ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗେ ଯଦି ଯତ୍ନଂ କରୋଷି ଵା । ତତ୍ ତେ ଶିଥିଲତାଂ ଯାନ୍ତି ସର୍ଵାଧିଵ୍ଯାଧଯଃ କ୍ଷଣାତ୍
ଯଦି ତୁମେ ମନର ଲୁକାଇଥିବା ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଏବଂ ରୋଗ ତୁମ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ।
ପୂର୍ଵେଭ୍ଯସ୍ ତୁ ପ୍ରଯତ୍ନେଭ୍ଯୋ ଵିଷମୋ ଽଯଂ ହି ସଂସ୍ମୃତଃ । ଦୁସ୍ସାଧୋ ଵାସନାତ୍ଯାଗସ୍ ସୁମେରୂନ୍ମୂଲନାଦ୍ ଅପି
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଇଥିଲା, ତାହାଠାରୁ ଏହା ଅଧିକ କଠିନ; ମନର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିବା ସୁମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଉଖଣିବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଦୁଷ୍କର।
ଯାଵଦ୍ ଵିଲୀନଂ ନ ମନୋ ନ ତାଵଦ୍ ଵାସନାକ୍ଷଯଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଲୟ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନର ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ନାଶ ହୁଏନାହିଁ।
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନଂ ମନୋନାଶୋ ଵାସନାକ୍ଷଯ ଏଵ ଚ । ମିଥଃ କାରଣତାଂ ଗତ୍ଵା ଦୁସ୍ସାଧାନି ସ୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅତଃ
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ମନର ଲୟ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିର ନାଶ—ଏହି ତିନିଟି ଏକାଅପେକ୍ଷା ଏକ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟର କାରଣ ହୁଏ; ଏହିଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ତସ୍ମାଦ୍ ରାଘଵ ଯତ୍ନେନ ପୌରୁଷେଣ ଵିଵେକିନା । ଭୋଗେଚ୍ଛାଂ ଦୂରତସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରଯମ୍ ଏତତ୍ ସମାଶ୍ରଯେତ୍
ତେଣୁ ରାଘବ, ଉତ୍ସାହ ଓ ବିବେକ ସହିତ, ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂରରୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ତିନିଟିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵ ଏତେ ସମଂ ଯାଵନ୍ ନ ସ୍ଵଭ୍ଯସ୍ତା ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ । ତାଵନ୍ ନ ପଦସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି ସମାଶତୈଃ
ଏହି ସବୁ ଏକ ସମାନ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନଃପୁନଃ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତ ଶତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ।
ଵାସନାକ୍ଷଯଵିଜ୍ଞାନମନୋନାଶା ମହାମତେଃ । ସମକାଲଂ ଚିରାଭ୍ଯସ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଫଲଦା ମୁନେଃ
ମନର ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାର ଜ୍ଞାନ, ମନର ଶାନ୍ତି ଓ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି—ଏହିମାନେ ଯଦି ଏକଠି ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକ ମୁନି ଦ୍ୱାରା ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହାର ଫଳ ମିଳେ।
ଏକୈକଶୋ ନିଷେଵ୍ଯନ୍ତେ ଯଦ୍ଯ୍ ଏତେ ଚିରମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତନ୍ ନ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରାଶ୍ ଶକଲିତା ଇଵ
ଏହିମାନେ ଯଦି ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ, ଯେତେବେଳେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ଫଳ ଦେଉନାହିଁ; ଯେପରି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଭାଗ ଭାଗରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ କାମ କରେନାହିଁ।
ଚିରକାଲୋପଚରିତା ଅପ୍ଯ୍ ଏତେ ସୁଧିଯୋ ଽପି ଚ । ଏକଶଃ ପରମ୍ ଅଭ୍ଯେତୁଂ ନ ଶକ୍ତାସ୍ ସୈନିକା ଇଵ
ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହିମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏକ ଏକ କରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତେବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ସେନା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକା ଏକା ହୋଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ସମମ୍ ଉଦ୍ଯୋଗମ୍ ଆନୀତାସ୍ ସନ୍ତ ଏତେ ହି ଧୀମତା । ସମ୍ସାରାରିଂ ନିକୃନ୍ତନ୍ତି ମୂଲାଦ୍ ଅପି ଭଟା ଇଵ
କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହିମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକଠି ଉଦ୍ୟମ ସହିତ କରାଯାଏ, ସେମାନେ ସଂସାର ଶତ୍ରୁକୁ ମୂଳରୁ କାଟିଦିଅନ୍ତି; ଯେପରି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶତ୍ରୁକୁ ମୂଳରୁ ଉପାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ଵାସନାକ୍ଷଯଵିଜ୍ଞାନମନୋନାଶାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ସମଂ ସେଵ୍ଯାସ୍ ତଵ ଚିରଂ ତେନ ତାତ ନ ତପ୍ଯସେ
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବାସନା ଶେଷ କରିବାର ଜ୍ଞାନ, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଉପାୟ ଏବଂ ଉଦ୍ୟମ—ଏହି ତିନିଟିକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ କର। ଏପରି କଲେ, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବ ନାହିଁ।
ତ୍ରିଭିର୍ ଏଭିଶ୍ ଚିରାଭ୍ଯସ୍ତୈର୍ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥଯୋ ଦୃଢାଃ । ନିଶ୍ଶେଷମ୍ ଏଵ ତ୍ରୁଟ୍ଯନ୍ତି ବିସଚ୍ଛେଦାଦ୍ ଗୁଣା ଇଵ
ଏହି ତିନିଟି ଉପାୟର ଦୀର୍ଘ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ହୃଦୟର ଗଢ଼ିଆ ଗଠିବା ଗଠିକାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଯେପରି ଗୋଲାପ ତଣ୍ଡିର ତନ୍ତୁମାନେ କାଟିଯିବା ପରେ ଅଲଗା ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଜନ୍ମାନ୍ତରଶତାଭ୍ଯସ୍ତା ରାମ ସଂସାରସଂସ୍ଥିତିଃ । ସା ଚିରାଭ୍ଯାସଯୋଗେନ ଵିନା ନ କ୍ଷୀଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ଜମା ହୋଇଥିବା ଆସକ୍ତି ଏବଂ ଅଭ୍ୟାସ କେବଳ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ମାତ୍ର ଶେଷ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଗଚ୍ଛଞ୍ ଶୃଣ୍ଵନ୍ ସ୍ପୃଶଞ୍ ଜିଘ୍ରଂସ୍ ତିଷ୍ଠଞ୍ ଜାଗ୍ରତ୍ ସ୍ଵପନ୍ ସଦା । ଶ୍ରେଯସେ ପରମାଯାସ୍ଯ ତ୍ରଯସ୍ଯାଭ୍ଯାସଵାନ୍ ଭଵ
ଚାଲିବା, ଶୁଣିବା, ଛୁଇଁବା, ଘ୍ରାଣ କରିବା, ଦାଁଡ଼ା ହୋଇ ରହିବା, ଜାଗି ରହିବା କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା—ଯେଉଁଠି ନିଜେ ଥିବ, ସବୁବେଳେ ଏହି ତିନି ଉପାୟର ଅଭ୍ୟାସରେ ଲାଗି ରୁହ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିଦେବ।
ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗସମଂ ପ୍ରାଣନିରୋଧନଂ । ଵିଦୁସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵଂ ସମାହରେତ୍
ଯେଉଁପରି ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଛାଡ଼ିବା ସହିତ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସମାନ, ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି ସେମାନେ ବୁଝନ୍ତି। ତେଣୁ, ଏହିପରି ଭାବେ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗାଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତତାମ୍ । ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦନିରୋଧାଚ୍ ଚ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଗୁପ୍ତ ଆଶାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମନ ନିର୍ମଳ ହୁଏ; ପ୍ରାଣର ଚଳନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ତୁମେ ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି କର।
ପ୍ରାଣାଯାମଦୃଢାଭ୍ଯାସୈର୍ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଚ ଗୁରୁଦତ୍ତଯା । ଆସନାସନଯୋଗେନ ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦୋ ନିରୁଧ୍ଯତେ
ପ୍ରାଣାୟାମର ଦୃଢ଼ ଅଭ୍ୟାସ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦେଇଥିବା ଉପାୟ ଏବଂ ଠିକ୍ ଆସନ ଓ ବସିବା ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣର ଚଳନ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ।
ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନଵିଲାସେନ ଜଗଦ୍ଵସ୍ତୁଷ୍ଵ୍ ଅନାସ୍ଥଯା । ଯଥାଭୂତାର୍ଥଦର୍ଶିତ୍ଵାଦ୍ ଵାସନା ନ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଖେଳ, ସଂସାରୀ ବସ୍ତୁପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତି ଏବଂ ଯଥାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
ଅଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଵସ୍ତୂନାମ୍ ଅଵିସଂଵାଦି ଯତ୍ ସ୍ଥିରମ୍ । ରୂପଂ ତଦ୍ଦର୍ଶନଂ ଜ୍ଞାନଂ କ୍ଷୀଯତେ ତେନ ଵାସନା
ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଦୃଢ଼ ଓ ଭ୍ରମ ନଥିବା ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ସେଇଁ ଦ୍ୱାରା ମନର ଲୁଚିଥିବା ଆଦତଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ନିସ୍ସଙ୍ଗଂ ଵ୍ଯଵହାରିତ୍ଵାଦ୍ ଭଵଭାଵନଵର୍ଜନାତ୍ । ଶରୀରେ ନାଶଦର୍ଶିତ୍ଵାଦ୍ ଵାସନା ନ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଅସକ୍ତ ଆଚରଣ, ଭବିଷ୍ୟତ ଭାବନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଓ ଶରୀରକୁ ନଶ୍ୱର ବୋଲି ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ମନର ଲୁଚିଥିବା ଆଦତଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।
ସଂଶାନ୍ତେ ପଵନସ୍ପନ୍ଦେ ଯଥା ପାଂସୁର୍ ନଭସ୍ତଲେ । ଵାସନାଵିଭଵେ ନଷ୍ଟେ ନ ଚିତ୍ତଂ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯେପରି ହଳକା ପବନ ଶାନ୍ତ ହେଲେ ଧୂଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ମନର ଲୁଚିଥିବା ଆଦତ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ମନ କାମ କରେନାହିଁ।
ଯଃ ପ୍ରାଣପଵନସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଚିତ୍ତସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସ ଏଵ ହି । ତସ୍ମାଜ୍ ଜଗନ୍ତି ଜାଯନ୍ତେ ପାଂସଵୋ ଽଵକରାଦ୍ ଇଵ
ଯେ ପ୍ରାଣର ଗତି, ସେଇଁ ମନର ଚଞ୍ଚଳତା; ଏହିଠାରୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଭୂମିରୁ ଧୂଳି ଉଠେ।
ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦଜଯୋ ଯତ୍ନଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ଧୀମତୋଚ୍ଚକୈଃ । ଉପଵିଶ୍ଯୋପଵିଶ୍ଯୈକଚିତ୍ତକେନ ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ନିରନ୍ତର ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍—ଏକାଗ୍ର ମନେ ବସିବା ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଶ୍ୱାସର ଗତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ।
ଅଥ ଵୈନଂ କ୍ରମଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚିତ୍ତାକ୍ରମଣମ୍ ଏଵ ଚେତ୍ । ରୋଚତେ ତେ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋଷି କାଲେନ ବହୁନା ପଦମ୍
ନହେଲେ, ଯଦି ଏହି ପଦ୍ଧତିକୁ ଛାଡ଼ି ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ମାତ୍ର ଚାହାଁ, ତେବେ ବେଶି ସମୟ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେଇ ଦଶାକୁ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ନ ଶକ୍ଯତେ ମନୋ ଜେତୁଂ ଵିନା ଯୁକ୍ତିମ୍ ଅନିନ୍ଦିତ । ଅଙ୍କୁଶେନ ଵିନା ମତ୍ତଂ ଯଥା ଦୁଷ୍ଟମତଙ୍ଗଜମ୍
ଯେପରି ଅଙ୍କୁଶ ବିନା ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀକୁ ବଶ କରିହେବ ନାହିଁ, ସେପରି ନିଖୁତ ଉପାୟ ଛାଡ଼ି ମନକୁ ବଶ କରିପାରିବା ଯାଏନି।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵିଦ୍ଯାଧିଗମସ୍ ସାଧୁସଙ୍ଗମ ଏଵ ଚ । ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗଃ ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦନିରୋଧନମ୍
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଅଧିଗମ, ସଦ୍ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗ, ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତବୃତ୍ତିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେବା, ଏବଂ ଶ୍ୱାସର ଚଳନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା—
ଏତାସ୍ ତା ଯୁକ୍ତଯଃ ପୁଷ୍ଟାସ୍ ସନ୍ତି ଚିତ୍ତଜଯେ କିଲ । ଯାଭିସ୍ ତଜ୍ ଜୀଯତେ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଧାରାଭିର୍ ଇଵ ଭୂରଜଃ
ମନକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଏହି ସବୁ ଭଲ ଉପାୟ ଅଛି । ଏହା ଦ୍ୱାରା ମନ ଦ୍ରୁତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଜଳଧାରା ଦ୍ୱାରା ଧୂଳି ଚୁପ୍ପ ହୋଇଯାଏ ।
ସତୀଷୁ ଯୁକ୍ତିଷ୍ଵ୍ ଏତାସୁ ହଠାନ୍ ନିଯମଯନ୍ତି ଯେ । ଚେତସ୍ ତେ ଦୀପମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିନିଘ୍ନନ୍ତି ତମୋ ଽଞ୍ଜନୈଃ
ଏହି ସଠିକ୍ ଉପାୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜୋରଦରି ନିୟମ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ଦୀପକୁ ଛାଡ଼ି, କଳିମା ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦମନ କରନ୍ତି ।
ଵିମୂଢାଃ କର୍ତୁମ୍ ଉଦ୍ଯୁକ୍ତା ଯେ ହଠାଚ୍ ଚେତସୋ ଜଯମ୍ । ତେ ନିବଧ୍ନନ୍ତି ନାଗେନ୍ଦ୍ରମ୍ ଉନ୍ମତ୍ତଂ ବିସତନ୍ତୁଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ଜୋରକରି ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମନୋଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି, ଏକ ପାଗଳ ହାତୀକୁ ପଦ୍ମର ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ।
ଚିରଂ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ମାଦୂରଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ସ୍ଵଶରୀରକମ୍ । ଶୋଧଯନ୍ତି ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଯୁକ୍ତିଂ ଯେ ତାନ୍ ହତାନ୍ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁମାନେ ଠିକ୍ ଉପାୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେହରେ ବସିଥିବା ମନକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରାଜିତ ମନାଯାନ୍ତି ।