ଏକାଗ୍ରମୂର୍ତଯସ୍ ସ୍ନେହରାଗଦ୍ଵେଷଵିଵର୍ଜିତାଃ । ସ୍ଵଜନା ଯସ୍ଯ ତେ ଶୈଲାସ୍ ସରସା ଅପି ନୀରସାଃ
ତାଙ୍କର ନିଜ ଲୋକମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଏକାଗ୍ର ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସ୍ନେହ, ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ; ସେମାନେ ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ହ୍ରଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଶୂନ୍ୟ।
ଶିରଃଖୁରାଃ ଖୁରକରାଃ କରଦନ୍ତା ଭୁଜୋଦରାଃ । ଋକ୍ଷୋଷ୍ଟ୍ରାଜାହିଵକ୍ତ୍ରାଶ୍ ଚ ପ୍ରମଥା ଯସ୍ଯ ଲାଲକାଃ
ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଅନୁଚରମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ହେଉଛି ଖୁର, ହାତ ହେଉଛି ଖୁର, ଦାନ୍ତ ହେଉଛି ହାତ, ପେଟ ହେଉଛି ବାହୁ, ଏବଂ ମୁହଁ ହେଉଛି ଭାଲୁ, ଉଠ, ହାତୀ ଓ ସାପର ଭଳି।
ଯସ୍ଯ ନେତ୍ରତ୍ରଯୋଦ୍ଭାସିଵଦନସ୍ଯାମରପ୍ରଭୋଃ । ଯଥା ଗଣାସ୍ ତଥୈଵାନ୍ଯଃ ପରିଵାରୋ ହି ମାତରଃ
ଯେଉଁ ଅମର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ତିନୋଟି ଆଖି ଜଳମଳାଉଛି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ଯେପରି ତାଙ୍କର ସହଚର, ଏହିପରି ଅନ୍ୟ ଯେତେ ଦଳ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ 'ମାତୃମାନେ' ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ରହୁଛନ୍ତି।
ନୃତ୍ଯନ୍ତି ମାତରସ୍ ତସ୍ଯ ପୁରୋ ଭୂତଗଣାନତାଃ । ଚତୁର୍ଦଶଵିଧାନନ୍ତଭୂତଜାତୈକଭୋଜନାଃ
ଏହି 'ମାତୃମାନେ', ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ଭୂତମାନେ ଶିର ନମାନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଚଉଦ ଧରଣର ଅନନ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଏକା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଖରୋଷ୍ଟ୍ରକାକଵଦନା ରକ୍ତମେଦୋଵସାସଵାଃ । ଦିଗମ୍ବରା ଵିହାରିଣ୍ଯଶ୍ ଶରୀରାଵଯଵସ୍ରଜଃ
ଖର, ଉଠ, କାଉଡ଼ିଆ ମୁହଁ, ରକ୍ତ, ମଜ୍ଜା ଓ ଚର୍ବି ଲେପିଥିବା, ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଘୁରୁଥିବା, ଦେହର ଅଙ୍ଗ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା—
ଵସନ୍ତି ଗିରିକୂଟେଷୁ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଲୋକାନ୍ତରେଷୁ ଚ । ଅଟଵୀଷୁ ଶ୍ମଶାନେଷୁ ଶରୀରେଷୁ ଚ ଦେହିନାମ୍
ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ, ଆକାଶରେ, ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ, ଶ୍ମଶାନରେ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କର ଦେହରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଜଯା ଚ ଵିଜଯା ଚୈଵ ଜଯନ୍ତୀ ଚାପରାଜିତା । ଵାମସ୍ରୋତୋଗତା ଏତାସ୍ ତୁମ୍ବୁରୁଂ ରୁଦ୍ରମ୍ ଆଶ୍ରିତାଃ
ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଅପରାଜିତା—ଏହିମାନେ ବାମପଥରେ ଚଳି, ତୁମ୍ବୁରୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି।
ସିଦ୍ଧା ଶୁଷ୍କା ଚ ରକ୍ତା ଚ ଉତ୍ପଲା ଚେତି ଦେଵତାଃ । ସ୍ରୋତୋ ଦକ୍ଷିଣମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ଭୈରଵଂ ରୁଦ୍ରମ୍ ଆଶ୍ରିତାଃ
ସିଦ୍ଧା, ଶୁଷ୍କା, ରକ୍ତା ଓ ଉତ୍ପଳା—ଏହି ଦେବୀମାନେ ଡାହାଣପଥ ଅନୁସରି, ଭୈରବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାସାମ୍ ଏଵ ମାତୄଣାମ୍ ଅଷ୍ଟାଵ୍ ଏତାସ୍ ତୁ ନାଯିକାଃ । ଆସାମ୍ ଅନୁଗତାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯା ଦେଵ୍ଯଶ୍ ଶତସହସ୍ରଶଃ
ସମସ୍ତ ମାତୃମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଆଠଜଣ ନାୟିକା; ଅନ୍ୟ ଶତ-ଶହସ୍ର ଦେବୀମାନେ ଏମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚଲନ୍ତି।
ରୌଦ୍ରୀ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଵାରାହୀ ଵାଯଵୀ ତଥା । କୌମାରୀ ଵାସଵୀ ସୌରୀ ଚେତ୍ଯାଦ୍ଯାସ୍ ତାସ୍ ସହସ୍ରଶଃ
ରୌଦ୍ରୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ବ୍ରାହ୍ମୀ, ବାରାହୀ, ବାୟବୀ, କୌମାରୀ, ବାସବୀ ଓ ସୌରୀ—ଏମାନେ ଏବଂ ଅନେକ ଦେବୀ ଏହି ଶତ-ଶହସ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆସାମ୍ ଅନୁଗତାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯା ଦେଵ୍ଯଃ ଖେଚର୍ଯ ଉତ୍ତମାଃ । ଦେଵକିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵପୁରୁଷାସୁରସମ୍ଭଵାଃ
ଏହା ସହିତ, ଆଉ କିଛି ଉତ୍ତମ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଚଳିଚନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ତାସାମ୍ ଅନୁଗତାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନ୍ଯା ଭୂଚର୍ଯଃ କୋଟିଶସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ରୂପିକାନାମଧାରିଣ୍ଯୋ ଭୂମୌ ପୁରୁଷଭୋଜନାଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଓ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।
ହଯା ଗଜାଃ ଖରାଃ କାକା ଉଷ୍ଟ୍ରାଜଗରମର୍କଟାଃ । ଇତ୍ଯାଦିଵାହନାନ୍ଯ୍ ଆସାଂ ଚରନ୍ତୀନାଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଯାନ ହେଉଛି ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗଧା, କାଉ, ଉଷ୍ଟ୍ର, ହରିଣ, ବାନର ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁପକ୍ଷୀ।
ତାଃ କାଶ୍ଚିତ୍ ପଶୁଧର୍ମିଣ୍ଯଃ କ୍ଷୁଦ୍ରକର୍ମସ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ଥିତାଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ ଵିଦିତଵେଦ୍ଯତ୍ଵାଜ୍ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦେ ସ୍ଥିତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଜଣେ ପଶୁ ସ୍ୱଭାବର ଥାନ୍ତି, ଛୋଟ ଛୋଟ କାମରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି; ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନ ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ମହାର୍ହାଣାଂ ମାତୄଣାଂ ମୁନିନାଯକ । ଅଲମ୍ବୁସେତି ଵିଖ୍ଯାତା ମାତା ମାନଦ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ ମହାମାନ୍ୟ ମାଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁନିମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଆଲମ୍ବୁସା ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମାଆ ଅଛନ୍ତି, ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁ।
ଵଜ୍ରାଶ୍ରିତୁଣ୍ଡଶ୍ ଚଣ୍ଡାଖ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲାଚଲୋପମଃ । ତସ୍ଯାସ୍ ତୁ ଵାହନଂ କାକୋ ଵୈଷ୍ଣଵ୍ଯା ଗରୁଡୋ ଯଥା
ତାଙ୍କର ବାହନ ହେଉଛି ବଜ୍ରାଶ୍ରିତୁଣ୍ଡ ନାମକ ଏକ କାଉ, ଯିଏ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ନୀଳ ମଣି ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଭଗବତୀ ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯଯୁକ୍ତାସ୍ ତା ମାତରୋ ରୌଦ୍ରଚେଷ୍ଟିତାଃ । ଵ୍ଯୋମ୍ନି ମେଲାପକଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଏକଦା ସମମ୍ ଆଗତାଃ
ଏଭଳି ଅଷ୍ଟ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସେହି ମାଆମାନେ ଦାରୁଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏକ ଦିନ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଆସି ଆକାଶରେ ସଭା କଲେ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଜଗତ୍ପୂଜ୍ଯୌ ଦେଵୌ ତୁମ୍ବୁରୁଭୈରଵୌ । ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାଃ କଥାଶ୍ ଚକ୍ରୂ ରୁଧିରାସଵତୋଷିତାଃ
ସେମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପୂଜିତ ଦେବତା ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ଭୈରବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରକ୍ତମଦରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବିଚିତ୍ର କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଥିଲେ।
ଅଥେଯମ୍ ଆଯଯୌ ତାସାଂ କଥାଵସରତଃ କଥା । ଅସ୍ମାନ୍ ଉମାପତିର୍ ଦେଵଃ କିଂ ପଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵହେଲଯା
ଏହିପରି ଆଲୋଚନା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠାଇଲେ— 'ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଦେବତା ଆମକୁ କାହିଁକି ଅବହେଳାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି?'
ପ୍ରଭାଵଂ ଦର୍ଶଯାମୋ ଽସ୍ଯ ପୁନର୍ ନାସ୍ମାନ୍ ଅସୌ ଯଥା । ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରମହାଶକ୍ତିଃ କରିଷ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵଧୀରଣମ୍
'ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଆମର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବା ଉଚିତ, ନହେଲେ ସେ ଆମର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି କେବଳ ଏକଥର ଦେଖି, ପୁଣିଥରେ ଆମକୁ ଅବମାନ କରିପାରନ୍ତି।'
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତା ଦେଵ୍ଯୋ ଵିଵର୍ଣଵଦନାଙ୍ଗିକାମ୍ । ଉମାମ୍ ଏଵ ଵଶୀକୃତ୍ଯ ପ୍ରୋକ୍ଷଯାମ୍ ଆସୁର୍ ଆଦୃତାଃ
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଆସି, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ମୁହଁ ଓ ଅଙ୍ଗ ଫିକା ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ଉମାଙ୍କୁ ନିଜ ପକ୍ଷକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କୁ ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ମାଯଯାପହୃତାଂ ଭର୍ତୁର୍ ଅଙ୍ଗାଦ୍ ଭଙ୍ଗମ୍ ଉପାଗତାମ୍ । ତାମ୍ ଆଲୋଲକଚାଂ ଦେଵ୍ଯଶ୍ ଚକ୍ରୁର୍ ଓଦନତାଂ ଗତାମ୍
ମାୟାଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ଅଂଶ ନେଇ, ଯାହା ଚୁରି ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଉମାଙ୍କୁ ଖୋଲା କେଶ ସହିତ ଖାଦ୍ୟର ଆକାର ଦେଇଦେଲେ।
ପାର୍ଵତୀପ୍ରୋକ୍ଷଣଦିନେ ତସ୍ମିଂସ୍ ତତ୍ର ମହୋତ୍ସଵଃ । ବଭୂଵ ତାସାଂ ସର୍ଵାସାଂ ନୃତ୍ତଗେଯମନୋରମଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରାଯିବା ଦିନରେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତର ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଛାଇଗଲା।
ଅନ୍ଯା ନନୃତୁର୍ ଉଦ୍ଦାମରଵମ୍ ଏଵାମ୍ବରାମ୍ବରାଃ । ଦୀର୍ଘାଵଯଵଵିକ୍ଷେପଵିକାସିଜଘନୋଦରାଃ
କିଛି ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହରେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଆକାଶ ସହ ମିଶିଗଲା, ଦୀର୍ଘ ହାତପା ଦୋଳିଲା, ତାଙ୍କର କଟି ଓ ପେଟ ନୃତ୍ୟରେ ଫୁଲିଉଠିଲା।
ଅନ୍ଯା ଜହସୁର୍ ଉଦ୍ଦାମତାଲକ୍ଷ୍ଵେଡାଘନାରଵମ୍ । ଲସଦଙ୍ଗଵିକାରଂ ଚ ଧ୍ଵନଡ୍ଡମରୁକାନନାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ତାଳି ଓ ପାଦ ଦେଇ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ତାଙ୍କର ଦେହ ଆଲୋକମୟ ହୋଇ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲା, ଡମରୁର ଶବ୍ଦ ଜଙ୍ଗଲ ଭରି ଗଞ୍ଜିଗଲା।
ଅନ୍ଯା ଜଗୁର୍ ଧ୍ଵନଚ୍ଛୈଲଗୁହମ୍ ଆପାନତୋଷିତାଃ । ତାରାରଵଂ ରଣଦ୍ରନ୍ଧ୍ରଜଗନ୍ମଣ୍ଡପକୋଟରେ
ଅନ୍ୟମାନେ ଗାଇଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଭରି ଗଞ୍ଜିଲା, ପାନର ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର ଏବଂ ରଣର ଧ୍ୱନି ସଭା ମଣ୍ଡପର କୋଣାକୁ ଭରିଦେଲା।
ଅନ୍ଯାଃ ପାନଂ ପପୁଃ ପୁଷ୍ଟଚର୍ଵିତାର୍ଦ୍ରଶିରଃଖୁରମ୍ । ଲୀଲାଘୁରଘୁରାରାଵରଣଦାକାଶକୋଟରାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ପାନ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଠି ଚବାଇବାରୁ ଭିଜା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଖୁର ଓ ଭିଜା ଥିଲା। ସେମାନେ ଖେଳିବା ଭାବରେ ହାଲୁକା, ଭାରି ଏବଂ ଗୁଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦରେ ଆକାଶର ଶୂନ୍ୟତା ଭରିଯାଇଥିଲା।
ପପୁର୍ ଉଦଗୁର୍ ଅଥୋଚ୍ଚୈସ୍ ତେରୁର୍ ଆଜଗ୍ମୁର୍ ଊଷୁର୍ ଜହସୁର୍ ଅପୁର୍ ଅହୌଷୁଃ ପେତୁର୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ ଵଵଲ୍ଗୁଃ । ନନୃତୁର୍ ଅନିଶମ୍ ଆଦୁସ୍ ସ୍ଵାଦୁମାଂସଂ ଚ ଦେଵ୍ଯସ୍ ତ୍ରିଭୁଵନମ୍ ଅପଵୃତ୍ତଂ ଚକ୍ରୁର୍ ଉନ୍ମତ୍ତନୃତ୍ତାଃ
ସେମାନେ ପାଣି ପିଇଲେ, ପରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଏଠାଠି ଘୁରିଲେ, ରହିଲେ, ହସିଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଗର୍ଜନ କଲେ, ଉଚ୍ଚରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଉଛ୍ୱାସ କଲେ, ଅବିରତ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମଦରେ ମତ୍ତ ଦେବୀମାନେ ତାଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ନୃତ୍ୟରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରିଦେଲେ।
ଇତ୍ଯ୍ ଉତ୍ସଵେ ଵର୍ତମାନେ ତାସାଂ ଵାହାସ୍ ତ ଉତ୍ତମାଃ । ତଥୈଵ ମତ୍ତା ଜହସୁର୍ ନନୃତୁଃ ପପୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସୃକ୍
ଏହି ପର୍ବ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଯାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ମତ୍ତ ହୋଇ, ହସୁଥିଲେ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ରକ୍ତ ପିଉଥିଲେ।
ତତ୍ର କାନ୍ତାସଵୋନ୍ମତ୍ତାଃ କ୍ଵଚିନ୍ ନନୃତୁର୍ ଅମ୍ବରେ । ରଥହଂସ୍ଯସ୍ ସିତା ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯଃ କାକଶ୍ ଚାଲମ୍ବୁସାରଥଃ
ସେଠାରେ କେହି କେହି ରମଣୀମଧୁର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଦେବୀମାନଙ୍କର ସିଧା ସ୍ୱେତ ହଂସ ରଥ ଥିଲା, ଏବଂ ଆଲମ୍ବୁ ନାମକ କାଉଁ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ ଥିଲେ।