀମ୍
ମୁଁ ସେଇ ଆକାଶକୁ ମନେ ପକାଏଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଓ ଆକାଶବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂରାପୂରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ନଥିଲା ।
ଅନଗସ୍ତ୍ଯାମ୍ ଅଗସ୍ତ୍ଯାଶାମ୍ ଏକପର୍ଵତତାଂ ଗତାଂ । ମତ୍ତେ ଵିନ୍ଧ୍ଯମହାଶୈଲେ ସଂସ୍ମରାମି ଜଗତ୍କୁଟୀମ୍
ମୁଁ ସେଇ ସମୟକୁ ମନେ ପକାଏଁ, ଯେତେବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପାହାଡ଼ ଅଛିଲା, ଏବଂ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ବେଶି ଗର୍ବିତ ଓ ମଦମସ୍ତ ଥିଲା ।
ଏତାଂଶ୍ ଚାନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ଵୃତ୍ତାନ୍ତାନ୍ ସଂସ୍ମରାମି ବହୂନ୍ ଅପି । କିଂ ତେନ ବହୁନୋକ୍ତେନ ସାରଂ ସଙ୍କ୍ଷେପତଶ୍ ଶୃଣୁ
ମୁଁ ଏହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ କଥା ମନେ ପକାଏ। କିନ୍ତୁ ଏତେ କଥା କହିଲେ କଣ ଲାଭ? ତୁମେ ସାରକଥା ସଂକ୍ଷେପରେ ଶୁଣ।
ଅସଙ୍ଖ୍ଯାତାନ୍ ମନୂନ୍ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ୍ମରାମି ଶତଶୋ ଗତାନ୍ । ସର୍ଗାନ୍ ଆରମ୍ଭବହୁଲାଂଶ୍ ଚତୁର୍ଯୁଗଶତାନି ଚ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ମୁଁ ଅସଂଖ୍ୟ ମନୁଙ୍କୁ ଶତେ ଶତେ ଗତିହୋଇଥିବା ମନେ ପକାଏ। ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି, ଅନେକ ଆରମ୍ଭ ଓ ଚାରିଯୁଗର ଶତେ ଶତେ ଚକ୍ର ମୁଁ ମନେ ପକାଏ।
ଏକଦେଵମଯଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ପୁରୁଷାସୁରଵର୍ଜିତମ୍ । ଅଲୋକତ୍ରିତଯଂ ଚୈକସ୍ଵର୍ଗଂ ସର୍ଗଂ ସ୍ମରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ସୃଷ୍ଟିକୁ ମନେ ପକାଏ, ଯାହା ପରିଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ଦେବତା ସହିତ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନ ପୁରୁଷ ଥିଲେ, ନ ଦାନବ ଥିଲେ, ନ ତିନିଜଗତ ଥିଲା, ଏବଂ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଥିଲା।
ସୁରାପବ୍ରାହ୍ମଣଂ ମତ୍ତଂ ନିଷିଦ୍ଧସୁରଶୂଦ୍ରକମ୍ । ବହୁନାଥସତୀକଂ ଚ କଞ୍ଚିତ୍ ସର୍ଗଂ ସ୍ମରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ସୃଷ୍ଟିକୁ ମନେ ପକାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିଲେ, ମଦରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ, ନିଷିଦ୍ଧ ଦେବତା ଓ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ପତି-ସତୀ ଥିଲେ।
ଵୃକ୍ଷନୀରନ୍ଧ୍ରଭୂଲୋକମ୍ ଅକଲ୍ପିତମହାର୍ଣଵମ୍ । ସ୍ଵର୍ଗସଞ୍ଜାତପୁରୁଷଂ କଞ୍ଚିତ୍ ସର୍ଗଂ ସ୍ମରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଏମିତି ଜଣେ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସ୍ମରଣ କରେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀ ଗଛର ଗୁହାଭଳି ଖାଲି ଥିଲା, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର କେବେ ଥିଲାନି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ।
ଅପର୍ଵତମ୍ ଅଭୂମିଂ ଚ ଵ୍ଯୋମସ୍ଥାମରମାନଵମ୍ । ଅଚନ୍ଦ୍ରାର୍କପ୍ରକାଶାଢ୍ଯଂ କଞ୍ଚିତ୍ ସର୍ଗଂ ସ୍ମରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଏମିତି ଜଣେ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସ୍ମରଣ କରେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଭୂମି ନଥିଲା, ଦେବତା ଏବଂ ମଣିଷମାନେ ଆକାଶରେ ବସୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।
ଅନିନ୍ଦ୍ରମ୍ ଅମହୀପାଲମ୍ ଅମଧ୍ଯସ୍ଥାଧମୋତ୍ତମମ୍ । ସମସର୍ଵକକୁବ୍ଭୂତଂ କଞ୍ଚିତ୍ ସର୍ଗଂ ସ୍ମରାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଏମିତି ଜଣେ ସୃଷ୍ଟିକୁ ସ୍ମରଣ କରେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନଥିଲେ, ରାଜା ନଥିଲେ, ମଧ୍ୟମ, ନିମ୍ନ କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚ ଭେଦ ନଥିଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏକରୂପ ଥିଲା ଏବଂ ସବୁଠାରେ ସମତା ଥିଲା।
ସର୍ଗପ୍ରାରମ୍ଭକଲନାଵିଭାଗେ ଭୁଵନତ୍ରଯେ । ଦେଵାସୁରଵିନିର୍ମାଣଂ ଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିଵଲଯୋଦଯଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ତିନି ଭୁବନର ବିଭାଜନ ସମୟରେ, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ତିଆରି ହେଲେ, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।