ତତ୍ତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାତୁମ୍ ଅତୋ ଯତ୍ନାଦ୍ ଧୀମାନ୍ ଏଵ ହି ଧୀମତା । ପ୍ରାମାଣିକଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାତ୍ମା ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଃ ପ୍ରଣଯାନ୍ଵିତଂ
ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକେ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍, ଏହିପାଇଁ ଜଣେ ଜାଗୃତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ପଚାରିବା ଦରକାର।
ପ୍ରାମାଣିକସ୍ଯ ପୃଷ୍ଟସ୍ଯ ଵକ୍ତୁର୍ ଉତ୍ତମଚେତସା । ଯତ୍ନେନ ଵଚନଂ ଗ୍ରାହ୍ଯମ୍ ଅଂଶୁକେନେଵ କୁଙ୍କୁମମ୍
ଏଭଳି ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ମନର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ସେଠାରୁ ମିଳିଥିବା କଥାକୁ ସାବଧାନରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଗୋଟିଏ କପଡ଼ା ଦ୍ୱାରା କୁଙ୍କୁମ ଉଠାଯାଏ।
ଅତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞମ୍ ଅନାଦେଯଵଚନଂ ଵାଗ୍ଵିଦାଂ ଵର । ଯଃ ପୃଚ୍ଛତି ନରଂ ତସ୍ମାନ୍ ନାସ୍ତି ମୂଢତରୋ ଽପରଃ
ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ଯିଏ ସତ୍ୟକୁ ନ ଜାଣିଥିବା କିମ୍ବା ଯାହାର କଥା ଗ୍ରହଣୀୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ପଚାରେ, ସେଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଢ଼ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ପ୍ରାମାଣିକସ୍ଯ ତଜ୍ଜ୍ଞସ୍ଯ ଵକ୍ତୁଃ ପୃଷ୍ଟସ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ । ନାନୁତିଷ୍ଠତି ଯୋ ଵାକ୍ଯଂ ନାନ୍ଯସ୍ ତସ୍ମାନ୍ ନରାଧମଃ
ଯିଏ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଏବଂ ସତ୍ୟଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ପଚାରିଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ କଥା ଅନୁସରଣ କରେନି, ସେଠାରୁ ଅଧମ ଲୋକ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ।
ତଜ୍ଜ୍ଞତାତଜ୍ଜ୍ଞତେ ପୂର୍ଵଂ ଵକ୍ତୁର୍ ନିର୍ଣୀଯ କାର୍ଯତଃ । ଯଃ କରୋତି ନରଃ ପ୍ରଶ୍ନଂ ପୃଚ୍ଛକସ୍ ସ ମହାମତିଃ
ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ବୁଝିନେଇ କି ବକ୍ତା ବିଷୟଟିକୁ ଜାଣନ୍ତି କି ନାହିଁ, ଏବଂ ତାହାଅନୁସାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, ସେଠିରେ ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନକାରୀକୁ ସତ୍ୟ ସାବିତ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁହାଯାଏ।
ଅନିର୍ଣୀଯ ପ୍ରଵକ୍ତାରଂ ବାଲଃ ପ୍ରଶ୍ନଂ କରୋତି ଯଃ । ଅଧମଃ ପୃଚ୍ଛକସ୍ ସ ସ୍ଯାନ୍ ନ ମହାର୍ଥସ୍ଯ ଭାଜନମ୍
ଯିଏ ବକ୍ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟତା ବୁଝିନାହିଁ ଏବଂ ଶିଶୁ ପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, ସେଠିରେ ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନକାରୀ ଅଧମ ଏବଂ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ପୂର୍ଵାପରସମାଧାନକ୍ଷମବୁଦ୍ଧାଵ୍ ଅନିନ୍ଦିତେ । ପୃଷ୍ଟଂ ପ୍ରାଜ୍ଞେନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ନାଧମେ ପଶୁଧର୍ମିଣି
ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନକାରୀ ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ଦୁହିଁଟି ବୁଝିବାର ସମର୍ଥ ଏବଂ ଦୋଷରହିତ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତର ଦେବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଅଧମ ଓ ପଶୁସ୍ୱଭାବୀଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ପ୍ରାମାଣିକାର୍ଥଯୋଗ୍ଯତ୍ଵଂ ପୃଚ୍ଛକସ୍ଯାଵିଚାର୍ଯ ଵା । ଯୋ ଵକ୍ତି ତମ୍ ଇହ ପ୍ରାଜ୍ଞାଃ ପ୍ରାହୁର୍ ମୂଢତମଂ ନରମ୍
ଯିଏ ପ୍ରଶ୍ନକାରୀ ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟତା ଅଛି କି ନାହିଁ ଭାବିନାହିଁ କଥା କହେ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ମୂର୍ଖ କୁହନ୍ତି।
ତ୍ଵମ୍ ଅତୀଵ ଗୁଣାଧାରଃ ପୃଚ୍ଛକୋ ରଘୁନନ୍ଦନ । ଅହଂ ଚ ଵକ୍ତୁଂ ଜାନାମି ସ ଚ ଯୋଗୋ ଽଯମ୍ ଆଵଯୋଃ
ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁଣମୟ ଓ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନକାରୀ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଜାଣେ। ଏହିପରି ଆମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସଂବାଦ ଉଚିତ।
ଯଦ୍ ଅହଂ ଵଚ୍ମି ତଦ୍ ଯତ୍ନାତ୍ ତ୍ଵଯା ଶବ୍ଦାର୍ଥକୋଵିଦ । ଏତଦ୍ ଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି ନିର୍ଣୀଯ ହୃଦି କାର୍ଯମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତଂ
ମୁଁ ଯାହା କହେଁ, ସେଥିରେ ତୁମେ ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବାରୁ, ସତ୍ୟ ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ଏହାକୁ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବରେ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କର।
ମହାନ୍ ଅସି ଵିରକ୍ତୋ ଽସି ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ଽସି ଜନତାସ୍ଥିତୌ । ତ୍ଵଯି ଵସ୍ତୁ ଲଗତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତଃ କୁଙ୍କୁମାମ୍ବୁ ଯଥାଂଶୁକେ
ତୁମେ ମହାନ, ନିରାସକ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଯେପରି ସାଉତିକ ପାଣି ଜାମାରେ ଲଗିଯାଏ, ସେପରି ସତ୍ୟ ତୁମ ଭିତରେ ବସିଯାଏ।
ଉକ୍ତାଵଧାନପରମା ପରମାର୍ଥଵିଵେଚନୀ । ଵିଶତ୍ଯ୍ ଅର୍ଥଂ ତଵ ପ୍ରଜ୍ଞା ଜଲମଧ୍ଯମ୍ ଇଵାର୍କଭା
ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଯଥାଯଥ ଶ୍ରବଣ ଓ ପରମ ସତ୍ୟ ବିଚାରରେ ଲାଗିଥିବାରୁ, ଅର୍ଥକୁ ଏମିତି ବୁଝିଯାଏ ଯେପରି ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଵଚ୍ମି ତଵାଦେଯଂ ହୃଦି କାର୍ଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ନ ଚେତ୍ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯ ଏଵାହଂ ନ ତ୍ଵଯେହ ନିରର୍ଥକମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେଉଁ କଥା କହୁଛି, ସେଗୁଡିକୁ ଭଲଭାବେ ହୃଦୟରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଏହା କରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହ, ତେବେ ମୋତେ ପଚାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ମୁଁ ଏଠାରେ କେବେ ଅର୍ଥହୀନ କଥା କହୁନାହିଁ।
ମନୋ ହି ଚପଲଂ ରାମ ସଂସାରଵନମର୍କଟମ୍ । ସଂରୋଧ୍ଯ ହୃଦି ଯତ୍ନେନ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯା ପରମାର୍ଥଧୀଃ
ହେ ରାମ, ମନ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ, ସଂସାରର ଜଙ୍ଗଲରେ ବାନର ପରି ଘୁରୁଛି। ଏହାକୁ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଶୁଣ।
ଅଵିଵେକିନମ୍ ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଅସଜ୍ଜନରତିଂ ଜନମ୍ । ଚିରଂ ଦୂରତରଂ କୃତ୍ଵା ପୂଜନୀଯା ହି ସାଧଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ବିବେକହୀନ, ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ସହିତ ରହିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେମାନେଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ୍; କାରଣ, କେବଳ ସଜ୍ଜନମାନେ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ।
ନିତ୍ଯଂ ସଜ୍ଜନସମ୍ପର୍କାଦ୍ ଵିଵେକ ଉପଜାଯତେ । ଵିଵେକପାଦପସ୍ଯୈତେ ଭୋଗମୋକ୍ଷୌ ଫଲେ ସ୍ମୃତେ
ସଜ୍ଜନମାନେ ସହିତ ସଦା ସଂଗତି ରଖିଲେ ବିବେକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ବିବେକର ଗଛର ଦୁଇଟି ଫଳ — ଭୋଗ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ — ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ମୋକ୍ଷଦ୍ଵାରେ ଦ୍ଵାରପାଲାଶ୍ ଚତ୍ଵାରଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ । ଶମୋ ଵିଚାରସ୍ ସନ୍ତୋଷଶ୍ ଚତୁର୍ଥସ୍ ସାଧୁସଙ୍ଗମଃ
ମୁକ୍ତିର ଦ୍ୱାରେ ଚାରିଜଣ ପାଳକ ଥାନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି—ଶାନ୍ତି, ଚିନ୍ତନ, ସନ୍ତୋଷ ଏବଂ ଚାରିଥର ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସଙ୍ଗ।
ଏତେ ସେଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଚତ୍ଵାରୋ ଦ୍ଵୌ ତ୍ରଯୋ ଽଥ ଵା । ଦ୍ଵାରମ୍ ଉଦ୍ଘାଟଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଏତେ ମୋକ୍ଷରାଜଗୃହେ ବଲାତ୍
ଏହି ଚାରିଟି, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନିଟି, ଯେଉଁଠି ହେଉନାହିଁ, ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏମାନେ ଜୋରକରି ମୁକ୍ତିର ରାଜମହଳର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦିଅନ୍ତି।
ଏକଂ ଵା ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ପ୍ରାଣାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମାଶ୍ରଯେତ୍ । ଏତସ୍ମିନ୍ ଵଶଗେ ଯାନ୍ତି ଚତ୍ଵାରୋ ଽପି ଵଶଂ ଯତଃ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କମ୍ ସେ କମ୍ ଗୋଟିଏକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାଣ ଦେଇ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଲେ, ଅନ୍ୟ ତିନିଟି ମଧ୍ୟ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଯାନ୍ତି।
ସଵିଵେକୋ ହି ଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଜ୍ଞାନସ୍ଯ ତପସୋ ଦ୍ଯୁତେଃ । ଭାଜନଂ ଭୂଷଣାକାରୋ ଭାସ୍କରସ୍ ତେଜସାମ୍ ଇଵ
ବିବେକ ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ର, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଭାଣ୍ଡାର, ଶୋଭା ଓ ମୂଳ ଆକୃତି; ଯେପରି ରବି ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ମୂଳ ଆକୃତି।
ଘନତାମ୍ ଉପଯାତଂ ହି ପ୍ରଜ୍ଞାମାନ୍ଦ୍ଯମ୍ ଅଚେତସାମ୍ । ଯାତି ସ୍ଥାଵରତାମ୍ ଅମ୍ବୁ ଜାଡ୍ଯାତ୍ ପାଷାଣତାମ୍ ଇଵ
ଯେଉଁମାନେ ମନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏତେ ଗଭୀର ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଏମିତି ଅଚଳ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଜଳ ଥଣ୍ଡାରେ ଜମିଯାଏ କିମ୍ବା ପାଥର ପରି ଅଚଳ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ତୁ ରାଘଵ ସୌଜନ୍ଯଗୁଣଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଦୃଷ୍ଟିଭିଃ । ଵିକାସିତାନ୍ତଃକରଣସ୍ ସ୍ଥିତଃ ପଦ୍ମ ଇଵୋଦଯେ
କିନ୍ତୁ ରାଘବ, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିବାର ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଲୋକ, ତୁମର ମନ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ପଦ୍ମ ପରି ଖୋଲିଯାଇଛି।
ଇମାଂ ଜ୍ଞାନଦୃଶଂ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଅଵବୋଦ୍ଧୁଂ ଚ ସନ୍ମତେ । ଅର୍ହସ୍ଯ୍ ଉଦ୍ଧୃତକର୍ଣସ୍ ତୁ ଜନ୍ତୁର୍ ଵୀଣାଧ୍ଵନିଂ ଯଥା
ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ଜ୍ଞାନର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଶୁଣିବା ଓ ବୁଝିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ, ଯେପରି ଏକ ପ୍ରାଣୀ ଭଳିଭାବେ ବୀଣାର ସ୍ୱର ଶୁଣିବାକୁ କାନ ଦେଇଥାଏ।
ଵୈରାଗ୍ଯାଭ୍ଯାସଯୋଗେନ ସମସୌଜନ୍ଯସମ୍ପଦା । ତତ୍ ପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ରାମ ଯତ୍ର ନାଶୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ବିରାକ୍ତି, ଅଭ୍ୟାସ ଓ ସମତାର ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାମ, ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିହେବାଯାଏ, ଯେଉଁଠାରେ କେବେ ନାଶ ନାହିଁ।
ଶାସ୍ତ୍ରୈସ୍ ସୁଜନସମ୍ପର୍କପୂର୍ଵକୈସ୍ ସୁତପୋଦମୈଃ । ଆଦୌ ସଂସାରମୁକ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରଜ୍ଞାମ୍ ଏଵାଭିଵର୍ଧଯେତ୍
ପ୍ରଥମେ, ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନକୁ ବଢ଼ାଇବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ର, ସଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା ଓ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ।
ସଂସାରଵିଷଵୃକ୍ଷୋଗ୍ରସେକମ୍ ଆସ୍ପଦମ୍ ଆପଦାମ୍ । ଅଞ୍ଜନଂ ମୋହଯାମିନ୍ଯା ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ଯତ୍ନେନ ନାଶଯେତ୍
ଉଦ୍ୟମ କରି ମୂର୍ଖତାକୁ ଦୂର କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଏହା ସଂସାର ନାମକ ବିଷବୃକ୍ଷର ମୂଳ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଆଧାର ଏବଂ ମୋହର ଅନ୍ଧକାରରେ ଲାଗିଥିବା ଅଞ୍ଜନ।
ଏତଦ୍ ଏଵ ଚ ମୌର୍ଖ୍ଯସ୍ଯ ପରମଂ ଵିଦ୍ଧି ନାଶନମ୍ । ଯଦ୍ ଇଦଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯତେ ଶାସ୍ତ୍ରଂ କିଞ୍ଚିତ୍ସଂସ୍କୃତଯା ଧିଯା
ଏହି ଉପାୟକୁ ମୂର୍ଖତା ନାଶର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପାୟ ବୋଲି ଜାଣ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଅଳ୍ପ ଶୁଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଏ।
ଦୁରାଶାସର୍ପଗର୍ତେନ ମୌର୍ଖ୍ଯେଣ ହୃଦି ଵଲ୍ଗତା । ଚେତସ୍ ସଞ୍କୋଚମ୍ ଆଯାତି ଚର୍ମାଗ୍ନାଵ୍ ଇଵ ଯୋଜିତମ୍
ଅସାର ଆଶା ଓ ମୂର୍ଖତା ହୃଦୟରେ ସାପ ଗର୍ତ୍ତ ଭଳି ହେଲେ, ମନ ଛାମରୁ ଅଗ୍ନିରେ ପକାଇଲେ ଯେମିତି ସିଞ୍ଚିଯାଏ, ସେହିପରି ସଂକୋଚିତ ହୁଏ।
ପ୍ରାଜ୍ଞେ ଯଥାର୍ଥଭୂତେଯଂ ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟିଃ ପ୍ରସୀଦତି । ଦୃଗ୍ ଇଵେନ୍ଦୌ ନିରମ୍ଭୋଦସକଲାମଲମଣ୍ଡଲେ
ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିବା ଦୃଷ୍ଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ମେଘରହିତ ଆକାଶରେ ନିର୍ମଳ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ ଦୃଷ୍ଟି ସୁସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ।
ପୂର୍ଵାପରଵିଚାରାର୍ଥଚାରୁଚାତୁର୍ଯଶାଲିନୀ । ସଵିକାସା ମତିର୍ ଯସ୍ଯ ସ ପୁମାନ୍ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଯାହାର ମନ ମଧୁର ବିଚାର ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୂର୍ବ ଓ ପରେ ଘଟିଥିବା କଥାକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରେ, ସେଉଁଠିକି ସତ୍ୟ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।