ମନସୋ ନେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଭିନ୍ନଂ ପୃଥଗ୍ ଦେହଶ୍ ଚ ନେନ୍ଦ୍ରିଯାତ୍ । ନ ଶରୀରାଜ୍ ଜଗଦ୍ ଭିନ୍ନଂ ଜଗତୋ ନାନ୍ଯଦ୍ ଅସ୍ତି ହି
ମନରୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ଦେହ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ; ଶରୀରରୁ ଏହି ସଂସାର ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସଂସାରରୁ ଅଲଗା କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ପ୍ରଵର୍ତିତମ୍ ଇଵ ମହାଚକ୍ରମ୍ ଇଦଂ ଚିରମ୍ । ନ ଚ ପ୍ରଵର୍ତିତଂ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ନୋ ଚିରମ୍
ଏଭଳି ଏହି ବଡ଼ ଚକ୍ର ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚାଲିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଚକ୍ର ଆସଲେ କିଛି ଚାଲିନାହିଁ, ଏହା ତେଜ ନୁହେଁ, ନା ଦୀର୍ଘ।
ନାନେଵେଦମ୍ ଅନାନୈଵ ସର୍ଵମ୍ ଏକମ୍ ଅଖଣ୍ଡିତମ୍ । ଵିଦ୍ଯତେ ଵ୍ଯୋମନି ଵ୍ଯୋମ ନକସ୍ମିଂଶ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚନ
ଏହା ବହୁ ରୂପ ନୁହେଁ, ନା ଅବହୁ ରୂପ; ସବୁ ଏକାଟି ଅଖଣ୍ଡ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଆକାଶ ଆକାଶରେ ଅଛି; ଶୂନ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଶୂନ୍ଯେ ଶୂନ୍ଯଂ ସମୁଚ୍ଛୂନଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଣି ବୃଂହିତମ୍ । ସତ୍ଯଂ ଵିଜୃମ୍ଭତେ ସତ୍ଯେ ପୂର୍ଣେ ପୂର୍ଣମ୍ ଅଵସ୍ଥିତମ୍
ଶୂନ୍ୟରେ ଶୂନ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାରେ ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି। ସତ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ବସିଛି।
ରୂପାଲୋକମନସ୍କାରାନ୍ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ନ କିଞ୍ଚନ । ଜ୍ଞଃ କରୋତ୍ଯ୍ ଅନୁପାଦେଯାନ୍ ଉପାଦେଯେ ହି କର୍ତୃତା
ଜଣାଇବା, ଦେଖିବା ଓ ଚିନ୍ତା କରିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଜଣାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କିଛି ନବେ କାରଣ ଯାହା ଅପେକ୍ଷିତ ନୁହେଁ, ସେଥିରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଅଧିକାର ନାହିଁ; କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ଅଧିକାର କେବଳ ଯାହା ଅପେକ୍ଷିତ, ସେଥିରେ ଅଛି।
ଯଦ୍ ଉପାଦେଯବୁଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ତଂ ତଦ୍ ଦୁଃଖାଯ ସୁଖାଯ ଵା । ଭାଵାଭାଵୈର୍ ଅନାଦେଯମ୍ ଅକର୍ତୃ ସୁଖଦୁଃଖଯୋଃ
ଯାହାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ସେଥିରେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଆସେ; ଯାହା ଅପେକ୍ଷିତ ନୁହେଁ, ତାହା ରହିଲା କି ନାରହିଲା, ସେଥିରେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ଯଥା ନାନାପ୍ଯ୍ ଅନାନୈଵ ଖଂ ଖେ ଵାରୀଵ ଵାର୍ଗଣଃ । ସାର୍ଥକୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅତିଶୂନ୍ଯାତ୍ମା ତଥାତ୍ମଜଗତୋଃ କ୍ରମଃ
ଯେପରି ଆକାଶ ନାନା ପବନରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ, କିମ୍ବା ପାଣି ତରଙ୍ଗରେ ଅପ୍ରଭାବିତ ରହେ, ସେପରି ଦେଖିଲେ ଉପଯୋଗୀ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ମୂଳ ଅତି ଶୂନ୍ୟ; ଏହିପରି ଆତ୍ମା ଓ ଜଗତର ଅନୁକ୍ରମ।
ଅନ୍ତର୍ ଵ୍ଯୋମାମଲୋ ବାହ୍ଯେ ସମ୍ଯଗାଚାରଚଞ୍ଚୁରଃ । ହର୍ଷାମର୍ଷଵିକାରେଷୁ କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟସମସ୍ଥିତିଃ
ଭିତରେ ଆକାଶ ପରି ଶୁଧ୍ଧ, ବାହାରେ ଠିକ୍ ଆଚରଣରେ ଚଳିତ, ସୁଖ ଦୁଃଖର ରୂପାନ୍ତରରେ କାଠ କିମ୍ବା ମାଟି ପରି ସ୍ଥିର ରହିଥିବା।
ଯ ଏଵାତିତରାଂ ଶତ୍ରୁର୍ ମତ୍ସରୀ ମାରଣୋଦ୍ଯତଃ । ତମ୍ ଏଵାକୃତ୍ରିମଂ ମିତ୍ରଂ ଯଃ ପଶ୍ଯତି ସ ପଶ୍ଯତି
ଯିଏ ଅତି ଶତ୍ରୁତା, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସତ୍ୟ ମିତ୍ର ଭାବେ ଦେଖିପାରେ, ସେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଦେଖିପାରେ ।
ସମୂଲକାଷଂ କଷତି ନଦୀଵେଗ ଇଵ ଦ୍ରୁମମ୍ । ଯସ୍ ସୌହୃଦଂ ମତ୍ସରଂ ଚ ସ ହର୍ଷାମର୍ଷଦୋଷହା
ଏକ ନଦୀର ଧାରା ଯେପରି ଗଛକୁ ମୂଳସହ କାଟି ଦେଇଥାଏ, ଏହିପରି ଯିଏ ମିତ୍ରତା ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାକୁ ମୂଳସହ ଦୂର କରେ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଓ କ୍ଷୁଭ୍ଧାର ଦୋଷକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ।
ରାଗଦ୍ଵେଷଵିକାରାଣାଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଚେନ୍ ନ ଭାଵ୍ଯତେ । ତେ ତୁ ସନ୍ତୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅସଦ୍ରୂପାସ୍ ସେଵିତା ଅପ୍ଯ୍ ଅସେଵିତାଃ
ଆକର୍ଷଣ ଓ ଦ୍ୱେଷର ପରିବର୍ତ୍ତନର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଯଦି ଚିନ୍ତା କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ସେଗୁଡିକ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅସତ୍ୟ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଚାହିଁ କରିଲେ କିମ୍ବା ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଏହିପରି ଅସତ୍ୟ ରହିଥାନ୍ତି ।
ଯସ୍ଯ ନାହଙ୍କୃତୋ ଭାଵୋ ଯସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିର୍ ନ ଲିପ୍ଯତେ । ହତ୍ଵାପି ସ ଇମାଂଲ୍ ଲୋକାନ୍ ନ ହନ୍ତି ନ ନିବଧ୍ଯତେ
ଯାହାର ଆତ୍ମବୋଧ ନାହିଁ, ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ଅପରିଷ୍କୃତ, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ହନନ କରେନି, ଓ ବାନ୍ଧି ରହେନି ।
ଯନ୍ ନାସ୍ତି ତସ୍ଯ ସଦ୍ଭାଵପ୍ରତିପତ୍ତିର୍ ଉଦାହୃତା । ମାଯୈଵ ସା ପରିଜ୍ଞାନାଦ୍ ଏଵ ନଶ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅସଂଶଯମ୍
ଯାହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ତାହାକୁ ଏକ ଆସଲ ଦେଖା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ଏହା ମାୟା ଅଟୁଟ, ଏବଂ ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଆସିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଏ।
ନିସ୍ସ୍ନେହଦୀପଵଚ୍ ଛାନ୍ତୋ ଯସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଵାସନାରସଃ । ତେନ ଚିତ୍ରଂ କୃତଂ ନୈଵ ଜିତଂ ଜ୍ଞେନାପି କାରିଣା
ଯେପରି ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କର ମନରେ ଆଗ୍ରହ ଓ ଆସକ୍ତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେ ଯେଉଁ କାମ କରିଥାଏ, ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାନୁପାଦେଯମ୍ ଇଦଂ ସମସ୍ତଂ ପଦାର୍ଥଜାତଂ ସଦସଦ୍ଦଶାସୁ । ନ ଦୁଃଖଦାହାଯ ସୁଖାଯ ନୈଵ ସ ମୁକ୍ତ ଏଵେହ ସଜୀଵ ଏଵ
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟଗୁଡିକ, ତାହା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଥିଲେ କିମ୍ବା ନଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଲୋକ ଦୁଃଖରେ ଜଳିନାହିଁ, ସୁଖକୁ ଆକର୍ଷିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେ ଏଠାରେ ଜୀବନ୍ତ ଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ।
ମନୋ ବୁଦ୍ଧିର୍ ଅହଙ୍କାର ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଦି ତଥାନଘ । ଅଚେତ୍ଯଚିନ୍ମଯଂ ସର୍ଵଂ କ୍ଵ ତେ ଜୀଵାଦଯସ୍ ସ୍ଥିତାଃ
ହେ ନିର୍ମଳ, ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଅହଂକାର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯାହା ଜଡ କିମ୍ବା ଚେତନ, ସମସ୍ତ ଭିତରେ ଏହି ଜୀବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
ଏକେନୈଵାତ୍ମନା ଦତ୍ତା ନାନାତା ଯା ମହାତ୍ମନା । ଵିଦ୍ଧି ତାଂ ତ୍ଵମ୍ ଅନାନାତାଂ ହେମ୍ନଃ କଟକତାମ୍ ଇଵ
ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା ଯାହା ଦେଇଛି, ତାହାର ବହୁତ୍ୱ କେବଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବ; ତୁମେ ଏହାକୁ ଏକତ୍ୱ ଭାବିବା, ସୁନାର ଗହଣା ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସୁନା ହେବା ପରି।
ଯାଵଦ୍ ଅଜ୍ଞାନସମ୍ମୋହସ୍ ତାଵତ୍ ସଂସାରଚିତ୍ତକମ୍ । ଅଜ୍ଞାନସଙ୍କ୍ଷଯେ ଜାତେ କ୍ଵ ଚେତ୍ଯଂ ଚିତ୍ତକଂ ଚ ଵା
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନର ଭ୍ରମ ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସାରର ଚିତ୍ତ ରହିଥାଏ; ଅଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତେବେ କେଉଁଠି ଚିନ୍ତାବସ୍ତୁ କିମ୍ବା ଚିତ୍ତ ରହିବ?
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯାଭ୍ଯସନାଜ୍ ଜାଡ୍ଯମ୍ ଏତି କ୍ଷଯଂ ତଥା । ହୁତାଶସେଵନାଦ୍ ଅନ୍ତର୍ଜାଡ୍ଯଂ ଜଲକୃତଂ ଯଥା
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ, ଜଡତା ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅଗ୍ନି ସାମିପ୍ୟରେ ଜଳର ଭିତର ଜଡତା ମିଶିଯିବା ପରି।
ଭୋଗତୃଷ୍ଣାଵିଷାଵେଶୋ ଯଦୈଵୋପଶମଂ ଗତଃ । ତଦୈଵ ନଷ୍ଟମ୍ ଅଜ୍ଞାନମ୍ ଆନ୍ଧ୍ଯଂ ଧ୍ଵାନ୍ତକ୍ଷଯାଦ୍ ଇଵ
ଭୋଗ ଆଶାର ବିଷ ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ତୁରନ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଲେ ଅନ୍ଧତା ମିଶିଯିବା ପରି।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଶାସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରେଣ ତୃଷ୍ଣାଵିଷଵିଷୂଚିକା । କ୍ଷୀଯତେ ଭାଵିତେନାନ୍ତଶ୍ ଶରଦା ମିହିକା ଯଥା
ଆତ୍ମସାଧନାର ଶାସ୍ତ୍ରର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିତରରେ ଆସକ୍ତିର ବିଷ ମନେ ହେଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ମନେ ହେଉଥିବା ତୃଷ୍ଣା ଦୀରେ-ଦୀରେ କମିଯାଏ, ଯେପରି ଶରତ୍ ରୂଦ୍ର ରୋଦି ମିଷ୍ଟିକୁ ଗଳାଇ ଦେଉଥାଏ।
ମୌର୍ଖ୍ଯେ କ୍ଷୀଣେ କ୍ଷତଂ ଵିଦ୍ଧି ଚିତ୍ତଂ ରାମ ସବାନ୍ଧଵମ୍ । ଵିଲୀନେ ଽମ୍ବୁଧରେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ଜାଡ୍ଯଂ ଶାମ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅଵିଘ୍ନତଃ
ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ରାମ, ତୁମେ ଜାଣିବା ଯେ ମନ ଏବଂ ତାହାର ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଏ; ଯେପରି ଆକାଶରେ ମେଘ ଗଳିଯାଏ, ତେବେ ମନର ଜଡତା ଅଟକା ନଥିବା ଭାବରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଅଚିତ୍ତତ୍ଵଂ ଗତେ ଚିତ୍ତେ କ୍ଷୀଯତେ ଵାସନାଭ୍ରମଃ । ହାରମୁକ୍ତାସମାଵେଶଶ୍ ଛିନ୍ନେ ତନ୍ତାଵ୍ ଇଵାନଘ
ମନ ନିର୍ମନ ହେଇଯିବା ପରେ, ମନର ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତି ଭ୍ରମ ଦୀରେ-ଦୀରେ ହରାଇଯାଏ, ଯେପରି ହାରର ତାଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ ମୁକ୍ତାଗୁଡିକ ଚିଁଡିଯାଏ, ମନ୍ଦ ଅପରାଧ ହୀନ।
ନ ଘନାଘଵିଘାତାଯ ଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ଭାଵଯନ୍ତି ଯେ । କ୍ରିମିକୀଟତ୍ଵଭୋଗାଯ ଚେତସସ୍ ସମ୍ମିଲନ୍ତି ତେ
ଯେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥକୁ ଚିନ୍ତା କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଘନ ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିପାରିନାହାନ୍ତି; ସେମାନେ ମନକୁ କେବଳ କୀଟ ଏବଂ ପୋକର ଜୀବନ ଅନୁଭବ ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି।
ତଵ ତାମରସାକାରକାନ୍ତଲୋଚନ ଲୋଲତା । ଶାନ୍ତା ମୌର୍ଖ୍ଯକୃତା ଵାତଚଲତା ସରସୋ ଯଥା
ତୋର ପଦ୍ମାକାର ମନୋହର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ୟାନରେ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ଏବେ ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି; ଯେପରି ହାଲୁକା ପବନରେ ଝିଁପିଥିବା ଝିଲି ଜଳ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ସ୍ଥିରତାମ୍ ଉପଯାତୋ ଽସି ଭାଵାଭାଵଵିଵର୍ଜିତେ । ପଦେ ପରମଵିସ୍ତାରେ ନଭସୀଵ ପ୍ରଭଞ୍ଜନଃ
ତୁମେ ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ଅନସ୍ତିତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ସ୍ଥିରତା ପାଇଛ; ଯେପରି ଆକାଶରେ ପବନ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।
ମନ୍ଯେ ମଦ୍ଵଚନୈର୍ ବୋଧମ୍ ଆଯାତୋ ଽସି ରଘୂଦ୍ଵହ । ଵିତତାଜ୍ଞାନନିଦ୍ରାତୋ ନିଦ୍ରାତଃ ପଟହୈର୍ ଇଵ
ରଘୁବଂଶୀ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ମୋର କଥାରେ ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ଜାଗୃତି ପାଇଛ; ଯେପରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରୁ ଢୋଲର ଶବ୍ଦରେ କିଉଁ ଜାଗିଯାଏ।
ସାମାନ୍ଯେ ଽପି ଲଗନ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ମନ୍ଯେ କୁଲଗୁରୋର୍ ଗିରଃ । ଅତ୍ଯୁଦାରମତୌ ରାମ ନ ଲଗନ୍ତି କଥଂ ତ୍ଵଯି
ସାଧାରଣ ପରିବାର ଗୁରୁଙ୍କର କଥା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ; ଏପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଥିବା ରାମ, କିପରି ତୁମେ ମନରେ ଏହା ଘୁଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ?
ଯତ୍ରୋପାଦେଯଵାକ୍ଯତ୍ଵଂ ଭାଵିତଂ ସ୍ଵେନ ଚେତସା । ତଦ୍ଵଚୋ ଽନ୍ତର୍ ଵିଶତ୍ଯ୍ ଉଚ୍ଚୈସ୍ ତପ୍ତେ କ୍ଷେତ୍ରେ ଯଥା ପଯଃ
ଯେଉଁଠି ମନ ନିଜେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥାଏ, ସେଠି ସେ କଥାଗୁଡିକ ମନରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ, ଯେପରି ଭଲଭାବେ ତାପିଥିବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ପାଣି ପ୍ରବେଶ କରେ।
ଵଯମ୍ ଇହ ହି ମହାନୁଭାଵ ନିତ୍ଯଂ କୁଲଗୁରଵୋ ଗୁରଵୋ ରଘୂଦ୍ଵହାନାମ୍ । ତଦୁଦିତମ୍ ଇଦମ୍ ଆଶୁ କାର୍ଯମ୍ ଆର୍ଯ ସ୍ଫୁଟଵଚନଂ ହୃଦି ହାରଵତ୍ ତ୍ଵଯେତି
ଏଠି, ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଆମେ ସଦା ରଘୁବଂଶୀୟମାନଙ୍କର ପରିବାର ଗୁରୁ ଭାବେ ରହୁଛୁ। ତେଣୁ, ଆପଣ ଏହି ସ୍ପଷ୍ଟ କଥାଗୁଡିକୁ ହୃଦୟରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ଭଳି ଧରି, ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।