ନଵଧୈଵ ଵିଭକ୍ତେଯମ୍ ଅଵିଦ୍ଯା ଗୁଣଭେଦତଃ । ଯାଵତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଇଦଂ ଦୃଶ୍ଯମ୍ ଅନଯୈଵ ତଦ୍ ଆଶ୍ରିତମ୍
ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଗୁଣର ଭିନ୍ନତା ଅନୁଯାୟୀ ନଉ ପ୍ରକାରରେ ବିଭକ୍ତ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖାଯାଉଛି, ସେସବୁ କେବଳ ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଭିତ୍ତି କରି ଅଛି।
ଋଷଯୋ ମୁନଯସ୍ ସିଦ୍ଧା ନାଗା ଵିଦ୍ଯାଧରାସ୍ ସୁରାଃ । ଇତି ଭାଗମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯାସ୍ ସାତ୍ତ୍ଵିକଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଘଵ
ଋଷି, ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବତାମାନେ— ରାଘବ, ଏହାମାନେ ଅଜ୍ଞାନର ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅଂଶ ବୋଲି ଜାଣ।
ସାତ୍ତ୍ଵିକସ୍ଯାସ୍ଯ ଭାଗସ୍ଯ ନାଗା ଵିଦ୍ଯାଧରାସ୍ ତମଃ । ରଜସ୍ ତୁ ମୁନଯସ୍ ସାଧ୍ଯାସ୍ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵା ହରାଦଯଃ
ଏହି ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟରେ, ନାଗ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତମସ ଗୁଣରେ, ମୁନି ଓ ସାଧ୍ୟମାନେ ରଜସ ଗୁଣରେ, ଦେବତାମାନେ ଯେପରିକି ହରି ଓ ହର, ସେମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅଛନ୍ତି।
ସତ୍ତ୍ଵଜାତେ ଦେଵଯୋନାଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯାପ୍ରକୃତେର୍ ଗୁଣେ । ନିର୍ମଲଂ ପଦମ୍ ଆଯାତଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ହରିହରାଦଯଃ
ଅଜ୍ଞାନର ସ୍ୱଭାବର ଗୁଣରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସତ୍ତ୍ୱ ଜନ୍ମା ବିଭିନ୍ନ ଦେବ ଯୋନିରେ ଆସି, ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ।
ସାତ୍ତ୍ଵିକଃ ପ୍ରକୃତେର୍ ଭାଗୋ ରାମ ତଜ୍ଜ୍ଞୋ ହି ଯୋ ଭଵେତ୍ । ନ ପ୍ରମୁହ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସୌ ଭୂଯସ୍ ତେନାସୌ ମୁକ୍ତ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ରାମ, ପ୍ରକୃତିର ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅଂଶକୁ ଯେଉଁଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣାନ୍ତି, ସେ କେବେ ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହିଁ। ଏହିପରି ଲୋକକୁ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ଗଣନା କରାଯାଏ।
ତେନ ରୁଦ୍ରାଦଯୋ ହ୍ଯ୍ ଏତେ ସତ୍ତ୍ଵଭାଗା ମହାମତେ । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ମୁକ୍ତପୁରୁଷା ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ
ଏହିପରି, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଅଂଶର ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜଗତରେ ଅଛି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ରହନ୍ତି।
ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ମହାତ୍ମାନୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ । ଵିଦେହମୁକ୍ତା ଦେହାନ୍ତେ ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି ପରମେଶ୍ଵରାଃ
ମହାତ୍ମାମାନେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶରୀର ଅଛି, ଜୀବନମୁକ୍ତ ଭାବରେ ରହନ୍ତି; ଶରୀର ଶେଷ ହେଲେ, ସେମାନେ ଦେହବିହୀନ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପରମେଶ୍ୱର ଭାବରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଭାଗ ଏଷ ତ୍ଵ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଯା ଏଵ ଵିଦ୍ଯାତ୍ଵମ୍ ଆଗତଃ । ବୀଜଂ ଫଲତ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଫଲମ୍ ଆଯାତି ବୀଜତାମ୍
ଅବିଦ୍ୟାର ଏହି ଅଂଶ ନିଜେ ଜ୍ଞାନର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ବିଜ ଫଳ ହୋଇଯାଏ, ଫଳ ପୁଣି ବିଜ ହୋଇଯାଏ।
ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯା ଵିଦ୍ଯାଯାସ୍ ସଲିଲାଦ୍ ଇଵ ବୁଦ୍ବୁଦଃ । ଵିଦ୍ଯାଯାଂ ଲୀଯତେ ଽଵିଦ୍ଯା ପଯସୀଵ ହି ବୁଦ୍ବୁଦଃ
ଅଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନରୁ ପାଣିର ଫୁଲା ଭଳି ଉପଜେ; ଏ ଅଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନରେ ପାଣିର ଫୁଲା ଭଳି ମିଶିଯାଏ।
ପଯସ୍ତରଙ୍ଗଯୋର୍ ଦ୍ଵିତ୍ଵଭାଵନାଦ୍ ଏଵ ଭିନ୍ନତା । ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଦୃଶୋର୍ ଭେଦଭାଵନାଦ୍ ଏଵ ଭିନ୍ନତା
ପାଣି ଓ ତାହାର ତରଙ୍ଗ ଭିନ୍ନ ଭାବ ଭଲି ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଲାଗେ; ଏଭଳି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଭିନ୍ନ ଭାବ ଭଲି ଅଲଗା ଲାଗେ।
ପଯସ୍ତରଙ୍ଗଯୋର୍ ଐକ୍ଯଂ ଯଥୈଵ ପରମାର୍ଥତଃ । ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଦୃଶୋର୍ ଐକ୍ଯଂ ତଥୈଵ ପରମାର୍ଥତଃ
ପାଣି ଓ ତରଙ୍ଗ ସତ୍ୟରେ ଏକ; ଏଭଳି ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଏକ।
ନାଵିଦ୍ଯାତ୍ଵଂ ନ ଵିଦ୍ଯାତ୍ଵମ୍ ଇହ କିଞ୍ଚନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଦୃଶୌ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଦ୍ ଅସ୍ତୀହ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ହି
ଏଠାରେ ନ ଅଜ୍ଞାନ ଅଛି, ନ ଜ୍ଞାନ ଅଛି; ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଭାବକୁ ଛାଡି ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ।
ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦଵଶାଦ୍ ଏତେ ରଘୂଦ୍ଵହ । ଵିଦ୍ଯାଵିଦ୍ଯାଦୃଶୌ ନ ସ୍ତଶ୍ ଶେଷେ ବଦ୍ଧପଦୋ ଭଵ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟଟିକୁ ବାଦ ଦେଇ ଅଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସବୁ ଅନ୍ୟ କଥା ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ନାଵିଦ୍ଯାସ୍ତି ନ ଵିଦ୍ଯାସ୍ତି କୃତଂ କଲ୍ପନଯାନଯା । କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତି ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଯଚ୍ ଚିତ୍ସଂଵିଦ୍ ଇତି ତତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ଏଠାରେ ନ ଅଜ୍ଞାନ ଅଛି, ନ ଜ୍ଞାନ ଅଛି; ଏହି ଭାବନା ଶେଷ ହେଉ। ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ସେ କିଛି କିମ୍ବା କିଛି ନୁହେଁ—ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଏକାଟିଏ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ତଦ୍ ଏଵାଵିଦିତାଭାସଂ ସଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯେତ୍ଯ୍ ଉଦାହୃତଂ । ଵିଦିତଂ ସତ୍ ତଦ୍ ଏଵେଦମ୍ ଅଵିଦ୍ଯାକ୍ଷଯସଞ୍ଜ୍ଞିତମ୍
ଯାହା ଅଜ୍ଞାନର ଅନୁଭୂତି ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେଠିକୁ 'ଅଜ୍ଞାନ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଯାହା ଜଣାପଡ଼ିଛି, ସେଠିଏଁ ଏଠାରେ 'ଅଜ୍ଞାନ ନାଶ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।
ଵିଦ୍ଯାଭାଵାଦ୍ ଅଵିଦ୍ଯାଖ୍ଯା ମିଥ୍ଯୈଵୋଦେତି କଲ୍ପନା । ମିଥସ୍ ସତ୍ତୈତଯୋର୍ ଅନ୍ତେ ଛାଯାତାପଦୃଶୋର୍ ଇଵ
ଜ୍ଞାନ ନଥିବାରୁ 'ଅଜ୍ଞାନ' ବୋଲି ଯେଉଁ ଧାରଣା ଉପଜେ, ସେଟି ମିଥ୍ୟା; ଶେଷରେ, ଏହି ଦୁଇଟିର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଛାୟା ଓ ଧୂପର ସମ୍ପର୍କ ପରି ଅଛି।
ଅଵିଦ୍ଯାଯାଂ ତୁ ଲୀନାଯାଂ କ୍ଷଣାଦ୍ ଦ୍ଵେ ଏଵ କଲ୍ପନେ । ଏତେ ରାଘଵ ଲୀଯେତେ ଅଵାଚ୍ଯଂ ପରିଶିଷ୍ଯତେ
ହେ ରାଘବ, ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ହରାଯାଏ, ସେଇ ସମୟରେ ଏହି ଦୁଇଟି ଧାରଣା ତୁରନ୍ତ ହରାଯାଏ; ଶେଷରେ କେବଳ କହିପାରିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ଏକ ଅବସ୍ଥା ରହିଯାଏ।
ଅଵିଦ୍ଯାସଙ୍କ୍ଷଯାତ୍ କ୍ଷୀଣେ ଵିଦ୍ଯାପକ୍ଷେ ଽପି ରାଘଵ । ଯଚ୍ ଛିଷ୍ଟଂ ତନ୍ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଵା କିଞ୍ଚିଦ୍ ଵାପୀଦମ୍ ଆତତମ୍
ହେ ରାଘବ, ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଅଂଶ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଯାହା ରହିଯାଏ, ସେଟି କିଛି ନୁହେଁ ବା ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଜଗତ୍ ହିଁ ଅଟୁଟ ରହିଯାଏ।
ତତ୍ରେଦଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଵଂ ନ ଚ କିଞ୍ଚନ ଦୃଶ୍ଯତେ । ଵଟସ୍ ସ୍ଵଵଟଧାନାଯାମ୍ ଇଵ ପୁଷ୍ପଫଲାଦିମାନ୍
ଏଠାରେ ସବୁକିଛି ଦେଖାଯାଏ ବୋଲି ଲାଗେ, କିନ୍ତୁ ଆସଲରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ—ଯେପରିକି ବଟବୃକ୍ଷ ତାହାର ଗୁଟିକା ଭିତରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ସହିତ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି।
ତତ୍ ସର୍ଵଶକ୍ତି କଚିତଂ ସର୍ଵଶକ୍ତିସମୁଦ୍ଗକମ୍ । ନଭସୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅଧିକଂ ଶୂନ୍ଯମ୍ ଅଵେଦ୍ଯଂ ଚ ଚିଦାତ୍ମକମ୍
ସେଠି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ ସ୍ତୋତ୍ର; ଏହା ଆକାଶଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୂନ୍ୟ, ଅଜ୍ଞେୟ ଏବଂ ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ।
ସୂର୍ଯକାନ୍ତେ ଯଥା ଵହ୍ନିର୍ ଯଥା କ୍ଷୀରେ ଘୃତଂ ତଥା । ତତ୍ରେଦଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଦେଶକାଲକ୍ରମୋଦଯମ୍
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟକାନ୍ତ ମଣିରେ ଅଗ୍ନି ଲୁଚିଥାଏ, କିମ୍ବା ଦୁଧରେ ଘୃତ ଲୁଚିଥାଏ, ସେପରି ଏଠାରେ ସବୁକିଛି ଦେଶ, କାଳ ଓ କ୍ରମ ସହିତ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି।
ଯଥା ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗା ଅନଲାଦ୍ ଯଥା ଭାସୋ ଦିଵାକରାତ୍ । ତସ୍ମାତ୍ ତଥେମା ନିର୍ଯାନ୍ତି ସ୍ଫୁରନ୍ତ୍ଯସ୍ ସଂଵିଦସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେପରି ଅଗ୍ନିରୁ ତୁଣ୍ଡିକା ଉଠେ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ କିରଣ ଝରେ, ସେପରି ସେଠାରୁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚେତନାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।
ଯଥାମ୍ଭୋଧିସ୍ ତରଙ୍ଗାଣାଂ ଯଥାମଲମଣିସ୍ ତ୍ଵିଷାମ୍ । କୋଶୋ ନିତ୍ଯମ୍ ଅନନ୍ତାନାଂ ତଥା ତତ୍ ସଂଵିଦାଂ ତ୍ଵିଷାମ୍
ଯେପରି ସମୁଦ୍ରରୁ ତରଙ୍ଗ ଉଠେ, କିମ୍ବା ନିର୍ମଳ ମଣିରୁ ଆଲୋକ ବିକୀରଣ ହୁଏ, ସେପରି ସେ ଅନେକ ଚେତନାର ଅନନ୍ତ କିରଣର ସ୍ଥାୟୀ ମୂଳସ୍ରୋତ।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ସର୍ଵଵସ୍ତୂନାଂ ତଦ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍ । ସର୍ଵଦୈଵାଵିନାଶାତ୍ମ କୁମ୍ଭାନାଂ ଗଗନଂ ଯଥା
ସେ ସବୁ ବସ୍ତୁର ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସଦା ଅବିନାଶୀ, ଯେପରି ଘଡ଼ାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଓ ବାହାରେ ଆକାଶ ଅଛି।
ଯଥା ମଣେର୍ ଅଯସ୍ସ୍ପନ୍ଦେଷ୍ଵ୍ ଅଯସ୍କାନ୍ତସ୍ଯ କର୍ତୃତା । ଅକର୍ତୁର୍ ଏଵ ହି ତଥା କର୍ତୃତା ତସ୍ଯ କଲ୍ପ୍ଯତେ
ଯେପରି ଚୁମ୍ବକ ନିଜେ କିଛି କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋହା ଟାଣିବା ଶକ୍ତି ତାହାକୁ ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ଯେଉଁଠି କିଛି କରିବା ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରୁଛି ବୋଲି ଭାବାଯାଏ।
ମଣିସନ୍ନିଧିମାତ୍ରେଣ ଯଥାଯସ୍ ସ୍ପନ୍ଦତେ ଜଡମ୍ । ତତ୍ସତ୍ତଯା ତଥୈଵାଯଂ ଦେହଶ୍ ଚୋପତ୍ଯ୍ ଅଚିଦ୍ଵପୁଃ
ଯେପରି ଚୁମ୍ବକ ନିକଟରେ ଥିଲେ ଅଜଡ଼ ଲୋହା ଆପଣେ ଆପଣେ ଚଳିଯାଏ, ସେପରି ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଡ଼ ଦେହ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ଜଗଦ୍ ଇଦଂ ଜଗଦେକବୀଜେ ଚିନ୍ନାମ୍ନି ସଂଵିଦ୍ ଇତି କଲ୍ପିତକଲ୍ପନେ ଚ । ଲୋଲୋର୍ମିଜାଲମ୍ ଇଵ ଵାରିଣି ଚିତ୍ସ୍ଵରୂପଂ ଖାଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅରୂପଵତି ଯତ୍ର ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଅସ୍ତି
ଯେଉଁଠି 'ଚେତନା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଏକମାତ୍ର ମୂଳ, ସେଉଁଠି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ବସିଛି; ଏହି କଳ୍ପନାର ଆଧାରରେ, ଜଳରେ ତରଙ୍ଗ ଯେପରି, ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ ଅକାର ଆକାଶରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭାବେ ଅଛି, ଯେଉଁଠି କିଛି ନଥାଏ।
ତସ୍ମାନ୍ ନକିଞ୍ଚିଦ୍ ଏଵେଦଂ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଭୂତତାଂ ଯାତଂ ଯତ୍ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଵିଦ୍ଧି ହେ
ସେଉଁଠୁ, ଏହି ଚଳାଞ୍ଚଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକଥିରେ କିଛି ନୁହେଁ; ଯେଉଁ କିଛି ଦେଖୁଛ, ତାହା କିଛି ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନାହିଁ, ଏହି କଥା ଜାଣ।
ତତ୍ର କାଚିନ୍ ନ କଲନା ଭାଵାଭାଵମଯାତ୍ମିକା । ତଦ୍ ଇଦଂ ରାମ ଜୀଵାଦି ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯର୍ଥଂ କିମ୍ ଈହସେ
ସେଠାରେ କୌଣସି ଧାରଣା ନାହିଁ, ଯାହାର ଗଠନ ଅଛି କି ନାହିଁ ବୋଲି ଭାବିବାରେ ଆସେ। ଏହିପରି, ରାମ, ଏହି ସମସ୍ତ—ଜୀବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ସବୁ ଅର୍ଥହୀନ; ତେଣୁ କାହିଁକି ଏତେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ?
ସୁବୁଦ୍ଧୋ ଽଯମ୍ ଅସାଵ୍ ଅନ୍ତର୍ ଇତି ଯୋ ଵ୍ଯପଦିଶ୍ଯତେ । ନ ତଂ ଲଭାମହେ ସର୍ପଂ ରଜ୍ଜୁସର୍ପଭ୍ରମାଦ୍ ଇଵ
ଯାହାକୁ 'ଏହି ଭିତରରେ ଜାଗୃତ ଅଛି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଠାରେ ଆମେ କିଛି ମିଳୁନାହିଁ—ଯେପରି ରସିରେ ସାପ ଦେଖିବା ଭ୍ରମରେ ସାପ ମିଳେନାହିଁ।