ନ ଜିଘ୍ରତ୍ଯ୍ ଅପି ଜିଘ୍ରଂଶ୍ ଚ ନୋନ୍ମିଷଂଶ୍ ଚୋନ୍ମିଷତ୍ଯ୍ ଅପି । ପଦାର୍ଥେ ନ ପତତ୍ଯ୍ ଏଵ ବଲାତ୍ ପାତିତମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ସୁଘିଁଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସୁଘିନାହିଁ; ଆଖି ଖୋଲିଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଖୋଲିନାହିଁ; ଜୋର କରି ଯେଉଁଠି ଜିନିଷ ସହିତ ମିଶାଯାଏ, ତାହା ସହିତ ମନ ଏକାଗ୍ର ହେଉନାହିଁ।
ଦେଶାନ୍ତରସ୍ଥଚେତୋଭିର୍ ଏତଦ୍ ଆତ୍ମଗୃହସ୍ଥିତୈଃ । ଅପ୍ରୌଢମତିଭିସ୍ ସାଧୁ ମୁର୍ଖୈର୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ମନ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅବୁଜ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୂର୍ଖ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନୁଭୂତି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପାରିବେ।
ସଙ୍ଗଃ କାରଣମ୍ ଅର୍ଥାନାଂ ସଙ୍ଗସ୍ ସଂସାରକାରଣମ୍ । ସଙ୍ଗଃ କାରଣମ୍ ଆଶାନାଂ ସଙ୍ଗଃ କାରଣମ୍ ଆପଦାମ୍
ଯୋଗ ଲଗାଇବା ଜିନିଷର କାରଣ, ଯୋଗ ଲଗାଇବା ଏହି ଜଗତର କାରଣ, ଯୋଗ ଲଗାଇବା ଇଚ୍ଛାର କାରଣ, ଯୋଗ ଲଗାଇବା ଦୁଃଖର କାରଣ।
ସଙ୍ଗତ୍ଯାଗଂ ଵିଦୁର୍ ମୋକ୍ଷଂ ସଙ୍ଗତ୍ଯାଗାଦ୍ ଅଜନ୍ମତା । ସଙ୍ଗଂ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଭାଵାନାଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵାନଘ
ଯୋଗ ଛାଡିବାକୁ ମୁକ୍ତି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ; ଯୋଗ ଛାଡିଲେ ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ହେ ପାପହୀନ, ଭାବରେ ଯୋଗ ଛାଡିଲେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସର୍ଵସଂଶଯନୀହାରଶରନ୍ମାରୁତ ହେ ମୁନେ । ସଙ୍ଗଃ କିମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ବ୍ରୂହି ସମାସେନ ମମ ପ୍ରଭୋ
ହେ ମୁନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହର କୁହୁଡି ଉଡାଇ ଦେଇଥିବା ପବନ ଭଳି, ମୋତେ ସଂକ୍ଷେପରେ କହ, ମୋ ପ୍ରଭୁ, ଯୋଗ କହିଲେ କଣ?
ଭାଵାଭାଵେ ପଦାର୍ଥାନାଂ ହର୍ଷାମର୍ଷଵିକାରଦା । ମଲିନା ଵାସନା ଯୈଷା ସ ସଙ୍ଗ ଇତି କଥ୍ଯତେ
ଜିନିଷ ଥିବା କି ନଥିବାରେ ଯେ ଆନନ୍ଦ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବ ଦେଇଥାଏ, ଏହି ଅଶୁଦ୍ଧ ଚିନ୍ତାକୁ 'ଯୋଗ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଶରୀରାଣାମ୍ ଅପୁନର୍ଜନ୍ମକାରିଣୀ । ମୁକ୍ତା ହର୍ଷଵିଷାଦାଭ୍ଯାଂ ଶୁଦ୍ଧା ଭଵତି ଵାସନା
ଯେଉଁ ଜୀବନମୁକ୍ତ ଶରୀର ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଆସକ୍ତି ପୁନଃ ଜନ୍ମ ଦେଇନଥାଏ, ସେ ଆସକ୍ତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସଫା ହୋଇଯାଏ।
ତାମ୍ ଅସଙ୍ଗାଭିଧାଂ ଵିଦ୍ଧି ଯାଵଦ୍ଦେହଂ ଚ ଭାଵିନୀମ୍ । ତଯା ଯତ୍ କ୍ରିଯତେ କର୍ମ ତଦ୍ ବନ୍ଧାଯୈଵ କେଵଲମ୍
ଏହି ଆସକ୍ତିକୁ ଦେହ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 'ଅସଙ୍ଗତା' ବୋଲି ଜାଣ। ଏହା ସହିତ କରାଯାଉଥିବା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ବନ୍ଧନକୁ ନେଇଯାଏ।
ଏଵଂରୂପଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସଙ୍ଗଂ ସ୍ଵାଙ୍ଗଵିକାରଦମ୍ । ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ନିର୍ଵ୍ଯଗ୍ରଂ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅପି ତଦ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅସି
ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ଶରୀରରେ ଅସ୍ଥିରତା ଆଣିଥିବା ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡି ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ରହ, ତେବେ କାମ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସେଇ ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଅଛ।
ହର୍ଷାମର୍ଷଵିକାରାଭ୍ଯାଂ ଯଦି ଗଚ୍ଛସି ନାନ୍ଯତାମ୍ । ଵୀତରାଗଭଯକ୍ରୋଧସ୍ ତଦ୍ ଅସଙ୍ଗୋ ଽସି ରାଘଵ
ଯଦି ତୁମେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା କ୍ରୋଧରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉନାହିଁ, ଏବଂ ରାଗ, ଭୟ, କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ ରହ, ତେବେ ତୁମେ ଅସଙ୍ଗ ଅଛ, ରାଘବ।
ଅସଙ୍ଗତାମ୍ ଅନାଯାସାଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଥିତିଂ ସ୍ଥିରାମ୍ । ଅଵଲମ୍ବ୍ଯ ସମସ୍ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଵୀତରାଗୋ ଭଵାନଘ
ଅସଙ୍ଗତା ଓ ଅନାୟାସ ଜୀବନମୁକ୍ତର ଦୃଢ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତୁମେ ସମଭାବ, ସ୍ୱସ୍ଥ, ରାଗରହିତ ଓ ପାପମୁକ୍ତ ହେବା।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମତିର୍ ମୌନୀ ନିଗୃହୀତେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରହଃ । ଅମାନମଦମାତ୍ସର୍ଯ ଆର୍ଯସ୍ ତିଷ୍ଠତି ଵିଜ୍ଵରଃ
ଜୀବନମୁକ୍ତର ମନ ନିରବ ରହିଥାଏ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଏ; ଅହଂକାର, ଅଭିମାନ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥାଏ, ସଦାୟ ଉତ୍ତମ ଓ ରୋଗମୁକ୍ତ ରହିଥାଏ।
ସଦା ସମଗ୍ରେ ଽପି ହି ଵସ୍ତୁଜାତେ ସମାଶଯୋ ଽପ୍ଯ୍ ଅନ୍ତର୍ ଅଦୀନସତ୍ତ୍ଵଃ । ଵ୍ଯାପାରମାତ୍ରାତ୍ ସହଜାତ୍ କ୍ରମସ୍ଥାନ୍ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯଦ୍ ଅସୌ କରୋତି
ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ସଦା ସମଭାବ ଓ ଅନୁତାପ ନଥିବା ମନ ରଖିଥାଏ; କ୍ରିୟା ଓ ତାହାର ସ୍ୱାଭାବିକ କ୍ରମରୁ ଯେଉଁ କାମ ଉପଜେ, ତାହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି କରେନାହିଁ।
ଯଦ୍ ଏଵ କିଞ୍ଚିତ୍ ପ୍ରକୃତକ୍ରମସ୍ଥଂ କର୍ତଵ୍ଯମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଅସୌ ତଦ୍ ଏଵ । ସଂସଙ୍ଗସମ୍ବନ୍ଧଵିହୀନଯୈଵ କୁର୍ଵନ୍ନ୍ ଅଖେଦୋ ରମତେ ଧିଯାନ୍ତଃ
ସ୍ୱାଭାବିକ କ୍ରମରେ ଯେଉଁ କାମ ନିଜର ହେବା ଦରକାର, ସେ ତାହା ଏକା ଦିନି କରେ; ସଂସ୍ପର୍ଶ ଓ ସମ୍ପର୍କର ଅନ୍ତର ରହି, କ୍ଷୁଦ୍ରତା ନଥିବା ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି କରେ।
ଅପ୍ଯ୍ ଆପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁସମ୍ପଦଂ ଵା ମହାମତିସ୍ ସ୍ଵଂ ପ୍ରକୃତଂ ସ୍ଵଭାଵମ୍ । ଜହାତି ନୋ ମନ୍ଦରଵେଲ୍ଲିତୋ ଽପି ଶୌକ୍ଲ୍ଯଂ ଯଥା କ୍ଷୀରମହାମ୍ବୁରାଶିଃ
ଅପରିସ୍ଥିତି କିମ୍ବା ବଡ଼ ସମୃଦ୍ଧି ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜର ଜନ୍ମଜାତ ସ୍ୱଭାବକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି; ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ଦୁଧ ଫେଣାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଧର ଧଳା ରଙ୍ଗ କେବେ ହରାଏନାହିଁ, ସେପରି।
ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସାମ୍ରାଜ୍ଯମ୍ ଅଥାପଦଂ ଵା ସରୀସୃପତ୍ଵଂ ସୁରନାଥତାଂ ଵା । ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଅଖେଦୋଦଯମ୍ ଅସ୍ତହର୍ଷଂ କ୍ଷଯୋଦଯେଷ୍ଵ୍ ଇନ୍ଦୁର୍ ଇଵୈକରୂପଃ
ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ମିଳିଲେ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଆସିଲେ, ସରିସୃପ ଭଳି ଚାଲିଲେ କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କର ରାଜା ହେଲେ, ସେ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଦୁଃଖ ସୁଖରେ କେବେ ଚିତା ହେଉନାହାନ୍ତି; ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅମାବାସ୍ୟା କିମ୍ବା ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ଯେପରି ଏକା ରୂପରେ ରହେ।
ନିରସ୍ତସଂରମ୍ଭମ୍ ଅପାସ୍ତଭେଦଂ ପ୍ରଶାନ୍ତନାନାଫଲଫଲ୍ଗୁଚେଷ୍ଟଃ । ଵିଚାରଯାତ୍ମାନମ୍ ଅଦୀନସତ୍ତ୍ଵୋ ଯଥା ଭଵସ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମକାର୍ଯନିଷ୍ଠଃ
ଯେଉଁଠାରେ କ୍ଷୋଭ ନାହିଁ, ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ଅନାବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟର ଚେଷ୍ଟା ନାହିଁ, ସେଠି ଜଣେ ଦୃଢ଼ ମନ ଥିବା ଜ୍ଞାନୀ ନିଜକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି; ଯେପରି ଜୀବନର ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗିଥିବା ଲୋକ।
ତଥୋଦିତପ୍ରସରଵିଲାସଶୁଦ୍ଧଯା ଗତଜ୍ଵରଂ ପଦମ୍ ଅଵଲୋକଯାମଲମ୍ । ଧିଯେଦ୍ଧଯା ପୁନର୍ ଇହ ଜନ୍ମବନ୍ଧନୈର୍ ନ ବଧ୍ଯସେ ସମଧିଗତାତ୍ମଦୃଗ୍ ଯଥା
ଏପରି ଶୁଧ୍ଧ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଚେତନା ସହିତ, ଦୁଃଖ ହୀନ ନିର୍ମଳ ପଦକୁ ଦେଖ; ଏପରି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ମିଳିଲେ, ଏଠାରେ ପୁନି ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ।
ଉପଶାନ୍ତିପ୍ରକରଣାଦ୍ ଅନନ୍ତରମ୍ ଇଦଂ ଶୃଣୁ । ତ୍ଵଂ ନିର୍ଵାଣପ୍ରକରଣଂ ଜ୍ଞାତଂ ନିର୍ଵାଣକାରି ଯତ୍
ଶାନ୍ତି ପ୍ରସଙ୍ଗ ପରେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ବୁଝିଛ, ଯାହା ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଇଥାଏ।
କଥଯତ୍ଯ୍ ଏଵମ୍ ଉଦ୍ଦାମଵଚନଂ ମୁନିନାଯକେ । ଶ୍ରଵଣୈକରସେ ମୌନଂ ସ୍ଥିତେ ରାଜକୁମାରକେ
ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ରାଜକୁମାର ଶୁଣିବାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ନିରବ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିଲେ।
ମୁନିଵାଗର୍ଥନିକ୍ଷିପ୍ତମନସ୍ଯ୍ ଅସ୍ତେତରକ୍ରିଯେ । ରାଜଲୋକେ ଗତସ୍ପନ୍ଦଂ ଚିତ୍ରାର୍ପିତ ଇଵ ସ୍ଥିତେ
ମୁନିଙ୍କର କଥାର ଅର୍ଥରେ ମନ ଲଗାଇ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ କରୁନାହିଁ, ରାଜସଭାରେ ରାଜକୁମାର ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ବସିଥିଲେ, ଏକ ଚିତ୍ର ପରି।
ଵସିଷ୍ଠଵଚସାମ୍ ଅର୍ଥଂ ଵିଚାରଯତି ସାଦରମ୍ । ଲସଦଙ୍ଗୁଲିଭଙ୍ଗେ ଚ ମୁନିସାର୍ଥେ ସ୍ଫୁରଦ୍ଭ୍ରୁଵି
ବସିଷ୍ଠଙ୍କର କଥାର ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରୁଥିବା, ମୁନିମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ ଆଙ୍ଗୁଳିର ଭଙ୍ଗି ଏବଂ ଭୂରୁ ଆକାରରେ ଚମକୁଥିବା ଭାବରେ ଦୃଢ଼ ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥିଲେ।
ଵିସ୍ମଯାଲୋକନୋଲ୍ଲାସପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନାଲିନି । ପୁରନ୍ଧ୍ରିଵର୍ଗେ ପ୍ରଗ୍ରୀଵତରୁମଞ୍ଜରିତାଂ ଗତେ
ମହିଳାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖି ନୟନଗୁଡିକ ମାନେ ପଦ୍ମପରି ଫୁଲିଗଲା, ତାଙ୍କର ଗଳା ଫୁଲର ମାଳାରେ ସଜିଥିଲା, ସେ ଯେଉଁପଥରେ ଯାଇଥିଲେ, ସେଉଁପଥକୁ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଘୁଡ଼ିଗଲା।
ଖେ ଵାସରଚତୁର୍ଭାଗଦେଶେ ଦିନକରେ ସ୍ଥିତେ । ଶ୍ରୁତଜ୍ଞାନତଯା ସୌମ୍ଯେ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଛମମ୍ ଉପେଯୁଷି
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗର ଆକାଶରେ ଥିଲାବେଳେ, ମୃଦୁ ବାୟୁ ଶୁଣି ଜାଣି ଅଳ୍ପ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ଶ୍ରଵଣାଯେଵ ସଂଶାନ୍ତଵିତାନସ୍ପନ୍ଦମ୍ ଆସ୍ଥିତେ । ମୌନଂ ମରୁତି ମନ୍ଦାରମଧୁରାମୋଦଦାଯିନି
ଶୁଣିବା ପାଇଁ ମନେ ହେଉଥିବା ପରି, ବାୟୁର ଚାଦର ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା, ମନ୍ଦାରା ଫୁଲର ମିଠା ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ, ଚୁପ୍ଚାପ ଶାନ୍ତି ବ୍ୟାପିଗଲା।
ପୁଷ୍ପଦାମସୁ ସୁପ୍ତାସୁ ମଦାଦ୍ ଭ୍ରମରପଙ୍କ୍ତିଷୁ । ଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯତଯା ନୂନଂ ସମ୍ଯଗ୍ଧ୍ଯାନଵତୀଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଫୁଲର ମାଳାରେ ମଦରେ ମତ ମାଉଁ ମାନେ ଘୁମେଇଥିଲେ, ଏହା ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା — ଯେଉଁମାନେ ଜଣା ଓ ଜଣାଯିବାକୁ ଜାଣି, ସଠିକ୍ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିଲେ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତିକୁ ପାଇଥିଲେ।
ଜାଲମୁକ୍ତାକଲାପାନ୍ତସ୍ ତଥା ମକୁରଭୂମିଷୁ । କଚତ୍ଯ୍ ଅପଗତସ୍ପନ୍ଦଂ ତାପେ ଶ୍ରୋତୁମ୍ ଇଵାସ୍ଥିତେ
ମୁକ୍ତାମାଳାର ଶେଷ ଅଂଶ ଓ ଆଇନାର ଉପରେ ସବୁ କିଛି ଏପରି ନିଶ୍ଚଳ ହୋଇ ରହିଥିଲା, ଯେପରି ତାପରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଶୁଣିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ଗୃହାନ୍ତରଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟେଷୁ ଗଵାକ୍ଷୈର୍ ଦୂରମ୍ ଅଂଶୁଷୁ । ଵିଶ୍ରମାର୍ଥମ୍ ଇଵାଦୀର୍ଘନଭଃପାନ୍ଥେଷୁ ଶୀତଲମ୍
ଘରର ଭିତରକୁ ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ଆକାଶ ଅଞ୍ଚଳରେ ଶୀତଳତା ଏପରି ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ଏହା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
ମୁକ୍ତାଜାଲପ୍ରଭାଜାଲଭସ୍ମନୋଦ୍ଧୂଲିତାତ୍ମନି । ଶଂସତୀଵ ଶମଂ ଶାମ୍ଯଦ୍ଦିନଦେହେ ଦିନାତପେ
ମୁକ୍ତାମାଳାର ଆଲୋକରେ ଆତ୍ମା ଭସ୍ମରେ ଝାଡି ଦିଆଯାଇଥିବା ପରି ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲା, ଦିନର ତାପ ଶାନ୍ତ ହେବା ସମୟରେ ଦିନର ଶରୀର ମଧ୍ୟ ଏପରି ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିଲା।
କରଲୀଲାସରୋଜେଷୁ ଶେଖରେଷୁ ଚ ଭୂଭୃତାମ୍ । ଶୁଷ୍ଯତ୍ସୁ ରସସଂଶୋଷାଦ୍ ଅଵୃତ୍ତିଷୁ ମନସ୍ସ୍ଵ୍ ଇଵ
ହସିବା ହାତର ପଦ୍ମ ଓ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ତାପରେ ରସ ଶୁଷ୍କ ହେଇଯିବାରୁ, ଏପରି ନିଷ୍କ୍ରିୟତା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଜୀବନ ନାହିଁ ଥିବା ମନରେ।