ମହାନ୍ ଅସି ଵିରକ୍ତୋ ଽସି ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ଽସି ଜନତାସ୍ଥିତୌ । ତ୍ଵଯି ଵସ୍ତୁ ଲଗତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ କୁଙ୍କୁମାମ୍ବୁ ଯଥାଂଶୁକେ
ତୁମେ ମହାନ, ନିରାସକ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଯେପରି ସାଉତିକ ପାଣି ଜାମାରେ ଲଗିଯାଏ, ସେପରି ସତ୍ୟ ତୁମ ଭିତରେ ବସିଯାଏ।
ଉକ୍ତାଵଧାନପରମା ପରମାର୍ଥଵିଵେଚନୀ । ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥଂ ତଵ ପ୍ରଜ୍ଞା ଜଲମଧ୍ଯମ୍ ଇଵାର୍କଭା
ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଯଥାଯଥ ଶ୍ରବଣ ଓ ପରମ ସତ୍ୟ ବିଚାରରେ ଲାଗିଥିବାରୁ, ଅର୍ଥକୁ ଏମିତି ବୁଝିଯାଏ ଯେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଵଚ୍ମି ତଵାଦେଯଂ ହୃଦି କାର୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ନ ଚେତ୍ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯ ଏଵାହଂ ନ ତ୍ଵଯେହ ନିରର୍ଥକମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛି, ସେଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ହୃଦୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଏହା କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହ, ତେବେ ମୋତେ ପଚାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ଏଠାରେ କେବେ ଅର୍ଥହୀନ କଥା କହୁନାହିଁ।
ମନୋ ହି ଚପଲଂ ରାମ ସଂସାରଵନମର୍କଟମ୍ । ସଂରୋଧ୍ଯ ହୃଦି ଯତ୍ନେନ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯା ପରମାର୍ଥଧୀଃ
ହେ ରାମ, ମନ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ, ସଂସାରର ଜଙ୍ଗଲରେ ବାନର ପରି ଘୁରୁଛି। ଏହାକୁ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଶୁଣ।
ଅଵିଵେକିନମ୍ ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅସଜ୍ଜନରତିଂ ଜନମ୍ । ଚିରଂ ଦୂରତରଂ କୃତ୍ଵା ପୂଜନୀଯା ହି ସାଧଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିବେକହୀନ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ସହିତ ରହିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେମାନେଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍; କାରଣ, କେବଳ ସଜ୍ଜନମାନେ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ।
ନିତ୍ଯଂ ସଜ୍ଜନସମ୍ପର୍କାଦ୍ ଵିଵେକ ଉପଜାଯତେ । ଵିଵେକପାଦପସ୍ଯୈତେ ଭୋଗମୋକ୍ଷୌ ଫଲେ ସ୍ମୃତେ
ସଜ୍ଜନମାନେ ସହିତ ସଦା ସଂଗତି ରଖିଲେ ବିବେକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ବିବେକର ଗଛର ଦୁଇଟି ଫଳ — ଭୋଗ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ — ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୋକ୍ଷଦ୍ଵାରେ ଦ୍ଵାରପାଲାଶ୍ ଚତ୍ଵାରଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ । ଶମୋ ଵିଚାରସ୍ ସନ୍ତୋଷଶ୍ ଚତୁର୍ଥସ୍ ସାଧୁସଙ୍ଗମଃ
ମୁକ୍ତିର ଦ୍ୱାରେ ଚାରିଜଣ ପାଳକ ଥାନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି—ଶାନ୍ତି, ଚିନ୍ତନ, ସନ୍ତୋଷ ଏବଂ ଚାରିଥର ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସଙ୍ଗ।
ଏତେ ସେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଚତ୍ଵାରୋ ଦ୍ଵୌ ତ୍ରଯୋ ଽଥ ଵା । ଦ୍ଵାରମ୍ ଉଦ୍ଘାଟଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ମୋକ୍ଷରାଜଗୃହେ ବଲାତ୍
ଏହି ଚାରିଟି, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନିଟି, ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ, ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ଜୋରକରି ମୁକ୍ତିର ରାଜମହଳର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି।
ଏକଂ ଵା ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ପ୍ରାଣାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମାଶ୍ରଯେତ୍ । ଏତସ୍ମିନ୍ ଵଶଗେ ଯାନ୍ତି ଚତ୍ଵାରୋ ଽପି ଵଶଂ ଯତଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କମ୍ ସେ କମ୍ ଗୋଟିଏକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଲେ, ଅନ୍ୟ ତିନିଟି ମଧ୍ୟ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଯାନ୍ତି।
ସଵିଵେକୋ ହି ଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଜ୍ଞାନସ୍ଯ ତପସୋ ଦ୍ଯୁତେଃ । ଭାଜନଂ ଭୂଷଣାକାରୋ ଭାସ୍କରସ୍ ତେଜସାମ୍ ଇଵ
ବିବେକ ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ର, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଭାଣ୍ଡାର, ଶୋଭା ଓ ମୂଳ ଆକୃତି; ଯେପରି ରବି ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ମୂଳ ଆକୃତି।
ଘନତାମ୍ ଉପଯାତଂ ହି ପ୍ରଜ୍ଞାମାନ୍ଦ୍ଯମ୍ ଅଚେତସାମ୍ । ଯାତି ସ୍ଥାଵରତାମ୍ ଅମ୍ବୁ ଜାଡ୍ଯାତ୍ ପାଷାଣତାମ୍ ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ମନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏତେ ଗଭୀର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଏମିତି ଅଚଳ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଜଳ ଥଣ୍ଡାରେ ଜମିଯାଏ କିମ୍ବା ପାଥର ପରି ଅଚଳ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ରାଘଵ ସୌଜନ୍ଯଗୁଣଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଵିକାସିତାନ୍ତଃକରଣସ୍ ସ୍ଥିତଃ ପଦ୍ମ ଇଵୋଦଯେ
କିନ୍ତୁ ରାଘବ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିବାର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକ, ତୁମର ମନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ପଦ୍ମ ପରି ଖୋଲିଯାଇଛି।
ଇମାଂ ଜ୍ଞାନଦୃଶଂ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଅଵବୋଦ୍ଧୁଂ ଚ ସନ୍ମତେ । ଅର୍ହସ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଧୃତକର୍ଣସ୍ ତୁ ଜନ୍ତୁର୍ ଵୀଣାଧ୍ଵନିଂ ଯଥା
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଜ୍ଞାନର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଶୁଣିବା ଓ ବୁଝିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରାଣୀ ଭଳିଭାବେ ବୀଣାର ସ୍ୱର ଶୁଣିବାକୁ କାନ ଦେଇଥାଏ।
ଵୈରାଗ୍ଯାଭ୍ଯାସଯୋଗେନ ସମସୌଜନ୍ଯସମ୍ପଦା । ତତ୍ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ରାମ ଯତ୍ର ନାଶୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ବିରାକ୍ତି, ଅଭ୍ୟାସ ଓ ସମତାର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାମ, ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିହେବାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କେବେ ନାଶ ନାହିଁ।
ଶାସ୍ତ୍ରୈସ୍ ସୁଜନସମ୍ପର୍କପୂର୍ଵକୈସ୍ ସୁତପୋଦମୈଃ । ଆଦୌ ସଂସାରମୁକ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରଜ୍ଞାମ୍ ଏଵାଭିଵର୍ଧଯେତ୍
ପ୍ରଥମେ, ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନକୁ ବଢ଼ାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ର, ସଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା ଓ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ।
ସଂସାରଵିଷଵୃକ୍ଷୋଗ୍ରସେକମ୍ ଆସ୍ପଦମ୍ ଆପଦାମ୍ । ଅଞ୍ଜନଂ ମୋହଯାମିନ୍ଯା ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ଯତ୍ନେନ ନାଶଯେତ୍
ଉଦ୍ୟମ କରି ମୂର୍ଖତାକୁ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଏହା ସଂସାର ନାମକ ବିଷବୃକ୍ଷର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଆଧାର ଏବଂ ମୋହର ଅନ୍ଧକାରରେ ଲାଗିଥିବା ଅଞ୍ଜନ।
ଏତଦ୍ ଏଵ ଚ ମୌର୍ଖ୍ଯସ୍ଯ ପରମଂ ଵିଦ୍ଧି ନାଶନମ୍ । ଯଦ୍ ଇଦଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ଶାସ୍ତ୍ରଂ କିଞ୍ଚିତ୍ସଂସ୍କୃତଯା ଧିଯା
ଏହି ଉପାୟକୁ ମୂର୍ଖତା ନାଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପାୟ ବୋଲି ଜାଣ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଅଳ୍ପ ଶୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଏ।
ଦୁରାଶାସର୍ପଗର୍ତେନ ମୌର୍ଖ୍ଯେଣ ହୃଦି ଵଲ୍ଗତା । ଚେତସ୍ ସଞ୍କୋଚମ୍ ଆଯାତି ଚର୍ମାଗ୍ନାଵ୍ ଇଵ ଯୋଜିତମ୍
ଅସାର ଆଶା ଓ ମୂର୍ଖତା ହୃଦୟରେ ସାପ ଗର୍ତ୍ତ ଭଳି ହେଲେ, ମନ ଛାମରୁ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଇଲେ ଯେମିତି ସିଞ୍ଚିଯାଏ, ସେହିପରି ସଂକୋଚିତ ହୁଏ।
ପ୍ରାଜ୍ଞେ ଯଥାର୍ଥଭୂତେଯଂ ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରସୀଦତି । ଦୃଗ୍ ଇଵେନ୍ଦୌ ନିରମ୍ଭୋଦସକଲାମଲମଣ୍ଡଲେ
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ମେଘରହିତ ଆକାଶରେ ନିର୍ମଳ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ ଦୃଷ୍ଟି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ।
ପୂର୍ଵାପରଵିଚାରାର୍ଥଚାରୁଚାତୁର୍ଯଶାଲିନୀ । ସଵିକାସା ମତିର୍ ଯସ୍ଯ ସ ପୁମାନ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଯାହାର ମନ ମଧୁର ବିଚାର ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଘଟିଥିବା କଥାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରେ, ସେଉଁଠିକି ସତ୍ୟ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଵିକସିତେନ ସିତେନ ମନୋମୁଷା ଵରଵିଚାରଣଶୀତଲରୋଚିଷା । ଗୁଣଵତା ହୃଦଯେନ ଵିରାଜସେ ତ୍ଵମ୍ ଅମଲେନ ନଭଶ୍ ଶଶିନା ଯଥା
ଖୋଲା ଓ ପବିତ୍ର ମନ, ଉତ୍ତମ ବିଚାରର ଶୀତଳ ଆଲୋକରେ ତୁମେ ଗୁଣମୟ ଓ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ସହ ଜଗତରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅଛ । ଏହା ଏମିତି, ଯେପରି ଆକାଶ ଉପରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକିତ କରେ ।
ପରିପୂର୍ଣମନା ମାନ୍ଯଃ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଜାନାସି ରାଘଵ । ଵେତ୍ସି ଚୋକ୍ତଂ ଚ ତେନାହଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ଵକ୍ତୁମ୍ ଆଦରାତ୍
ହେ ରାଘବ, ତୁମେ ମାନ୍ୟ, ତୁମର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କିପରି କରିବା ଜାଣ, କହିଥିବା କଥାକୁ ବୁଝିପାର, ଏହିଥିରୁ ମୁଁ ଆଉ ଅଧିକ କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁଛି ।
ରଜସ୍ତମୋଭ୍ଯାଂ ରହିତାଂ ଶୁଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵାନୁପାତିନୀମ୍ । ମତିମ୍ ଆତ୍ମନି ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଜ୍ଞାନଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ସ୍ଥିରୋ ଭଵ
ତୁମେ ରଜ ଓ ତମ ରହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ ଦିଗରେ ଝୁକିଥିବା ମନକୁ ନିଜ ମନରେ ଦୃଢ଼ କର, ଏବଂ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଡ଼ିଗ ରୁହ।
ଵିଦ୍ଯତେ ତ୍ଵଯି ସର୍ଵୈଵ ପୃଚ୍ଛକସ୍ଯ ଗୁଣାଵଲୀ । ଵକ୍ତୁର୍ ଗୁଣାଲୀ ଚ ମଯି ରତ୍ନଶ୍ରୀର୍ ଜଲଧୌ ଯଥା
ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାର ଯେତେ ଗୁଣ ଅଛି, ସେସବୁ ତୁମରେ ଅଛି; ଏବଂ କଥା କହିବାର ଯେତେ ଗୁଣ ଅଛି, ସେମାନେ ମୋରେ ଅଛନ୍ତି; ଯେପରି ରତ୍ନର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମୁଦ୍ରରେ ଥାଏ।
ଆତ୍ତଵାନ୍ ଅସି ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଵିଵେକାସଙ୍ଗଜଂ ମୁନେ । ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଇଵାର୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଲଗ୍ନଚନ୍ଦ୍ରକରୋତ୍କରଃ
ହେ ମୁନି, ବିବେକ ଓ ଅସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ବୈରାଗ୍ୟ ଅଛି, ସେଠାକୁ ତୁମେ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛ; ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରୁ ଶୀତଳତା ପାଏ।
ଚିରମ୍ ଆ ଶୈଶଵାଦ୍ ଏଵ ତଵାଭ୍ଯାସୋ ଽସ୍ତି ସଦ୍ଗୁଣୈଃ । ଶୁଦ୍ଧୈଶ୍ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଦୀର୍ଘୈଶ୍ ଚ ପଦ୍ମସ୍ଯେଵାତିସନ୍ତତୈଃ
ତୁମେ ଶୈଶବ କାଳରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ଅଭ୍ୟାସ କରୁଛ; ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୀର୍ଘ ପଦ୍ମ ତଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ।
ଅତଶ୍ ଶୃଣୁ କଥାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତ୍ଵମ୍ ଏଵାସ୍ଯା ହି ଭାଜନମ୍ । ନ ହି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵିନା ଶୁଦ୍ଧା ସଵିକାସା କୁମୁଦ୍ଵତୀ
ତେଣୁ, ଏହି କଥାଟିକୁ ମୁଁ କହିବି, ତୁମେ ଏହାକୁ ଶୁଣ। ଏହି କଥା ପାଇଁ ତୁମେ ହିଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ବିନା କୁମୁଦ ଫୁଲ ସଫା ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖିଲିପାରେନାହିଁ, ସେପରି ତୁମେ ନଥିଲେ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ।
ଯେ କେଚନ ସମାରମ୍ଭା ଯାଶ୍ ଚ କାଶ୍ଚନ ଦୃଷ୍ଟଯଃ । ତେ ଚ ତାଶ୍ ଚ ପଦେ ଦୃଷ୍ଟେ ନିଶ୍ଶେଷଂ ଯାନ୍ତି ଵୈ ଶମମ୍
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରୟାସ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଧାରଣା ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେସବୁ ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଯଦି ଵିଜ୍ଞାନଵିଶ୍ରାନ୍ତିର୍ ନ ଭଵେଦ୍ ଭଵ୍ଯଚେତସଃ । ତଦ୍ ଅସ୍ଯାଂ ସଂସୃତୌ ସାଧୁଶ୍ ଚିନ୍ତାଂ ସୋଢୁଂ ସହେତ କଃ
ଯଦି ଜ୍ଞାନରେ ମନ ଶାନ୍ତି ନ ପାଏ, ତେବେ ଏହି ସଂସାରରେ କିଏ ସଦ୍ବୁଧି ସହିତ ଏତେ ଚିନ୍ତା ଭାର ବହିପାରିବ?
ପରପ୍ରାପ୍ତ୍ଯା ଵିଲୀଯନ୍ତେ ସର୍ଵା ମନନଵୃତ୍ତଯଃ । କଲ୍ପାନ୍ତାର୍କଗଣାସଙ୍ଗାତ୍ କୁଲଶୈଲଶିଲା ଇଵ
ଉଚ୍ଚତମ ପ୍ରାପ୍ତି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାର ଚଳାଚଳି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଳାଗୁଡ଼ିକ ଗଳିଯାଏ।