ତସ୍ମିନ୍ ନିଵସତି ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭୁସୁଣ୍ଡୋ ନାମ ଵାଯସଃ । ଵୀତରାଗୋ ବୃହତ୍କୋଶେ ବ୍ରହ୍ମେଵ ନିଜପଙ୍କଜେ
ସେଠାରେ ଭୁସୁଣ୍ଡା ନାମକ ଏକ ଗରୁଡ଼ ବସୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ଅତି ମହାନ, ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଏବଂ ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନର ମାଲିକ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ କମଳରେ ବସନ୍ତି।
ସ ଯଥା ଜଗତଃ କୋଶେ ଜୀଵତୀହ ସୁରାଶ୍ ଚିରମ୍ । ଚିରଜୀଵୀ ତଥା ସ୍ଵର୍ଗେ ନ ଭୂତୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେହିପରି ଭୁସୁଣ୍ଡା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅତି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ନେଇ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ଏପରି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଆଉ କେହି ଜନ୍ମେନି, ନ ଭବିଷ୍ୟତି।
ସ ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ ସ ନୀରୋଗସ୍ ସ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସ ମହାମତିଃ । ସ ଵିଶ୍ରାନ୍ତମତିଶ୍ ଶାନ୍ତସ୍ ସ କାନ୍ତଃ କାଲକୋଵିଦଃ
ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ରୋଗମୁକ୍ତ, ଧନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ, ସଦା ଶାନ୍ତ, ଆକର୍ଷକ ଓ ସମୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ବୁଝିପାରିଥିବା ଜଣେ ଲୋକ।
ସ ଯଥା ଜୀଵତି ଖଗସ୍ ତଥେହ ଯଦି ଜୀଵ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଭଵେଜ୍ ଜୀଵିତଂ ପୁଂସାଂ ଦୀର୍ଘଂ ଚାଦେଯମ୍ ଏଵ ଚ
ଯଦି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷ ଏହି ପକ୍ଷୀ ପରି ବଞ୍ଚିଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ ଓ ସତ୍ୟରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୁଏ।
ଇତି ତେନ ଭୁସୁଣ୍ଡୋ ଽସୌ ଭୂଯଃପୃଷ୍ଟେନ ଵର୍ଣିତଃ । ଯଥାଵଦ୍ ଏଵ ଦେଵାନାଂ ସଭାଯାଂ ସତ୍ଯମୂର୍ତିନା
ଏଭଳିଭାବରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସଭାରେ ପୁନର୍ବାର ପଚାରାଯିବା ପରେ, ସତ୍ୟମୂର୍ତ୍ତି ଭୁସୁଣ୍ଡଙ୍କ ବିଷୟରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
କଥାଵସରସଂଶାନ୍ତାଵ୍ ଅଥ ଯାତେ ସୁରଵ୍ରଜେ । ଭୁସୁଣ୍ଡଵିହଗଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅହଂ ଯାତଃ କୁତୂହଲାତ୍
କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଭିଡ଼ ଛିଡ଼ିଗଲା, ତେବେ ମୁଁ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଭୁସୁଣ୍ଡ ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲି।
ଭୁସୁଣ୍ଡସ୍ ସଂସ୍ଥିତୋ ଯତ୍ର ମେରୋଶ୍ ଶୃଙ୍ଗଂ ତଦ୍ ଉନ୍ନତମ୍ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ କ୍ଷଣେନାହଂ ପଦ୍ମରାଗମଯଂ ବୃହତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଭୁସୁଣ୍ଡା ବସିଛନ୍ତି, ସେହି ମେରୁ ପର୍ବତର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରକୁ ମୁଁ ଏକ କ୍ଷଣରେ ପହଞ୍ଚିଗଲି, ଯାହା ବଡ଼ ଏବଂ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିରେ ତିଆରି।
ଦ୍ରୁତଗୈରିକକାନ୍ତେନ ତେଜସା ଵହ୍ନିଵର୍ଚସା । ମଧ୍ଵାସଵରସେନେଵ ରଞ୍ଜଯନ୍ କକୁଭାଂ ଗଣମ୍
ସେହି ଶିଖର ଚୁନାପଥର ପରି ଚକଚକାଉଥିଲା, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ସବୁ ଦିଗକୁ ମଧୁ ମଦର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ କରୁଥିଲା।
କଲ୍ପାନ୍ତଜ୍ଵଲନଜ୍ଵାଲାପିଣ୍ଡାଦ୍ରିମ୍ ଇଵ ସଞ୍ଚିତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲଶିଲାଧୂମମ୍ ଆଲୋକାରୁଣିତାମ୍ବରମ୍
ସେଠାରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଏକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଜମା ହୋଇଛି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ଧୂଆଁରେ ଆକାଶ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଛି।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ରାଗାଣାଂ ରାଶିମ୍ ଅଦ୍ରାଵ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରଜାଲାନାଂ ଘନମ୍ ଏକମ୍ ଇଵାକରମ୍
ସେଠାରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଢେର ଏଠି ଏକଠା ହୋଇଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସନ୍ଧ୍ୟାର ମେଘମାଳାର ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ସ ଏଠି ଅଛି।
ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତିଂ କୁର୍ଵତୋ ମେରୋର୍ ବ୍ରହ୍ମନାଡ୍ଯେଵ ନିର୍ଗତମ୍ । ମୂର୍ଧାନମ୍ ଆଗତଂ କାନ୍ତଂ ଵାଡଵଂ ଜଠରାନଲମ୍
ମେରୁ ପର୍ବତ ଉପରକୁ ଉଠୁଥିବା ପରି, ଯେପରିକି ଜଳମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଅଗ୍ନି ତାର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ବାହାରି ଆସିଛି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ସୁମେରୁଵନଦେଵ୍ଯେଵ ନଵାଲକ୍ତକରଞ୍ଜିତମ୍ । ଲୀଲଯାଦାତୁମ୍ ଇନ୍ଦୁଂ ଖେ ନୀତଂ ହସ୍ତଂ ଶିଖାଙ୍ଗୁଲିମ୍
ସୁମେରୁ ଅରଣ୍ୟର ଦେବୀ ନୂଆ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଡୁବାଇ, ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା।
ଜ୍ଵାଲାଭିର୍ ଇଵ ମାଲାଭିର୍ ଅରୁଣାଭିଃ ପଯୋମୁଚାମ୍ । ଖଂ ଗନ୍ତୁମ୍ ଇଵ ସସ୍ପନ୍ଦଂ ଶୈଲସ୍ଥମ୍ ଇଵ ଵାଡଵମ୍
ଲାଲ ଆଗ୍ନିକୁସୁମ ମାଳା ପରି, କିମ୍ବା ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଉଡିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଉଛି, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତାରାସ୍ ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଇଵାକାଶମ୍ ଅଙ୍ଗୁଲୀଭିର୍ ଇଵାଶ୍ରିଭିଃ । କଚଦଂଶୁନଖାଗ୍ରାଭିଃ ପରିଚୁମ୍ବଦ୍ ଇଵୋନ୍ନତମ୍
ତାରାମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଙ୍ଗୁଠି ସହିତ ଆକାଶକୁ ଛୁଅଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କେଶ ଓ ନଖର ଟିପ୍ସ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ମୃଦୁ ଚୁମ୍ବନ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା।
କଚଦ୍ରତ୍ନଶିଲାଶ୍ଵଭ୍ରଂ ଭାସ୍ଵତ୍କନକକନ୍ଦରମ୍ । ସରତ୍କୁସୁମରେଣ୍ଵଭ୍ରଂ ଭ୍ରମଦ୍ଵିଦ୍ଯାଧରାମରମ୍
ସ୍ଫଟିକ ପାହାଡ଼, ମଣିମାଳା ଗୁହା, ତେଜସ୍ବୀ ସୁନାର ଗହ୍ବର, ଫୁଲର ରେଣୁ ଝରିଥିବା ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଏବଂ ଦେବମାନେ ଏଠିଏଠି ଘୁରୁଥିଲେ।
କ୍ଵଣଦ୍ଵଂଶଲସଦ୍ଵାତଂ ନୃତ୍ଯଦ୍ରତ୍ନଲତାଙ୍ଗନମ୍ । ଗର୍ଜଜ୍ଜୀମୂତମୁରଜଂ ଭୂଭୃତୋ ନାଟ୍ଯମଣ୍ଡପମ୍
ବାଁଶ ଝାଡି ମଧ୍ୟରେ ହଲୁକ ପବନ ବାଜୁଥିଲା, ମଣି ଲତାର କନ୍ୟାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମେଘ ଢୋଳ ଭଳି ଗଞ୍ଜୁଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ଟି ଏକ ନାଟକ ମଞ୍ଚ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।
ହସତ୍କୁସୁମଗୁଚ୍ଛାଢ୍ଯଂ ଧ୍ଵନତ୍ଷଟ୍ପଦପେଟକମ୍ । ଦନ୍ତତାଲଂ ଦଲାଵଲ୍ଯା ପରିହାସାଦ୍ ଇଵ ସ୍ଫୁଟମ୍
ହସୁଥିବା ଫୁଲ ଗୁଛି ଏଠି ସଜିଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ମିଠା ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ପତ୍ରମାନେ ହସର ତାଳି ଭଳି ଟିପିଉଥିଲେ।
ଦୋଲାଲୋଲାପ୍ସରୋଵୃନ୍ଦମ୍ ଉଦ୍ଦାମମଦମନ୍ମଥମ୍ । ଶିଲାଵିଶ୍ରାନ୍ତଵିବୁଧଂ ମିଥୁନାଶ୍ରିତକନ୍ଦରମ୍
ଅପ୍ସରାମାନେ ଲତାରେ ଝୁଲୁଥିଲେ, ପ୍ରେମ ଓ ମଦରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ; ଦେବତାମାନେ ପାହାଡ଼ ପଥର ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦମ୍ପତିମାନେ ଗୁହା ଭିତରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ।
ଵରାମ୍ବରାଜିନଂ ଶୁଭ୍ରଂ ଗଙ୍ଗାଯଜ୍ଞୋପଵୀତି ଚ । ତାପସଂ ପିଙ୍ଗଲମ୍ ଇଵ ଵେଣୁଦଣ୍ଡଧରଂ ସ୍ଥିତମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ତାପସୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ଚୀର ଓ ଧଳା କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଙ୍ଗା ତାଙ୍କର ଉପବୀତ ଭଳି ଥିଲା, ପିଙ୍ଗଳ ଦେହ, ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିଲେ, ଯେପରି ନିଜେ ତାପସ ହେଉଛନ୍ତି।
ଗଙ୍ଗାନିର୍ଝରନିର୍ହ୍ରାଦି ଲତାଗୃହଗତାମରମ୍ । ଗନ୍ଧର୍ଵଗୀତସୁଭଗମ୍ ଆମୋଦିମଧୁରାନିଲମ୍
ଗଙ୍ଗା ଝରଣାର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ, ପତ୍ର ଘରେ ଦେବମାନେ ବସିଥିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ମଧୁର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ବହୁଥିଲା।
ଫୁଲ୍ଲହେମାମ୍ବୁଜୋତ୍ତଂସଂ ତାରାରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍ । ଵ୍ଯୋମ୍ନଃ ପାରମ୍ ଇଵ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପିଙ୍ଗଲଂ ମୈରଵଂ ଶିରଃ
ସୁନା ରଙ୍ଗର ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ମାଳା ଶିରେ ପିନ୍ଧିଥିଲା, ତାରା ଓ ମଣିର ଅଳଙ୍କାର ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ପିଙ୍ଗଳ ମେରୁ ପର୍ବତ ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶର ସିମାନାକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସିତହରିତପୀତପାଟଲଧଵଲୈର୍ ମଣିକୁସୁମରାଶିନଵରଙ୍ଗୈଃ । ଵିଧିଵିହିତାମଲଚିତ୍ରଂ ଲୀଲାଚଲମ୍ ଅମରଯୁଵତିଲୋକସ୍ଯ
ସ୍ୱଚ୍ଛ, ସବୁଜ, ହଳଦିଆ, ଲାଲ ଓ ଧଳା ରଙ୍ଗର ତଳା ତଳା ଉପରେ ମଣି ଓ ଫୁଲର ତାଳି ଲାଗିଥିଲା। ସେଇ ପର୍ବତଟି ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ପବିତ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଦେବୀମାନେ ଖେଳିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ଲୀଳା ଭୂମି।
କୁସୁମାପୂର୍ଣକଲ୍ପାଭ୍ରକୁନ୍ତଲେ ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧନି । କଲ୍ପାଗମ୍ ଅହମ୍ ଅଦ୍ରାକ୍ଷଂ ଶିଖାଚକ୍ରମ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘମାଳା ମୁକୁଟ ଭଳି ଶୋଭିତ ଥିଲା । ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଯୁଗମାଳା ଏମିତି ରହିଛି, ଯେପରି ମୁଣ୍ଡର ଚୂଡ଼ାମଣି ଭଳି ଏକ ଶିଖା ରହିଛି ।
ପୁଷ୍ପରେଣ୍ଵଭ୍ରଵଲିତଂ ରତ୍ନସ୍ତବକଦନ୍ତୁରମ୍ । ଉତ୍ସେଧନିର୍ଜିତାକାଶଂ ଶୃଙ୍ଗେ ଶୃଙ୍ଗମ୍ ଇଵାର୍ପିତମ୍
ଏହା ଫୁଲର ଝୁରି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମେଘ ଭଳି ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ, ରତ୍ନମାଳା ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା । ଏହାର ଉଚ୍ଚତା ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା, ଏକ ଶିଖା ଉପରେ ଆଉ ଏକ ଶିଖା ଭଳି ରଖାଯାଇଥିଲା ।
ତାରାଦ୍ଵିଗୁଣପୁଷ୍ପୌଘଂ ମେଘଦ୍ଵିଗୁଣପଲ୍ଲଵମ୍ । ରଶ୍ମିଦ୍ଵିଗୁଣରେଣ୍ଵଭ୍ରଂ ତଡିଦ୍ଦ୍ଵିଗୁଣପିଞ୍ଜରମ୍
ଏଠାରେ ତାରା ଠାରୁ ବେଶି ଫୁଲ ରହିଥିଲା, ମେଘ ଠାରୁ ଘନ ଗଛପତ୍ର ଥିଲା, କିରଣ ଠାରୁ ଅଧିକ ଚମକୁଥିବା ଧୂଳି ଥିଲା, ଏବଂ ବିଜୁଳି ଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଭା ଥିଲା ।
ସ୍କନ୍ଧେଷୁ କିନ୍ନରୀଗୀତଦ୍ଵିଗୁଣଭ୍ରମରୀସ୍ଵନମ୍ । ଦୋଲାଲୋଲାପ୍ସରୋଲୋକଦ୍ଵିଗୁଣୀକୃତସଲ୍ଲତମ୍
ତାହାର ଢାଳରେ କିନ୍ନରୀମାନେ ଗାଉଥିବା ଗୀତ ଠାରୁ ଦୁଇଗୁଣ ଧ୍ୱନିରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଝୁଲୁଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଦୁଇଗୁଣ ହରିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵସଙ୍ଘାତଦ୍ଵିଗୁଣାଗ୍ର୍ଯଵିହଙ୍ଗମମ୍ । ରତ୍ନକାନ୍ତ୍ଯଚ୍ଛନୀହାରଦ୍ଵିଗୁଣତ୍ଵଗ୍ଵୃତାଂଶୁକମ୍
ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ଦଳକୁ ମଧୁର ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୁଇଗୁଣା ଅଧିକ ଥିଲେ । ରତ୍ନର ଚମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରେଶମ ଚାଦରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲା ।
ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବସମାଶ୍ଲେଷଦ୍ଵିଗୁଣାଗ୍ର୍ଯବୃହତ୍ଫଲମ୍ । ମୂକସଂଲୀନକଲ୍ପାଭ୍ରଦ୍ଵିଗୁଣୀକୃତପର୍ଵକମ୍
ତାହାର ବଡ଼ ૃତ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆକୃତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୁଇଗୁଣା ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା । ନିରବ ମେଘରେ ଢାକା ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ଦୁଇଗୁଣା ମହାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ସୁରସଂଵଲିତସ୍କନ୍ଧଂ ପତ୍ତ୍ରଵିଶ୍ରାନ୍ତକିନ୍ନରମ୍ । ନିକୁଞ୍ଜକୂଜଜ୍ଜୀମୂତଂ କଚ୍ଛସୁପ୍ତସୁରାର୍ଭକମ୍
ତାହାର ଢାଳକୁ ଦେବତାମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ପତ୍ରରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ମେଘମାନେ ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଗହ୍ୱରରେ ଦେବଶିଶୁମାନେ ଶୁଏଇଥିଲେ ।
ସ୍ଵାକାରଵିପୁଲାନ୍ ଭୃଙ୍ଗାନ୍ ଉତ୍ସାର୍ଯ ଵଲଯସ୍ଵନୈଃ । ଅପ୍ସରୋଭ୍ରମରୀଭିଶ୍ ଚ ଗୃହୀତକୁସୁମାନ୍ତରମ୍
ସେଠାରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଚୁଡ଼ିର ଝଙ୍କାରରେ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଆକାରରେ ଫୁଲ ଧରିଥିଲେ ।