ରାମ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତସ୍ମିନ୍ ପରମପାଵନେ । ପଦେ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଯାସି ଯଥା କୁରୁ ତଥାନଘ
ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସେଇ ପବିତ୍ରତମ ଦଶାରେ ନିଜକୁ ସ୍ଥିର କର; ଯେଭଳି ହେଉ, ଯେପରି ହେଉ, ଯେପରି ହେବ ତାହା କର, ହେ ପାପରହିତ।
ତଦ୍ ଅମଲମ୍ ଅଜରଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ତଦଵଗତାଵ୍ ଉପଶାନ୍ତିମ୍ ଏତି ଚେତଃ । ଅଵଗତଵିତତୈକତତ୍ସ୍ଵରୂପୋ ଭଵ ଭଵମୁକ୍ତ ସଦୋଦିତଶ୍ ଚିରାଯ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିର୍ମଳ, ଅକ୍ଷୟ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜଣାଯାଏ, ମନ ଶାନ୍ତି ପାଏ; ସେଇ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ସ୍ୱରୂପରେ ସଦା ସ୍ଥିର ହେଇ ରୁହ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଏତାନି ତାନି ପ୍ରୋକ୍ତାନି ତ୍ଵଯା ବୀଜାନି ମାନଦ । କତମସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଗେଣ ଶୀଘ୍ରଂ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପଦମ୍
ହେ ମାନ୍ୟଦାତା, ଆପଣ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୀଜ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟିକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ ସେଇ ପରମ ଦଶା ଶୀଘ୍ର ମିଳିପାରିବ?
ଏତେଷାଂ ଦୁଃଖବୀଜାନାଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯଦ୍ ଯନ୍ ମଯୋତ୍ତରମ୍ । ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଗେଣ ଶୀଘ୍ରମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ପଦମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ବୀଜ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି କହିଛି, ସେଠି ଯେଉଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦଶା ଶୀଘ୍ର ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯକୋଟିସ୍ଥେ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ପଦେ ଯଦି । ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ବଲାତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଵାସନାଃ
ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଏକାଟି ମୂଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ଯାଉଛ,
ସ୍ଥିତିଂ ବଧ୍ନାସି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ କ୍ଷଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷଯାତ୍ମିକାମ୍ । କ୍ଷଣେ ଽସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ତତ୍ ସାଧୁ ପଦମ୍ ଆସାଦଯସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ହେ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ, ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥାକୁ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଧରିପାର, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ସେଇ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଯାଉଛ—ଏହିଠାରେ ଅଧିକ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେ ଵା କରୋଷି ସ୍ଥିତିମ୍ ଅଙ୍ଗ ଚେତ୍ । ତତ୍ କିଞ୍ଚିଦଧିକେନେହ ଯତ୍ନେନାପ୍ନୋଷି ତତ୍ ପଦମ୍
କିମ୍ବା, ହେ ପ୍ରିୟ, ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ସାଧାରଣ ରୂପରେ ନିଜକୁ ନିଶ୍ଚିତ କର, ତେବେ ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ ଅଧିକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ସଂଵିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ କୃତଜ୍ଞାନୋ ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ଵାନଘ । ତଦ୍ ଯତ୍ନେନାଧିକେନୋଚ୍ଚୈର୍ ଆସାଦଯସି ତତ୍ ପଦମ୍
ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ଯଦି ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଚେତନାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜକୁ ରଖ, ତେବେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହ ଓ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ସେଇ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ସଂଵେଦ୍ଯେ କେଵଲେ ଧ୍ଯାନଂ ନ ସମ୍ଭଵତି ରାଘଵ । ସର୍ଵତ୍ର ସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସଂଵିତ୍ତେର୍ ଏଵ ସର୍ଵଦା
ହେ ରାଘବ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ମନନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କାରଣ ସଚେତନତା ସବୁଠାରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ଯଚ୍ ଚିନ୍ତଯସି ଯଦ୍ ଯାସି ଯତ୍ ତିଷ୍ଠସି କରୋଷି ଵା । ତତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ସଂଵିତ୍ ସଂଵିଦ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଏଵ ଵା
ତୁମେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କର, ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛ, ଯେଉଁଠି ଦଢ଼ିଅଛ କିମ୍ବା ଯାହା କରୁଛ, ସେ ସବୁଠି ସଚେତନତା ଅଛି; ଏହି ସଚେତନତା ହିଁ ସବୁଠି ରହିଛି।
ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗେ ଯଦି ଯତ୍ନଂ କରୋଷି ଵା । ତତ୍ ତେ ଶିଥିଲତାଂ ଯାନ୍ତି ସର୍ଵାଧିଵ୍ଯାଧଯଃ କ୍ଷଣାତ୍
ଯଦି ତୁମେ ମନର ଲୁକାଇଥିବା ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଏବଂ ରୋଗ ତୁମ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ।
ପୂର୍ଵେଭ୍ଯସ୍ ତୁ ପ୍ରଯତ୍ନେଭ୍ଯୋ ଵିଷମୋ ଽଯଂ ହି ସଂସ୍ମୃତଃ । ଦୁସ୍ସାଧୋ ଵାସନାତ୍ଯାଗସ୍ ସୁମେରୂନ୍ମୂଲନାଦ୍ ଅପି
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଇଥିଲା, ତାହାଠାରୁ ଏହା ଅଧିକ କଠିନ; ମନର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିବା ସୁମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଉଖଣିବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଦୁଷ୍କର।
ଯାଵଦ୍ ଵିଲୀନଂ ନ ମନୋ ନ ତାଵଦ୍ ଵାସନାକ୍ଷଯଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଲୟ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନର ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ନାଶ ହୁଏନାହିଁ।
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନଂ ମନୋନାଶୋ ଵାସନାକ୍ଷଯ ଏଵ ଚ । ମିଥଃ କାରଣତାଂ ଗତ୍ଵା ଦୁସ୍ସାଧାନି ସ୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅତଃ
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ମନର ଲୟ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିର ନାଶ—ଏହି ତିନିଟି ଏକାଅପେକ୍ଷା ଏକ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟର କାରଣ ହୁଏ; ଏହିଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ତସ୍ମାଦ୍ ରାଘଵ ଯତ୍ନେନ ପୌରୁଷେଣ ଵିଵେକିନା । ଭୋଗେଚ୍ଛାଂ ଦୂରତସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରଯମ୍ ଏତତ୍ ସମାଶ୍ରଯେତ୍
ତେଣୁ ରାଘବ, ଉତ୍ସାହ ଓ ବିବେକ ସହିତ, ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂରରୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ତିନିଟିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵ ଏତେ ସମଂ ଯାଵନ୍ ନ ସ୍ଵଭ୍ଯସ୍ତା ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ । ତାଵନ୍ ନ ପଦସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି ସମାଶତୈଃ
ଏହି ସବୁ ଏକ ସମାନ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନଃପୁନଃ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତ ଶତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ।
ଵାସନାକ୍ଷଯଵିଜ୍ଞାନମନୋନାଶା ମହାମତେଃ । ସମକାଲଂ ଚିରାଭ୍ଯସ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଫଲଦା ମୁନେଃ
ମନର ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାର ଜ୍ଞାନ, ମନର ଶାନ୍ତି ଓ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି—ଏହିମାନେ ଯଦି ଏକଠି ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକ ମୁନି ଦ୍ୱାରା ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହାର ଫଳ ମିଳେ।
ଏକୈକଶୋ ନିଷେଵ୍ଯନ୍ତେ ଯଦ୍ଯ୍ ଏତେ ଚିରମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତନ୍ ନ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରାଶ୍ ଶକଲିତା ଇଵ
ଏହିମାନେ ଯଦି ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ, ଯେତେବେଳେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ଫଳ ଦେଉନାହିଁ; ଯେପରି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଭାଗ ଭାଗରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ କାମ କରେନାହିଁ।
ଚିରକାଲୋପଚରିତା ଅପ୍ଯ୍ ଏତେ ସୁଧିଯୋ ଽପି ଚ । ଏକଶଃ ପରମ୍ ଅଭ୍ଯେତୁଂ ନ ଶକ୍ତାସ୍ ସୈନିକା ଇଵ
ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହିମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏକ ଏକ କରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତେବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ସେନା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକା ଏକା ହୋଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ସମମ୍ ଉଦ୍ଯୋଗମ୍ ଆନୀତାସ୍ ସନ୍ତ ଏତେ ହି ଧୀମତା । ସମ୍ସାରାରିଂ ନିକୃନ୍ତନ୍ତି ମୂଲାଦ୍ ଅପି ଭଟା ଇଵ
କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହିମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକଠି ଉଦ୍ୟମ ସହିତ କରାଯାଏ, ସେମାନେ ସଂସାର ଶତ୍ରୁକୁ ମୂଳରୁ କାଟିଦିଅନ୍ତି; ଯେପରି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶତ୍ରୁକୁ ମୂଳରୁ ଉପାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।
ଵାସନାକ୍ଷଯଵିଜ୍ଞାନମନୋନାଶାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ । ସମଂ ସେଵ୍ଯାସ୍ ତଵ ଚିରଂ ତେନ ତାତ ନ ତପ୍ଯସେ
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବାସନା ଶେଷ କରିବାର ଜ୍ଞାନ, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ଉପାୟ ଏବଂ ଉଦ୍ୟମ—ଏହି ତିନିଟିକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ କର। ଏପରି କଲେ, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖିତ ହେବ ନାହିଁ।
ତ୍ରିଭିର୍ ଏଭିଶ୍ ଚିରାଭ୍ଯସ୍ତୈର୍ ହୃଦଯଗ୍ରନ୍ଥଯୋ ଦୃଢାଃ । ନିଶ୍ଶେଷମ୍ ଏଵ ତ୍ରୁଟ୍ଯନ୍ତି ବିସଚ୍ଛେଦାଦ୍ ଗୁଣା ଇଵ
ଏହି ତିନିଟି ଉପାୟର ଦୀର୍ଘ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ହୃଦୟର ଗଢ଼ିଆ ଗଠିବା ଗଠିକାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ଯେପରି ଗୋଲାପ ତଣ୍ଡିର ତନ୍ତୁମାନେ କାଟିଯିବା ପରେ ଅଲଗା ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଜନ୍ମାନ୍ତରଶତାଭ୍ଯସ୍ତା ରାମ ସଂସାରସଂସ୍ଥିତିଃ । ସା ଚିରାଭ୍ଯାସଯୋଗେନ ଵିନା ନ କ୍ଷୀଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ହେ ରାମ, ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ଜମା ହୋଇଥିବା ଆସକ୍ତି ଏବଂ ଅଭ୍ୟାସ କେବଳ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ମାତ୍ର ଶେଷ ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ।
ଗଚ୍ଛଞ୍ ଶୃଣ୍ଵନ୍ ସ୍ପୃଶଞ୍ ଜିଘ୍ରଂସ୍ ତିଷ୍ଠଞ୍ ଜାଗ୍ରତ୍ ସ୍ଵପନ୍ ସଦା । ଶ୍ରେଯସେ ପରମାଯାସ୍ଯ ତ୍ରଯସ୍ଯାଭ୍ଯାସଵାନ୍ ଭଵ
ଚାଲିବା, ଶୁଣିବା, ଛୁଇଁବା, ଘ୍ରାଣ କରିବା, ଦାଁଡ଼ା ହୋଇ ରହିବା, ଜାଗି ରହିବା କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା—ଯେଉଁଠି ନିଜେ ଥିବ, ସବୁବେଳେ ଏହି ତିନି ଉପାୟର ଅଭ୍ୟାସରେ ଲାଗି ରୁହ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିଦେବ।
ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗସମଂ ପ୍ରାଣନିରୋଧନଂ । ଵିଦୁସ୍ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦସ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତଦ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଏଵଂ ସମାହରେତ୍
ଯେଉଁପରି ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଛାଡ଼ିବା ସହିତ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସମାନ, ଏହି କଥାକୁ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି ସେମାନେ ବୁଝନ୍ତି। ତେଣୁ, ଏହିପରି ଭାବେ ପ୍ରାଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗାଚ୍ ଚିତ୍ତଂ ଗଚ୍ଛତ୍ଯ୍ ଅଚିତ୍ତତାମ୍ । ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦନିରୋଧାଚ୍ ଚ ଯଥେଚ୍ଛସି ତଥା କୁରୁ
ଗୁପ୍ତ ଆଶାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମନ ନିର୍ମଳ ହୁଏ; ପ୍ରାଣର ଚଳନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ତୁମେ ଯେପରି ଚାହଁ, ସେପରି କର।
ପ୍ରାଣାଯାମଦୃଢାଭ୍ଯାସୈର୍ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଚ ଗୁରୁଦତ୍ତଯା । ଆସନାସନଯୋଗେନ ପ୍ରାଣସ୍ପନ୍ଦୋ ନିରୁଧ୍ଯତେ
ପ୍ରାଣାୟାମର ଦୃଢ଼ ଅଭ୍ୟାସ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦେଇଥିବା ଉପାୟ ଏବଂ ଠିକ୍ ଆସନ ଓ ବସିବା ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣର ଚଳନ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ।
ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନଵିଲାସେନ ଜଗଦ୍ଵସ୍ତୁଷ୍ଵ୍ ଅନାସ୍ଥଯା । ଯଥାଭୂତାର୍ଥଦର୍ଶିତ୍ଵାଦ୍ ଵାସନା ନ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଠିକ୍ ଜ୍ଞାନର ଖେଳ, ସଂସାରୀ ବସ୍ତୁପ୍ରତି ଅନାସକ୍ତି ଏବଂ ଯଥାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ ଆଶା ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ।
ଅଦାଵ୍ ଅନ୍ତେ ଚ ଵସ୍ତୂନାମ୍ ଅଵିସଂଵାଦି ଯତ୍ ସ୍ଥିରମ୍ । ରୂପଂ ତଦ୍ଦର୍ଶନଂ ଜ୍ଞାନଂ କ୍ଷୀଯତେ ତେନ ଵାସନା
ସମସ୍ତ ଜିନିଷର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଦୃଢ଼ ଓ ଭ୍ରମ ନଥିବା ରୂପ, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ସେଇଁ ଦ୍ୱାରା ମନର ଲୁଚିଥିବା ଆଦତଗୁଡ଼ିକ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ନିସ୍ସଙ୍ଗଂ ଵ୍ଯଵହାରିତ୍ଵାଦ୍ ଭଵଭାଵନଵର୍ଜନାତ୍ । ଶରୀରେ ନାଶଦର୍ଶିତ୍ଵାଦ୍ ଵାସନା ନ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଅସକ୍ତ ଆଚରଣ, ଭବିଷ୍ୟତ ଭାବନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଓ ଶରୀରକୁ ନଶ୍ୱର ବୋଲି ଦେଖିବା ଦ୍ୱାରା ମନର ଲୁଚିଥିବା ଆଦତଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ।