ସଂଵିଲ୍ ଲଯଂ ଯାତି ତତ୍ର ନିର୍ଵିକାରଂ ଚ ତିଷ୍ଠତି । ଭୂଯୋ ନାଵର୍ତତେ ଦୁଃଖେ ତତ୍ର ଲବ୍ଧଵତୀ ପଦମ୍
ସେଠାରେ ଚେତନା ଲୟ ହୋଇ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ; ଏହା ପୁଣିଥରେ ଦୁଃଖକୁ ଫେରି ଆସେନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ତଦ୍ ଧେତୁସ୍ ସର୍ଵହେତୂନାଂ ତସ୍ଯ ହେତୁର୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ସ ସାରସ୍ ସର୍ଵସାରାଣାଂ ତସ୍ମାତ୍ ସାରୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହିଅଟି ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତର ମୂଳ ସାର, ତେଣୁ ଏହା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ସାର ନାହିଁ।
ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚିଦ୍ଦର୍ପଣେ ସ୍ଫାରେ ସମଗ୍ରା ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଇମାସ୍ ତାଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବନ୍ତି ସରସୀଵ ତଟଦ୍ରୁମାଃ
ସେଇ ବିସ୍ତୃତ ଚେତନାର ଆଇନାରେ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଝିଲିକ ଜଳରେ କୂଳର ଗଛମାନେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵେ ଭାଵା ଇମେ ତତ୍ର ସ୍ଵଦନ୍ତେ ସ୍ଵାଦଧାରିଣି । ଷଡ୍ରସା ଇଵ ଜିହ୍ଵାଯାଂ ପ୍ରକଟତ୍ଵଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଚ
ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ରସର ମୂଳରେ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଛଅଟି ରସ ଜିହ୍ବାରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତତ୍ ଖାଦ୍ ଅଚ୍ଛତରସ୍ଯାପି ଚିଦାକାଶସ୍ଯ ଵୈ ପଦମ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵାଦଜାତାନାମ୍ ଅଲମ୍ ଆସ୍ଵାଦନଂ ଚ ତତ୍
ସେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଚେତନା ଆକାଶର ସ୍ଥାନ, ଏହି ସମସ୍ତ ରସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜିନିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିଏ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାଦ।
ଜାଯତେ ଵର୍ତତେ ଚୈଵ ଵର୍ଧତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ତଥା । ସନ୍ତିଷ୍ଠତେ ଵିଗଲତି ତତ୍ରାଙ୍ଗ ଜଗତାଂ ଗଣଃ
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଭାଗ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅବସ୍ଥାନ କରି, ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଦେଖାଯାଏ, ରହିଯାଏ ଏବଂ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ତତ୍ ତଦ୍ ଗୁରୁ ଗରିଷ୍ଠାନାଂ ତତ୍ ତଲ୍ ଲଘୁ ଲଘୀଯସାମ୍ । ତତ୍ ତତ୍ ସ୍ଥୂଲଂ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠାନାମ୍ ଅଣୀଯସ୍ ତଦ୍ ଅଣୀଯସାମ୍
ସେଠାରେ ଯାହା ଭାରୀ, ସେଠି ସବୁଠୁ ଭାରୀ ଜିନିଷ ପାଇଁ; ଯାହା ହଳକା, ସେଠି ସବୁଠୁ ହଳକା ପାଇଁ; ଯାହା ମୋଟା, ସେଠି ସବୁଠୁ ମୋଟା ପାଇଁ; ଯାହା ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେଠି ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାଇଁ।
ଦଵିଷ୍ଠାନାଂ ଦଵିଷ୍ଠଂ ତଦ୍ ଅନ୍ତିକାନାଂ ତଦ୍ ଅନ୍ତିକମ୍ । କନିଷ୍ଠାନାଂ କନିଷ୍ଠଂ ତଜ୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ତଜ୍ ଜ୍ଯାଯସାମ୍ ଅପି
ସେଠାରେ ଯାହା ଦୂର, ସେଠି ସବୁଠୁ ଦୂର ପାଇଁ; ଯାହା ନିକଟ, ସେଠି ସବୁଠୁ ନିକଟ ପାଇଁ; ଯାହା ଛୋଟ, ସେଠି ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପାଇଁ; ଯାହା ବଡ଼, ସେଠି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପାଇଁ।
ତେଜସାମ୍ ଅପି ତତ୍ ତେଜସ୍ ତମସାମ୍ ଅପି ତତ୍ ତମଃ । ଵସ୍ତୂନାମ୍ ଅପି ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଦୃଶାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦୃକ୍ ପରା
ସେଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାଇଁ, ଅନ୍ଧକାର ଅନ୍ଧକାର ପାଇଁ, ଜିନିଷ ଜିନିଷର ପାଇଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁ।
ତତ୍ ତତ୍ କିଞ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଚ ନାସ୍ତି ଚ । ତତ୍ ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚାସ୍ମି ଚ
ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ କେବେ କିଛି, କେବେ କିଛି ନୁହେଁ; କେବେ ଅଛି, କେବେ ନାହିଁ; କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; କେବେ ମୁଁ, କେବେ ମୁଁ ନୁହେଁ।
ରାମ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତସ୍ମିନ୍ ପରମପାଵନେ । ପଦେ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଯାସି ଯଥା କୁରୁ ତଥାନଘ
ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସେଇ ପବିତ୍ରତମ ଦଶାରେ ନିଜକୁ ସ୍ଥିର କର; ଯେଭଳି ହେଉ, ଯେପରି ହେଉ, ଯେପରି ହେବ ତାହା କର, ହେ ପାପରହିତ।
ତଦ୍ ଅମଲମ୍ ଅଜରଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ତଦଵଗତାଵ୍ ଉପଶାନ୍ତିମ୍ ଏତି ଚେତଃ । ଅଵଗତଵିତତୈକତତ୍ସ୍ଵରୂପୋ ଭଵ ଭଵମୁକ୍ତ ସଦୋଦିତଶ୍ ଚିରାଯ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିର୍ମଳ, ଅକ୍ଷୟ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜଣାଯାଏ, ମନ ଶାନ୍ତି ପାଏ; ସେଇ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ସ୍ୱରୂପରେ ସଦା ସ୍ଥିର ହେଇ ରୁହ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଏତାନି ତାନି ପ୍ରୋକ୍ତାନି ତ୍ଵଯା ବୀଜାନି ମାନଦ । କତମସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଗେଣ ଶୀଘ୍ରଂ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପଦମ୍
ହେ ମାନ୍ୟଦାତା, ଆପଣ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୀଜ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟିକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ ସେଇ ପରମ ଦଶା ଶୀଘ୍ର ମିଳିପାରିବ?
ଏତେଷାଂ ଦୁଃଖବୀଜାନାଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯଦ୍ ଯନ୍ ମଯୋତ୍ତରମ୍ । ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଗେଣ ଶୀଘ୍ରମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ପଦମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ବୀଜ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି କହିଛି, ସେଠି ଯେଉଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦଶା ଶୀଘ୍ର ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯକୋଟିସ୍ଥେ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ପଦେ ଯଦି । ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ବଲାତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଵାସନାଃ
ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଏକାଟି ମୂଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ଯାଉଛ,
ସ୍ଥିତିଂ ବଧ୍ନାସି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ କ୍ଷଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷଯାତ୍ମିକାମ୍ । କ୍ଷଣେ ଽସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ତତ୍ ସାଧୁ ପଦମ୍ ଆସାଦଯସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ହେ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ, ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥାକୁ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଧରିପାର, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ସେଇ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଯାଉଛ—ଏହିଠାରେ ଅଧିକ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେ ଵା କରୋଷି ସ୍ଥିତିମ୍ ଅଙ୍ଗ ଚେତ୍ । ତତ୍ କିଞ୍ଚିଦଧିକେନେହ ଯତ୍ନେନାପ୍ନୋଷି ତତ୍ ପଦମ୍
କିମ୍ବା, ହେ ପ୍ରିୟ, ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ସାଧାରଣ ରୂପରେ ନିଜକୁ ନିଶ୍ଚିତ କର, ତେବେ ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ ଅଧିକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ସଂଵିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ କୃତଜ୍ଞାନୋ ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ଵାନଘ । ତଦ୍ ଯତ୍ନେନାଧିକେନୋଚ୍ଚୈର୍ ଆସାଦଯସି ତତ୍ ପଦମ୍
ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ଯଦି ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଚେତନାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜକୁ ରଖ, ତେବେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହ ଓ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ସେଇ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ସଂଵେଦ୍ଯେ କେଵଲେ ଧ୍ଯାନଂ ନ ସମ୍ଭଵତି ରାଘଵ । ସର୍ଵତ୍ର ସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସଂଵିତ୍ତେର୍ ଏଵ ସର୍ଵଦା
ହେ ରାଘବ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ମନନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କାରଣ ସଚେତନତା ସବୁଠାରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ଯଚ୍ ଚିନ୍ତଯସି ଯଦ୍ ଯାସି ଯତ୍ ତିଷ୍ଠସି କରୋଷି ଵା । ତତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ସଂଵିତ୍ ସଂଵିଦ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଏଵ ଵା
ତୁମେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କର, ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛ, ଯେଉଁଠି ଦଢ଼ିଅଛ କିମ୍ବା ଯାହା କରୁଛ, ସେ ସବୁଠି ସଚେତନତା ଅଛି; ଏହି ସଚେତନତା ହିଁ ସବୁଠି ରହିଛି।
ଵାସନାସମ୍ପରିତ୍ଯାଗେ ଯଦି ଯତ୍ନଂ କରୋଷି ଵା । ତତ୍ ତେ ଶିଥିଲତାଂ ଯାନ୍ତି ସର୍ଵାଧିଵ୍ଯାଧଯଃ କ୍ଷଣାତ୍
ଯଦି ତୁମେ ମନର ଲୁକାଇଥିବା ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ତେବେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଏବଂ ରୋଗ ତୁମ ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବ।
ପୂର୍ଵେଭ୍ଯସ୍ ତୁ ପ୍ରଯତ୍ନେଭ୍ଯୋ ଵିଷମୋ ଽଯଂ ହି ସଂସ୍ମୃତଃ । ଦୁସ୍ସାଧୋ ଵାସନାତ୍ଯାଗସ୍ ସୁମେରୂନ୍ମୂଲନାଦ୍ ଅପି
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଇଥିଲା, ତାହାଠାରୁ ଏହା ଅଧିକ କଠିନ; ମନର ଆସକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିବା ସୁମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଉଖଣିବାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଦୁଷ୍କର।
ଯାଵଦ୍ ଵିଲୀନଂ ନ ମନୋ ନ ତାଵଦ୍ ଵାସନାକ୍ଷଯଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଲୟ ହେଉନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନର ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିଗୁଡ଼ିକର ନାଶ ହୁଏନାହିଁ।
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନଂ ମନୋନାଶୋ ଵାସନାକ୍ଷଯ ଏଵ ଚ । ମିଥଃ କାରଣତାଂ ଗତ୍ଵା ଦୁସ୍ସାଧାନି ସ୍ଥିତାନ୍ଯ୍ ଅତଃ
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ମନର ଲୟ ଏବଂ ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିର ନାଶ—ଏହି ତିନିଟି ଏକାଅପେକ୍ଷା ଏକ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟର କାରଣ ହୁଏ; ଏହିଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।
ତସ୍ମାଦ୍ ରାଘଵ ଯତ୍ନେନ ପୌରୁଷେଣ ଵିଵେକିନା । ଭୋଗେଚ୍ଛାଂ ଦୂରତସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତ୍ରଯମ୍ ଏତତ୍ ସମାଶ୍ରଯେତ୍
ତେଣୁ ରାଘବ, ଉତ୍ସାହ ଓ ବିବେକ ସହିତ, ଭୋଗର ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଦୂରରୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ତିନିଟିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵ ଏତେ ସମଂ ଯାଵନ୍ ନ ସ୍ଵଭ୍ଯସ୍ତା ମୁହୁର୍ ମୁହୁଃ । ତାଵନ୍ ନ ପଦସମ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଅପି ସମାଶତୈଃ
ଏହି ସବୁ ଏକ ସମାନ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁନଃପୁନଃ ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶତ ଶତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ପରମ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏନାହିଁ।
ଵାସନାକ୍ଷଯଵିଜ୍ଞାନମନୋନାଶା ମହାମତେଃ । ସମକାଲଂ ଚିରାଭ୍ଯସ୍ତା ଭଵନ୍ତି ଫଲଦା ମୁନେଃ
ମନର ଗୁପ୍ତ ଆସକ୍ତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାର ଜ୍ଞାନ, ମନର ଶାନ୍ତି ଓ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି—ଏହିମାନେ ଯଦି ଏକଠି ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଏକ ମୁନି ଦ୍ୱାରା ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ତେବେ ଏହାର ଫଳ ମିଳେ।
ଏକୈକଶୋ ନିଷେଵ୍ଯନ୍ତେ ଯଦ୍ଯ୍ ଏତେ ଚିରମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ତନ୍ ନ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରାଶ୍ ଶକଲିତା ଇଵ
ଏହିମାନେ ଯଦି ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ, ଯେତେବେଳେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅଭ୍ୟାସ କରାଯାଏ, ତଥାପି ଏହା ଫଳ ଦେଉନାହିଁ; ଯେପରି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଭାଗ ଭାଗରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ କାମ କରେନାହିଁ।
ଚିରକାଲୋପଚରିତା ଅପ୍ଯ୍ ଏତେ ସୁଧିଯୋ ଽପି ଚ । ଏକଶଃ ପରମ୍ ଅଭ୍ଯେତୁଂ ନ ଶକ୍ତାସ୍ ସୈନିକା ଇଵ
ଅତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଏହିମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଏକ ଏକ କରି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ତେବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେପରି ସେନା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏକା ଏକା ହୋଇ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିପାରନ୍ତିନାହିଁ।
ସମମ୍ ଉଦ୍ଯୋଗମ୍ ଆନୀତାସ୍ ସନ୍ତ ଏତେ ହି ଧୀମତା । ସମ୍ସାରାରିଂ ନିକୃନ୍ତନ୍ତି ମୂଲାଦ୍ ଅପି ଭଟା ଇଵ
କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଏହିମାନେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକଠି ଉଦ୍ୟମ ସହିତ କରାଯାଏ, ସେମାନେ ସଂସାର ଶତ୍ରୁକୁ ମୂଳରୁ କାଟିଦିଅନ୍ତି; ଯେପରି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶତ୍ରୁକୁ ମୂଳରୁ ଉପାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି।