କ୍ଵ ଵିଷୋଲ୍ଲାସନିଶ୍ଶ୍ଵାସଦଗ୍ଧୋନ୍ନତଵନଦ୍ରୁମାଃ । କ୍ଷୁଦ୍ଵନ୍ତୋ ଽଜଗରାଃ କ୍ଷୁବ୍ଧା ନିଗୀର୍ଣା ବାଲଦର୍ଦୁରୈଃ
ଯେଉଁ ଉଚ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ସାପର ବିଷ ଶ୍ୱାସରେ ପୋଡ଼ିଦେଇଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏବେ କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତ, ଅସ୍ଥିର ଛୋଟ ଉଠିଆ ମୂଷାମାନେ ଖାଇଦେଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
କ୍ଵ ପ୍ରାପ୍ତଭୂମିକୋ ଧୀରୋ ଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯୋ ଵିଵେକଵାନ୍ । ଆକ୍ରାନ୍ତଃ କିଲ ଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଵିଷଯେନ୍ଦ୍ରିଯଦସ୍ଯୁଭିଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼, କଣ ଜାଣିବାକୁ ଉଚିତ ତାହା ବୁଝିପାରେ, ବିବେକଶୀଳ ଅଟୁଟ ମନ ଥିବା ସେଇ ମନୁଷ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବିଷୟର ଦୁଷ୍ଟ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହେଉଛି—ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?
ଵିଚାରଧିଯମ୍ ଅପ୍ରୌଢାଂ ହରନ୍ତି ଵିଷଯାରଯଃ । ପ୍ରଚଣ୍ଡପଵନା ମୃଦ୍ଵୀଂ କ୍ଷତଵୃନ୍ତାଂ ଲତାମ୍ ଇଵ
ଯେଉଁ ମନ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିପାରିନାହିଁ, ତାହାକୁ ବିଷୟ ନାମକ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏଭଳି ଉଠାଇ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ପବନ ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା କମ୍ଜୋର ଲତାକୁ ଉଖଳିଦେଇଥାଏ।
ନ ଵିଵେକବଲପ୍ରୌଢାଂ ଭଙ୍କ୍ତୁଂ ଶକ୍ତା ଦୁରାଧଯଃ । କଲ୍ପକ୍ଷୋଭସହଂ ଧୀରଂ ଶୈଲଂ ମନ୍ଦାନିଲା ଇଵ
ଯେଉଁଠାରେ ବିବେକର ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼ ଅଛି, ସେଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କିଛି କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟର ଉତ୍ପାତ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ହଳୁକା ପବନ କମ୍ପାଇପାରେନାହିଁ।
ଅଗୃହୀତମହୀପୀଠଂ ଵିଚାରକୁସୁମଦ୍ରୁମମ୍ । ଚିନ୍ତାଵାତ୍ଯା ଵିଧୁନ୍ଵନ୍ତି ନ ସ୍ଥିରସ୍ଥିତିସୁସ୍ଥିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନର ମାଟିରେ ଯେଉଁ ବୃକ୍ଷର ମୂଳ ଭଲଭାବେ ଧାରଣ ହୋଇନାହିଁ, ଏହି ବିବେକର ବୃକ୍ଷକୁ ଚିନ୍ତାର ବାତାସ ହଲେ ମଧ୍ୟ ହଲାଇପାରେନାହିଁ, ଏହା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ରହିଥାଏ।
ଗଚ୍ଛତସ୍ ତିଷ୍ଠତୋ ଵାପି ଜାଗ୍ରତସ୍ ସ୍ଵପତୋ ଽପି ଵା । ନ ଵିଚାରପରଂ ଚେତୋ ଯସ୍ଯାସୌ ମୃତ ଉଚ୍ଯତେ
ଚାଲିବା, ଦଉଡ଼ିବା, ଜାଗିବା କିମ୍ବା ଶୁଇବା — ଯେଉଁ ଲୋକର ମନ ବିବେକରେ ଲାଗିନଥାଏ, ସେ ମୃତ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
କିମ୍ ଇଦଂ ସ୍ଯାଜ୍ ଜଗତ୍ କିଂ ସ୍ଯାଦ୍ ଅହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନିଶଂ ଶନୈଃ । ଵିଚାରଯାଧ୍ଯାତ୍ମଦୃଶା ସ୍ଵଯଂ ଵା ସଜ୍ଜନୈସ୍ ସହ
ଏହି ଜଗତ କଣ? ମୁଁ କିଏ? — ଏହାକୁ ନିଜର ଅନ୍ତର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୀରେ-ଦୀରେ, ସତତ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଚିନ୍ତା ନିଜେ କିମ୍ବା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହ କରିପାରିବା।
ଅନ୍ଧକାରପରେଣାଶୁ ଵିଚାରେଣ ପରଂ ପଦମ୍ । ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିମଲଂ ରତ୍ନଂ ପ୍ରଦୀପେନେଵ ଭାସ୍ଵତା
ବିବେକର ତୁରନ୍ତ ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ଏହି ଆଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ଦେଖାଯାଏ — ଏହା ଏକ ଶୁଭ୍ର ରତ୍ନ ପରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୀପରେ ଚମକୁଥିବା।
ଜ୍ଞାନେନ ସର୍ଵଦୁଃଖାନାଂ ଵିନାଶ ଉପଜାଯତେ । କୃତାଲୋକଵିଲାସେନ ତମସାମ୍ ଇଵ ଭାସ୍ଵତା
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ନାଶ ହୁଏ, ଯେପରି ଏକ ଦୀପର ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆକୃତି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଅନ୍ଧାର ଦୂର ହୁଏ।
ଜ୍ଞାନେ ପ୍ରକଟତାଂ ଯାତେ ଜ୍ଞେଯଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ରଵାଵ୍ ଅଭ୍ଯୁଦିତେ ଭୂମାଵ୍ ଆଲୋକ ଇଵ ନିର୍ମଲଃ
ଜ୍ଞାନ ଚିତ୍ରସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲେ, ଜ୍ଞେୟ ନିଜେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ; ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ପୃଥିବୀରେ ସ୍୫ଚ୍ଛ ଆଲୋକ ଦେଖାଯାଏ।
ଯେନ ଶାସ୍ତ୍ରଵିଚାରେଣ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ଵିବୁଧ୍ଯତେ । ତଜ୍ ଜ୍ଞାନମ୍ ଉଚ୍ଯତେ ଜ୍ଞେଯାଦ୍ ଅଭିନ୍ନମ୍ ଇଵ ସଂସ୍ଥିତମ୍
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶାସ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତନ କରି ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିବାଯାଏ, ସେହି ଜ୍ଞାନକୁ ଜ୍ଞାନ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ; ଏହା ଜ୍ଞେୟ ସହ ଏକାତ୍ମ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଵିଚାରୋ ଽଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯାନାଂ ଜ୍ଞାନମ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଦୁର୍ ବୁଧାଃ । ଜ୍ଞେଯମ୍ ଅସ୍ଯାନ୍ତର୍ ଏଵାସ୍ତି ମାଧୁର୍ଯଂ ପଯସୋ ଯଥା
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି ଅଧ୍ୟାତ୍ମ ଜ୍ଞାନର ବିଚାର ଏହାର ଅଂଗ; ଏହାର ତତ୍ତ୍ୱ ନିଜ ଭିତରେ ଅଛି, ଯେପରି ଦୁଧରେ ମିଠାସ ଅଛି।
ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନସମାଲୋକଃ ପୁମାଞ୍ ଜ୍ଞେଯମଯସ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଆପୀତମୈରେଯୋ ମଦାନନ୍ଦମଯୋ ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ସଠିକ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସେ ନିଜେ ଜ୍ଞାନର ବସ୍ତୁରେ ପରିଣତ ହୁଏ, ଯେପରି ମଦ ପିଇଥିବା ଲୋକ ମଦର ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଏ।
ସଦସଦ୍ରୂପମ୍ ଅମଲଂ ଜ୍ଞେଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ଵିଦୁଃ । ଜ୍ଞାନାଧିଗମମାତ୍ରେଣ ତତ୍ ସ୍ଵଯଂ ସମ୍ପ୍ରସୀଦତି
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସତ-ଅସତ ଦୁଇଟି ରୂପରେ ଜାଣନ୍ତି; ଏହାକୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ନିଜେ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଜ୍ଞାନଵାନ୍ ଉଦିତାନନ୍ଦୋ ନ କ୍ଵଚିତ୍ ପରିମଜ୍ଜତି । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଗତାସଙ୍ଗଂ ସମ୍ରାଡାତ୍ମୈଵ ତିଷ୍ଠତି
ଯିଏ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ଯାହାର ଆନନ୍ଦ ଉଦିତ ହୋଇଛି, ସେ କେଉଁଠିବି କମିଯାଏ ନାହିଁ; ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି, ସେ ନିଜେ ଆତ୍ମାର ରାଜା ଭାବରେ ରହିଥାଏ।
ଜ୍ଞାନଵାନ୍ ହୃଦ୍ଯଶବ୍ଦେଷୁ ଵୀଣାଵଂଶରଵାଦିଷୁ । କାମିନ୍ଯାଃ କାମଗୀତେଷୁ ସମ୍ଭୋଗମଣିତେଷୁ ଚ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ମନୋହର ଶବ୍ଦରେ—ବୀଣା, ବାଂଶୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣର ଶବ୍ଦରେ—କିମ୍ବା ପ୍ରିୟା ନାରୀର ଗୀତରେ, କିମ୍ବା ଭୋଗର ଆନନ୍ଦରେ ମଧୁରତା ଅନୁଭବ କରେ।
ଵସନ୍ତମଦମତ୍ତାନାଂ ଷଟ୍ପଦାନାଂ ସ୍ଵନେଷୁ ଚ । ପ୍ରାଵୃଟ୍ପ୍ରସରପୁଷ୍ଟେଷୁ ଜଲଦସ୍ତନିତେଷୁ ଚ
ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଯେମିତି ଗୁଞ୍ଜନ କରନ୍ତି, ବା ବର୍ଷା ଋତୁରେ ମେଘମାନେ ଯେମିତି ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସେଇ ସବୁ ଶବ୍ଦରେ
ଉତ୍ତାଣ୍ଡଵଶିଖଣ୍ଡେଷୁ କେକାକଲରଵେଷୁ ଚ । ରଣିତାମ୍ଭୋଜଷଣ୍ଡେଷୁ ସାରସକ୍ଵଣିତେଷୁ ଚ
ଉତ୍ତାଳ ନୃତ୍ୟର କୋଳାହଳରେ, ମୟୂରମାନେ ଯେମିତି କୁହୁକୁହୁ କରନ୍ତି, କମଳମାଳାର ମଧୁର ଗୁଞ୍ଜନରେ, କିମ୍ବା ସାରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ଯେମିତି ଡାକିଉଠନ୍ତି, ସେଇ ସବୁ ଶବ୍ଦରେ
କର୍ତର୍ଯାଦିକରାନ୍ତେଷୁ ଗମ୍ଭୀରମୁରଜେଷୁ ଚ । ତତାଵନଦ୍ଧସୁଷିରଚିତ୍ରଵାଦ୍ଯସ୍ଵନେଷୁ ଚ
କୌଣସି କାମର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷର ଶବ୍ଦରେ, ଗଭୀର ଢୋଳର ଧ୍ୱନିରେ, କିମ୍ବା ତାନ୍ତି ବା ବାଂଶୀ ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ରଙ୍ଗିନ ଶବ୍ଦରେ
କେଷୁଚିନ୍ ନ ନିବଧ୍ନାତି ରୂକ୍ଷେଷୁ ମଧୁରେଷୁ ଚ । ରଣିତେଷୁ ରତିଂ ରାମ ପଦ୍ମେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ନିଶାକରଃ
ଏହି ସବୁ ଶବ୍ଦ କଠୋର ହେଉ କି ମଧୁର, ରମଣୀୟ ହେଉ କି ମନୋହର, ରାମ, ସେମାନେ କାହାକୁ ବାନ୍ଧି ପାରନାହାନ୍ତି; ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା କମଳକୁ ବାନ୍ଧି ରଖେନାହିଁ।
ଜ୍ଞାନଵାନ୍ ବାଲକଦଲୀସ୍ତମ୍ଭପଲ୍ଲଵପାଣିଷୁ । ଚନ୍ଦନାଗୁରୁମନ୍ଦାରଲତାସ୍ତବକସଦ୍ମସୁ
ଯେଉଁଜଣେ ପ୍ରଜ୍ଞାନବାନ୍, ସେ ଶିଶୁମାନଙ୍କର ହାତ, କଦଳୀ ଗଛର ତଣ୍ଡି ଓ କୋମଳ ପତ୍ର, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ ଓ ମନ୍ଦାର ଲତାର ସୁଗନ୍ଧିତ ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେବେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
କୌଶେଯହାରକୁନ୍ଦେନ୍ଦୁକମଲୋତ୍ପଲଭୂମିଷୁ । ଦ୍ରଵତ୍କାଞ୍ଚନକାନ୍ତେଷୁ ନିତମ୍ବସ୍ତନବାହୁଷୁ
କୌଶେୟ ଶଯ୍ୟା, ମୁକ୍ତା ହାର, କୁନ୍ଦ ଫୁଲ, ଶ୍ୱେତ କମଳ, ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ଓ ନରୀମାନଙ୍କର ତେଜସ୍ବୀ ସୁନା ରଙ୍ଗର ନିତମ୍ବ, ସ୍ତନ ଓ ବାହୁ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆସକ୍ତି ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ଊରୁଷ୍ଵ୍ ଅନଙ୍ଗସଦନହେମତୋରଣଶୋଭିଷୁ । ସୁରଗନ୍ଧର୍ଵକନ୍ଯାଙ୍ଗଲତାନନ୍ଦନକେଲିଷୁ
ପ୍ରେମ ଗୃହର ସୁନା ତୋରଣ ଭଳି ଶୋଭା ପାଉଥିବା ଉରୁ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ଝିଅମାନଙ୍କର ଲତାସମ ଦେହ ଓ ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଖେଳ ମଧ୍ୟରେ ସେ କେବେ ବନ୍ଧି ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
କେଷୁଚିନ୍ ନ ନିବଧ୍ନାତି ସ୍ଵାଯତ୍ତେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅସକ୍ତଧୀଃ । ରାମ ସ୍ପର୍ଶରତିଂ ଧୀରୋ ହଂସୋ ମରୁମହୀଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁଠି ନିଜ ଅଧିକାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଷ୍କାମ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ମନ ଶାରୀରିକ ସ୍ପର୍ଶର ଆନନ୍ଦକୁ କେବେ ବନ୍ଧି ରଖେ ନାହିଁ; ଯେପରି ହଂସ ମରୁଭୂମିର ଝିଲିକୁ ଛାଡି ଯାଏ।
ଜ୍ଞାନଵାନ୍ ପିଣ୍ଡଖର୍ଜୂରକଦମ୍ବପନସାଦିଷୁ । ମୃଦ୍ଵୀକେକ୍ଷ୍ଵାରୁକାକ୍ଷୋଟବିସଜମ୍ବୀରଜାତିଷୁ
ଯେଉଁଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଖଜୁରୀ, ଡୁମୁର, କଦମ୍ବ, କଠଳ, ଦାକ, ଇଖ, ଆମ୍ବ, ବେର, ପଦ୍ମମୂଳ, ଜାମୁ, ବିଜୁରି ଓ ଏହିପରି ଅନେକ ଫଳରେ କେବେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନାହାନ୍ତି।
ମଦିରାମଧୁମୈରେଯମାର୍ଦ୍ଵୀକାସଵଭୂତିଷୁ । ଦଧିକ୍ଷୀରଘୃତାମିକ୍ଷାନଵନୀତୌଦନେଷୁ ଚ
ସେ ମଦ, ମଧୁ, ମଦିରା, ଦାକର ମଦ, ଏବଂ ଦହି, ଖୀର, ଘିଅ, ଇଖ, ନବନୀତ, ଓ ଖିରା ଭାତ ଭଳି ସ୍ବାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନାହାନ୍ତି।
ଷଡ୍ରସେଷୁ ଵିଚିତ୍ରେଷୁ ଲେହ୍ଯପେଯଵିଲାସିଷୁ । ଫଲେଷ୍ଵ୍ ଅନ୍ନେଷୁ ମୂଲେଷୁ ଶାକେଷ୍ଵ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆମିଷେଷୁ ଚ
ଛଅ ପ୍ରକାର ରୁଚି, ଲେହିବା ଓ ପିଇବା ଖାଦ୍ୟ, ଫଳ, ଭାତ, ମୂଳ, ଶାକ, କିମ୍ବା ମାଂସ—ଏହି ସବୁରେ ସେ କେବେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନାହାନ୍ତି।
କେଷୁଚିନ୍ ନ ନିବଧ୍ନାତି ତୃପ୍ତମୂର୍ତିର୍ ଅସକ୍ତଧୀଃ । ଆସ୍ଵାଦନରତିଂ ଵିପ୍ରଶ୍ ଶ୍ଵଶରୀରପଲେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଯାହାଙ୍କର ମନ ଅନାସକ୍ତ ଓ ଯିଏ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେ କେଉଁସି ଜିନିଷର ସ୍ବାଦରେ ବନ୍ଧି ନପଡନ୍ତି—ଯେପରି ଏକ କୁକୁର ନିଜ ଦେହର ମାଂସରେ ରୁଚି ନେଇନଥାଏ।
ଜ୍ଞାନଵାନ୍ ଯମଚନ୍ଦ୍ରେନ୍ଦ୍ରରୁଦ୍ରଵିଷ୍ଣ୍ଵବ୍ଜଜାଦିଷୁ । ମେରୁମନ୍ଦରକୈଲାସସହ୍ଯଦର୍ଦୁରସାନୁଷୁ
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଯମ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, କିମ୍ବା ମେରୁ, ମନ୍ଦର, କୈଳାସ, ସହ୍ୟ, ଦର୍ଦ୍ଦୁର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନେ ପ୍ରତି କୌଣସି ଆସକ୍ତି ରଖନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।
କୌଶେଯଦଲଜାଲେଷୁ ଚନ୍ଦ୍ରବିମ୍ବଫଲାଦିଷୁ । କଲ୍ପପାଦପକୁଞ୍ଜେଷୁ ଦେଵୀଦୋଲାଵିଲାସିଷୁ
ସେ କେବେ ରେଶମ ପତ୍ରର ଜାଳ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ କିମ୍ବା ଫଳ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃକ୍ଷର ଉଦ୍ୟାନ, କିମ୍ବା ଦେବୀମାନେ ରଙ୍ଗିନା ଝୁଲାର ଆନନ୍ଦ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରଖନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।