ସୁରକିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରଵରାନ୍ଵିତମ୍ । ଜଗଦ୍ଵାର୍କ୍ଷୀମ୍ ଇଵ ଗତଂ ଦଶାମ୍ ଆକାଶପୂରଣୀମ୍
ଏହା ଦେବତା, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗଛଟି ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନୀରନ୍ଧ୍ରକଲିକାଜାଲଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରମୃଦୁପଲ୍ଲଵମ୍ । ନୀରନ୍ଧ୍ରଵିକସତ୍ପୁଷ୍ପଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରଫଲମାଲିତମ୍
ଏହାର କୁଡ଼ିଆ ମୁଞ୍ଚି ଏକାଠି ଓ ଅଭିନ୍ନ ଥିଲା, ମୃଦୁ ପତ୍ର ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ଫୁଲ ଖିଲିଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ କୌଣସି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ନଥିଲା, ଏବଂ ଫଳଗୁଡ଼ିକ ଏକାଠି ଲଗିଥିଲା।
ନୀରନ୍ଧ୍ରମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରମଣିଗୁଚ୍ଛକମ୍ । ନୀରନ୍ଧ୍ରାଂଶୁକରତ୍ନାଢ୍ଯଂ ଲତାଵିକସନାକୁଲମ୍
ଏହାର ମଞ୍ଜରୀ ଗୁଛି ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ମଣିର ଗୁଛି ଏକାଠି ଥିଲା, ଲତାଗୁଡ଼ିକ ଅଖଣ୍ଡ ତନ୍ତୁ ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଘନ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା।
ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମାପୂରୈସ୍ ସର୍ଵର୍ତୁଫଲପଲ୍ଲଵୈଃ । ସର୍ଵାମୋଦରଜଃପୁଞ୍ଜୈଃ ପରଂ ଵୈଚିତ୍ର୍ଯମ୍ ଆଗତମ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର, ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁଗନ୍ଧର ମେଘ ଥିବାରୁ ଏହି ଗଛଟିରେ ଅପୂର୍ବ ବିବିଧତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତସ୍ଯ କଚ୍ଛେଷୁ କୁଞ୍ଜେଷୁ ଲତାପତ୍ତ୍ରେଷୁ ପର୍ଵସୁ । ପୁଷ୍ପେଷ୍ଵ୍ ଆଲଯସଂଲୀନାନ୍ ଵିହଗାନ୍ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍
ସେଠାରେ ତଟରେ, ଝାଡି ଓ ଲତାପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଶାଖା ଓ ଫୁଲ ଭିତରେ ମୁଁ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲି।
ନିଶାନାଥକଲାଖଣ୍ଡମୃଣାଲଶକଲୈଧିତାନ୍ । ଅଜନାଭ୍ଯବ୍ଜିନୀକନ୍ଦଭୋଜନାନ୍ ବ୍ରହ୍ମସାରସାନ୍
ସେଠାରେ ଥିଲେ ବ୍ରହ୍ମାହଂସ, ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡି ଚାନ୍ଦ୍ରର କଳା ଖଣ୍ଡ ଓ କମଳ ତନ୍ତୁ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସେମାନେ ଅଜନାଭିରୁ ଉଠୁଥିବା କମଳ ମୂଳ ଖାଉଥିଲେ।
ଵିରିଞ୍ଚରଥହଂସାନାଂ ପୋତକାନ୍ ସାମଗାଯିନଃ । ଓଂକାରଵେଦସୁହୃଦୋ ବ୍ରାହ୍ମପଦ୍ମବିସାଶିନଃ
ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କ ରଥର ହଂସମାନଙ୍କର ଛୁଆମାନେ ସାମଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ବେଦ ଓ ଓଁକାରଙ୍କର ମିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ କମଳ ବିସା ଖାଉଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗୀର୍ଣମନ୍ତ୍ରନିଚଯାନ୍ ସ୍ଵାହାକାରନିଜସ୍ଵନାନ୍ । ସୁସ୍ଥିରୈକତଡିତ୍ପୁଞ୍ଜନୀଲମେଘସମୋପମାନ୍
ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ନିଜର 'ସ୍ୱାହା' ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକେକ ତଡିତ୍ ସହିତ ନୀଳ ମେଘ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦେଵାନ୍ ଇଵାଜ୍ଯପାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞଵେଦୀଲତାଦଲାନ୍ । ଶୁକାନ୍ କାର୍ଶାନଵାଞ୍ ଶ୍ଯାମାଞ୍ ଶିଶୂଞ୍ ଶିଖିଶିଖାଶିଖାନ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯେମିତି ଦେବତାମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର ସୋମରସ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ବେଦିର ଲତାପତ୍ର ସଦୃଶ, ତଥା ତୋତା, କ୍ଷୀଣ ଏବଂ କଳା ଲୋକମାନେ, ଶିଶୁମାନେ, ଏବଂ ମୟୂର ଚୁଡ଼ା ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ।
ଗୌରୀରକ୍ଷିତବର୍ହୌଘାନ୍ କୌମାରାନ୍ ଵରବର୍ହିଣଃ । ସ୍କନ୍ଦୋପନ୍ଯସ୍ତନିଶ୍ଶେଷଶୈଵଵିଜ୍ଞାନକୋଵିଦାନ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଗୌରୀଙ୍କ ରକ୍ଷା ତଳେ ଥିବା ମୟୂର ଝୁଣ୍ଡ, ଯୁବ ଓ ଉତ୍ତମ ମୟୂରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ଶିବ ଉପାସନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷତା ରଖିଥିବାମାନେ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାତନଷ୍ଟାନାଂ ମହତାଂ ଵ୍ଯୋମପକ୍ଷିଣାମ୍ । ବନ୍ଧୂନ୍ ଆବଦ୍ଧନିଲଯାଞ୍ ଶରଦଭ୍ରସମାକୃତୀନ୍
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦେଖିଲି, ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ହେଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଉଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଆକାଶପକ୍ଷୀମାନେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଵିରିଞ୍ଚହଂସଜାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିଶୁକୋଦ୍ଭଵାନ୍ । କୌମାରବର୍ହିଜାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅମ୍ବରପକ୍ଷିଜାନ୍
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିଲି, କେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହଂସରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, କେହି ଅଗ୍ନିର ତୋତାରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, କେହି କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ମୟୂରରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଏବଂ କେହି ଆକାଶରେ ବସୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵିତୁଣ୍ଡାଂଶ୍ ଚାଥ ଭାରୁଣ୍ଡାନ୍ ହେମଚୂଡାନ୍ ଵିହଙ୍ଗମାନ୍ । କଲଵିଙ୍କାନ୍ ବକାନ୍ ଗୃଧ୍ରାନ୍ କୋକିଲାନ୍ କ୍ରୌଞ୍ଚକୁକ୍କୁଟାନ୍
ମୁଁ ଦୁଇଟି ଠୁଣ୍ଡଯୁକ୍ତ ପକ୍ଷୀ, ପୁଣି ବଡ଼ ଭାରୁଣ୍ଡ ପକ୍ଷୀ, ସୁନା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ପକ୍ଷୀ, କଳବିଙ୍କ, ବକ, ଗୃଧ୍ର, କୋଇଲି, କ୍ରଉଞ୍ଚ ଓ କୁକୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲି।
ଭାସଚାଷବଲାକାଦୀନ୍ ବହୂନ୍ ଅନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ରାଘଵ । ଭୂତୌଘାଞ୍ ଜଗତୀଵାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତତ୍ର ପକ୍ଷିଣଃ
ଏହା ସହିତ, ରାଘବ, ମୁଁ କାଉ, ଚାଷ, ବଲାକ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂସାରକୁ ବୋହି ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି।
ଦକ୍ଷିଣସ୍କନ୍ଧଶାଖାଯାଂ ସ୍ଥିତାଯାଂ ଖେ ଦଵୀଯସି । ଅଥାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ପୁଷ୍ଟପତ୍ତ୍ରାଯାମ୍ ଅମ୍ବରସ୍ଥିତଃ
ଦକ୍ଷିଣ କାନ୍ଧର ଏକ ଡାଳରେ ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚରେ ଦଢ଼ି ଦଣ୍ଡାଇ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଏକ ଘନ ଗଛରେ ଆକାଶରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲି।
କାଲକାକୋଲଵଲଯଂ ମଞ୍ଜରୀଜାଲମାଲିତମ୍ । ଲୋକାଲୋକାଚଲାରଣ୍ଯେ କଲ୍ପାଭ୍ରୌଘମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ କଳା କୋଇଲିମାନଙ୍କର ଏକ ଗୋଲାକାର ଦଳ, ଫୁଲର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ଲୋକାଲୋକ ପାହାଡ଼ର କାନ୍ଥରେ ଅନେକ ମେଘ ଭଳି ଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଲି।
ତତ୍ର ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ଯାଵଦ୍ ଏକତ୍ର ସ୍କନ୍ଧକୋଟରେ । ଵିଚିତ୍ରକୁସୁମାସ୍ତୀର୍ଣେ ଵିଵିଧାମୋଦଶାଲିନି
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଗଛର ଗୁହାଭିତରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲ ଛଟିଯାଇଛି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଶକ୍ରାନିଲଯମାର୍କେନ୍ଦୁଗୃହବଲ୍ଯୁପଜୀଵିନଃ । ପୁଣ୍ଯକୃଦ୍ଯୋଷିତାଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ପ୍ରିଯସୂଚକଵାଶିତାଃ
ସେଠାରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଧର୍ମିକ ମହିଳାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପବନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ବଳିରେ ଜୀବନ୍ତ, ସେମାନେ ନିଜର ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ ।
ଅପରିକ୍ଷୁଭିତାକାରାସ୍ ସଭାଯାଂ ଵାଯସାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ଵିଭେଦ୍ଯମେଘା ଵାତେନ ସମେନେଵ ପ୍ରସାରିତାଃ
ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ସଭାରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଖଗମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ବସନ୍ତି, କିମ୍ବା ବାତାସରେ ମେଘ ଛିଟିଯାଏ ।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତଶ୍ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭୁସୁଣ୍ଡଃ ପ୍ରୋନ୍ନତାକୃତିଃ । ମଧ୍ଯେ ସତ୍କାଚଖଣ୍ଡାନାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲ ଇଵୋନ୍ନତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୁସୁଣ୍ଡା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେହରେ ଦଢ଼ିଆ ଭାବରେ ଦଢ଼ିଆ ମଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନୀଳମଣି ପରି ଉଠିଥିଲେ ।
ପରିପୂର୍ଣମନା ମାନୀ ସମସ୍ ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରଃ । ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦାଵଧାନେନ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନ୍ତର୍ମୁଖସ୍ ସୁଖୀ
ତାଙ୍କର ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ଥିଲା, ଗମ୍ଭୀର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଂଗରେ ସମାନ ଶୋଭା ଥିଲା। ସେ ସଦା ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଗତିକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ମନ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ।
ଚିରଜୀଵୀତି ଵିଖ୍ଯାତଶ୍ ଚିରଜୀଵିତଯା ତଯା । ଜଗଦ୍ଵିଦିତଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ ସ ଭୁସୁଣ୍ଡ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ
ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବାରୁ ସେ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସେ ଭୁସୁଣ୍ଡା ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଯୁଗାଗମାପାଯଦଶାଦର୍ଶନପ୍ରୌଢମାନସଃ । ପ୍ରତିକଲ୍ପଂ ଚ ଗଣଯନ୍ ଖିନ୍ନଶ୍ ଶକ୍ରପରମ୍ପରାମ୍
ଯୁଗର ଆଗମନ ଓ ବିଲୟ ଦେଖିଦେଖି ତାଙ୍କର ମନ ପ୍ରଉଢ ହୋଇଯାଇଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଧାରାକୁ ଗଣନା କରିଥିଲେ ଏବଂ ଏହାରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ।
ଜନ୍ମନାଂ ଲୋକପାଲାନାଂ ଶୌରିଶକ୍ରଗରୁତ୍ମତାମ୍ । ସଂସ୍ମର୍ତା ସମତୀତାନାଂ ସୁରାସୁରମହୀଭୃତାମ୍
ସେ ଲୋକପାଳମାନେ—ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଗରୁଡ଼ଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ସେ ପୂର୍ବ ଦିନର ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଭୂପତିମାନେ କେମିତି ଥିଲେ, ତାହା ମଧ୍ୟ ମନେ ପକାନ୍ତି।
ପ୍ରସନ୍ନଗମ୍ଭୀରମନାଃ ପେଶଲସ୍ନିଗ୍ଧମୁଗ୍ଧଵାକ୍ । ଅଵକ୍ରଵକ୍ତା ଜ୍ଞାତା ଚ ନିର୍ମମୋ ନିରହଙ୍କୃତିଃ
ଯାହାର ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଗଭୀର, କଥା ମୃଦୁ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ସରଳ; ଯିଏ କୌଟିଳ୍ୟ ବିନା କଥା କହେ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅସ୍ୱାମୀଭାବ ଓ ଅହଂକାର ରହିତ।
ସୁହୃଦ୍ ଦାନ୍ତସ୍ ତଥା ମିତ୍ରଂ ଭୃତ୍ଯଃ ପୁତ୍ରୋ ଗୁରୁଃ ପ୍ରଭୁଃ । ସର୍ଵଦା ସର୍ଵଥା ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵସ୍ଯ ସଂସ୍ତଵେ
ସେ ମିତ୍ର, ଦମିତ, ସହଚର, ଦାସ, ପୁଅ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ସ୍ୱାମୀ — ସବୁବେଳେ, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସବୁଠାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ, ସବୁକିଛିରେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ।
ସୋମ୍ଯଃ ପ୍ରସନ୍ନମଧୁରୋ ରସଵାନ୍ ମହାତ୍ମା ହୃଦ୍ଯସ୍ ସରୋଵର ଇଵାନ୍ତର୍ ଅଖଣ୍ଡଶୈତ୍ଯଃ । ହୃତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକକୁହରଵ୍ଯଵହାରଵେତ୍ତା ଗାମ୍ଭୀର୍ଯମ୍ ଅଚ୍ଛମ୍ ଅଜହତ୍ ପ୍ରକଟାଶଯଶ୍ରୀଃ
ସେ ମୃଦୁ, ଶାନ୍ତ, ମଧୁର, ରସସ୍ୱାଦି, ମହାନ୍ତ, ହୃଦୟକର — ଭିତରେ ଏକ ହ୍ରଦ ସଦୃଶ ଅଟୁଟ ଶୀତଳତା ଧାରଣ କରେ; ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ଗୁହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଥାଏ, ତାଙ୍କର ଗଭୀରତା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅଚଳ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶମାନ ଇଚ୍ଛା ସବୁଠାରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଅଥ ତସ୍ଯାହମ୍ ଅପତଂ ଦୀପ୍ଯମାନଵପୁଃ ପୁରଃ । କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିକ୍ଷୋଭିତସଭଂ ଖାନ୍ ନକ୍ଷତ୍ରମ୍ ଇଵାଚଲେ
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାକୁ ଯାଇଲି, ମୋ ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ମଣ୍ଡପକୁ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲି, ଯେପରି ନିର୍ଜନ ଆକାଶରେ ଏକ ତାରା ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଚଞ୍ଚଳତା ଆଣେ।
ଚୁକ୍ଷୋଭ ଵାଯସାସ୍ଥାନନୀଲୋତ୍ପଲସରଃ କ୍ଷଣଂ । ମତ୍ପାତମନ୍ଦଵାତେନ ଭୂକମ୍ପେନେଵ ସାଗରଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କାକର ଆଶ୍ରୟ ଥିବା ନୀଳ କମଳ ଝିଲିକୁ, ମୋ ଆଗମନର ହଳୁକା ପବନ ଲାଗି, ଭୂକମ୍ପରେ ସାଗର ଯେପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଏ, ସେପରି କମ୍ପିତ ହେଲା।
ଅଶଙ୍କିତମ୍ ଅପି ପ୍ରାପ୍ତାଦ୍ ଦର୍ଶନାତ୍ ସମନନ୍ତରମ୍ । ଭୁସୁଣ୍ଡସ୍ ତୁ ଵସିଷ୍ଠୋ ଽଯଂ ପ୍ରାପ୍ତ ଇତ୍ଯ୍ ଅଵବୁଦ୍ଧଵାନ୍
ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିଲି ବୋଲି ମଧ୍ୟ, ମୋ ପହଞ୍ଚିବା ଓ ଦେଖିବା ସହିତ ସହିତ, ଭୁସୁଣ୍ଡା ତୁରନ୍ତ ବୁଝିଗଲେ—‘ଏହି ବସିଷ୍ଠ ଆସିଛନ୍ତି’।