ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତିଂ କୁର୍ଵତୋ ମେରୋର୍ ବ୍ରହ୍ମନାଡ୍ଯେଵ ନିର୍ଗତମ୍ । ମୂର୍ଧାନମ୍ ଆଗତଂ କାନ୍ତଂ ଵାଡଵଂ ଜଠରାନଲମ୍
ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରକୁ ଉଠୁଥିବା ପରି, ଯେପରିକି ଜଳମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଗ୍ନି ତାର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ବାହାରି ଆସିଛି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ସୁମେରୁଵନଦେଵ୍ଯେଵ ନଵାଲକ୍ତକରଞ୍ଜିତମ୍ । ଲୀଲଯାଦାତୁମ୍ ଇନ୍ଦୁଂ ଖେ ନୀତଂ ହସ୍ତଂ ଶିଖାଙ୍ଗୁଲିମ୍
ସୁମେରୁ ଅରଣ୍ୟର ଦେବୀ ନୂଆ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଡୁବାଇ, ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା।
ଜ୍ଵାଲାଭିର୍ ଇଵ ମାଲାଭିର୍ ଅରୁଣାଭିଃ ପଯୋମୁଚାମ୍ । ଖଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଵ ସସ୍ପନ୍ଦଂ ଶୈଲସ୍ଥମ୍ ଇଵ ଵାଡଵମ୍
ଲାଲ ଆଗ୍ନିକୁସୁମ ମାଳା ପରି, କିମ୍ବା ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଉଡିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତାରାସ୍ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଵାକାଶମ୍ ଅଙ୍ଗୁଲୀଭିର୍ ଇଵାଶ୍ରିଭିଃ । କଚଦଂଶୁନଖାଗ୍ରାଭିଃ ପରିଚୁମ୍ବଦ୍ ଇଵୋନ୍ନତମ୍
ତାରାମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଙ୍ଗୁଠି ସହିତ ଆକାଶକୁ ଛୁଅଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କେଶ ଓ ନଖର ଟିପ୍ସ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ମୃଦୁ ଚୁମ୍ବନ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା।
କଚଦ୍ରତ୍ନଶିଲାଶ୍ଵଭ୍ରଂ ଭାସ୍ଵତ୍କନକକନ୍ଦରମ୍ । ସରତ୍କୁସୁମରେଣ୍ଵଭ୍ରଂ ଭ୍ରମଦ୍ଵିଦ୍ଯାଧରାମରମ୍
ସ୍ଫଟିକ ପାହାଡ଼, ମଣିମାଳା ଗୁହା, ତେଜସ୍ବୀ ସୁନାର ଗହ୍ବର, ଫୁଲର ରେଣୁ ଝରିଥିବା ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଏବଂ ଦେବମାନେ ଏଠିଏଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
କ୍ଵଣଦ୍ଵଂଶଲସଦ୍ଵାତଂ ନୃତ୍ଯଦ୍ରତ୍ନଲତାଙ୍ଗନମ୍ । ଗର୍ଜଜ୍ଜୀମୂତମୁରଜଂ ଭୂଭୃତୋ ନାଟ୍ଯମଣ୍ଡପମ୍
ବାଁଶ ଝାଡି ମଧ୍ୟରେ ହଲୁକ ପବନ ବାଜୁଥିଲା, ମଣି ଲତାର କନ୍ୟାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମେଘ ଢୋଳ ଭଳି ଗଞ୍ଜୁଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ଟି ଏକ ନାଟକ ମଞ୍ଚ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ହସତ୍କୁସୁମଗୁଚ୍ଛାଢ୍ଯଂ ଧ୍ଵନତ୍ଷଟ୍ପଦପେଟକମ୍ । ଦନ୍ତତାଲଂ ଦଲାଵଲ୍ଯା ପରିହାସାଦ୍ ଇଵ ସ୍ଫୁଟମ୍
ହସୁଥିବା ଫୁଲ ଗୁଛି ଏଠି ସଜିଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ମିଠା ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ପତ୍ରମାନେ ହସର ତାଳି ଭଳି ଟିପିଉଥିଲେ।
ଦୋଲାଲୋଲାପ୍ସରୋଵୃନ୍ଦମ୍ ଉଦ୍ଦାମମଦମନ୍ମଥମ୍ । ଶିଲାଵିଶ୍ରାନ୍ତଵିବୁଧଂ ମିଥୁନାଶ୍ରିତକନ୍ଦରମ୍
ଅପ୍ସରାମାନେ ଲତାରେ ଝୁଲୁଥିଲେ, ପ୍ରେମ ଓ ମଦରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ; ଦେବତାମାନେ ପାହାଡ଼ ପଥର ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦମ୍ପତିମାନେ ଗୁହା ଭିତରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।
ଵରାମ୍ବରାଜିନଂ ଶୁଭ୍ରଂ ଗଙ୍ଗାଯଜ୍ଞୋପଵୀତି ଚ । ତାପସଂ ପିଙ୍ଗଲମ୍ ଇଵ ଵେଣୁଦଣ୍ଡଧରଂ ସ୍ଥିତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ତାପସୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଚୀର ଓ ଧଳା କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କର ଉପବୀତ ଭଳି ଥିଲା, ପିଙ୍ଗଳ ଦେହ, ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ଯେପରି ନିଜେ ତାପସ ହେଉଛନ୍ତି।
ଗଙ୍ଗାନିର୍ଝରନିର୍ହ୍ରାଦି ଲତାଗୃହଗତାମରମ୍ । ଗନ୍ଧର୍ଵଗୀତସୁଭଗମ୍ ଆମୋଦିମଧୁରାନିଲମ୍
ଗଙ୍ଗା ଝରଣାର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ, ପତ୍ର ଘରେ ଦେବମାନେ ବସିଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ମଧୁର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହୁଥିଲା।
ଫୁଲ୍ଲହେମାମ୍ବୁଜୋତ୍ତଂସଂ ତାରାରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ । ଵ୍ଯୋମ୍ନଃ ପାରମ୍ ଇଵ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପିଙ୍ଗଲଂ ମୈରଵଂ ଶିରଃ
ସୁନା ରଙ୍ଗର ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ମାଳା ଶିରେ ପିନ୍ଧିଥିଲା, ତାରା ଓ ମଣିର ଅଳଙ୍କାର ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ପିଙ୍ଗଳ ମେରୁ ପର୍ବତ ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶର ସିମାନାକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସିତହରିତପୀତପାଟଲଧଵଲୈର୍ ମଣିକୁସୁମରାଶିନଵରଙ୍ଗୈଃ । ଵିଧିଵିହିତାମଲଚିତ୍ରଂ ଲୀଲାଚଲମ୍ ଅମରଯୁଵତିଲୋକସ୍ଯ
ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସବୁଜ, ହଳଦିଆ, ଲାଲ ଓ ଧଳା ରଙ୍ଗର ତଳା ତଳା ଉପରେ ମଣି ଓ ଫୁଲର ତାଳି ଲାଗିଥିଲା। ସେଇ ପର୍ବତଟି ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପବିତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଦେବୀମାନେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ଲୀଳା ଭୂମି।
କୁସୁମାପୂର୍ଣକଲ୍ପାଭ୍ରକୁନ୍ତଲେ ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି । କଲ୍ପାଗମ୍ ଅହମ୍ ଅଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଶିଖାଚକ୍ରମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘମାଳା ମୁକୁଟ ଭଳି ଶୋଭିତ ଥିଲା । ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯୁଗମାଳା ଏମିତି ରହିଛି, ଯେପରି ମୁଣ୍ଡର ଚୂଡ଼ାମଣି ଭଳି ଏକ ଶିଖା ରହିଛି ।
ପୁଷ୍ପରେଣ୍ଵଭ୍ରଵଲିତଂ ରତ୍ନସ୍ତବକଦନ୍ତୁରମ୍ । ଉତ୍ସେଧନିର୍ଜିତାକାଶଂ ଶୃଙ୍ଗେ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ଏହା ଫୁଲର ଝୁରି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମେଘ ଭଳି ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ, ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା । ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା, ଏକ ଶିଖା ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଶିଖା ଭଳି ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ତାରାଦ୍ଵିଗୁଣପୁଷ୍ପୌଘଂ ମେଘଦ୍ଵିଗୁଣପଲ୍ଲଵମ୍ । ରଶ୍ମିଦ୍ଵିଗୁଣରେଣ୍ଵଭ୍ରଂ ତଡିଦ୍ଦ୍ଵିଗୁଣପିଞ୍ଜରମ୍
ଏଠାରେ ତାରା ଠାରୁ ବେଶି ଫୁଲ ରହିଥିଲା, ମେଘ ଠାରୁ ଘନ ଗଛପତ୍ର ଥିଲା, କିରଣ ଠାରୁ ଅଧିକ ଚମକୁଥିବା ଧୂଳି ଥିଲା, ଏବଂ ବିଜୁଳି ଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଭା ଥିଲା ।
ସ୍କନ୍ଧେଷୁ କିନ୍ନରୀଗୀତଦ୍ଵିଗୁଣଭ୍ରମରୀସ୍ଵନମ୍ । ଦୋଲାଲୋଲାପ୍ସରୋଲୋକଦ୍ଵିଗୁଣୀକୃତସଲ୍ଲତମ୍
ତାହାର ଢାଳରେ କିନ୍ନରୀମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତ ଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣ ଧ୍ୱନିରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଝୁଲୁଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଦୁଇଗୁଣ ହରିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵସଙ୍ଘାତଦ୍ଵିଗୁଣାଗ୍ର୍ଯଵିହଙ୍ଗମମ୍ । ରତ୍ନକାନ୍ତ୍ଯଚ୍ଛନୀହାରଦ୍ଵିଗୁଣତ୍ଵଗ୍ଵୃତାଂଶୁକମ୍
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଦଳକୁ ମଧୁର ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୁଇଗୁଣା ଅଧିକ ଥିଲେ । ରତ୍ନର ଚମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରେଶମ ଚାଦରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା ।
ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବସମାଶ୍ଲେଷଦ୍ଵିଗୁଣାଗ୍ର୍ଯବୃହତ୍ଫଲମ୍ । ମୂକସଂଲୀନକଲ୍ପାଭ୍ରଦ୍ଵିଗୁଣୀକୃତପର୍ଵକମ୍
ତାହାର ବଡ଼ ૃତ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆକୃତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୁଇଗୁଣା ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା । ନିରବ ମେଘରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଦୁଇଗୁଣା ମହାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସୁରସଂଵଲିତସ୍କନ୍ଧଂ ପତ୍ତ୍ରଵିଶ୍ରାନ୍ତକିନ୍ନରମ୍ । ନିକୁଞ୍ଜକୂଜଜ୍ଜୀମୂତଂ କଚ୍ଛସୁପ୍ତସୁରାର୍ଭକମ୍
ତାହାର ଢାଳକୁ ଦେବତାମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ପତ୍ରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ମେଘମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଗହ୍ୱରରେ ଦେବଶିଶୁମାନେ ଶୁଏଇଥିଲେ ।
ସ୍ଵାକାରଵିପୁଲାନ୍ ଭୃଙ୍ଗାନ୍ ଉତ୍ସାର୍ଯ ଵଲଯସ୍ଵନୈଃ । ଅପ୍ସରୋଭ୍ରମରୀଭିଶ୍ ଚ ଗୃହୀତକୁସୁମାନ୍ତରମ୍
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଚୁଡ଼ିର ଝଙ୍କାରରେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଆକାରରେ ଫୁଲ ଧରିଥିଲେ ।
ସୁରକିନ୍ନରଗନ୍ଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରଵରାନ୍ଵିତମ୍ । ଜଗଦ୍ଵାର୍କ୍ଷୀମ୍ ଇଵ ଗତଂ ଦଶାମ୍ ଆକାଶପୂରଣୀମ୍
ଏହା ଦେବତା, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେପରି ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗଛଟି ଆକାଶକୁ ପୂରି ଦେଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନୀରନ୍ଧ୍ରକଲିକାଜାଲଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରମୃଦୁପଲ୍ଲଵମ୍ । ନୀରନ୍ଧ୍ରଵିକସତ୍ପୁଷ୍ପଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରଫଲମାଲିତମ୍
ଏହାର କୁଡ଼ିଆ ମୁଞ୍ଚି ଏକାଠି ଓ ଅଭିନ୍ନ ଥିଲା, ମୃଦୁ ପତ୍ର ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ଫୁଲ ଖିଲିଥିବା ଅଞ୍ଚଳରେ କୌଣସି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ନଥିଲା, ଏବଂ ଫଳଗୁଡ଼ିକ ଏକାଠି ଲଗିଥିଲା।
ନୀରନ୍ଧ୍ରମଞ୍ଜରୀପୁଞ୍ଜଂ ନୀରନ୍ଧ୍ରମଣିଗୁଚ୍ଛକମ୍ । ନୀରନ୍ଧ୍ରାଂଶୁକରତ୍ନାଢ୍ଯଂ ଲତାଵିକସନାକୁଲମ୍
ଏହାର ମଞ୍ଜରୀ ଗୁଛି ଅଖଣ୍ଡ ଥିଲା, ମଣିର ଗୁଛି ଏକାଠି ଥିଲା, ଲତାଗୁଡ଼ିକ ଅଖଣ୍ଡ ତନ୍ତୁ ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଘନ ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା।
ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମାପୂରୈସ୍ ସର୍ଵର୍ତୁଫଲପଲ୍ଲଵୈଃ । ସର୍ଵାମୋଦରଜଃପୁଞ୍ଜୈଃ ପରଂ ଵୈଚିତ୍ର୍ଯମ୍ ଆଗତମ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର, ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସୁଗନ୍ଧର ମେଘ ଥିବାରୁ ଏହି ଗଛଟିରେ ଅପୂର୍ବ ବିବିଧତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତସ୍ଯ କଚ୍ଛେଷୁ କୁଞ୍ଜେଷୁ ଲତାପତ୍ତ୍ରେଷୁ ପର୍ଵସୁ । ପୁଷ୍ପେଷ୍ଵ୍ ଆଲଯସଂଲୀନାନ୍ ଵିହଗାନ୍ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ ଅହମ୍
ସେଠାରେ ତଟରେ, ଝାଡି ଓ ଲତାପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ଶାଖା ଓ ଫୁଲ ଭିତରେ ମୁଁ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଘରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲି।
ନିଶାନାଥକଲାଖଣ୍ଡମୃଣାଲଶକଲୈଧିତାନ୍ । ଅଜନାଭ୍ଯବ୍ଜିନୀକନ୍ଦଭୋଜନାନ୍ ବ୍ରହ୍ମସାରସାନ୍
ସେଠାରେ ଥିଲେ ବ୍ରହ୍ମାହଂସ, ତାଙ୍କର ଠୁଣ୍ଡି ଚାନ୍ଦ୍ରର କଳା ଖଣ୍ଡ ଓ କମଳ ତନ୍ତୁ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସେମାନେ ଅଜନାଭିରୁ ଉଠୁଥିବା କମଳ ମୂଳ ଖାଉଥିଲେ।
ଵିରିଞ୍ଚରଥହଂସାନାଂ ପୋତକାନ୍ ସାମଗାଯିନଃ । ଓଂକାରଵେଦସୁହୃଦୋ ବ୍ରାହ୍ମପଦ୍ମବିସାଶିନଃ
ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କ ରଥର ହଂସମାନଙ୍କର ଛୁଆମାନେ ସାମଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ବେଦ ଓ ଓଁକାରଙ୍କର ମିତ୍ର, ଦିବ୍ୟ କମଳ ବିସା ଖାଉଥିଲେ।
ଉଦ୍ଗୀର୍ଣମନ୍ତ୍ରନିଚଯାନ୍ ସ୍ଵାହାକାରନିଜସ୍ଵନାନ୍ । ସୁସ୍ଥିରୈକତଡିତ୍ପୁଞ୍ଜନୀଲମେଘସମୋପମାନ୍
ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରମାଳା ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ନିଜର 'ସ୍ୱାହା' ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଏକେକ ତଡିତ୍ ସହିତ ନୀଳ ମେଘ ଝୁଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦେଵାନ୍ ଇଵାଜ୍ଯପାନ୍ ନିତ୍ଯଂ ଯଜ୍ଞଵେଦୀଲତାଦଲାନ୍ । ଶୁକାନ୍ କାର୍ଶାନଵାଞ୍ ଶ୍ଯାମାଞ୍ ଶିଶୂଞ୍ ଶିଖିଶିଖାଶିଖାନ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯେମିତି ଦେବତାମାନେ ସଦା ପବିତ୍ର ସୋମରସ ପିଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ବେଦିର ଲତାପତ୍ର ସଦୃଶ, ତଥା ତୋତା, କ୍ଷୀଣ ଏବଂ କଳା ଲୋକମାନେ, ଶିଶୁମାନେ, ଏବଂ ମୟୂର ଚୁଡ଼ା ଧାରଣ କରୁଥିବାମାନେ।
ଗୌରୀରକ୍ଷିତବର୍ହୌଘାନ୍ କୌମାରାନ୍ ଵରବର୍ହିଣଃ । ସ୍କନ୍ଦୋପନ୍ଯସ୍ତନିଶ୍ଶେଷଶୈଵଵିଜ୍ଞାନକୋଵିଦାନ୍
ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଗୌରୀଙ୍କ ରକ୍ଷା ତଳେ ଥିବା ମୟୂର ଝୁଣ୍ଡ, ଯୁବ ଓ ଉତ୍ତମ ମୟୂରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ଶିବ ଉପାସନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷତା ରଖିଥିବାମାନେ।