ଦେହଦେହଵତୋର୍ ଜ୍ଞାନାଦ୍ ଯଥାଭୂତୈତଯୋସ୍ ସ୍ଥିତିଃ । ସତ୍ତାସତ୍ତାତ୍ମିକୋଦେତି ଦୀପାଦ୍ ଇଵ ପଦାର୍ଥଯୋଃ
ଦେହ ଓ ଦେହୀର ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଏକାସ୍ଥିତି ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ; ଦୀପର ଅବସ୍ଥା ରହିଲେ ଯେପରି ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି ଭାବ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଏମାନେ ଅନୁଭୂତି କରନ୍ତି।
ଅସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନିନୋ ଯେ ହି ସ୍ଵାଵର୍ତପରିଵର୍ତନୈଃ । ଅନ୍ତଶ୍ଶୂନ୍ଯାସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତୀହ ତେ ମୋହାର୍ଜୁନଵାଯଵଃ
ଯେମାନେ ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେମାନେ ନିଜର ଘୂର୍ଣ୍ଣାରେ ଫସି ଅନ୍ତରରେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଅସ୍ଥିର ରହନ୍ତି, ମୋହର ଜଙ୍ଗଲରେ ପବନ ପରି।
ଅପର୍ଯାଲୋଚିତାତ୍ମାର୍ଥମ୍ ଅପରାମୃଷ୍ଟସଂଵିଦଃ । ସ୍ପନ୍ଦନ୍ତେ ଵେଷ୍ଟିତୋନ୍ମୁକ୍ତତୃଣଵନ୍ ମୂଢବୁଦ୍ଧଯଃ
ଯେମାନେ ଆତ୍ମାର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିନାହାନ୍ତି, ଯେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅସ୍ପର୍ଶିତ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟମନା ହୋଇ, ଚାଲିଥିବା ତୃଣ ଭଳି ଏକାଏକି ଏଠୁ ଉଠି ଏଠୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନ ଭ୍ରମିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଥାଏ।
ଅନାସ୍ଵାଦିତଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଜଡାସ୍ ସୂତ୍ରୈସ୍ ସ୍ଵଵାଯୁଭିଃ । ଯନ୍ତ୍ରଵଚ୍ ଚୋଦିତାକ୍ରାନ୍ତା ନଟନ୍ତି ପ୍ରସ୍ଫୁରନ୍ତି ଚ
ଯେମାନେ ଚିତ୍ତର ସତ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଡ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ଶ୍ୱାସର ଝଂପରେ ଏକାଏକି ଚଳିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ତାଣିବା ତାଣି ଦେଖିବା ପୁତୁଳି ଭଳି, ସେମାନେ ନାଚନ୍ତି ଏବଂ ଉଡନ୍ତି।
ତୃଣକାଷ୍ଠାଦିକଂ ସର୍ଵମ୍ ଆହରନ୍ତି ତ୍ଯଜନ୍ତି ଚ । ସଶବ୍ଦସ୍ପର୍ଶରୂପାଦ୍ଯାସ୍ ତରଙ୍ଗତରଲାଙ୍ଗକାଃ
ସେମାନେ ତୃଣ, କାଠ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଏଉଁ ନେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି; ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ଦେହଧାରୀଗୁଡିକ ସବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁଭୂତିରେ ତରଙ୍ଗ ଭଳି ଉଠି ଅପସାରିଯାନ୍ତି।
ଜଡାସ୍ ସନ୍ତସ୍ ସ୍ଫୁରଦ୍ରୂପା ଭୃଶଂ ସ୍ଫାରରସାରଵାଃ । ସଵିହାରାଗମାପାଯା ମହୌଘା ଇଵ ଦୁର୍ଧିଯଃ
ଯଦିଓ ସେମାନେ ଜଡ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଦେହ ଚମକିଥାଏ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରସ ଓ ସାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଆସିବା ଯିବା ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ଭ୍ରମିତ ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଭାରି ବଢ଼ିଥିବା ବନ୍ଧା ଭଳି।
ସର୍ଵେଷାମ୍ ଏଵ ଚୈତେଷାଂ ସ୍ଥିତୈଵୈଷା ଚିଦ୍ ଅଵ୍ଯଯା । କିଂ ତ୍ଵ୍ ଅବୋଧଵଶାଦ୍ ଅସ୍ଯାଃ ପରାଂ କୃପଣତାଂ ଗତାଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଚେତନା ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି; କିନ୍ତୁ ଅଜ୍ଞତାର କାରଣରୁ ଏହା ବହୁତ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଦୟନୀୟତାରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି।
ଶ୍ଵାସସନ୍ତତଯୋ ହ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞାଲ୍ ଲୋହକାରଦୃତେର୍ ଇଵ । ସ୍ପନ୍ଦମାତ୍ରାର୍ଥମ୍ ଏଵାଶୁ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ନାର୍ଥକାରିଣଃ
ଅଜ୍ଞମାନଙ୍କର ନିରନ୍ତର ଶ୍ୱାସଗତି କେବଳ ଏକ ଚଳାପାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରିକି ଲୋହା କାମ କରୁଥିବା ଲୋହାକାରର ହାଉଡ଼ିର ଚଳାପାଳା; ଏହାର କୌଣସି ତଥାପି ଉପକାର ନାହିଁ।
ତର୍ଜନୋଦ୍ଗର୍ଜନଂ ମୂଢାଦ୍ ଧନୁର୍ଦଣ୍ଡଗୁଣାଦ୍ ଇଵ । ଶ୍ରୂଯତେ ମାରଣାଯୈଵ ଚିଦ୍ବୋଧପରିଵର୍ଜିତମ୍
ମୂଢ଼ ଲୋକଙ୍କର ତାଡ଼ି ଓ ଚିତ୍କାର, ଚେତନା ନଥିବା ଦେହରୁ ଆସିଥିବା, କେବଳ ନାସକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶୁଣାଯାଏ; ଧନୁ, ଦଣ୍ଡ ଓ ତାରର ଶବ୍ଦ ଭଳି।
ଫଲଲାଭୋ ଽପି ଯୋ ମୂଢାତ୍ ତଦ୍ ଅରଣ୍ଯତରୋର୍ ଇଵ । ତସ୍ମିନ୍ ଵିଶ୍ରମଣଂ ଯତ୍ ତଚ୍ ଛିଲାଫଲହକେ ଯଥା
ମୂଢ଼ ଲୋକଙ୍କର ଲାଭିଥିବା ଫଳ ମଧ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛର ଫଳ ଭଳି; ଏହାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ଏକ ପଥର ଫଳରେ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ପରି।
ତେନ ଯସ୍ ସଙ୍ଗମସ୍ ସ ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ଥାଣୁନାପି ହି ଜଙ୍ଗଲେ । ତଦର୍ଥଂ ଯତ୍ କୃତଂ କିଞ୍ଚିତ୍ ତଦ୍ ଵ୍ଯୋମ ଲଗୁଡୈର୍ ହତମ୍
ଏହିପରି ଜଣେ ଅନ୍ୟଜନ ସହିତ ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କ ହୁଏ, ସେ ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗଛ ସହିତ ମିଶିବା ପରି। ଏହା ପାଇଁ ଯେଉଁ କିଛି କାମ କରାଯାଏ, ସେ ଆକାଶକୁ ଶଳା ଦେଇ ପିଟିବା ପରି ଅର୍ଥହୀନ।
ତସ୍ମିନ୍ ଯଦ୍ ଅଧମେ ଦତ୍ତଂ ତତ୍ ତ୍ଯକ୍ତଂ କ୍ଲିନ୍ନକର୍ଦମେ । ତେନ ସାର୍ଧଂ କଥା ଯାସ୍ ତତ୍ କୌଲେଯାହ୍ଵାନମ୍ ଅଧ୍ଵରେ
ଏପରି ନିମ୍ନଜନଙ୍କୁ ଯେଉଁ କିଛି ଦିଆଯାଏ, ସେ କାଦାରେ ପକାଇ ଛାଡିଦେବା ପରି। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବା, ଅନର୍ଥକ ଯଜ୍ଞ ପରି ଅର୍ଥହୀନ।
ଅଜ୍ଞତ୍ଵମ୍ ଆପଦାଂ ନିଷ୍ଠା କା ହି ନାପଦ୍ ଅଜାନତଃ । ଇଯଂ ସଂସାରସରଣିର୍ ଵହତ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞପ୍ରସାଦତଃ
ଅଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ମୂଳ। ଯେଉଁଠି ଅଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେଠି କେଉଁ ଦୁର୍ଘଟନା ହେବ? ଏହି ସଂସାରର ଚାଲିବା ଅଜ୍ଞାନର କୃପାରେ ହୁଏ।
ଅଜ୍ଞସ୍ଯୋଗ୍ରାଣି ଦୁଃଖାନି ସୁଖାନ୍ଯ୍ ଅପି ଦୃଢାନି ଚ । ପୁନଃ ପୁନଃ ପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଯୁଗଂ ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅଚଲା ଇଵ
ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ ଦୃଢ଼ ସୁଖ ବାରମ୍ବାର ଆସିଥାଏ, ଯେପରି ଯୁଗ ଚକ୍ର ଅଟୁଟ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ।
ଶରୀରଧନଦାରାଦାଵ୍ ଆସ୍ଥାଂ ସମନୁବଧ୍ନତଃ । ଇଦଂ ଦୁର୍ଦୁଃଖମ୍ ଅଜ୍ଞସ୍ଯ ନ କଦାଚନ ଶାମ୍ଯତି
ଅଜ୍ଞ ଲୋକ ଯେଉଁଠି ଦେହ, ଧନ, ଜୀବନ ସାଥୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ରହେ, ସେଠି ଗଭୀର ଦୁଃଖ କେବେ ଶାନ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ।
ଅନାତ୍ମନି ଶଵେ ଦେହେ ଆତ୍ମଭାଵମ୍ ଉପେଯୁଷଃ । ଅସଦ୍ବୋଧମଯୀ ମାଯା କଥଂ ନାମ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ମୃତ ଦେହକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭ୍ରମ ଓ ଅସତ୍ୟ ବୁଝିବାର ମାୟା କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦୁର୍ଭାଵଖର୍ଵିତଧିଯୋ ଵସ୍ତୁନ୍ଯ୍ ଅନ୍ଧସ୍ଯ ଦୁର୍ମତେଃ । ଅଵସ୍ତୁନି ସନେତ୍ରସ୍ଯ ଲୁଠତଶ୍ ଚ ପଦେ ପଦେ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ଅନ୍ଧ ଓ ଭ୍ରମିତ ମନ ଥିବା ଲୋକ ଭୁଲ ଧାରଣାରେ ଏକାଉଁ ଚିନ୍ତା କରେ, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଭ୍ରମ ଭିତରେ ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ଦୁଃଖ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଵିଷମ୍ ଉତ୍ପଦ୍ଯତେ ଚନ୍ଦ୍ରାଦ୍ ଆମୋଦଃ କୁସୁମାଦ୍ ଇଵ । କଣ୍ଟକଶ୍ ଚୈଵ ପଯସୋ ଦୂର୍ଵାଙ୍କୁର ଇଵ ସ୍ଥଲାତ୍
ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲରୁ ଗନ୍ଧ, ପାଣିରୁ କଣ୍ଟା ଓ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରୁ ଦୁର୍ବା ଅଙ୍କୁର ଉପଜେ, ସେପରି ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦ ଉପଜେ।
ଦେହଶଲ୍ମଲିଭୋଗିନ୍ଯୋ ମନୋମାତଙ୍ଗଶୃଙ୍ଖଲାଃ । ଅଜ୍ଞସ୍ଯାଶାଃ ପ୍ରସୂଯନ୍ତେ ସୁଵୃଷ୍ଟେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ଶାଲଯଃ
ଅଜ୍ଞ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକ ଦେହର ଶାଲମଳୀ ଲତା ଓ ମନର ହାତୀର ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି ବାନ୍ଧି ରଖିଥାଏ; ସେଗୁଡିକ ଭଲ ଜଳ ମିଳିଥିବା ଧାନ ଫସଲ ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ନରକଶ୍ରୀର୍ ଅନାତ୍ମଜ୍ଞଂ ଦୁଷ୍କୃତଵ୍ଯାଲପାଲିତା । ପରିପାଲଯତି ପ୍ରୀତା ମଯୂରୀ ଵାରିଦଂ ଯଥା
ଆତ୍ମା ଅଜ୍ଞ ଲୋକଙ୍କୁ ନରକର ଶୋଭା, ଦୁଷ୍କର୍ମର ସାପ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଏକ ମୟୂରୀ ମେଘକୁ ଭଲପାଇ ସେଇପରି ସ୍ନେହରେ ରକ୍ଷା କରେ।
ନେତ୍ରଲୋଲାଲିନୀଲୋଲା ସ୍ଫୁରିତାଧରପଲ୍ଲଵା । ମୂର୍ଖାର୍ଥମ୍ ଏଵ ଵିକସତ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗନାଵିଷଵଲ୍ଲରୀ
ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ ଓ କମ୍ପିତ ଅଧର ଥିବା ନାରୀର ବିଷାକ୍ତ ଲତା କେବଳ ମୂର୍ଖ ପାଇଁ ଫୁଟେ।
ଅଜ୍ଞଵାରିଧିହୃଦ୍ଭୂମାଵ୍ ଏଵ ଵେପଥୁପଲ୍ଲଵଃ । ଵର୍ଧତେ ଽପଗତଚ୍ଛାଯୋ ରାଗଵିଦ୍ରୁମଦୁର୍ଦ୍ରୁମଃ
ଅଜ୍ଞତାର ସମୁଦ୍ରର ହୃଦୟ ମାଟିରେ ଅତି ଉତ୍ସାହ ଭର୍ତ୍ତି ପ୍ରେମର ଗଛ, ଛାୟା ହାରାଇ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରବାଳ ଦୃମ ପରି ବଢ଼ିଯାଏ।
ତନୁଚ୍ଛଦଲସଦ୍ଧୂମଶ୍ ଶସ୍ତ୍ରଜ୍ଵାଲୋ ଭଟୋଲ୍ମୁକଃ । ଜ୍ଵଲତି ଦ୍ଵେଷଦାଵୋ ଽଜ୍ଞହୃନ୍ମରୌ କୋପତାପଦଃ
ଦେହର ଚମଡ଼ ଭିତରେ ହଳକା ଧୂଆଁ, ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗ, ଘୃଣାର ଦହନ, ଏବଂ କ୍ରୋଧର ତାପ ଅଜ୍ଞାନର ମରୁଭୂମିରେ ହୃଦୟକୁ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଅଜ୍ଞମାତ୍ସର୍ଯସରସି ପରାପଵଦନଚ୍ଛଦା । ଈର୍ଷ୍ଯାକମଲିନୀ ଚିନ୍ତାଷଟ୍ପଦୀ ଵିକସତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଅଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଇର୍ଷ୍ୟାର ଝିଲିରେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଇଥିବା ନିନ୍ଦାର ଆବରଣ ତଳେ, ଇର୍ଷ୍ୟାର ପଦ୍ମ ଫୁଟିଯାଏ ଏବଂ ଚିନ୍ତାର ମହୁ ଭଲଭାବେ ବଢ଼ିଯାଏ।
ପ୍ରତିଜନ୍ମ ପ୍ରକୃଷ୍ଟୋଗ୍ରଦୁଃଖକଲ୍ଲୋଲସମ୍ଭ୍ରମଃ । ଜଡମ୍ ଏଵ ସମଭ୍ଯେତି ପୁନର୍ମରଣଵାଡଵଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖର ତରଙ୍ଗ ଉତ୍ପାତ ହୁଏ; ମୂଢ଼ ମନେ ମାତ୍ର ମୃତ୍ୟୁର ଆଗ ଆଉଥରେ ଆସିପହଁଚେ।
ଜନ୍ମବାଲ୍ଯଂ ଧ୍ରୁଵଂ ଯାତି ଯୌଵନଂ ଯୁଵତା ଜରାମ୍ । ଜରା ମରଣମ୍ ଅଭ୍ଯେତି ମୂଢସ୍ଯୈଵ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାକୁ, ତାପରେ ଯୁବା ଅବସ୍ଥାକୁ, ଏବଂ ପରେ ବୃଦ୍ଧା ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଏ; ବୃଦ୍ଧା ଅବସ୍ଥା ମୃତ୍ୟୁକୁ ନେଇଯାଏ, ଏବଂ ମୂଢ଼ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଚକ୍ର ଆବାର ଆବାର ଚାଲିଥାଏ।
ଜଗଜ୍ଜୀର୍ଣାରଘଟ୍ଟେ ଽସ୍ମିନ୍ ରଜ୍ଜ୍ଵା ସଂସୃତିରୂପଯା । ମଜ୍ଜନୋନ୍ମଜ୍ଜନୈର୍ ଅଜ୍ଞା ଯନ୍ତ୍ରେ ଶକଲତାଂ ଗତାଃ
ଏହି ଜଗତ ଜୀର୍ଣ୍ଣତାର ଘସାଘସିରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୌଡ଼ରେ ଅଜ୍ଞାନ ଲୋକମାନେ କେବେ ଡୁବନ୍ତି, କେବେ ଉଠନ୍ତି, ଏହି ଜୀବନର ଯନ୍ତ୍ରରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଯଦ୍ ଏଵ ଗୋଷ୍ପଦାଦୂରଂ ଜ୍ଞଧିଯଃ ପେଲଵଂ ଜଗତ୍ । ତଦ୍ ଏଵାପାରପର୍ଯନ୍ତମ୍ ଅଗାଧମ୍ ଅମହାତ୍ମନଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଏହି ସଂସାର କେବଳ ଗାଈର ପଦଚିହ୍ନ ଭଳି ଚୋଟ ଲାଗେ, ସେଠି ଅଳ୍ପ ମନର ଲୋକ ପାଇଁ ଏହା ଅପାର ଓ ଅଗାଧ ଲାଗେ।
ଧିଯୋ ଽଦୃଶ ଇଵାଜ୍ଞସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵ୍ଯୋମୋଦରକୋଟରାତ୍ । ନ ପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଯ୍ ଅପରଂ ପାରଂ ଵିହଙ୍ଗ୍ଯଃ ପଞ୍ଜରାଦ୍ ଇଵ
ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଏମିତି ଅଦୃଶ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ପରି, ଯେଉଁମାନେ ଚେତନା ଆକାଶର ଗୁହାରେ ଅଟକି ରହିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ କେବେ ମୁକ୍ତିର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଖଞ୍ଚା ଭିତରେ ପକ୍ଷୀ ବାହାରିପାରେ ନାହିଁ।
ଭାଵମାତ୍ରପରାଵୃତ୍ତ୍ଯା ଵାସନାମାତ୍ରନାଭଯଃ । ସ୍ପଷ୍ଟୀକର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ଯନ୍ତେ ଜନ୍ମଚକ୍ରସ୍ଯ ନେମଯଃ
ମନର ଭାବକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ କିମ୍ବା କେବଳ ଅଭିନିବେଶର ସୂତ୍ର ରହିଲେ, ଜନ୍ମର ଚକ୍ରର ଆଢ଼ିଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।