ଆସାମ୍ ଅନୁଗତାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯା ଦେଵ୍ଯଃ ଖେଚର୍ଯ ଉତ୍ତମାଃ । ଦେଵକିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵପୁରୁଷାସୁରସମ୍ଭଵାଃ
ଏହା ସହିତ, ଆଉ କିଛି ଉତ୍ତମ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିଚନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ତାସାମ୍ ଅନୁଗତାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯା ଭୂଚର୍ଯଃ କୋଟିଶସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ରୂପିକାନାମଧାରିଣ୍ଯୋ ଭୂମୌ ପୁରୁଷଭୋଜନାଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।
ହଯା ଗଜାଃ ଖରାଃ କାକା ଉଷ୍ଟ୍ରାଜଗରମର୍କଟାଃ । ଇତ୍ଯାଦିଵାହନାନ୍ଯ୍ ଆସାଂ ଚରନ୍ତୀନାଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଯାନ ହେଉଛି ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗଧା, କାଉ, ଉଷ୍ଟ୍ର, ହରିଣ, ବାନର ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁପକ୍ଷୀ।
ତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ ପଶୁଧର୍ମିଣ୍ଯଃ କ୍ଷୁଦ୍ରକର୍ମସ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ଥିତାଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯତ୍ଵାଜ୍ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦେ ସ୍ଥିତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଜଣେ ପଶୁ ସ୍ୱଭାବର ଥାନ୍ତି, ଛୋଟ ଛୋଟ କାମରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି; ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ମହାର୍ହାଣାଂ ମାତୄଣାଂ ମୁନିନାଯକ । ଅଲମ୍ବୁସେତି ଵିଖ୍ଯାତା ମାତା ମାନଦ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ମହାମାନ୍ୟ ମାଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଆଲମ୍ବୁସା ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାଆ ଅଛନ୍ତି, ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ଵଜ୍ରାଶ୍ରିତୁଣ୍ଡଶ୍ ଚଣ୍ଡାଖ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲାଚଲୋପମଃ । ତସ୍ଯାସ୍ ତୁ ଵାହନଂ କାକୋ ଵୈଷ୍ଣଵ୍ଯା ଗରୁଡୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର ବାହନ ହେଉଛି ବଜ୍ରାଶ୍ରିତୁଣ୍ଡ ନାମକ ଏକ କାଉ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ନୀଳ ମଣି ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଭଗବତୀ ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯଯୁକ୍ତାସ୍ ତା ମାତରୋ ରୌଦ୍ରଚେଷ୍ଟିତାଃ । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମେଲାପକଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଏକଦା ସମମ୍ ଆଗତାଃ
ଏଭଳି ଅଷ୍ଟ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସେହି ମାଆମାନେ ଦାରୁଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏକ ଦିନ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଆସି ଆକାଶରେ ସଭା କଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯୌ ଦେଵୌ ତୁମ୍ବୁରୁଭୈରଵୌ । ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାଃ କଥାଶ୍ ଚକ୍ରୂ ରୁଧିରାସଵତୋଷିତାଃ
ସେମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ଦେବତା ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ଭୈରବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରକ୍ତମଦରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବିଚିତ୍ର କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଥିଲେ।
ଅଥେଯମ୍ ଆଯଯୌ ତାସାଂ କଥାଵସରତଃ କଥା । ଅସ୍ମାନ୍ ଉମାପତିର୍ ଦେଵଃ କିଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵହେଲଯା
ଏହିପରି ଆଲୋଚନା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠାଇଲେ— 'ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଦେବତା ଆମକୁ କାହିଁକି ଅବହେଳାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି?'
ପ୍ରଭାଵଂ ଦର୍ଶଯାମୋ ଽସ୍ଯ ପୁନର୍ ନାସ୍ମାନ୍ ଅସୌ ଯଥା । ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରମହାଶକ୍ତିଃ କରିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵଧୀରଣମ୍
'ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆମର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବା ଉଚିତ, ନହେଲେ ସେ ଆମର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି କେବଳ ଏକଥର ଦେଖି, ପୁଣିଥରେ ଆମକୁ ଅବମାନ କରିପାରନ୍ତି।'
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତା ଦେଵ୍ଯୋ ଵିଵର୍ଣଵଦନାଙ୍ଗିକାମ୍ । ଉମାମ୍ ଏଵ ଵଶୀକୃତ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ଷଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଆଦୃତାଃ
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଆସି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ମୁହଁ ଓ ଅଙ୍ଗ ଫିକା ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ଉମାଙ୍କୁ ନିଜ ପକ୍ଷକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ମାଯଯାପହୃତାଂ ଭର୍ତୁର୍ ଅଙ୍ଗାଦ୍ ଭଙ୍ଗମ୍ ଉପାଗତାମ୍ । ତାମ୍ ଆଲୋଲକଚାଂ ଦେଵ୍ଯଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଓଦନତାଂ ଗତାମ୍
ମାୟାଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଅଂଶ ନେଇ, ଯାହା ଚୁରି ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଉମାଙ୍କୁ ଖୋଲା କେଶ ସହିତ ଖାଦ୍ୟର ଆକାର ଦେଇଦେଲେ।
ପାର୍ଵତୀପ୍ରୋକ୍ଷଣଦିନେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତତ୍ର ମହୋତ୍ସଵଃ । ବଭୂଵ ତାସାଂ ସର୍ଵାସାଂ ନୃତ୍ତଗେଯମନୋରମଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯିବା ଦିନରେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତର ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଛାଇଗଲା।
ଅନ୍ଯା ନନୃତୁର୍ ଉଦ୍ଦାମରଵମ୍ ଏଵାମ୍ବରାମ୍ବରାଃ । ଦୀର୍ଘାଵଯଵଵିକ୍ଷେପଵିକାସିଜଘନୋଦରାଃ
କିଛି ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଆକାଶ ସହ ମିଶିଗଲା, ଦୀର୍ଘ ହାତପା ଦୋଳିଲା, ତାଙ୍କର କଟି ଓ ପେଟ ନୃତ୍ୟରେ ଫୁଲିଉଠିଲା।
ଅନ୍ଯା ଜହସୁର୍ ଉଦ୍ଦାମତାଲକ୍ଷ୍ଵେଡାଘନାରଵମ୍ । ଲସଦଙ୍ଗଵିକାରଂ ଚ ଧ୍ଵନଡ୍ଡମରୁକାନନାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ତାଳି ଓ ପାଦ ଦେଇ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆଲୋକମୟ ହୋଇ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲା, ଡମରୁର ଶବ୍ଦ ଜଙ୍ଗଲ ଭରି ଗଞ୍ଜିଗଲା।
ଅନ୍ଯା ଜଗୁର୍ ଧ୍ଵନଚ୍ଛୈଲଗୁହମ୍ ଆପାନତୋଷିତାଃ । ତାରାରଵଂ ରଣଦ୍ରନ୍ଧ୍ରଜଗନ୍ମଣ୍ଡପକୋଟରେ
ଅନ୍ୟମାନେ ଗାଇଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଭରି ଗଞ୍ଜିଲା, ପାନର ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଏବଂ ରଣର ଧ୍ୱନି ସଭା ମଣ୍ଡପର କୋଣାକୁ ଭରିଦେଲା।
ଅନ୍ଯାଃ ପାନଂ ପପୁଃ ପୁଷ୍ଟଚର୍ଵିତାର୍ଦ୍ରଶିରଃଖୁରମ୍ । ଲୀଲାଘୁରଘୁରାରାଵରଣଦାକାଶକୋଟରାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ପାନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଠି ଚବାଇବାରୁ ଭିଜା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଖୁର ଓ ଭିଜା ଥିଲା। ସେମାନେ ଖେଳିବା ଭାବରେ ହାଲୁକା, ଭାରି ଏବଂ ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା ଭରିଯାଇଥିଲା।
ପପୁର୍ ଉଦଗୁର୍ ଅଥୋଚ୍ଚୈସ୍ ତେରୁର୍ ଆଜଗ୍ମୁର୍ ଊଷୁର୍ ଜହସୁର୍ ଅପୁର୍ ଅହୌଷୁଃ ପେତୁର୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଵଵଲ୍ଗୁଃ । ନନୃତୁର୍ ଅନିଶମ୍ ଆଦୁସ୍ ସ୍ଵାଦୁମାଂସଂ ଚ ଦେଵ୍ଯସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନମ୍ ଅପଵୃତ୍ତଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଉନ୍ମତ୍ତନୃତ୍ତାଃ
ସେମାନେ ପାଣି ପିଇଲେ, ପରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଏଠାଠି ଘୁରିଲେ, ରହିଲେ, ହସିଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଗର୍ଜନ କଲେ, ଉଚ୍ଚରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଉଛ୍ୱାସ କଲେ, ଅବିରତ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମଦରେ ମତ୍ତ ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ନୃତ୍ୟରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରିଦେଲେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉତ୍ସଵେ ଵର୍ତମାନେ ତାସାଂ ଵାହାସ୍ ତ ଉତ୍ତମାଃ । ତଥୈଵ ମତ୍ତା ଜହସୁର୍ ନନୃତୁଃ ପପୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସୃକ୍
ଏହି ପର୍ବ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଯାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ମତ୍ତ ହୋଇ, ହସୁଥିଲେ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ରକ୍ତ ପିଉଥିଲେ।
ତତ୍ର କାନ୍ତାସଵୋନ୍ମତ୍ତାଃ କ୍ଵଚିନ୍ ନନୃତୁର୍ ଅମ୍ବରେ । ରଥହଂସ୍ଯସ୍ ସିତା ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯଃ କାକଶ୍ ଚାଲମ୍ବୁସାରଥଃ
ସେଠାରେ କେହି କେହି ରମଣୀମଧୁର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀମାନଙ୍କର ସିଧା ସ୍ୱେତ ହଂସ ରଥ ଥିଲା, ଏବଂ ଆଲମ୍ବୁ ନାମକ କାଉଁ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ ଥିଲେ।
ନୃତ୍ଯନ୍ତୀନାଂ ତୁ ହଂସୀନାଂ ପିବନ୍ତୀନାଂ ତଥାସଵମ୍ । ଵେଲେଵାବ୍ଧିତଟୀନାଂ ତୁ ରତିସ୍ ସମ୍ଯଗ୍ ଅଜାଯତ
ହଂସୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ ଏବଂ ମଦ୍ୟ ପିଇଥିବା ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରିକି ସମୁଦ୍ରତଟରେ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ, ସେପରି ଆସକ୍ତି ଜନ୍ମିଲା।
ସଞ୍ଜାତରତଯୋ ମତ୍ତାସ୍ ସର୍ଵା ହଂସ୍ଯଃ କ୍ରମେଣ ତାଃ । ରେମିରେ ତେନ କାକେନ ଚଣ୍ଡକାଖ୍ଯେନ ଵୈ ତଦା
ସମସ୍ତ ହଂସୀମାନେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଆସକ୍ତିରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସେ ସମୟରେ ଚଣ୍ଡ ନାମକ କାକ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ।
ସପ୍ତାନାଂ ବାଲହଂସୀନାଂ ଦଯିତୋ ଵାଯସସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସୌ । କ୍ରମେଣାରମତୈକତ୍ର ଯାଵଦ୍ ଅନ୍ଯୋଽନ୍ଯମ୍ ଈପ୍ସିତମ୍
ସେଇ କାକଟିଏ ସାତିଜଣ ଯୁବତୀ ହଂସୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହେଲା, ଏବଂ ଏକଏକ ହଂସୀ ଯେତେବେଳେ ଚାହିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଲା।
ଅଥ ତା ଗର୍ଭଧାରିଣ୍ଯୋ ବଭୂଵୁର୍ ଅତିତୋଷିତାଃ । ଦେଵ୍ଯଶ୍ ଚ କୃତନୃତ୍ତାସ୍ ତାଃ ପ୍ରଶାନ୍ତମଦତାଂ ଯଯୁଃ
ତାପରେ ସେହି ଦେବୀମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିରେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ; ନୃତ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ସେମାନେ ମଦ ଶାନ୍ତ କରିଲେ।
ଦଦୁର୍ ଓଦନତାଂ ଯାତାମ୍ ଈଶ୍ଵରାଯ ପ୍ରିଯାମ୍ ଉମାମ୍ । ଭୋଜନାଯ ମହାମାଯା ଦେଵ୍ଯସ୍ ତାଶ୍ ଶୂଲପାଣଯେ
ଦେବୀମାନେ ଉମାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଖାଦ୍ୟରୂପେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଦାନ କଲେ ।
ପ୍ରିଯା ମେ ଭୋଜନେ ଦତ୍ତେତ୍ଯ୍ ଏଵଂ ଚ ଶଶିଶେଖରଃ । ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବଭୂଵ ରୁଷିତୋ ଯଦା ମାତୃଗଣଂ ପ୍ରତି
ଚନ୍ଦ୍ରକଟିଧାରୀ ଭଗବାନ ଜଣେଇଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଭୋଜନ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛନ୍ତି, ଏହା ଜାଣି ସେ ମାତୃମଣ୍ଡଳୀ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ।
ତଦା ତାସ୍ ତାଂ ସମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ସ୍ଵାଙ୍ଗଦାନେନ ଵୈ ପୁନଃ । ଦଦୁର୍ ଭୂଯୋଵିଵାହେନ ପାର୍ଵତୀମ୍ ଇନ୍ଦୁମୌଲଯେ
ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଦେଇ ଉମାଙ୍କୁ ପୁଣି ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ନବୀନ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ପୁଣିଥରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଳିଙ୍କୁ ଦେଲେ ।
ତତୋ ଦେଵ୍ଯୋ ହରଶ୍ ଚୈଵ ପରିଵାରସ୍ ତଥୈତଯୋଃ । ସର୍ଵେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟମନସସ୍ ସ୍ଵାଂ ସ୍ଵାମ୍ ଉପଯଯୁର୍ ଦିଶମ୍
ତାପରେ ଦେବୀମାନେ, ହର ଓ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୃଦୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ଚଲିଗଲେ ।
ଅନ୍ତର୍ଵତ୍ନ୍ଯୋ ବଭୂଵୁସ୍ ତା ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯୋ ହଂସ୍ଯୋ ମୁନୀଶ୍ଵର । ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମ୍ ଆସୁର୍ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଦେଵ୍ଯା ଯଥାସ୍ଥିତମ୍
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଓ ହଂସୀ ଗୃହଣୀମାନେ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେ ଘଟଣାକୁ ଏହିପରି କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ହେ ଵତ୍ସାସ୍ ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଗର୍ଭଵତ୍ଯୋ ମେ ରଥକର୍ମଣି । ନ ସମର୍ଥା ଭଵତ୍ଯୋ ଽପି ସ୍ଵୈରଂ ଚରତ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ହେ ପିଲାମାନେ, ଏବେ ମୋ ସହଚରୀମାନେ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ରଥ ଚଳାଇବା କାମରେ ସେମାନେ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି; ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ନିଜେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁରିବାକୁ ପାରିବ।