ଅସଙ୍ଗତାମ୍ ଅନାଯାସାଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଥିତିଂ ସ୍ଥିରାମ୍ । ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ସମସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଵୀତରାଗୋ ଭଵାନଘ
ଅସଙ୍ଗତା ଓ ଅନାୟାସ ଜୀବନମୁକ୍ତର ଦୃଢ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତୁମେ ସମଭାବ, ସ୍ୱସ୍ଥ, ରାଗରହିତ ଓ ପାପମୁକ୍ତ ହେବା।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମତିର୍ ମୌନୀ ନିଗୃହୀତେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରହଃ । ଅମାନମଦମାତ୍ସର୍ଯ ଆର୍ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଵିଜ୍ଵରଃ
ଜୀବନମୁକ୍ତର ମନ ନିରବ ରହିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ; ଅହଂକାର, ଅଭିମାନ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥାଏ, ସଦାୟ ଉତ୍ତମ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ରହିଥାଏ।
ସଦା ସମଗ୍ରେ ଽପି ହି ଵସ୍ତୁଜାତେ ସମାଶଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅଦୀନସତ୍ତ୍ଵଃ । ଵ୍ଯାପାରମାତ୍ରାତ୍ ସହଜାତ୍ କ୍ରମସ୍ଥାନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅସୌ କରୋତି
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ସଦା ସମଭାବ ଓ ଅନୁତାପ ନଥିବା ମନ ରଖିଥାଏ; କ୍ରିୟା ଓ ତାହାର ସ୍ୱାଭାବିକ କ୍ରମରୁ ଯେଉଁ କାମ ଉପଜେ, ତାହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି କରେନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚିତ୍ ପ୍ରକୃତକ୍ରମସ୍ଥଂ କର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଅସୌ ତଦ୍ ଏଵ । ସଂସଙ୍ଗସମ୍ବନ୍ଧଵିହୀନଯୈଵ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅଖେଦୋ ରମତେ ଧିଯାନ୍ତଃ
ସ୍ୱାଭାବିକ କ୍ରମରେ ଯେଉଁ କାମ ନିଜର ହେବା ଦରକାର, ସେ ତାହା ଏକା ଦିନି କରେ; ସଂସ୍ପର୍ଶ ଓ ସମ୍ପର୍କର ଅନ୍ତର ରହି, କ୍ଷୁଦ୍ରତା ନଥିବା ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି କରେ।
ଅପ୍ଯ୍ ଆପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁସମ୍ପଦଂ ଵା ମହାମତିସ୍ ସ୍ଵଂ ପ୍ରକୃତଂ ସ୍ଵଭାଵମ୍ । ଜହାତି ନୋ ମନ୍ଦରଵେଲ୍ଲିତୋ ଽପି ଶୌକ୍ଲ୍ଯଂ ଯଥା କ୍ଷୀରମହାମ୍ବୁରାଶିଃ
ଅପରିସ୍ଥିତି କିମ୍ବା ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜର ଜନ୍ମଜାତ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି; ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ଦୁଧ ଫେଣାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଧର ଧଳା ରଙ୍ଗ କେବେ ହରାଏନାହିଁ, ସେପରି।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସାମ୍ରାଜ୍ଯମ୍ ଅଥାପଦଂ ଵା ସରୀସୃପତ୍ଵଂ ସୁରନାଥତାଂ ଵା । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଖେଦୋଦଯମ୍ ଅସ୍ତହର୍ଷଂ କ୍ଷଯୋଦଯେଷ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଇଵୈକରୂପଃ
ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ମିଳିଲେ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଆସିଲେ, ସରିସୃପ ଭଳି ଚାଲିଲେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କର ରାଜା ହେଲେ, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଦୁଃଖ ସୁଖରେ କେବେ ଚିତା ହେଉନାହାନ୍ତି; ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅମାବାସ୍ୟା କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଯେପରି ଏକା ରୂପରେ ରହେ।
ନିରସ୍ତସଂରମ୍ଭମ୍ ଅପାସ୍ତଭେଦଂ ପ୍ରଶାନ୍ତନାନାଫଲଫଲ୍ଗୁଚେଷ୍ଟଃ । ଵିଚାରଯାତ୍ମାନମ୍ ଅଦୀନସତ୍ତ୍ଵୋ ଯଥା ଭଵସ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମକାର୍ଯନିଷ୍ଠଃ
ଯେଉଁଠାରେ କ୍ଷୋଭ ନାହିଁ, ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଅନାବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟର ଚେଷ୍ଟା ନାହିଁ, ସେଠି ଜଣେ ଦୃଢ଼ ମନ ଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ନିଜକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି; ଯେପରି ଜୀବନର ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକ।
ତଥୋଦିତପ୍ରସରଵିଲାସଶୁଦ୍ଧଯା ଗତଜ୍ଵରଂ ପଦମ୍ ଅଵଲୋକଯାମଲମ୍ । ଧିଯେଦ୍ଧଯା ପୁନର୍ ଇହ ଜନ୍ମବନ୍ଧନୈର୍ ନ ବଧ୍ଯସେ ସମଧିଗତାତ୍ମଦୃଗ୍ ଯଥା
ଏପରି ଶୁଧ୍ଧ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଚେତନା ସହିତ, ଦୁଃଖ ହୀନ ନିର୍ମଳ ପଦକୁ ଦେଖ; ଏପରି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ମିଳିଲେ, ଏଠାରେ ପୁନି ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ଉପଶାନ୍ତିପ୍ରକରଣାଦ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ । ତ୍ଵଂ ନିର୍ଵାଣପ୍ରକରଣଂ ଜ୍ଞାତଂ ନିର୍ଵାଣକାରି ଯତ୍
ଶାନ୍ତି ପ୍ରସଙ୍ଗ ପରେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ବୁଝିଛ, ଯାହା ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଇଥାଏ।
କଥଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉଦ୍ଦାମଵଚନଂ ମୁନିନାଯକେ । ଶ୍ରଵଣୈକରସେ ମୌନଂ ସ୍ଥିତେ ରାଜକୁମାରକେ
ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ରାଜକୁମାର ଶୁଣିବାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ନିରବ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିଲେ।
ମୁନିଵାଗର୍ଥନିକ୍ଷିପ୍ତମନସ୍ଯ୍ ଅସ୍ତେତରକ୍ରିଯେ । ରାଜଲୋକେ ଗତସ୍ପନ୍ଦଂ ଚିତ୍ରାର୍ପିତ ଇଵ ସ୍ଥିତେ
ମୁନିଙ୍କର କଥାର ଅର୍ଥରେ ମନ ଲଗାଇ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ କରୁନାହିଁ, ରାଜସଭାରେ ରାଜକୁମାର ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିଲେ, ଏକ ଚିତ୍ର ପରି।
ଵସିଷ୍ଠଵଚସାମ୍ ଅର୍ଥଂ ଵିଚାରଯତି ସାଦରମ୍ । ଲସଦଙ୍ଗୁଲିଭଙ୍ଗେ ଚ ମୁନିସାର୍ଥେ ସ୍ଫୁରଦ୍ଭ୍ରୁଵି
ବସିଷ୍ଠଙ୍କର କଥାର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରୁଥିବା, ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଭଙ୍ଗି ଏବଂ ଭୂରୁ ଆକାରରେ ଚମକୁଥିବା ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥିଲେ।
ଵିସ୍ମଯାଲୋକନୋଲ୍ଲାସପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନାଲିନି । ପୁରନ୍ଧ୍ରିଵର୍ଗେ ପ୍ରଗ୍ରୀଵତରୁମଞ୍ଜରିତାଂ ଗତେ
ମହିଳାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖି ନୟନଗୁଡିକ ମାନେ ପଦ୍ମପରି ଫୁଲିଗଲା, ତାଙ୍କର ଗଳା ଫୁଲର ମାଳାରେ ସଜିଥିଲା, ସେ ଯେଉଁପଥରେ ଯାଇଥିଲେ, ସେଉଁପଥକୁ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଘୁଡ଼ିଗଲା।
ଖେ ଵାସରଚତୁର୍ଭାଗଦେଶେ ଦିନକରେ ସ୍ଥିତେ । ଶ୍ରୁତଜ୍ଞାନତଯା ସୌମ୍ଯେ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛମମ୍ ଉପେଯୁଷି
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗର ଆକାଶରେ ଥିଲାବେଳେ, ମୃଦୁ ବାୟୁ ଶୁଣି ଜାଣି ଅଳ୍ପ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଶ୍ରଵଣାଯେଵ ସଂଶାନ୍ତଵିତାନସ୍ପନ୍ଦମ୍ ଆସ୍ଥିତେ । ମୌନଂ ମରୁତି ମନ୍ଦାରମଧୁରାମୋଦଦାଯିନି
ଶୁଣିବା ପାଇଁ ମନେ ହେଉଥିବା ପରି, ବାୟୁର ଚାଦର ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା, ମନ୍ଦାରା ଫୁଲର ମିଠା ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ, ଚୁପ୍ଚାପ ଶାନ୍ତି ବ୍ୟାପିଗଲା।
ପୁଷ୍ପଦାମସୁ ସୁପ୍ତାସୁ ମଦାଦ୍ ଭ୍ରମରପଙ୍କ୍ତିଷୁ । ଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯତଯା ନୂନଂ ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନଵତୀଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଫୁଲର ମାଳାରେ ମଦରେ ମତ ମାଉଁ ମାନେ ଘୁମେଇଥିଲେ, ଏହା ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା — ଯେଉଁମାନେ ଜଣା ଓ ଜଣାଯିବାକୁ ଜାଣି, ସଠିକ୍ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଥିଲେ।
ଜାଲମୁକ୍ତାକଲାପାନ୍ତସ୍ ତଥା ମକୁରଭୂମିଷୁ । କଚତ୍ଯ୍ ଅପଗତସ୍ପନ୍ଦଂ ତାପେ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତେ
ମୁକ୍ତାମାଳାର ଶେଷ ଅଂଶ ଓ ଆଇନାର ଉପରେ ସବୁ କିଛି ଏପରି ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ରହିଥିଲା, ଯେପରି ତାପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଶୁଣିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ଗୃହାନ୍ତରଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ ଗଵାକ୍ଷୈର୍ ଦୂରମ୍ ଅଂଶୁଷୁ । ଵିଶ୍ରମାର୍ଥମ୍ ଇଵାଦୀର୍ଘନଭଃପାନ୍ଥେଷୁ ଶୀତଲମ୍
ଘରର ଭିତରକୁ ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ଆକାଶ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୀତଳତା ଏପରି ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ଏହା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ମୁକ୍ତାଜାଲପ୍ରଭାଜାଲଭସ୍ମନୋଦ୍ଧୂଲିତାତ୍ମନି । ଶଂସତୀଵ ଶମଂ ଶାମ୍ଯଦ୍ଦିନଦେହେ ଦିନାତପେ
ମୁକ୍ତାମାଳାର ଆଲୋକରେ ଆତ୍ମା ଭସ୍ମରେ ଝାଡି ଦିଆଯାଇଥିବା ପରି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା, ଦିନର ତାପ ଶାନ୍ତ ହେବା ସମୟରେ ଦିନର ଶରୀର ମଧ୍ୟ ଏପରି ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିଲା।
କରଲୀଲାସରୋଜେଷୁ ଶେଖରେଷୁ ଚ ଭୂଭୃତାମ୍ । ଶୁଷ୍ଯତ୍ସୁ ରସସଂଶୋଷାଦ୍ ଅଵୃତ୍ତିଷୁ ମନସ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ
ହସିବା ହାତର ପଦ୍ମ ଓ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ତାପରେ ରସ ଶୁଷ୍କ ହେଇଯିବାରୁ, ଏପରି ନିଷ୍କ୍ରିୟତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଜୀବନ ନାହିଁ ଥିବା ମନରେ।
ବାଲକେଷ୍ଵ୍ ଅଜ୍ଞଲୋକେଷୁ ଲୀଲାପକ୍ଷିଷୁ ସାରଵମ୍ । ଭୋଜନାର୍ଥଂ ଵଧୂଲୋକମ୍ ଉପରୁନ୍ଧତ୍ସ୍ଵ୍ ଅନାରତମ୍
ପିଲାମାନେ, ଅଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ ଓ ଖେଳୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଭୋଗର ଲାଗି ନାରୀମାନଙ୍କ ସଂସାର ସତତ ମୂଳ ଅଟକାଇ ଦେଉଛି।
ଭ୍ରମଦ୍ଭ୍ରମରପକ୍ଷୋତ୍ଥଵାତାଧୂତେ ରଜସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । କୌସୁମେ ପରିଵିଶ୍ରାନ୍ତେ ଚାମରେଷ୍ଵ୍ ଅକ୍ଷିପକ୍ଷ୍ମସୁ
ଘୁରୁଥିବା ମଧୁମକ୍ଷୀର ପଖ ପଖାରୁ ଉଠୁଥିବା ବାତାସରେ ଧୁଳି ଉଡ଼ୁଛି, ଫୁଲ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଛି, ଓ ମୟୂରପଖାର ଚାମର ଓ ଆଖିର ପତିଲା ଉପରେ ଶାନ୍ତି ପାଇଛି।
ରଶ୍ମିଷ୍ଵ୍ ଅଗ୍ରଗ୍ରହୋନ୍ମୁକ୍ତଚ୍ଛାଯାଜାଲଭଯାଦ୍ ଇଵ । ଗଵାକ୍ଷାଦିଷ୍ଵ୍ ଇଵୋଡ୍ଡୀଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ ଗୃହାନ୍ତରମ୍
ଟିପ୍ସର ଅଟକା ହାତରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା କିରଣର ଛାୟାର ଜାଲର ଭୟରୁ, ସେମାନେ ବିନ୍ଦୁ ବିନ୍ଦୁ ଜାଲି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖୋଲା ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ଦୃତ ଭାବରେ ଭିତର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ଆସୀଦ୍ ଦିନଚତୁର୍ଭାଗସତ୍ତାଵେଦନତତ୍ପରଃ । ଭେରୀପଣଵଶଙ୍ଖାନାଂ ଦିଙ୍ମୁଖାପୂରକୋ ଧ୍ଵନିଃ
ଏକ ଦିନର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ସମୟରେ, ଡ୍ରମ୍, କେଟଲ୍ଡ୍ରମ୍ ଓ ଶଙ୍ଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ପୂରଣ କରିଥିଲା, ଯାହା ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଜ୍ଞାନରେ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା।
ତେନ ତତ୍ ତାରମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆଶୁ ଵଚୋ ଽନ୍ତର୍ଧାନମ୍ ଆଯଯୌ । ମୌନଂ ଜଲଦନାଦେନ ମାଯୂର ଇଵ ନିସ୍ସ୍ଵନଃ
ଏହାର କାରଣରୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହେଇଗଲା; ବଦଳ ଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ମୟୂର ଯେପରି ଚୁପ୍ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି।
ଚୁକ୍ଷୁଭେ କ୍ଷୁବ୍ଧପକ୍ଷାଲୀ ପଞ୍ଜରସ୍ଥା ଖଗାଵଲୀ । ଭୂକମ୍ପେନ ଲସତ୍ତାଲୀପଲ୍ଲଵେଵ ଵନାଵଲୀ
ପଞ୍ଜରାରେ ବନ୍ଦ ଚିଡ଼ିଆମାନେ, ତାଙ୍କର ପାଖ ହେଲେଇ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ; ଭୂକମ୍ପରେ ଚଳିତ ତାଳ ଶାଖାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନେ ପରି।
ଆଯଯୁର୍ ଭଯଵିତ୍ରସ୍ତା ବାଲା ଧାତ୍ରୀକୁଚାନ୍ତରମ୍ । ସାରଵଂ ପ୍ରାଵୃଶୀଵାବ୍ଦାଃ ପ୍ରୋନ୍ନତଂ ଶୃଙ୍ଗକୋଟରମ୍
ଭୟରେ ଆତଙ୍କିତ ଶିଶୁମାନେ ତାଙ୍କର ଧାତ୍ରୀଙ୍କର ଛାତିକୁ ଦୌଡ଼ି ଗଲେ; ବର୍ଷାର ମେଘମାନେ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାକୁ ଲୁଚିବା ପରି।
ଉତ୍ତସ୍ଥୁର୍ ଅଵତଂସେଭ୍ଯୋ ଭୂଭୃତାଂ ଭ୍ରମରଵ୍ରଜାଃ । ଦୃଷତ୍କରାଲଵାହାଭ୍ଯସ୍ ସରିଦ୍ଭ୍ଯୋ ଽମ୍ବୁକଣା ଇଵ
ପାହାଡ଼ର ମାଲାରୁ ଭୂଙ୍ଗାମାନେ ଉଡ଼ି ଯାଇଲେ; ପାଥର ତୀବ୍ର ଝରଣାରୁ ନଦୀର ଜଳବିନ୍ଦୁ ଉଡ଼ିଯିବା ପରି।
ଏଵଂ ପ୍ରକ୍ଷୁଭିତେ ତସ୍ମିନ୍ ଗୃହେ ଦାଶରଥେ ତଦା । ପ୍ରୋକ୍ତଵାସରଵୃଦ୍ଧତ୍ଵେ ଶାନ୍ତେ ଶଙ୍ଖସ୍ଵନେ ଶନୈଃ
ଏହିପରି, ଦାଶରଥଙ୍କ ଘରେ ତା ସମୟରେ ଅସ୍ଥିରତା ଆସିଥିଲା, ଦିନଟି ବୟସ୍କ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ଆସିଥିଲା, ଶଙ୍ଖର ସ୍ୱର ଦୀରେ ଦୀରେ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା।
ସଂହରନ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତଂ ଵସ୍ତୁ ଵଚୋ ମଧୁରଵୃତ୍ତିମତ୍ । ଉଵାଚ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲସ୍ ସଭାମଧ୍ଯେ ରଘୂଦ୍ଵହମ୍
ସମ୍ମିଳନୀ ମଧ୍ୟରେ, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ମୂଦ୍ରା ମଧୁର ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଗର କଥାକୁ ଅପସାରଣ କରି କହିଲେ।