ପୁତ୍ରାଃ କଚ୍ଚିଦ୍ ଅପର୍ଯନ୍ତାଦ୍ ଵାସନାସୂତ୍ରସୂମ୍ଭିତାତ୍ । ଭଵନ୍ତୋ ନିର୍ଗତା ନୂନମ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଂସାରଜାଲକାତ୍
ପୁଆମାନେ, ତୁମେ ଏହି ଅନନ୍ତ ଆଶା-ଇଚ୍ଛାର ତାନାବାନାରେ ବୁନାଯାଇଥିବା ସଂସାରର ଜାଲରୁ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ବାହାରିପାରିଛ କି?
ନୋ ଚେଦ୍ ଵଯଂ ଭଗଵତୀଂ ତଦ୍ ଇମାଂ ଭୃତ୍ଯଵତ୍ସଲାମ୍ । ପ୍ରାର୍ଥଯାମୋ ଯଥା ଯୂଯଂ ଭଵତ ଜ୍ଞାନପାରଗାଃ
ଯଦି ନୁହେଁ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଭଗବତୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାଫଳରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇପାରିବ।
ତାତ ଜ୍ଞାତମ୍ ଅଲଂ ଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ । କିଂ ତ୍ଵ୍ ଏକାନ୍ତସ୍ଥିତେସ୍ ସ୍ଥାନମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛାମ ଉତ୍ତମମ୍
ପିତାଜୀ, ବ୍ରହ୍ମୀ ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରେ ଯେଉଁଠି ଜାଣିବାକୁ ଥିବା ସବୁକିଛି ଆମେ ବୁଝିପାରିଛୁ; କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାନ୍ତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଶୃଣୁତ ଵିଗତଦୋଷଂ ପାଵନଂ ସ୍ଥାନମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଂ ସ୍ଥିରତରମ୍ ଅଯି ପୁତ୍ରା ନୀଡକାମାଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯେ । ଵ୍ଯପଗତଭଯମୋହଂ ଶାନ୍ତସର୍ଵପ୍ରଚାରଂ ନିଵସତ ଚିରତୃପ୍ତା ଯତ୍ର ନିଶ୍ଶଙ୍କମ୍ ଉଚ୍ଚୈଃ
ଶୁଣ, ପୁଆମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଆଶା କରୁଛ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଏକ ଦୋଷରହିତ, ପବିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୃଢ଼ ଠାର ଖୋଲାସା କରିବି; ଯେଉଁଠି ଭୟ ଓ ମୋହ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶାନ୍ତ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଭୟ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷରେ ଉଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିରେ ବସିପାରନ୍ତି।
ସର୍ଵରତ୍ନଗଣାଧାରସ୍ ସମସ୍ତସୁରସଂଶ୍ରଯଃ । ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅମେଯମହୋତ୍ସେଧୋ ମେରୁର୍ ନାମ ମହୀଧରଃ
ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଆଧାର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଭାବେ ଏକ ଅପାର ମହାନତା ଥିବା ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ମେରୁ ପର୍ବତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚଲଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଦୀପସ୍ଯ ଭୂତଵୃନ୍ଦକଲତ୍ରିଣଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଣ୍ଡପସ୍ଯାସ୍ଯ ସ୍ତମ୍ଭଃ କନକନିର୍ମିତଃ
ଚଳିତ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୀପରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି। ଏହା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହଲର ସୁନାର ଥମ୍ଭ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ସୌଵର୍ଣଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଵୀଟାର୍ଥଂ ରତ୍ନାଢ୍ଯଶ୍ ଶିଖରାଙ୍ଗୁଲିଃ । ଧ୍ଵନଦ୍ଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିଵଲଯୋ ଭୁଵେଵୋନ୍ନାମିତୋ ଭୁଜଃ
ଏହି ପର୍ବତର ଶିଖର ସୁନାରେ ତିଆରି ଓ ରତ୍ନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥଳ ଭାବେ ଅଛି। ଏହାର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାଗରମାନଙ୍କୁ ବଳି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଭୂମିକୁ ଆଵରଣ କରିଛି।
ଵୃତଃ କୁଲାଦ୍ରିସାମନ୍ତୈର୍ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପାସନେ ସ୍ଥିତଃ । ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କନଯନେ ଭ୍ରମଯଞ୍ ଶୈଲସଂସଦି
ପାଖପାଖିର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ପର୍ବତମାନେ ଏହାକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ପର୍ବତ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଆସନ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଆଖି ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି।
ତାରୌଘମାଲତୀମାଲ୍ଯୋ ଦିଗ୍ଦଶୈକାମ୍ବରାମ୍ବରଃ । ନାଗଦ୍ଵିତଯସଂସ୍ଥାତ୍ମା ନାକନାଯକଭୂଷଣଃ
ଉପରେ ତାରା ଓ ମଲ୍ଲି ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକମାତ୍ର ପୋଷାକ ଭାବେ ଧରିଥିବା, ଦୁଇଟି ବଡ଼ ସାପରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ନାୟକଙ୍କର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଦିଗଙ୍ଗନାଭିର୍ ଅଭିତୋ ରମ୍ଯାଭିଃ ପୁରଭୂଷଣୈଃ । ପୃଷନ୍ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦିଭିଶ୍ ଶୀତୈର୍ ଵୀଜିତୋ ଘନଚାମରୈଃ
ସେ ଚାରିପାଖରେ ସୁନ୍ଦର ସହରର ଭୂଷଣ ଓ ଦିଗ୍ଗନା ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଘନ ଏବଂ ଢଣ୍ଡା ଚାମରା ଦ୍ୱାରା ହଳକା ଜଳ ଝରିବା ସହିତ ପଙ୍କା କରାଯାଉଛନ୍ତି।
ଷୋଡଶାସ୍ଯ ସହସ୍ରାଣି ଯୋଜନାନାମ୍ ଅଧଃ କ୍ଷିତେଃ । ସ୍ଥିତାଃ ପାଦାଃ ପ୍ରପୂଜ୍ଯନ୍ତେ ନାନାସୁରମହୋରଗୈଃ
ପୃଥିବୀର ତଳେ ଷୋଳେ ହଜାର ମୁଖ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ନାନା ପ୍ରକାରର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଓ ବଡ଼ ସାପମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଅଶୀତିସ୍ ତୁ ସହସ୍ରାଣି ଦେହୋ ଽସ୍ଯାର୍କେନ୍ଦୁଲୋଚନଃ । ପୂଜ୍ଯତେ ନାକସଦନୈସ୍ ସୁରଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରୈଃ
ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଅସୀ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ରହିଛି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେହି ଦେହକୁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧାନ୍ଯ୍ ଏନଂ ଗୃହସ୍ଥମ୍ ଇଵ ବନ୍ଧଵଃ । ଉପଜୀଵନ୍ତି ଭୂତାନି ମିଥୋଽଦୃଷ୍ଟପୁରାସ୍ପଦମ୍
ଚୌଦ ଧରଣର ଜୀବଜନ୍ତୁ, ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପରି ନିଜ ନିଜ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଯେପରି ଆପସରେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ପୁରୁଣା ଆଶ୍ରୟକୁ ଆଧାର କରି ଏକାଉଁଠି ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି ।
ଅସ୍ଯ ତ୍ଵ୍ ଈଶାନଦିଗ୍ଭାଗେ ପଦ୍ମରାଗମଯଂ ବୃହତ୍ । ଵିଦ୍ଯତେ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଅପରୋ ଦିଵାକର ଇଵୋଦିତଃ
ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ଆଉ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଦିତ ହେଉଛି ।
ତସ୍ଯାସ୍ତି ପୃଷ୍ଠେ ଭୂତୌଘଵୃତଃ କଲ୍ପତରୁର୍ ମହାନ୍ । ଜଗତଶ୍ ଶିଖରାଦର୍ଶେ ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ସେହି ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଏକ ବଡ଼ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପୃଥିବୀର ଏକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାନେ ଶିଖରରେ ବସିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ ।
ତସ୍ଯାସ୍ତି ଦକ୍ଷିଣସ୍କନ୍ଧେ ଶାଖା କନକପଲ୍ଲଵା । ରତ୍ନସ୍ତବକନୀରନ୍ଧ୍ରା ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବାଭସତ୍ଫଲା
ସେହି ବୃକ୍ଷର ଦକ୍ଷିଣ ଡାଳରେ ସୁନାର ନବପଲ୍ଲବ ଥିବା ଏକ ଶାଖା ଅଛି, ଯାହାରେ ରତ୍ନର ଗୁଛ ଲଗିଛି ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯିବା ଫଳ ଝୁଲିଛି ।
ତତ୍ର ନୀଡଂ ମଯା ପୂର୍ଵଂ କୃତମ୍ ଆସୀତ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ମଣି । ଦେଵ୍ଯାଂ ଧ୍ଯାନନିଷଣ୍ଣାଯାଂ ଯସ୍ମିନ୍ କିଲ ରମେ ସୁତାଃ
ସେଠାରେ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ରତ୍ନମୟ ଘୋସା ତିଆରି କରିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ, ମୋର ସନ୍ତାନମାନେ ସେଠି ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିଲେ।
ରତ୍ନପୁଷ୍ପଦଲଚ୍ଛନ୍ନଂ ରସାଯନଫଲାନ୍ଵିତମ୍ । ଚିନ୍ତାମଣିଶଲାକାଭିର୍ ଵିହିତାଲିନ୍ଦସଂସ୍ଥିତି
ସେଠି ରତ୍ନପ୍ରଭା ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରରେ ଢାକା ଥିଲା, ଅମୃତ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଚିନ୍ତାମଣି ରତ୍ନର ଥାମରେ ତିଆରି ଭରଣ୍ଡା ଥିଲା।
ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵସମାଚାରୈସ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣଂ କାକପୁତ୍ରକୈଃ । ଶୀତଲାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ହୃଦ୍ଯଂ ପୂରିତଂ କୁସୁମୋତ୍କରୈଃ
କାକଶିଶୁମାନେ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ କାମ କରି ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ; ଘୋସା ଭିତରେ ଠଣ୍ଡା ଓ ମନମୋହକ ହେବା ସହିତ, ଅନେକ ଫୁଲର ଗୁଛିରେ ପୂରିଥିଲା।
ତଦ୍ ଗଚ୍ଛତ ସୁତା ନୀଡଂ ଦୁର୍ଗଂ ନାକସଦାମ୍ ଅପି । ଭୋଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ତତ୍ରସ୍ଥା ନିର୍ଵିଘ୍ନଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ, ସେ ଘୋସାକୁ ଯାଅ; ସେଠି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେନି। ସେଠି ରୁହିଲେ, ତୁମେ ବିନା ବାଧାରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ପାଇପାରିବ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତ୍ଵାସ୍ମାନ୍ ପିତା ତତ୍ର ଚୁଚୁମ୍ବାଭ୍ଯାଲିଲିଙ୍ଗ ଚ । ଦଦୌ ଦେଵ୍ଯୈ ଯଦ୍ ଆନୀତମ୍ ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଚ ତଦ୍ ଆମିଷମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେଠାରେ ଆମ ପିତା ଆମକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ ଏବଂ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ । ସେ ନେଇଆସିଥିବା ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା, ତାହା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଲେ ଏବଂ ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ।
ତଦ୍ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚରଣୌ ଦେଵ୍ଯାଃ ପିତୁଶ୍ ଚୈଵାଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ଚ । ଵିନ୍ଧ୍ଯକଚ୍ଛାଦ୍ ଵଯଂ ତସ୍ମାତ୍ ସ୍ଥାନାଦ୍ ଆଲମ୍ବୁସାତ୍ ପ୍ଲୁତାଃ
ସେ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି, ଦେବୀଙ୍କ ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇ, ଆମେ ଭିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ତଳସ୍ଥଳ ଅଳମ୍ବୁସାଠାରୁ ଚାଲିଗଲୁ ।
କ୍ରମେଣାକାଶମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ନିର୍ଗତ୍ଯାମ୍ବୁଦକୋଟରୈଃ । ପଵନସ୍କନ୍ଧମ୍ ଆରୁହ୍ଯ ଵନ୍ଦିତଵ୍ଯୋମଚାରିଣଃ
କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଆମେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ି, ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ମାଧ୍ୟମରେ ବାହାରିଲୁ । ପଛରେ ବାୟୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଚଢ଼ି, ଆମେ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲୁ ।
ପରିହୃତ୍ଯ ଦିନାଧୀଶଂ ଲୋକାନ୍ତରପୁରାଦ୍ ଗତାଃ । ସ୍ଵର୍ଗମ୍ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଯାତାସ୍ ସ୍ମୋ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ଆମେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଟାଳି, ଅନ୍ୟ ଲୋକର ନଗରକୁ ଗଲୁ । ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ଆମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ପ୍ରଣାମପୂର୍ଵଂ ତତ୍ରୈତଦ୍ ଯଥାଵସ୍ତୁ ପିତୁର୍ ଵଚଃ । ମାତ୍ରେ ଚ ଭଗଵତ୍ଯୈ ଚ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯୈ ଚାଶୁ ନିଵେଦ୍ଯ ହ
ପ୍ରଥମେ, ମୁଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ମୋ ପିତାଙ୍କ କଥାକୁ ଯେପରି ଥିଲା ସେପରି ମୋ ମାଆଙ୍କୁ, ମହିଳା ଦେବୀଙ୍କୁ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମୀଙ୍କୁ ଜଣାଇଲି।
ତାଭ୍ଯାଂ ସସ୍ନେହମ୍ ଆଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଗଚ୍ଛଥେତ୍ଯ୍ ଆଜ୍ଞଯୈଧିତାଃ । ଵଯଂ କୃତନମସ୍କାରା ବ୍ରହ୍ମଲୋକାଦ୍ ଵିନିର୍ଗତାଃ
ସେମାନେ ଆମକୁ ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ଆମେ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରୁ ବାହାରିଗଲୁ।
ଉଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଲୋକପାଲାନାଂ ପୁରୀସ୍ ତପନଭାସୁରାଃ । ଆକାଶଗାମିନୋ ଲୋଲାଃ ପଵନସ୍କନ୍ଧଚାରିଣଃ
ଲୋକପାଳମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ପୁରୀକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଆମେ ଆକାଶରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଚଳିଲୁ, ପବନର ଶକ୍ତିରେ ଭ୍ରମଣ କଲୁ।
ଇମଂ କଲ୍ପତରୁଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନିଜଂ ନୀଡଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ । ନିରସ୍ତବାଧଂ ତିଷ୍ଠାମୋ ମୁନେ ମୌନମ୍ ଅଵସ୍ଥିତାଃ
ଏହି କଳ୍ପବୃକ୍ଷକୁ ପହଞ୍ଚି, ନିଜ ନିଡ଼ରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆମେ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଛଡ଼ା ଶାନ୍ତିରେ ରହୁଛୁ, ମୁନି, ମୌନ ଅବସ୍ଥାରେ।
ଜାତା ଯଥା ଵଯମ୍ ଇମେ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଗତାଶ୍ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତବୋଧମ୍ ଉପଶାନ୍ତଧିଯୋ ଯଥା ଚ । ଏତତ୍ ତଦ୍ ଉକ୍ତମ୍ ଅଵିଖଣ୍ଡମ୍ ଅଲଂ ମଯା ତେ ଶେଷେଣ ମାଂ ସମନୁଶାଧି ମହାନୁଭାଵ
ଯେପରି ଆମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଏମିତି ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି; ଯେପରି ଆମେ ବୁଝିବାକୁ ଏବଂ ମନର ଶାନ୍ତିକୁ ଲାଭ କରିଛୁ, ସେପରି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦେଲି; ଏବେ ମୋତେ ଆଉ ଅଧିକ ଶିଖାଅ, ହେ ମହାନ ମନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି।
ଆସୀତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ପୁରାକଲ୍ପେ ଜଗଦ୍ ଯଚ୍ ଚିରଵିସ୍ମୃତମ୍ । ସନ୍ନିଵେଶେନାମୁନୈଵ ତଦ୍ ଯଦ୍ ଅଦ୍ଯାତିଦୂରଗମ୍
ପୂର୍ବ ଏକ କାଳରେ ଏମିତି ଏକ ବିଶ୍ୱ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ବହୁତ ଦିନ ହେବାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛି; ତାହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏଠି ପରି ଥିଲା, ଯଦିଓ ଏବେ ସେଠା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୂରରେ ଅଛି।