ଵ୍ଯପଗତମଦମୋହୋ ମାନମାତ୍ସର୍ଯମୁକ୍ତଶ୍ ଚିରତରମ୍ ଉଦିତାତ୍ମା ଶାନ୍ତଶୋକଶ୍ ଚିରେଣ । ପୁନର୍ ଅସୁଖମ୍ ଅଗଚ୍ଛନ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛଯୈକାନ୍ତବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵଦସି ଯଦ୍ ଅସି ସାଧୋ ତତ୍ କରିଷ୍ଯେ ଵିଶଙ୍କମ୍
ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହେଉଁଠାରୁ ଅଭିମାନ, ମୂର୍ଖତା, ଅହଂକାର ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ; ଆତ୍ମା ଉଦିତ, ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ମୁଁ ପୁଣି ଦୁଃଖକୁ ଫେରିଯିବିନାହିଁ। ନିର୍ମଳ ଓ ଏକାଗ୍ର ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ହେ ସାଧୁ, ଆପଣ ଯାହା କହିବେ, ମୁଁ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସେହି କାମ କରିବି।
ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନଵିଲାସେନ ଵାସନାଵିଲଯୋଦଯେ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତପଦେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵଦ ଵିଶ୍ରମ୍ଯତେ କଥମ୍
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଯେତେବେଳେ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆଦତ ଅପସାରିଯାଏ ଏବଂ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତିର ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ କିପରି ଏକାଗ୍ର ଶାନ୍ତିରେ ବସିଥାଏ? ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।
ସଂସାରୋତ୍ତରଣେ ଯୁକ୍ତିର୍ ଯୋଗଶବ୍ଦେନ କଥ୍ଯତେ । ତାଂ ଵିଦ୍ଧି ଦ୍ଵିପ୍ରକାରାଂ ତ୍ଵଂ ଚିତ୍ତୋପଶମଧର୍ମିଣୀମ୍
ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ପାର ହେବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ପଦ୍ଧତିକୁ 'ଯୋଗ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେହି ପଦ୍ଧତି ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଅଛି—ଏହି ଦୁଇଟିର ମୂଳ ଲକ୍ଷଣ ହେଉଛି ମନ ଶାନ୍ତ ରଖିବା।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରକାରୋ ଽସ୍ଯା ଏକଃ ପ୍ରକଥିତୋ ଭୁଵି । ଦ୍ଵିତୀଯଃ ପ୍ରାଣସଂରୋଧଶ୍ ଶୃଣୁ ସୋ ଽଯଂ ମଯୋଚ୍ଯତେ
ଏହାର ପ୍ରଥମ ପ୍ରକାର ହେଉଛି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକାର ହେଉଛି ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ପଦ୍ଧତି ବିଷୟରେ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ସୁଲଭତ୍ଵାଦ୍ ଅଦୁଃଖତ୍ଵାତ୍ କତରଶ୍ ଶୋଭନୋ ଽନଯୋଃ । ଯେନାଵଗତମାତ୍ରେଣ ଭୂଯଃ କ୍ଷୋଭୋ ନ ବାଧତେ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଟି ସହଜ ଏବଂ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ସେହିଟି ଉତ୍ତମ। ଏହାକୁ ମାତ୍ର ଅନୁଭବ କଲେ, ପୁନିଥରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେବା ଦୁଃଖ ଆସେନାହିଁ।
ପ୍ରକାରୌ ଦ୍ଵାଵ୍ ଅପି ପ୍ରୋକ୍ତୌ ଯୋଗଶବ୍ଦେନ ଯଦ୍ଯ୍ ଅପି । ତଥାପି ରୂଢିମ୍ ଆଯାତଃ ପ୍ରାଣଯୁକ୍ତାଵ୍ ଅସୌ ଭୃଶମ୍
ଯଦିଓ ଦୁଇଟି ପଦ୍ଧତିକୁ 'ଯୋଗ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ତଥାପି ଶ୍ୱାସ ସହିତ ଯୋଗିତ ପଦ୍ଧତିଟି ଅଧିକ ପ୍ରଚଳିତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏଵଂ ଯୋଗସ୍ ତଥା ଜ୍ଞାନଂ ସଂସାରୋତ୍ତରଣକ୍ରମେ । ସମାଵ୍ ଉପାଯୌ ଦ୍ଵାଵ୍ ଏଵ ପ୍ରୋକ୍ତାଵ୍ ଏକଫଲପ୍ରଦୌ
ଏହିପରି, ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନ — ଏହି ଦୁଇଟି ଉପାୟ ମାନେ ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ପାର ହେବା ପାଇଁ କହାଯାଇଛି; ଏହି ଦୁଇଁ ଉପାୟ ଏକେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଅସାଧ୍ଯଃ କସ୍ଯଚିଦ୍ ଯୋଗଃ କସ୍ଯଚିଜ୍ ଜ୍ଞାନନିଶ୍ଚଯଃ । ମମ ତ୍ଵ୍ ଅଭିମତସ୍ ସାଧୋ ସୁସାଧୋ ଜ୍ଞାନଜଃ କ୍ରମଃ
କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ ସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆଉ କିଛିଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି କଷ୍ଟକର; କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ, ହେ ସାଧୁ, ଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ପଥ ସବୁଠାରୁ ସହଜ।
ଯଜ୍ ଜ୍ଞାତଂ ନ ତଦ୍ ଅଜ୍ଞାତଂ ସ୍ଵପ୍ନେଷ୍ଵ୍ ଅପି ପୁନର୍ ଭଵେତ୍ । ଜ୍ଞାନଂ ସର୍ଵାସ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ଥାସୁ ନିତ୍ଯମ୍ ଏଵ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯାହା ଜଣାଗଲା, ସେଥିରେ ପୁଣି ଅଜଣା ହେବା ନାହିଁ, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ଜ୍ଞାନ ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ସଦା କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ଧାରଣାସନଦେଶାଦିସାଧ୍ଯତ୍ଵେନ ସୁସାଧତାଂ । ନାଯାତି ଯୋଗୋ ହ୍ଯ୍ ଅଥ ଵା ଵିକଲ୍ପୋ ନୈଷ ଶୋଭନଃ
ଧ୍ୟାନ, ଆସନ, ସ୍ଥାନ ଓ ଏହାଦି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିବା ଯୋଗ ସହଜରେ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହି ବିକଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ଭଲ ନୁହେଁ।
ଦ୍ଵାଵ୍ ଏଵ କିଲ ଯତ୍ନୋତ୍ଥୌ ଜ୍ଞାନଯୋଗୌ ରଘୂଦ୍ଵହ । ତତ୍ରୋକ୍ତଂ ଭଵତୋ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅନ୍ତସ୍ସ୍ଥଜ୍ଞେଯନିର୍ମଲମ୍
ରଘୁବଂଶୀ, ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଟି ମାତ୍ର ଉପାୟ ଅଛି—ଏକଟି ହେଉଛି ଜ୍ଞାନର ଯୋଗ, ଅନ୍ୟଟି କ୍ରିୟାର ଯୋଗ। ଏହାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣ କହିଥିବା ଜ୍ଞାନ ଅତି ଶୁଦ୍ଧ, ଭିତରେ କୌଣସି ଜାଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଣାପାନରଥାରୂଢୋ ଗୂଢଦେହଗୁହାଶଯଃ । ଅନନ୍ତସିଦ୍ଧିଦସ୍ ସାଧୋ ଯୋଗୋ ଽଯଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଶୃଣୁ
ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ ରଥରେ ବସି, ଦେହର ଗୁପ୍ତ ଗୁହାରେ ରହିଥିବା, ଏହି ଯୋଗ ହେଉଛି ଅସଂଖ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ମୁନି, ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ମୁଖାନିଲସ୍ଫୁରଣନିରୋଧସମ୍ଭଵେ ସ୍ଥିତିଂ ଗତେ ନୃପସୁତ ଚେତସଃ କ୍ଷଯେ । ସମାହିତସ୍ଥିତିର୍ ଇହ ଯୋଗଯୁକ୍ତିତଃ ପରେ ପଦେ ଵିଗଲିତଭୀର୍ ନିଵତ୍ସ୍ଯସି
ମୁଖରୁ ବାୟୁର ଗତି ଥମିଗଲେ ଓ ମନ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଶୁନ୍ୟ ହେଲେ, ରାଜପୁତ୍ର, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଏକାଗ୍ରତାରେ ରହି, ତୁମେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପରମ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିବ।
ଅସ୍ତି ତାଵଦ୍ ଅନନ୍ତସ୍ଯ ଖସ୍ଯ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅଯଂ କିଲ । ଜଗଦ୍ରୂପଃ ପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ମରାଵ୍ ଇଵ
ଅନନ୍ତ ଆକାଶ କେଉଁଠି ଅଛି, ଏହି ସଂସାର ତାହାର ମଧ୍ୟରେ ଏକ କମ୍ପନ ମାତ୍ର, ମରୁଭୂମିରେ ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପରି।
ତତ୍ର କାରଣତାଂ ଯାତୋ ବ୍ରହ୍ମା କମଲସମ୍ଭଵଃ । ସ୍ଥିତଃ ପିତାମହତ୍ଵେନ ସୃଷ୍ଟଭୂତଭରଭ୍ରମଃ
ସେଠାରେ ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା କାରଣ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି । ସେ ଜଗତର ପିତାମହ ଭାବେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଭାର ବହି ରହିଛନ୍ତି ।
ତସ୍ଯାହଂ ମାନସଃ ପୁତ୍ରୋ ଵସିଷ୍ଠଶ୍ ଶ୍ରେଷ୍ଠଚେଷ୍ଟିତଃ । ଋକ୍ଷଚକ୍ରେ ଧ୍ରୁଵଵୃତେ ନିଵସାମି ଯୁଗଂ ପ୍ରତି
ମୁଁ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମନରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁଅ ବସିଷ୍ଠ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ । ମୁଁ ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଧ୍ରୁବ ତାରା ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ବସି ରହେ ।
ସୋ ଽହଂ କଦାଚିଦ୍ ଆସ୍ଥାନେ ସ୍ଵର୍ଗେ ତିଷ୍ଠଞ୍ ଶତକ୍ରତୋଃ । ଶ୍ରୁତଵାନ୍ ନାରଦାଦିଭ୍ଯଃ କଥାଂ ସୁଚିରଜୀଵିନାମ୍
ମୁଁ ଏକଥର ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସଭାରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣିଥିଲି ।
କଥାପ୍ରସଙ୍ଗେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦ୍ ଅଥ ତତ୍ରାଭ୍ଯୁଵାଚ ହ । ଶାତାତପୋ ନାମ ମୁନିର୍ ମୌନୀ ମାନୀ ମହାମତିଃ
ସେଇ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଏକ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ, ମୌନୀ, ଅହଂକାରୀ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ଶାତାତପ ନାମକ ଋଷି କଥା କହିଲେ ।
ମେରୋର୍ ଈଶାନକୋଣସ୍ଥପଦ୍ମରାଗମଯେ ଦିଵି । ଅସ୍ତି କଲ୍ପତରୁଶ୍ ଶ୍ରୀମାଞ୍ ଶୃଙ୍ଗେ ଚୂଡ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ
ମେରୁ ପର୍ବତର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ କୋଣର ଆକାଶରେ, ପଦ୍ମରାଗ ମଣିରେ ତିଆରି ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଚୂଡ଼ା ବୋଲି ଡାକାଯାଏ।
ତସ୍ଯ କଲ୍ପତରୋର୍ ମୂର୍ଧ୍ନି ଦକ୍ଷିଣସ୍କନ୍ଧକୋଟରେ । କଲଧୌତଲତାପ୍ରାନ୍ତେ ଵିଦ୍ଯତେ ଵିହଗାଲଯଃ
ସେଇ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଶିର ଉପରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଶାଖାର ଏକ ଗହ୍ବରରେ, ଚାନ୍ଦି ରେ ଚମକୁଥିବା ଏକ ଲତାର ଶେଷ ଅଂଶରେ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଏକ ନିବାସ ଅଛି।
ତସ୍ମିନ୍ ନିଵସତି ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭୁସୁଣ୍ଡୋ ନାମ ଵାଯସଃ । ଵୀତରାଗୋ ବୃହତ୍କୋଶେ ବ୍ରହ୍ମେଵ ନିଜପଙ୍କଜେ
ସେଠାରେ ଭୁସୁଣ୍ଡା ନାମକ ଏକ ଗରୁଡ଼ ବସୁଛନ୍ତି, ଯିଏ ଅତି ମହାନ, ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ରହିତ ଏବଂ ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନର ମାଲିକ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ କମଳରେ ବସନ୍ତି।
ସ ଯଥା ଜଗତଃ କୋଶେ ଜୀଵତୀହ ସୁରାଶ୍ ଚିରମ୍ । ଚିରଜୀଵୀ ତଥା ସ୍ଵର୍ଗେ ନ ଭୂତୋ ନ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ସେହିପରି ଭୁସୁଣ୍ଡା ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅତି ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ନେଇ ବଞ୍ଚନ୍ତି; ଏପରି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଆଉ କେହି ଜନ୍ମେନି, ନ ଭବିଷ୍ୟତି।
ସ ଦୀର୍ଘାଯୁସ୍ ସ ନୀରୋଗସ୍ ସ ଶ୍ରୀମାନ୍ ସ ମହାମତିଃ । ସ ଵିଶ୍ରାନ୍ତମତିଶ୍ ଶାନ୍ତସ୍ ସ କାନ୍ତଃ କାଲକୋଵିଦଃ
ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ରୋଗମୁକ୍ତ, ଧନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ, ସଦା ଶାନ୍ତ, ଆକର୍ଷକ ଓ ସମୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ବୁଝିପାରିଥିବା ଜଣେ ଲୋକ।
ସ ଯଥା ଜୀଵତି ଖଗସ୍ ତଥେହ ଯଦି ଜୀଵ୍ଯତେ । ତଦ୍ ଭଵେଜ୍ ଜୀଵିତଂ ପୁଂସାଂ ଦୀର୍ଘଂ ଚାଦେଯମ୍ ଏଵ ଚ
ଯଦି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ମଣିଷ ଏହି ପକ୍ଷୀ ପରି ବଞ୍ଚିଥାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ ଓ ସତ୍ୟରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୁଏ।
ଇତି ତେନ ଭୁସୁଣ୍ଡୋ ଽସୌ ଭୂଯଃପୃଷ୍ଟେନ ଵର୍ଣିତଃ । ଯଥାଵଦ୍ ଏଵ ଦେଵାନାଂ ସଭାଯାଂ ସତ୍ଯମୂର୍ତିନା
ଏଭଳିଭାବରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସଭାରେ ପୁନର୍ବାର ପଚାରାଯିବା ପରେ, ସତ୍ୟମୂର୍ତ୍ତି ଭୁସୁଣ୍ଡଙ୍କ ବିଷୟରେ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
କଥାଵସରସଂଶାନ୍ତାଵ୍ ଅଥ ଯାତେ ସୁରଵ୍ରଜେ । ଭୁସୁଣ୍ଡଵିହଗଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମ୍ ଅହଂ ଯାତଃ କୁତୂହଲାତ୍
କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଭିଡ଼ ଛିଡ଼ିଗଲା, ତେବେ ମୁଁ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଭୁସୁଣ୍ଡ ପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲି।
ଭୁସୁଣ୍ଡସ୍ ସଂସ୍ଥିତୋ ଯତ୍ର ମେରୋଶ୍ ଶୃଙ୍ଗଂ ତଦ୍ ଉନ୍ନତମ୍ । ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ କ୍ଷଣେନାହଂ ପଦ୍ମରାଗମଯଂ ବୃହତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଭୁସୁଣ୍ଡା ବସିଛନ୍ତି, ସେହି ମେରୁ ପର୍ବତର ଉଚ୍ଚ ଶିଖରକୁ ମୁଁ ଏକ କ୍ଷଣରେ ପହଞ୍ଚିଗଲି, ଯାହା ବଡ଼ ଏବଂ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିରେ ତିଆରି।
ଦ୍ରୁତଗୈରିକକାନ୍ତେନ ତେଜସା ଵହ୍ନିଵର୍ଚସା । ମଧ୍ଵାସଵରସେନେଵ ରଞ୍ଜଯନ୍ କକୁଭାଂ ଗଣମ୍
ସେହି ଶିଖର ଚୁନାପଥର ପରି ଚକଚକାଉଥିଲା, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏବଂ ସବୁ ଦିଗକୁ ମଧୁ ମଦର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ କରୁଥିଲା।
କଲ୍ପାନ୍ତଜ୍ଵଲନଜ୍ଵାଲାପିଣ୍ଡାଦ୍ରିମ୍ ଇଵ ସଞ୍ଚିତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରନୀଲଶିଲାଧୂମମ୍ ଆଲୋକାରୁଣିତାମ୍ବରମ୍
ସେଠାରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଏକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଜମା ହୋଇଛି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ମଣିର ଧୂଆଁରେ ଆକାଶ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଛି।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ରାଗାଣାଂ ରାଶିମ୍ ଅଦ୍ରାଵ୍ ଇଵ ସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରଜାଲାନାଂ ଘନମ୍ ଏକମ୍ ଇଵାକରମ୍
ସେଠାରେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ସମସ୍ତ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଢେର ଏଠି ଏକଠା ହୋଇଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସନ୍ଧ୍ୟାର ମେଘମାଳାର ଏକମାତ୍ର ଉତ୍ସ ଏଠି ଅଛି।