ଇତି ଗର୍ଭାଲସା ହଂସୀର୍ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଦେଵୀ ଦଯାପରା । ନିର୍ଵିକଲ୍ପେ ସମାଧାନେ ବ୍ରାହ୍ମୀ ତସ୍ଥୌ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏହିପରି ଗର୍ଭବୋଜରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହଂସୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ଦୟାମୟୀ ଦେବୀ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମୀ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସମାଧିରେ ସୁଖରେ ବସିଲେ।
ଅଥ ନାଭିସରୋଜାତେ ଵୈରିଞ୍ଚେ କମଲାକରେ । ଗର୍ଭାଲସା ଵିଚେରୁସ୍ ତା ରାଜହଂସ୍ଯୋ ମୁନୀଶ୍ଵର
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଦ୍ମରୂପ ନିବାସରେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ରାଜହଂସୀମାନେ ଗର୍ଭବୋଜରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ପଦ୍ମସରୋବରରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଏଵଂ ଵିପକ୍ଵଗର୍ଭାସ୍ ତା ନାଭୀକମଲପଲ୍ଲଵେ । ସୁଵତେ ସ୍ମ ମୃଦୂନ୍ଯ୍ ଅଣ୍ଡାନ୍ଯ୍ ଅଥ ଵଲ୍ଲ୍ଯ ଇଵାଙ୍କୁରାନ୍
ଏଭଳି ଗର୍ଭ ପକିଗଲାପରେ, ସେହି ହଂସୀମାନେ ନାଭିର ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡରେ ମୃଦୁ ଡିମ୍ବ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଲତା ଅଙ୍କୁର ଝାଡ଼େ।
ତାନି କାଲଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତତ୍ରାଣ୍ଡାନ୍ଯ୍ ଏକଵିଂଶତିଃ । ଗର୍ଭାକ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଧା ଜଗ୍ମୁର୍ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡାନୀଵ ସାରଵଂ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେହି ଏକୋଇଶଟି ଡିମ୍ବ ଗର୍ଭବୃଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଭାଗ ହେଲା, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଭାଗ ହୁଏ।
ଅଣ୍ଡେଭ୍ଯସ୍ ତେଭ୍ଯ ଏଵଂ ହି ଜାତା ଵଯମ୍ ଇମେ ମୁନେ । ଭ୍ରାତରଶ୍ ଚଣ୍ଡତନଯା ଵାଯସା ଏକଵିଂଶତିଃ
ମୁନି, ସେହି ଡିମ୍ବମାନୁଠାରୁ ଆମେ ଏବଂ ଏହି ମୋ ଭାଇମାନେ—ଚଣ୍ଡଙ୍କ ଏକୋଇଶଟି ପୁଅ, କାଉଁଠିପରି—ଜନ୍ମ ନେଲୁ।
ତେ ସ୍ମ ଜାତା ଗତା ଵୃଦ୍ଧିଂ ତସ୍ମିନ୍ କମଲପଲ୍ଲଵେ । ସଞ୍ଜାତପକ୍ଷାସ୍ ସମ୍ପନ୍ନା ଗଗନୋଡ୍ଡଯନକ୍ଷମାଃ
ଆମେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସେହି ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡରେ ବଡ଼ ହେଲୁ; ପଖ ପକିଗଲା, ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲୁ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲୁ।
ମାତୃଭିସ୍ ସହ ହଂସୀଭିର୍ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଭଗଵତୀ ତତଃ । ଚିରମ୍ ଆରାଧିତା ସମ୍ଯକ୍ ସମାଧିଵିରତା ସତୀ
ଆମେ ମାନେ ଓ ଆମର ମାନେ, ହଂସୀମାନେ, ସହିତ ଦେବୀ ବ୍ରାହ୍ମୀଙ୍କୁ ବହୁଦିନ ଧରି ଭଲଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲୁ, ସେ ଯିଏ ଧ୍ୟାନରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ପ୍ରସାଦପରଯା କାଲେ ଭଗଵତ୍ଯା ତତସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ତଥାଙ୍ଗାନୁଗୃହୀତାସ୍ ସ୍ମୋ ଯଥା ମୁକ୍ତା ଵଯଂ ସ୍ଥିତାଃ
ସେଇ ଭଗବତୀଙ୍କର ଅପାର କୃପାରେ, ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ଆମକୁ ଏମିତି ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ, ଯେ ଆମେ ମୁକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିପାରିଲୁ।
ସନ୍ତୃପ୍ତମନସଶ୍ ଶାନ୍ତା ଏକାନ୍ତେ ଧ୍ଯାନସଂସ୍ଥିତୌ । ତିଷ୍ଠାମ ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ପିତୁଃ ପାର୍ଶ୍ଵଂ ଵଯଂ ଗତାଃ
ମନ ତୃପ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଏକାନ୍ତରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହି, ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ କଲୁ ଯେ, ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିବା।
ଆଲିଙ୍ଗିତାସ୍ ତତଃ ପିତ୍ରା ପୂଜିତାଲମ୍ବୁସା ଵଯମ୍ । ତଯା ଦୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରସାଦେନ ସଂସ୍ଥିତାସ୍ ତତ୍ର ସଂଯତାଃ
ତାପରେ, ବାପାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ଅଲମ୍ବୁସାଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇ, ସେ ଆମକୁ ଦୟାଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର କୃପାରେ, ଆମେ ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରହିଲୁ।
ପୁତ୍ରାଃ କଚ୍ଚିଦ୍ ଅପର୍ଯନ୍ତାଦ୍ ଵାସନାସୂତ୍ରସୂମ୍ଭିତାତ୍ । ଭଵନ୍ତୋ ନିର୍ଗତା ନୂନମ୍ ଅସ୍ମାତ୍ ସଂସାରଜାଲକାତ୍
ପୁଆମାନେ, ତୁମେ ଏହି ଅନନ୍ତ ଆଶା-ଇଚ୍ଛାର ତାନାବାନାରେ ବୁନାଯାଇଥିବା ସଂସାରର ଜାଲରୁ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ବାହାରିପାରିଛ କି?
ନୋ ଚେଦ୍ ଵଯଂ ଭଗଵତୀଂ ତଦ୍ ଇମାଂ ଭୃତ୍ଯଵତ୍ସଲାମ୍ । ପ୍ରାର୍ଥଯାମୋ ଯଥା ଯୂଯଂ ଭଵତ ଜ୍ଞାନପାରଗାଃ
ଯଦି ନୁହେଁ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଭଗବତୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାଫଳରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇପାରିବ।
ତାତ ଜ୍ଞାତମ୍ ଅଲଂ ଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଦେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ । କିଂ ତ୍ଵ୍ ଏକାନ୍ତସ୍ଥିତେସ୍ ସ୍ଥାନମ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛାମ ଉତ୍ତମମ୍
ପିତାଜୀ, ବ୍ରହ୍ମୀ ଦେବୀଙ୍କର କୃପାରେ ଯେଉଁଠି ଜାଣିବାକୁ ଥିବା ସବୁକିଛି ଆମେ ବୁଝିପାରିଛୁ; କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାନ୍ତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶା କରୁଛୁ।
ଶୃଣୁତ ଵିଗତଦୋଷଂ ପାଵନଂ ସ୍ଥାନମ୍ ଅଗ୍ର୍ଯଂ ସ୍ଥିରତରମ୍ ଅଯି ପୁତ୍ରା ନୀଡକାମାଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯେ । ଵ୍ଯପଗତଭଯମୋହଂ ଶାନ୍ତସର୍ଵପ୍ରଚାରଂ ନିଵସତ ଚିରତୃପ୍ତା ଯତ୍ର ନିଶ୍ଶଙ୍କମ୍ ଉଚ୍ଚୈଃ
ଶୁଣ, ପୁଆମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଆଶା କରୁଛ, ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ ଏକ ଦୋଷରହିତ, ପବିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଦୃଢ଼ ଠାର ଖୋଲାସା କରିବି; ଯେଉଁଠି ଭୟ ଓ ମୋହ ନାହିଁ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶାନ୍ତ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଭୟ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷରେ ଉଚ୍ଚ ଶାନ୍ତିରେ ବସିପାରନ୍ତି।
ସର୍ଵରତ୍ନଗଣାଧାରସ୍ ସମସ୍ତସୁରସଂଶ୍ରଯଃ । ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଅମେଯମହୋତ୍ସେଧୋ ମେରୁର୍ ନାମ ମହୀଧରଃ
ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଆଧାର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଭାବେ ଏକ ଅପାର ମହାନତା ଥିବା ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହାକୁ ମେରୁ ପର୍ବତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚଲଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଦୀପସ୍ଯ ଭୂତଵୃନ୍ଦକଲତ୍ରିଣଃ । ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଣ୍ଡପସ୍ଯାସ୍ଯ ସ୍ତମ୍ଭଃ କନକନିର୍ମିତଃ
ଚଳିତ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୀପରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଘିରି ରହିଛନ୍ତି। ଏହା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ମହଲର ସୁନାର ଥମ୍ଭ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ସୌଵର୍ଣଶ୍ ଚନ୍ଦ୍ରଵୀଟାର୍ଥଂ ରତ୍ନାଢ୍ଯଶ୍ ଶିଖରାଙ୍ଗୁଲିଃ । ଧ୍ଵନଦ୍ଦ୍ଵୀପାବ୍ଧିଵଲଯୋ ଭୁଵେଵୋନ୍ନାମିତୋ ଭୁଜଃ
ଏହି ପର୍ବତର ଶିଖର ସୁନାରେ ତିଆରି ଓ ରତ୍ନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ନିବାସସ୍ଥଳ ଭାବେ ଅଛି। ଏହାର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଦ୍ୱୀପ ଓ ସାଗରମାନଙ୍କୁ ବଳି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଭୂମିକୁ ଆଵରଣ କରିଛି।
ଵୃତଃ କୁଲାଦ୍ରିସାମନ୍ତୈର୍ ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପାସନେ ସ୍ଥିତଃ । ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କନଯନେ ଭ୍ରମଯଞ୍ ଶୈଲସଂସଦି
ପାଖପାଖିର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ପର୍ବତମାନେ ଏହାକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ପର୍ବତ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପର ଆସନ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେଉଁଠି ରାଜାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଆଖି ଭାବେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି।
ତାରୌଘମାଲତୀମାଲ୍ଯୋ ଦିଗ୍ଦଶୈକାମ୍ବରାମ୍ବରଃ । ନାଗଦ୍ଵିତଯସଂସ୍ଥାତ୍ମା ନାକନାଯକଭୂଷଣଃ
ଉପରେ ତାରା ଓ ମଲ୍ଲି ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକମାତ୍ର ପୋଷାକ ଭାବେ ଧରିଥିବା, ଦୁଇଟି ବଡ଼ ସାପରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗର ନାୟକଙ୍କର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛନ୍ତି।
ଦିଗଙ୍ଗନାଭିର୍ ଅଭିତୋ ରମ୍ଯାଭିଃ ପୁରଭୂଷଣୈଃ । ପୃଷନ୍ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦିଭିଶ୍ ଶୀତୈର୍ ଵୀଜିତୋ ଘନଚାମରୈଃ
ସେ ଚାରିପାଖରେ ସୁନ୍ଦର ସହରର ଭୂଷଣ ଓ ଦିଗ୍ଗନା ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଘନ ଏବଂ ଢଣ୍ଡା ଚାମରା ଦ୍ୱାରା ହଳକା ଜଳ ଝରିବା ସହିତ ପଙ୍କା କରାଯାଉଛନ୍ତି।
ଷୋଡଶାସ୍ଯ ସହସ୍ରାଣି ଯୋଜନାନାମ୍ ଅଧଃ କ୍ଷିତେଃ । ସ୍ଥିତାଃ ପାଦାଃ ପ୍ରପୂଜ୍ଯନ୍ତେ ନାନାସୁରମହୋରଗୈଃ
ପୃଥିବୀର ତଳେ ଷୋଳେ ହଜାର ମୁଖ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ନାନା ପ୍ରକାରର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଓ ବଡ଼ ସାପମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଅଶୀତିସ୍ ତୁ ସହସ୍ରାଣି ଦେହୋ ଽସ୍ଯାର୍କେନ୍ଦୁଲୋଚନଃ । ପୂଜ୍ଯତେ ନାକସଦନୈସ୍ ସୁରଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରୈଃ
ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଅସୀ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ରହିଛି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେହି ଦେହକୁ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଦଶଵିଧାନ୍ଯ୍ ଏନଂ ଗୃହସ୍ଥମ୍ ଇଵ ବନ୍ଧଵଃ । ଉପଜୀଵନ୍ତି ଭୂତାନି ମିଥୋଽଦୃଷ୍ଟପୁରାସ୍ପଦମ୍
ଚୌଦ ଧରଣର ଜୀବଜନ୍ତୁ, ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପରି ନିଜ ନିଜ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଯେପରି ଆପସରେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ପୁରୁଣା ଆଶ୍ରୟକୁ ଆଧାର କରି ଏକାଉଁଠି ଜୀବନ ଚାଲାନ୍ତି ।
ଅସ୍ଯ ତ୍ଵ୍ ଈଶାନଦିଗ୍ଭାଗେ ପଦ୍ମରାଗମଯଂ ବୃହତ୍ । ଵିଦ୍ଯତେ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଅପରୋ ଦିଵାକର ଇଵୋଦିତଃ
ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯାହା ଆଉ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଦିତ ହେଉଛି ।
ତସ୍ଯାସ୍ତି ପୃଷ୍ଠେ ଭୂତୌଘଵୃତଃ କଲ୍ପତରୁର୍ ମହାନ୍ । ଜଗତଶ୍ ଶିଖରାଦର୍ଶେ ପ୍ରତିବିମ୍ବମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତଃ
ସେହି ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ଏକ ବଡ଼ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପୃଥିବୀର ଏକ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାନେ ଶିଖରରେ ବସିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ ।
ତସ୍ଯାସ୍ତି ଦକ୍ଷିଣସ୍କନ୍ଧେ ଶାଖା କନକପଲ୍ଲଵା । ରତ୍ନସ୍ତବକନୀରନ୍ଧ୍ରା ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବାଭସତ୍ଫଲା
ସେହି ବୃକ୍ଷର ଦକ୍ଷିଣ ଡାଳରେ ସୁନାର ନବପଲ୍ଲବ ଥିବା ଏକ ଶାଖା ଅଛି, ଯାହାରେ ରତ୍ନର ଗୁଛ ଲଗିଛି ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯିବା ଫଳ ଝୁଲିଛି ।
ତତ୍ର ନୀଡଂ ମଯା ପୂର୍ଵଂ କୃତମ୍ ଆସୀତ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ମଣି । ଦେଵ୍ଯାଂ ଧ୍ଯାନନିଷଣ୍ଣାଯାଂ ଯସ୍ମିନ୍ କିଲ ରମେ ସୁତାଃ
ସେଠାରେ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏକ ରତ୍ନମୟ ଘୋସା ତିଆରି କରିଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ବସିଥିଲେ, ମୋର ସନ୍ତାନମାନେ ସେଠି ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିଲେ।
ରତ୍ନପୁଷ୍ପଦଲଚ୍ଛନ୍ନଂ ରସାଯନଫଲାନ୍ଵିତମ୍ । ଚିନ୍ତାମଣିଶଲାକାଭିର୍ ଵିହିତାଲିନ୍ଦସଂସ୍ଥିତି
ସେଠି ରତ୍ନପ୍ରଭା ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରରେ ଢାକା ଥିଲା, ଅମୃତ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଚିନ୍ତାମଣି ରତ୍ନର ଥାମରେ ତିଆରି ଭରଣ୍ଡା ଥିଲା।
ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵସମାଚାରୈସ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣଂ କାକପୁତ୍ରକୈଃ । ଶୀତଲାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ହୃଦ୍ଯଂ ପୂରିତଂ କୁସୁମୋତ୍କରୈଃ
କାକଶିଶୁମାନେ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ବକ କାମ କରି ସେଠିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ; ଘୋସା ଭିତରେ ଠଣ୍ଡା ଓ ମନମୋହକ ହେବା ସହିତ, ଅନେକ ଫୁଲର ଗୁଛିରେ ପୂରିଥିଲା।
ତଦ୍ ଗଚ୍ଛତ ସୁତା ନୀଡଂ ଦୁର୍ଗଂ ନାକସଦାମ୍ ଅପି । ଭୋଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ତତ୍ରସ୍ଥା ନିର୍ଵିଘ୍ନଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ମୋ ସନ୍ତାନମାନେ, ସେ ଘୋସାକୁ ଯାଅ; ସେଠି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେନି। ସେଠି ରୁହିଲେ, ତୁମେ ବିନା ବାଧାରେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ପାଇପାରିବ।