ଫୁଲ୍ଲହେମାମ୍ବୁଜୋତ୍ତଂସଂ ତାରାରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ । ଵ୍ଯୋମ୍ନଃ ପାରମ୍ ଇଵ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପିଙ୍ଗଲଂ ମୈରଵଂ ଶିରଃ
ସୁନା ରଙ୍ଗର ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ମାଳା ଶିରେ ପିନ୍ଧିଥିଲା, ତାରା ଓ ମଣିର ଅଳଙ୍କାର ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ପିଙ୍ଗଳ ମେରୁ ପର୍ବତ ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶର ସିମାନାକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସିତହରିତପୀତପାଟଲଧଵଲୈର୍ ମଣିକୁସୁମରାଶିନଵରଙ୍ଗୈଃ । ଵିଧିଵିହିତାମଲଚିତ୍ରଂ ଲୀଲାଚଲମ୍ ଅମରଯୁଵତିଲୋକସ୍ଯ
ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସବୁଜ, ହଳଦିଆ, ଲାଲ ଓ ଧଳା ରଙ୍ଗର ତଳା ତଳା ଉପରେ ମଣି ଓ ଫୁଲର ତାଳି ଲାଗିଥିଲା। ସେଇ ପର୍ବତଟି ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପବିତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଦେବୀମାନେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ଲୀଳା ଭୂମି।
କୁସୁମାପୂର୍ଣକଲ୍ପାଭ୍ରକୁନ୍ତଲେ ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି । କଲ୍ପାଗମ୍ ଅହମ୍ ଅଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଶିଖାଚକ୍ରମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘମାଳା ମୁକୁଟ ଭଳି ଶୋଭିତ ଥିଲା । ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯୁଗମାଳା ଏମିତି ରହିଛି, ଯେପରି ମୁଣ୍ଡର ଚୂଡ଼ାମଣି ଭଳି ଏକ ଶିଖା ରହିଛି ।
ପୁଷ୍ପରେଣ୍ଵଭ୍ରଵଲିତଂ ରତ୍ନସ୍ତବକଦନ୍ତୁରମ୍ । ଉତ୍ସେଧନିର୍ଜିତାକାଶଂ ଶୃଙ୍ଗେ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ଏହା ଫୁଲର ଝୁରି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମେଘ ଭଳି ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ, ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା । ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା, ଏକ ଶିଖା ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଶିଖା ଭଳି ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ତାରାଦ୍ଵିଗୁଣପୁଷ୍ପୌଘଂ ମେଘଦ୍ଵିଗୁଣପଲ୍ଲଵମ୍ । ରଶ୍ମିଦ୍ଵିଗୁଣରେଣ୍ଵଭ୍ରଂ ତଡିଦ୍ଦ୍ଵିଗୁଣପିଞ୍ଜରମ୍
ଏଠାରେ ତାରା ଠାରୁ ବେଶି ଫୁଲ ରହିଥିଲା, ମେଘ ଠାରୁ ଘନ ଗଛପତ୍ର ଥିଲା, କିରଣ ଠାରୁ ଅଧିକ ଚମକୁଥିବା ଧୂଳି ଥିଲା, ଏବଂ ବିଜୁଳି ଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଭା ଥିଲା ।
ସ୍କନ୍ଧେଷୁ କିନ୍ନରୀଗୀତଦ୍ଵିଗୁଣଭ୍ରମରୀସ୍ଵନମ୍ । ଦୋଲାଲୋଲାପ୍ସରୋଲୋକଦ୍ଵିଗୁଣୀକୃତସଲ୍ଲତମ୍
ତାହାର ଢାଳରେ କିନ୍ନରୀମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତ ଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣ ଧ୍ୱନିରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଝୁଲୁଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଦୁଇଗୁଣ ହରିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵସଙ୍ଘାତଦ୍ଵିଗୁଣାଗ୍ର୍ଯଵିହଙ୍ଗମମ୍ । ରତ୍ନକାନ୍ତ୍ଯଚ୍ଛନୀହାରଦ୍ଵିଗୁଣତ୍ଵଗ୍ଵୃତାଂଶୁକମ୍
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଦଳକୁ ମଧୁର ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୁଇଗୁଣା ଅଧିକ ଥିଲେ । ରତ୍ନର ଚମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରେଶମ ଚାଦରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା ।
ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବସମାଶ୍ଲେଷଦ୍ଵିଗୁଣାଗ୍ର୍ଯବୃହତ୍ଫଲମ୍ । ମୂକସଂଲୀନକଲ୍ପାଭ୍ରଦ୍ଵିଗୁଣୀକୃତପର୍ଵକମ୍
ତାହାର ବଡ଼ ૃତ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆକୃତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୁଇଗୁଣା ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା । ନିରବ ମେଘରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଦୁଇଗୁଣା ମହାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସୁରସଂଵଲିତସ୍କନ୍ଧଂ ପତ୍ତ୍ରଵିଶ୍ରାନ୍ତକିନ୍ନରମ୍ । ନିକୁଞ୍ଜକୂଜଜ୍ଜୀମୂତଂ କଚ୍ଛସୁପ୍ତସୁରାର୍ଭକମ୍
ତାହାର ଢାଳକୁ ଦେବତାମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ପତ୍ରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ମେଘମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଗହ୍ୱରରେ ଦେବଶିଶୁମାନେ ଶୁଏଇଥିଲେ ।
ସ୍ଵାକାରଵିପୁଲାନ୍ ଭୃଙ୍ଗାନ୍ ଉତ୍ସାର୍ଯ ଵଲଯସ୍ଵନୈଃ । ଅପ୍ସରୋଭ୍ରମରୀଭିଶ୍ ଚ ଗୃହୀତକୁସୁମାନ୍ତରମ୍
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଚୁଡ଼ିର ଝଙ୍କାରରେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଆକାରରେ ଫୁଲ ଧରିଥିଲେ ।
ସୁରକିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରଵରାନ୍ଵିତମ୍ । ଜଗଦ୍ଵାର୍କ୍ଷୀମ୍ ଇଵ ଗତଂ ଦଶାମ୍ ଆକାଶପୂରଣୀମ୍
ଏହା ଦେବତା, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗଛଟି ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନୀରନ୍ଧ୍ରକଲିକାଜାଲଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରମୃଦୁପଲ୍ଲଵମ୍ । ନୀରନ୍ଧ୍ରଵିକସତ୍ପୁଷ୍ପଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରଫଲମାଲିତମ୍
ଏହାର କୁଡ଼ିଆ ମୁଞ୍ଚି ଏକାଠି ଓ ଅଭିନ୍ନ ଥିଲା, ମୃଦୁ ପତ୍ର ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ଫୁଲ ଖିଲିଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ କୌଣସି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ନଥିଲା, ଏବଂ ଫଳଗୁଡ଼ିକ ଏକାଠି ଲଗିଥିଲା।
ନୀରନ୍ଧ୍ରମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରମଣିଗୁଚ୍ଛକମ୍ । ନୀରନ୍ଧ୍ରାଂଶୁକରତ୍ନାଢ୍ଯଂ ଲତାଵିକସନାକୁଲମ୍
ଏହାର ମଞ୍ଜରୀ ଗୁଛି ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ମଣିର ଗୁଛି ଏକାଠି ଥିଲା, ଲତାଗୁଡ଼ିକ ଅଖଣ୍ଡ ତନ୍ତୁ ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଘନ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା।
ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମାପୂରୈସ୍ ସର୍ଵର୍ତୁଫଲପଲ୍ଲଵୈଃ । ସର୍ଵାମୋଦରଜଃପୁଞ୍ଜୈଃ ପରଂ ଵୈଚିତ୍ର୍ଯମ୍ ଆଗତମ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର, ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁଗନ୍ଧର ମେଘ ଥିବାରୁ ଏହି ଗଛଟିରେ ଅପୂର୍ବ ବିବିଧତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତସ୍ଯ କଚ୍ଛେଷୁ କୁଞ୍ଜେଷୁ ଲତାପତ୍ତ୍ରେଷୁ ପର୍ଵସୁ । ପୁଷ୍ପେଷ୍ଵ୍ ଆଲଯସଂଲୀନାନ୍ ଵିହଗାନ୍ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍
ସେଠାରେ ତଟରେ, ଝାଡି ଓ ଲତାପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଶାଖା ଓ ଫୁଲ ଭିତରେ ମୁଁ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲି।
ନିଶାନାଥକଲାଖଣ୍ଡମୃଣାଲଶକଲୈଧିତାନ୍ । ଅଜନାଭ୍ଯବ୍ଜିନୀକନ୍ଦଭୋଜନାନ୍ ବ୍ରହ୍ମସାରସାନ୍
ସେଠାରେ ଥିଲେ ବ୍ରହ୍ମାହଂସ, ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡି ଚାନ୍ଦ୍ରର କଳା ଖଣ୍ଡ ଓ କମଳ ତନ୍ତୁ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସେମାନେ ଅଜନାଭିରୁ ଉଠୁଥିବା କମଳ ମୂଳ ଖାଉଥିଲେ।
ଵିରିଞ୍ଚରଥହଂସାନାଂ ପୋତକାନ୍ ସାମଗାଯିନଃ । ଓଂକାରଵେଦସୁହୃଦୋ ବ୍ରାହ୍ମପଦ୍ମବିସାଶିନଃ
ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କ ରଥର ହଂସମାନଙ୍କର ଛୁଆମାନେ ସାମଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ବେଦ ଓ ଓଁକାରଙ୍କର ମିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ କମଳ ବିସା ଖାଉଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗୀର୍ଣମନ୍ତ୍ରନିଚଯାନ୍ ସ୍ଵାହାକାରନିଜସ୍ଵନାନ୍ । ସୁସ୍ଥିରୈକତଡିତ୍ପୁଞ୍ଜନୀଲମେଘସମୋପମାନ୍
ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ନିଜର 'ସ୍ୱାହା' ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକେକ ତଡିତ୍ ସହିତ ନୀଳ ମେଘ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦେଵାନ୍ ଇଵାଜ୍ଯପାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞଵେଦୀଲତାଦଲାନ୍ । ଶୁକାନ୍ କାର୍ଶାନଵାଞ୍ ଶ୍ଯାମାଞ୍ ଶିଶୂଞ୍ ଶିଖିଶିଖାଶିଖାନ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯେମିତି ଦେବତାମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର ସୋମରସ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ବେଦିର ଲତାପତ୍ର ସଦୃଶ, ତଥା ତୋତା, କ୍ଷୀଣ ଏବଂ କଳା ଲୋକମାନେ, ଶିଶୁମାନେ, ଏବଂ ମୟୂର ଚୁଡ଼ା ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ।
ଗୌରୀରକ୍ଷିତବର୍ହୌଘାନ୍ କୌମାରାନ୍ ଵରବର୍ହିଣଃ । ସ୍କନ୍ଦୋପନ୍ଯସ୍ତନିଶ୍ଶେଷଶୈଵଵିଜ୍ଞାନକୋଵିଦାନ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଗୌରୀଙ୍କ ରକ୍ଷା ତଳେ ଥିବା ମୟୂର ଝୁଣ୍ଡ, ଯୁବ ଓ ଉତ୍ତମ ମୟୂରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ଶିବ ଉପାସନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷତା ରଖିଥିବାମାନେ।
ଵ୍ଯୋମ୍ନ୍ଯ୍ ଏଵ ଜାତନଷ୍ଟାନାଂ ମହତାଂ ଵ୍ଯୋମପକ୍ଷିଣାମ୍ । ବନ୍ଧୂନ୍ ଆବଦ୍ଧନିଲଯାଞ୍ ଶରଦଭ୍ରସମାକୃତୀନ୍
ମୁଁ ଆକାଶରେ ଦେଖିଲି, ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ହେଲେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଉଥିବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଆକାଶପକ୍ଷୀମାନେ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଵିରିଞ୍ଚହଂସଜାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅଗ୍ନିଶୁକୋଦ୍ଭଵାନ୍ । କୌମାରବର୍ହିଜାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅନ୍ଯାନ୍ ଅମ୍ବରପକ୍ଷିଜାନ୍
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିଲି, କେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହଂସରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, କେହି ଅଗ୍ନିର ତୋତାରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, କେହି କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ମୟୂରରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି, ଏବଂ କେହି ଆକାଶରେ ବସୁଥିବା ପକ୍ଷୀ ଭାବେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵିତୁଣ୍ଡାଂଶ୍ ଚାଥ ଭାରୁଣ୍ଡାନ୍ ହେମଚୂଡାନ୍ ଵିହଙ୍ଗମାନ୍ । କଲଵିଙ୍କାନ୍ ବକାନ୍ ଗୃଧ୍ରାନ୍ କୋକିଲାନ୍ କ୍ରୌଞ୍ଚକୁକ୍କୁଟାନ୍
ମୁଁ ଦୁଇଟି ଠୁଣ୍ଡଯୁକ୍ତ ପକ୍ଷୀ, ପୁଣି ବଡ଼ ଭାରୁଣ୍ଡ ପକ୍ଷୀ, ସୁନା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ପକ୍ଷୀ, କଳବିଙ୍କ, ବକ, ଗୃଧ୍ର, କୋଇଲି, କ୍ରଉଞ୍ଚ ଓ କୁକୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲି।
ଭାସଚାଷବଲାକାଦୀନ୍ ବହୂନ୍ ଅନ୍ଯାଂଶ୍ ଚ ରାଘଵ । ଭୂତୌଘାଞ୍ ଜଗତୀଵାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ ତତ୍ର ପକ୍ଷିଣଃ
ଏହା ସହିତ, ରାଘବ, ମୁଁ କାଉ, ଚାଷ, ବଲାକ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ସଂସାରକୁ ବୋହି ନେଉଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି।
ଦକ୍ଷିଣସ୍କନ୍ଧଶାଖାଯାଂ ସ୍ଥିତାଯାଂ ଖେ ଦଵୀଯସି । ଅଥାହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ପୁଷ୍ଟପତ୍ତ୍ରାଯାମ୍ ଅମ୍ବରସ୍ଥିତଃ
ଦକ୍ଷିଣ କାନ୍ଧର ଏକ ଡାଳରେ ଆକାଶରେ ଉଚ୍ଚରେ ଦଢ଼ି ଦଣ୍ଡାଇ ଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଏକ ଘନ ଗଛରେ ଆକାଶରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ପକ୍ଷୀକୁ ଦେଖିଲି।
କାଲକାକୋଲଵଲଯଂ ମଞ୍ଜରୀଜାଲମାଲିତମ୍ । ଲୋକାଲୋକାଚଲାରଣ୍ଯେ କଲ୍ପାଭ୍ରୌଘମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ମୁଁ କଳା କୋଇଲିମାନଙ୍କର ଏକ ଗୋଲାକାର ଦଳ, ଫୁଲର ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ, ଲୋକାଲୋକ ପାହାଡ଼ର କାନ୍ଥରେ ଅନେକ ମେଘ ଭଳି ଥିବା ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଲି।
ତତ୍ର ପଶ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ଯାଵଦ୍ ଏକତ୍ର ସ୍କନ୍ଧକୋଟରେ । ଵିଚିତ୍ରକୁସୁମାସ୍ତୀର୍ଣେ ଵିଵିଧାମୋଦଶାଲିନି
ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଗଛର ଗୁହାଭିତରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲ ଛଟିଯାଇଛି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ।
ଶକ୍ରାନିଲଯମାର୍କେନ୍ଦୁଗୃହବଲ୍ଯୁପଜୀଵିନଃ । ପୁଣ୍ଯକୃଦ୍ଯୋଷିତାଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ପ୍ରିଯସୂଚକଵାଶିତାଃ
ସେଠାରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଧର୍ମିକ ମହିଳାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପବନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ବଳିରେ ଜୀବନ୍ତ, ସେମାନେ ନିଜର ପ୍ରେମ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ ।
ଅପରିକ୍ଷୁଭିତାକାରାସ୍ ସଭାଯାଂ ଵାଯସାସ୍ ସ୍ଥିତାଃ । ଵିଭେଦ୍ଯମେଘା ଵାତେନ ସମେନେଵ ପ୍ରସାରିତାଃ
ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ସଭାରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଖଗମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ବସନ୍ତି, କିମ୍ବା ବାତାସରେ ମେଘ ଛିଟିଯାଏ ।
ତେଷାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତଶ୍ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭୁସୁଣ୍ଡଃ ପ୍ରୋନ୍ନତାକୃତିଃ । ମଧ୍ଯେ ସତ୍କାଚଖଣ୍ଡାନାମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲ ଇଵୋନ୍ନତଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭୁସୁଣ୍ଡା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେହରେ ଦଢ଼ିଆ ଭାବରେ ଦଢ଼ିଆ ମଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନୀଳମଣି ପରି ଉଠିଥିଲେ ।