ସର୍ଵଂ ଯତ୍ରେଦମ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚ ମନାଗ୍ ଅପି । ସଦସଦ୍ଭୂତମ୍ ଏକଂ ତଚ୍ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅଛି ଏବଂ ଏକ ତିନିକି ମାତ୍ରାରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେଉଁଟି ସତ ଓ ଅସତ ଦୁହିଁ ହୋଇ ଏକାଟି ଅସଲିତା, ଆମେ ସେହି ଚିତ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ପରମଂ ପ୍ରତ୍ଯଯଂ ପୂର୍ଣମ୍ ଆସ୍ପଦଂ ସର୍ଵସଂଵିଦାମ୍ । ସର୍ଵାକାରଵିହାରସ୍ଥଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଆଧାର ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନିଶ୍ଚିତତା ଯେଉଁ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଆକୃତିର ଖେଳରେ ବିହାର କରୁଛି, ଆମେ ସେହି ଚିତ୍ତ ସ୍ୱରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ଚର୍ମମର୍ମସିରାବଦ୍ଧଦେହଦୁର୍ଯନ୍ତ୍ରଵାହକମ୍ । ଅକଲଂ ସକଲାଧାରଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଚର୍ମ, ମାଂସପେଶୀ ଓ ଶିରାରେ ବନ୍ଧା, ଏହି ଅସୁଠିକ ଦେହ ରୂପୀ ଯାନରେ ବସିଥିବା, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଏକତାମୟ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପକୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ନିଷ୍କଲଂ ଷୋଡଶକଲଂ କଲନାକାରଵର୍ଜିତମ୍ । ସର୍ଵାକାରଂ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ଅଖଣ୍ଡ, ତଥାପି ଷୋଡଶ କଳା ରହିଛି, ଗଣନା ଓ ଆକାରର ଅଭାବ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଆକାରରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ—ସେହି ଚେତନାକୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ହୃତ୍କଣ୍ଠତାଲୁମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଭ୍ରୂନାସାପୁଟକୋଟିଗମ୍ । ଗମାଗମୋତ୍କପ୍ରାଣସ୍ଥଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ହୃଦୟ, କଣ୍ଠ ଓ ତାଳୁର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି, ଭୃକୁଟି ଓ ନାକର ଟିପ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରଶ୍ୱାସର ଗତି ଓ ନିର୍ବିକଳ୍ପତାରେ ବିଦ୍ୟମାନ—ସେହି ଚେତନାକୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ହୃତ୍ପଦ୍ମକୋଟରାନ୍ତସ୍ସ୍ଥଂ ସର୍ଵାଵଯଵକୋଶଗମ୍ । ଭୁଵନାଡମ୍ବରାଦର୍ଶଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ହୃଦୟକମଳର ଗଭୀରତାରେ ବସିଛି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ବ୍ୟାପିଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବିଶାଳତାକୁ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ କରେ—ସେହି ଚେତନାକୁ ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ଅଶିରସ୍କହକାରାନ୍ତମ୍ ଆଭାସ୍ଵରମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ଭୂଷଣଂ ସର୍ଵଭୂତୀନାଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଆମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶୋଭା, ଅଟୁଟ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅବିରତ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯାହାର ଶିର ନାହିଁ, ଶବ୍ଦ 'ହ' ରେ ଶେଷ ହୁଏ।
ସ୍ନେହାଧାରଦଶାଶାନ୍ତିମୁଖଵାତାହତିଭ୍ରମୈଃ । ଯୁକ୍ତଂ ମୁକ୍ତଂ ଚ ଚିଦ୍ଦୀପଂ ବହିର୍ ଅନ୍ତର୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଆମେ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଥିବା ଚେତନାର ଦୀପକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯାହା ସ୍ନେହ, ଶାନ୍ତି ଓ ଚଞ୍ଚଳତାର ବାତାସରେ ଭ୍ରମିତ ନୁହେଁ, ବନ୍ଧା ଓ ମୁକ୍ତ ଦୁହେଁ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ହୃତ୍ସରଃପଦ୍ମିନୀକନ୍ଦତନ୍ତୁଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗରଞ୍ଜକମ୍ । ଜନତାଜୀଵିତୋପାଯଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଆମେ ହୃଦୟର ପଦ୍ମ ସରୋବରର ମୂଳରେ ଥିବା ସୂତା, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ରଙ୍ଗାଇ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଜୀବନ ଉପାୟ ହେଉଥିବା ଚେତନା ସ୍ୱରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ଅକ୍ଷୀରାର୍ଣଵସମ୍ଭୂତମ୍ ଅଶଶାଙ୍କାଶଯସ୍ଥିତମ୍ । ଅହାର୍ଯମ୍ ଅମୃତଂ ସତ୍ଯଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଆମେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଚନ୍ଦ୍ରର ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା, ଅଭେଦ୍ୟ, ଅମୃତ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ଶବ୍ଦରୂପରସସ୍ପର୍ଶଗନ୍ଧୈର୍ ଆଭାସମ୍ ଆଗତମ୍ । ତେନୈଵ ରହିତଂ ଶାନ୍ତଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ଶବ୍ଦ, ରୂପ, ରସ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସବୁ ରହିତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଆମେ ସେଇ ଚେତନାକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ମହାମହିମ୍ନା ସହିତମ୍ ଅହତଂ ସର୍ଵକର୍ତୃଭିଃ । କର୍ତୃତ୍ଵେନାପ୍ଯ୍ ଅକର୍ତାରଂ ଚିଦାତ୍ମାନମ୍ ଉପାସ୍ମହେ
ଯେଉଁ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ମହତ୍ତ୍ୱ ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ହୁଏନାହିଁ, ଏବଂ କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନାହିଁ, ଆମେ ସେଇ ଚେତନାକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ।
ଅଖିଲମ୍ ଇଦମ୍ ଅହଂ ମମୈଵ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵ୍ ଅହମ୍ ଅପି ନାହମ୍ ଅଥେତରଚ୍ ଚ ନାହମ୍ । ଇତି ଵିଦିତଵତୋ ଜଗତ୍ କ୍ଷତଂ ମେ ସ୍ଥିରମ୍ ଅଥ ଵାସ୍ତୁ ଗତଜ୍ଵରୋ ଭଵାମି
ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି 'ମୁଁ' ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ମୋର, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହି ନୁହେଁ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ଏଭଳି ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ, ସଂସାର ଚିକିତ୍ସିତ ହୋଇଯାଏ; ଏହା ରହୁ କି ନ ରହୁ, ମୁଁ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଇତି ନିଶ୍ଚଯଵନ୍ତସ୍ ତେ ମହାନ୍ତୋ ଵିଗତୈନସଃ । ସତ୍ଯାସତ୍ଯପଦେ ଶାନ୍ତେ ସମେ ସୁଖମ୍ ଅଵସ୍ଥିତାଃ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ ଥିବା, ପାପରହିତ ଏବଂ ମହାନ ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଅସତ୍ୟ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସମ ଅବସ୍ଥାରେ ସୁଖରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଇତି ପୂର୍ଣଧିଯୋ ଧୀରାସ୍ ସମନୀରାଗଚେତସଃ । ନ ନିନ୍ଦନ୍ତି ନ ନନ୍ଦନ୍ତି ଜୀଵିତଂ ମରଣଂ ତଥା
ଏଭଳି ଯେଉଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ନିର୍ଲୋଭ ମନ ଥିବା ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେମାନେ ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁକୁ ନ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, ନ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି ।
ଇତ୍ଯ୍ ଅଲଙ୍ଘ୍ଯଚମତ୍କାରା ନାରାଯଣଭୁଜା ଇଵ । ରେଜୁର୍ ଅସ୍ଖଲିତାକାରା ଅପରା ଇଵ ମେରଵଃ
ଏଭଳି ଅପୂର୍ବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ସ୍ୱାମୀ ହୋଇ, ସେମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କର ଭୁଜା ପରି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ମେରୁ ପର୍ବତମାନେ ପରି ଅଡ଼ିଗ ଆକୃତିରେ ଉଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ ।
ରେମିରେ ଵନଷଣ୍ଡେଷୁ ଦ୍ଵୀପେଷୁ ନଗରେଷୁ ଚ । ଦେଵୋପଵନମାଲାସୁ ସ୍ଵର୍ଗେଷୁ ଚ ସୁରା ଇଵ
ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାଳିକା, ଦ୍ୱୀପ, ସହର, ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ସ୍ୱର୍ଗରେ, ଦେବତାମାନେ ପରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ।
ଭ୍ରେମୁଃ କୁସୁମପୂର୍ଣାସୁ ଦୋଲାଲୀଲାବିଲାସୁ ଚ । ଵିଚିତ୍ରଵନଲେଖାସୁ ମେରୁଶୃଙ୍ଗଶିଲାସୁ ଚ
ସେମାନେ ଫୁଲରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଝୁଲା ଓ ଗୁହା, ବିଚିତ୍ର ଜଙ୍ଗଲ ରାସ୍ତା, ଏବଂ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଓ ପାହାଡ଼ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ ।
ଚକ୍ରୁର୍ ଵିଜିତଶତ୍ରୂଣି ଚାମରଚ୍ଛତ୍ରଵନ୍ତି ଚ । ଵିଚିତ୍ରାର୍ଥାନି ରାଜ୍ଯାନି ଚିତ୍ରାଚାରମଯାନି ଚ
ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି ଝଣ୍ଡା ଓ ଚାମର ସହିତ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ-ଦୌଲତ ଓ ଅନନ୍ୟ ଚାଳ-ଚରିତ୍ର ଥିଲା।
ଅନୁଜଗ୍ମୁର୍ ଇମାଂ ସର୍ଵାଂ ନାନାରସଵିଚେଷ୍ଟିତାମ୍ । ଶ୍ରୁତିସ୍ମୃତ୍ଯୁଦିତାରମ୍ଭାମ୍ ଇତିକର୍ତଵ୍ଯତାମ୍ ଇହ
ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ପୁରାତନ ପଦ୍ଧତି ଯାହା କହିଛି, ସେସବୁ କର୍ତବ୍ୟ ଭଳି କରିଲେ।
ଵିଲେସୂ ରମଣୀଯେଷୁ ଲଲନାଲାସ୍ଯହାରିଷୁ । ଵିହାରାହାରରମ୍ଯେଷୁ ଭୋଗାଭୋଗେଷୁ ଭୂଷିତାଃ
ସେମାନେ ରମଣୀୟ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ, ସୁନ୍ଦରୀ ଝିଅମାନଙ୍କ ନୃତ୍ୟରେ ମନ ହରାଇଲେ, ମଜାଦାର ଖେଳ ଓ ଭୋଗରେ ଲିନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ।
ଵିଚେରୁଶ୍ ଚାରୁଚୂତାସୁ ମନ୍ଦାରଵଲିତାସୁ ଚ । ଅପ୍ସରୋଗୀତପୂର୍ଣାସୁ ନନ୍ଦନୋଦ୍ଯାନଭୂମିଷୁ
ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ଆମ୍ବ ଓ ମନ୍ଦାର ଗଛମାନଙ୍କ ଛାୟାରେ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ଭରିଥିବା ନନ୍ଦନ ବାଗିଚାରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଊଷୁର୍ ଆଚାରପୂତେଷୁ ଵିଶ୍ରାନ୍ତାଖିଲଜନ୍ତୁଷୁ । ଯଜ୍ଞକ୍ରିଯାକରାଲେଷୁ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯେଷୁ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସେମାନେ ନୀତିରେ ପବିତ୍ର ଘରେ ରହୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶାନ୍ତି ଓ ବିଶ୍ରାମ ପାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଯଥାଯଥି ଧାରାରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା।
ତେରୁର୍ ହତଗଜେନ୍ଦ୍ରାସୁ ଭ୍ରାନ୍ତଭୂରିଶରାସୁ ଚ । ଭେରୀଭାଙ୍କାରଭୀମାସୁ ସଙ୍ଗ୍ରାମାର୍ଣଵଵୀଚିଷୁ
ସେମାନେ ମୃତ ହାତୀ ରେଖାଯାଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର, ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ବିକିରଣ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଢୋଳର ଗଞ୍ଜନ ଓ ଯୁଦ୍ଧର ତୁଫାନ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତସ୍ଥୁଃ ପୁରୁଷଚିନ୍ତାସୁ ହୃତଚିତ୍ତୋଦ୍ଧତାସୁ ଚ । ସଂରମ୍ଭକ୍ଷୋଭରୌଦ୍ରାସୁ ସର୍ଵାସୁ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵନୀତିଷୁ
ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, ଅସ୍ଥିର ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ମନ ଭିତରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଦ୍ରୁତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ରହିଲେ।
ମନସ୍ ତେଷାଂ ତୁ ନୀରାଗମ୍ ଅନୁପାଧି ଗତଭ୍ରମମ୍ । ଅସକ୍ତମ୍ ଉତ୍ତମଂ ଶାନ୍ତଂ ପରଂ ସତ୍ତ୍ଵପଦଂ ଗତମ୍
ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ମନ ଆସକ୍ତି ରହିଥିଲା ନାହିଁ, କୌଣସି ପ୍ରକାର ଆବରଣ କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ଥିଲା ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅଲଗା, ଉତ୍ତମ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନ ମମଜ୍ଜ କ୍ଵଚିଦ୍ ଅପି ସଙ୍କଟେଷୁ ମହତ୍ସୁ ଚ । ମୁହୁର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉପଯାତେଷୁ କୁଲଶୈଲସ୍ ସରସ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ
ଯେପରି ଏକ ପାହାଡ଼ କିମ୍ବା ଏକ ଝିଲିକ ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ବନ୍ୟାରେ ବି ଡୁବିଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି କେତେ ଭୟଙ୍କର ସମସ୍ୟା ଆସିଲେ ବି ମୁଁ କେବେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ି ନାହିଁ।
ନୋଲ୍ଲଲାସ ଵିଲାସିନ୍ଯା ଶ୍ରିଯା ପରମକାନ୍ତଯା । ପରିପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯେଵ ଜଲରାଶୀ ରଘୂଦ୍ଵହ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ମୁଁ କେବେ ମୋତେ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀର ମଜାରେ ଲୁଟିପଡ଼ି ନାହିଁ, ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ସମୁଦ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ନ ମମ୍ଲୌ ଦୁଃଖଶୋଷେଣ ଗ୍ରୀଷ୍ମେଣେଵ ଵନସ୍ଥଲମ୍ । ଜହର୍ଷ ଚ ନ ଭୋଗୌଘୈର୍ ଅଵଶ୍ଯାଯୈର୍ ଇଵୌଷଧିଃ
ମୁଁ ଦୁଃଖର ଶୁଷ୍କତାରେ ଜଙ୍ଗଲ ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଝୁଲିଯିବା ପରି କ୍ଷୀଣ ହୋଇନଥିଲି, ଏବଂ ଭୋଗର ତରଙ୍ଗରେ ଔଷଧି ଶୀତଳ ବର୍ଷାରେ ଖୁସି ହୁଏପରି ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ ହେବି ନାହିଁ।
ତେ ହି କେଵଲମ୍ ଅଵ୍ଯଗ୍ରାଃ କୁର୍ଵନ୍ତଃ କାର୍ଯପଞ୍ଜରମ୍ । ଇଷ୍ଟାନିଷ୍ଟଫଲଂ ରାମ ନାଭିଲେଷୁର୍ ନ ତତ୍ଯଜୁଃ
ହେ ରାମ, ସେମାନେ କେବଳ ଶାନ୍ତ ମନେ ନିଜ କାମ କରିଥିଲେ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ ଫଳ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେଥିରୁ ମୁହଁ ମୋଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।