ପରିଜ୍ଞାଯ ପରିତ୍ଯାଗୋ ଵାସନାନାଂ ଯ ଉତ୍ତମଃ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପତ୍ଵଂ ତତ୍ କୈଵଲ୍ଯପଦଂ ଵିଦୁଃ
ବିବେକର ଆଧାରରେ ଜନ୍ମଜାତ ଆକାଂକ୍ଷାଗୁଡିକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଗ କରିବାରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ବିରାଗ ଆସେ, ଏହି ବିରାଗ ଏକତ୍ୱର ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଏ; ଏହିଠିକୁ ମୁକ୍ତିର ପଦ ଭାବରେ ବୁଝାଯାଏ।
ଵିଚାର୍ଯାର୍ଯୈସ୍ ସହାଲୋକ୍ଯ ଶାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯ୍ ଅଧ୍ଯାତ୍ମଭାଵନାତ୍ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯନିଷ୍ଠତ୍ଵଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତନ କରିବା ସହ ଉତ୍ତମ ସଙ୍ଗରେ ବିଚାର କରି, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଏକା ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେଠି ଏହିଅବସ୍ଥାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଅନ୍ତସ୍ ସୁପ୍ତା ସ୍ଥିତା ମନ୍ଦା ଯତ୍ର ବୀଜ ଇଵାଙ୍କୁରଃ । ଵାସନା ତତ୍ ସୁଷୁପ୍ତତ୍ଵଂ ଵିଦ୍ଧି ଜନ୍ମପ୍ରଦଂ ପୁନଃ
ମନର ଭିତରେ ଯେଉଁ ଆକାଂକ୍ଷା ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛି, ଏହା ଗୁଡିକ ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ମାନେ ଗୋଟିଏ ମାଞ୍ଜିର ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍କୁର ଭଳି; ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଏହା ପୁନଃ ଜନ୍ମର କାରଣ।
ଅନ୍ତସ୍ ସଂଲୀନମନନଂ ପରିତସ୍ ସୁପ୍ତଵାସନମ୍ । ସୁଷୁପ୍ତଂ ଜଡଧର୍ମାପି ଜନ୍ମଦୁଃଖଶତପ୍ରଦମ୍
ମନର ଭିତରେ ଚିନ୍ତା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ଓ ଚାରିପାଖରେ ନିଦ୍ରାର ଆକାଂକ୍ଷା ବ୍ୟାପି ରହିଲେ, ସେଠି ଏହାକୁ ଗଭୀର ନିଦ୍ରା କୁହାଯାଏ; ଏହି ଅବସ୍ଥା ଜଡ ଭାବର ହୋଇଥାଏ ଓ ଏହା ଜନ୍ମ ଦୁଃଖର ଅନେକ ଗୁଣା ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ଥାଵରାଦଯ ଏତେ ହି ସମସ୍ତା ଜଡଧର୍ମିଣଃ । ସୁଷୁପ୍ତପଦମ୍ ଆରୂଢା ଜନ୍ମଯୋଗ୍ଯାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଅଚଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜଡ ଗୁଣରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପହଞ୍ଚି, ପୁନିପୁନି ଜନ୍ମ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ।
ଯଥା ବୀଜେଷୁ ପୁଷ୍ପାଣି ମୃଦୋ ରାଶୌ ଯଥା ଘଟାଃ । ତଥାନ୍ତସ୍ ସଂସ୍ଥିତାସ୍ ସାଧୋ ସ୍ଥାଵରେଷୁ ସ୍ଵଵାସନାଃ
ଯେପରି ମାଞ୍ଜାର ମାନେ ମାଞ୍ଜା ମାଞ୍ଜାରେ ଫୁଲ ଥାଏ, ମାଟି ଗୁଡିକୁ ଏକଠା କରି ମାଟି ମାଞ୍ଜା ତିଆରି ହୁଏ, ସେପରି ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଭିନିବେଶ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥାଏ ।
ଯତ୍ରାସ୍ତି ଵାସନାବୀଜଂ ତତ୍ ସୁଷୁପ୍ତଂ ନ ସିଦ୍ଧଯେ । ନିର୍ବୀଜା ଵାସନା ଯତ୍ର ତତ୍ ତୁର୍ଯଂ ସିଦ୍ଧିଦଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଯେଉଁଠି ଅଭିନିବେଶର ମାଞ୍ଜା ଅଛି, ସେଠି ଗଭୀର ନିଦ୍ରା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସଫଳତା ନାହିଁ । ଯେଉଁଠି ଅଭିନିବେଶ ମାଞ୍ଜା ନାହିଁ, ସେଠି ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ଯାହା ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ ।
ଵାସନାଯାସ୍ ତଥା ଵହ୍ନେର୍ ଋଣଵ୍ଯାଧିଦ୍ଵିଷାମ୍ ଅପି । ସ୍ନେହଵୈରଵିଷାଣାଂ ଚ ଶେଷସ୍ ସ୍ଵଲ୍ପୋ ଽପି ବାଧତେ
ଅଭିନିବେଶର ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ଋଣ, ରୋଗ, ଶତ୍ରୁତା, ବିଷ ଭଳି ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ ।
ନିର୍ଦଗ୍ଧଵାସନାବୀଜସ୍ ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପଵାନ୍ । ସଦେହୋ ଵା ଵିଦେହୋ ଵା ନ ଭୂଯୋ ଦୁଃଖଭାଗ୍ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛାର ମୂଳ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ସେଉଁଠି ସତ୍ତାର ସାର ରୂପେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ଲୋକ, ଶରୀର ସହିତ କିମ୍ବା ଶରୀର ବିନା, ପୁନିଥରେ ଦୁଃଖର ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ଚିଚ୍ଛକ୍ତିର୍ ଵାସନାବୀଜରୂପିଣୀ ସ୍ଵାପଧର୍ମିଣୀ । ସ୍ଥିତା ରସତଯା ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଥାଵରାଦିଷୁ ଵସ୍ତୁଷୁ
ଚେତନାର ଶକ୍ତି, ଯାହା ଇଚ୍ଛାର ମୂଳ ରୂପେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେ ସବୁବେଳେ ଅଚଳ ଠାରୁ ଚଳ ଯାଏଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ମଧ୍ୟରେ ସାର ଭାବରେ ରହିଥାଏ।
ବୀଜେଷୂଲ୍ଲାସରୂପେଣ ଜାଡ୍ଯେନ ଜଡରୂପିଷୁ । ଦ୍ରଵେଷୁ ଦ୍ରଵଭାଵେନ କାଠିନ୍ଯେନେତରେଷୁ ଚ
ବିଉରେ ଅଙ୍କୁର ହେବାର ଶକ୍ତି ଭାବେ, ଜଡ ଜିନିଷରେ ଜଡତା ଭାବେ, ତରଳରେ ତରଳତା ଭାବେ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ କଠିନତା ଭାବେ ଏହି ଶକ୍ତି ଅବସ୍ଥିତ।
ଭସ୍ମନ୍ଯ୍ ଅଥାଦିତ୍ଯରୁଚୌ ପାଂସୁଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଣୁରୂପିଣୀ । ଅସିତେଷୁ ତଲସ୍ଥିତ୍ଯା ଶିତଧାରତଯାସିଷୁ
ଛାରରେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଭାବେ, ଧୂଳିରେ ଅଣୁତ୍ୱ ଭାବେ, ଅନ୍ଧକାରରେ ତଳେ ଅବସ୍ଥାନ କରିବା ଭାବେ ଏବଂ ତଳୱାରରେ ଧାର ଭାବେ ଏହି ଶକ୍ତି ରହିଛି।
ଆତ୍ମଶକ୍ତିଃ ପଦାର୍ଥେଷୁ ଘଟାଵଟପଟାଦିଷୁ । ସର୍ଵତ୍ର ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯଂ ରୂପମ୍ ଆଶ୍ରିତ୍ଯ ତିଷ୍ଠତି
ଏହି ଆତ୍ମଶକ୍ତି ଘଡ଼ା, ଗୁହା, କପଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜିନିଷରେ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ରୂପ ନେଇ ସବୁଠି ବ୍ୟାପି ରହିଛି।
ଇତୀଯମ୍ ଅଖିଲାଂ ଦୃଶ୍ଯଦଶାମ୍ ଆଦାଯ ସଂସ୍ଥିତା । ଯଥା ଘନପଟା ପ୍ରାଵୃଡ୍ ଅମ୍ବରାଲମ୍ବିନୀ ତଥା
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଜଗତକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଏହା ଏକ ସ୍ଥିତିରେ ରହିଛି, ଯେପରି ଭାରି ମେଘ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଋତୁରେ ଆକାଶରେ ଲଟକି ରହେ।
ସ୍ଵରୂପମ୍ ଅସ୍ଯାଶ୍ ଚୈଵୈତତ୍ କଥିତଂ ପ୍ରଵିଚାରିତମ୍ । ଅସର୍ଵଂ ସର୍ଵତୋ ଵ୍ଯାପି ସଦ୍ ଇଵାସନ୍ମଯାତ୍ମକମ୍
ଏହାର ସ୍ବରୂପ ଏଭଳି ବିବର୍ଣ୍ତିତ ଓ ବିଚାର କରାଯାଇଛି; ଏହା ସମସ୍ତ ନୁହେଁ, ତଥାପି ସବୁଠି ବ୍ୟାପି ରହିଛି, ଯେପରି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରୂପ।
ଆତ୍ମଦୃଷ୍ଟିର୍ ଅଦୃଷ୍ଟୈଷା ସଂସୃତିଭ୍ରମଦାଯିନୀ । ଦୃଷ୍ଟା ସତୀ ସମଗ୍ରାଣାଂ ଦୁଃଖାନାଂ କ୍ଷଯକାରିଣୀ
ଆତ୍ମର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାକୁ ନାହିଁ, ତଥାପି ଏହା ସଂସାରର ଭ୍ରମଣର କାରଣ; ଯେତେବେଳେ ଏହା ସତ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ନାଶ କରେ।
ଅସ୍ଯାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଦର୍ଶନଂ ଯତ୍ ତଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ । ଅଵିଦ୍ଯା ହି ଜଗଦ୍ଧେତୁସ୍ ତତସ୍ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଏହାର ଦର୍ଶନ ନ ହେବାକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ 'ଅଜ୍ଞାନ' ବୋଲି କହନ୍ତି; ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ଏହାରୁ ସବୁକିଛି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଅଵିଦ୍ଯା ରୂପରହିତା ଯାଵଦ୍ ଏଵାଵଲୋକ୍ଯତେ । ତାଵଦ୍ ଏଵ ଗଲତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତୁହିନାଣୁର୍ ଯଥାତପେ
ଅଜ୍ଞାନ ଯେଉଁଠି ରୂପହୀନ, ତାହାକୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ତୁଷାର କଣିକା ଶୀଘ୍ର ଗଳିଯାଏ, ସେପରି।
ଯଥା ନରୋ ଗଲନ୍ନିଦ୍ରୋ ଯାଵତ୍ କଲନଯା ମନାକ୍ । ଵିମୃଶତ୍ଯ୍ ଆଶଯଂ ତାଵନ୍ ନିଦ୍ରା ତସ୍ଯ ଵିଲୀଯତେ
ଯେପରି ଜଣେ ମଣିଷ ଘୁମ୍ ଆସୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ମନ ଥୋଡ଼ା ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦୃଷ୍ଟି କରିଲେ, ସେ ଘୁମ୍ ହେଲେ ହିଁ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ—
ତଥା କୀଦୃଗ୍ ଅଵସ୍ତ୍ଵ୍ ଏତଦ୍ ଇତି ଯାଵଦ୍ ଵିକଲ୍ପ୍ଯତେ । ଅଵିଦ୍ଯା କ୍ଷୀଯତେ ତାଵଦ୍ ଆଲୋକେନାନ୍ଧତା ଯଥା
ସେପରି, 'ଏହି ଅସତ୍ୟ ଜିନିଷ କଣ?' ବୋଲି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଯେପରି ଆଲୋକ ଆସିଲେ ଅନ୍ଧକାର ଅପସାରିଯାଏ।
ଦୀପହସ୍ତୋ ଯଦାଭ୍ଯେତି ତମୋରୂପଦିଦୃକ୍ଷଯା । ତଦା ଗଲତି ତତ୍ ସର୍ଵଂ ତମସ୍ ତାପେ ଘୃତଂ ଯଥା
ଏକ ଦୀପ ହାତରେ ଧରି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିଏ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଅନ୍ଧାର ସମସ୍ତେ ହରାଯାଏ, ଯେପରି ତାପରେ ଘିଅ ପିଗଳିଯାଏ।
ନ ତୁ ସଂଲକ୍ଷ୍ଯତେ ଦୀପୈସ୍ ତମସୋ ରୂପନିଶ୍ଚଯଃ । ଉଦେତି କେଵଲଂ ଧ୍ଵାନ୍ତଧ୍ଵଂସୋ ଵିମଲମୂର୍ତିମାନ୍
ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାରର ଆକୃତି କେବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; କେବଳ ଅନ୍ଧାରର ନାଶ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଯାହା ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆକୃତିରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ଏଵମ୍ ଆଲୋକ୍ଯମାନୈଷା କ୍ଵାପି ଯାତି ପଲାଯତେ । ଅସଦ୍ରୂପା ହ୍ଯ୍ ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଽସ୍ଯା ଵିଚାରଣାତ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ଯେତେବେଳେ ଏହାକୁ ଜାଞ୍ଚାଯାଏ, ଏହା କେଉଁଠି ଯାଇ ଲୁଚିଯାଏ; ଏହାର ଅସତ୍ତା ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନତା ତଦନ୍ତ କଲେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଆଲୋକ ଆଗତେ ଯାଦୃଗ୍ ଯଦ୍ ଯତ୍ ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯତେ ତଥା । ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵେ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଵସ୍ତୁତ୍ଵଂ ପ୍ରତୀଯତେ
ଆଲୋକ ଆସିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ସେହିପରି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଅବିଦ୍ୟା ଦେଖିଲେ, ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ୱହୀନତା ଏହାର ଅସତ୍ତାରେ ବୁଝିପାରିଯାଏ।
ଯାଵନ୍ ନାଲୋକ୍ଯତେ ତାଵନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଦୃଶ୍ଯତେ । ଆଲୋକ୍ଯତେ ଯଥା ଯଦ୍ ଯତ୍ ତତ୍ ତଥା ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ; ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ଧରାଯାଏ।
ରକ୍ତମାଂସାସ୍ଥିଯନ୍ତ୍ରେ ଽସ୍ମିନ୍ କସ୍ ସ୍ଯାମ୍ ଅହମ୍ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍ । ଯାଵଦ୍ ଵିଚାର୍ଯତେ ତାଵତ୍ ସର୍ଵମ୍ ଆଶୁ ପ୍ରଲୀଯତେ
ଏହି ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ହାଡ଼ ଦେହରେ, ଯେତେବେଳେ କିଏ ମୁଁ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତା ଚାଲିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁ କିଛି ଶୀଘ୍ର ହରାଯାଏ।
ଆଦ୍ଯନ୍ତଯୋର୍ ଅସଦ୍ରୂପେ ନୂନଂ ପରିହୃତେ ହୃଦଃ । ସର୍ଵସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ଯଶ୍ ଶେଷସ୍ ତମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାକ୍ଷଯଂ ଵିଦୁଃ
ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର ଅସତ୍ତାକୁ ହୃଦୟ ଛାଡ଼ିଦେଇଲେ, ସମସ୍ତ ଭିତରେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ତାହାକୁ ଅଜ୍ଞାନର ନଶ୍ୱରତା ଭାବି ଜଣାଯାଏ।
ତନ୍ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ଯତ୍ ସତ୍ ତଦ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଶାଶ୍ଵତମ୍ । ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ତଦ୍ ଉପାଦେଯଂ ତଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯାନିଵର୍ତନମ୍
ଯାହା କିଛି ନୁହେଁ ଓ କିଛି ଅଟେ, ଯାହା ସତ୍ତା ଅଛି, ସେହି ଅମର ବ୍ରହ୍ମ; ଏହି ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ଏହି ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏହି ଅଜ୍ଞାନକୁ ଦୂର କରେ।
ସ୍ଵରୂପଂ ନାମ୍ନ ଏଵାସ୍ଯା ଜ୍ଞାଯତେ ନିସ୍ସ୍ଵଭାଵକମ୍ । ନ ହି ଜିହ୍ଵାଗତସ୍ଯେକ୍ଷୋସ୍ ସ୍ଵାଦୋ ଽନ୍ଯସ୍ମାତ୍ ପ୍ରତୀଯତେ
ଏହାର ସ୍ବରୂପ କେବଳ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ଏହାର ନିଜସ୍ବ ଗୁଣ କିଛି ନାହିଁ; ଯେପରି ଜିହ୍ୱାରେ ଥିବା ରସ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ନାହିଁ।
ନାଵିଦ୍ଯା କ୍ଵଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମୈଵେଦମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ସଦସତ୍କଲନାସ୍ଫାରମ୍ ଅଶେଷଂ ଯେନ ମଣ୍ଡିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏହି ଅଖଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମା ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ, ଯାହା ସତ୍-ଅସତ୍ ଭାବନାର ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୋଭିତ।