ଵିଭାଗଂ ତୁ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସତ୍ତୈକାତ୍ମତଯା ତତମ୍ । ସାମାନ୍ଯେନୈଵ ସତ୍ତାଯା ରୂପମ୍ ଏକମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭେଦକୁ ଛାଡିଦିଆଯାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତରେ ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବ୍ୟାପିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେତିଏବେଳେ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଏହି ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ରୂପକୁ ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଏ।
ଵିଶେଷଂ ସମ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସନ୍ମାତ୍ରଂ ଯଦ୍ ଅଲେପକମ୍ । ଏକରୂପଂ ମହାରୂପଂ ସତ୍ତାଯାସ୍ ତତ୍ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦିଆଯାଏ, ସେହି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଏକ ଏବଂ ବିଶାଳ ରୂପରେ, ସେହିଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ରୂପଂ ନାନାକୃତିତ୍ଵେନ ସତ୍ତାଯା ନ କଦାଚନ । ଅସଂଵେଦ୍ଯଂ ସମ୍ଭଵତି ତସ୍ମାଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଵସ୍ତୁକମ୍
ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଯେତେବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରୁ, ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଏକରୂପଂ ତୁ ଯଦ୍ ରୂପଂ ସତ୍ତାଯା ଵିମଲାତ୍ମକମ୍ । ନ କଦାଚନ ତଦ୍ ଯାତି ନାଶଂ ନାପି ଚ ଵିସ୍ମୃତିମ୍
ଯେଉଁ ଏକ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ରୂପରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ, ନାହିଁ କେବେ ଭୁଲିଯାଏ।
କାଲସତ୍ତା କଲାସତ୍ତା ଵସ୍ତୁସତ୍ତେଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଵିଭାଗକଲନାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସନ୍ମାତ୍ରୈକପରୋ ଭଵ
ସମୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଆକାଶର ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବୋଲି ଯେଉଁଠି ଭିନ୍ନତାର ଧାରଣା ଅଛି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଭେଦବୁଦ୍ଧିକୁ ଛାଡ଼ି, ଶୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଏକାଗ୍ର ହେଇ ରୁହ।
କାଲସତ୍ତା ଖସତ୍ତା ଚ ପ୍ରୋନ୍ମୁକ୍ତକଲନା ସତୀ । ଯଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମସଦ୍ରୂପା ତଥାପ୍ଯ୍ ଏଷା ନ ଵାସ୍ତଵୀ
ସମୟ ଓ ଆକାଶର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଯେତେବେଳେ ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଦେଖିବାକୁ ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଲାଗେ, ତଥାପି ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ସତ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ଵିଭାଗକଲନା ଯତ୍ର ଵିଭିନ୍ନମତଦାଯିନୀ । ନାନାତାକାରଣଂ ଦୃଷ୍ଟା ତତ୍ କଥଂ ପାଵନଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଭିନ୍ନତାର ଧାରଣା ରହିଛି, ଯାହା ଭିନ୍ନ ମତ ଓ ବିଭିନ୍ନତାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି, ସେଉଁଠି କିପରି ପବିତ୍ରତା ରହିପାରିବ?
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଏଵୈକଂ ଭାଵଯନ୍ କେଵଲଂ ଵପୁଃ । ପରିପୂର୍ଣଃ ପରାନନ୍ଦୀ ତିଷ୍ଠାଭରିତଦିଗ୍ଭରଃ
ଏକମାତ୍ର ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଚିନ୍ତା କର, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯିବ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମାତ୍ରସ୍ଯ ଯା କୋଟିଃ କୋଵିଦେଶ୍ଵର । ସୈଵାସ୍ଯ ବୀଜତାଂ ଯାତା ତତ ଏଷ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ପଣ୍ଡିତ, ସମସ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଯେଉଁ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ତାହାର ଯେତେ ଅନ୍ତ ଅଛି, ସେଇ ଅନ୍ତଟିଏ ଏହାର ବୀଜ ହୁଏ; ଏହି ବୀଜରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯପର୍ଯନ୍ତଂ ଯତ୍ ତତ୍ କଲନଯୋଜ୍ଝିତମ୍ । ପଦମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତସ୍ଯ ବୀଜଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣତା ରହିଛି, ଯାହା କୌଣସି ଭାବନାରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ଏକ ଆଦିମ ଅବସ୍ଥା ଅଛି—ଏହାର ନା ଆରମ୍ଭ ଅଛି, ନା ଶେଷ; ଏହା ପାଇଁ କୌଣସି ବୀଜ ନାହିଁ।
ସଂଵିଲ୍ ଲଯଂ ଯାତି ତତ୍ର ନିର୍ଵିକାରଂ ଚ ତିଷ୍ଠତି । ଭୂଯୋ ନାଵର୍ତତେ ଦୁଃଖେ ତତ୍ର ଲବ୍ଧଵତୀ ପଦମ୍
ସେଠାରେ ଚେତନା ଲୟ ହୋଇ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ; ଏହା ପୁଣିଥରେ ଦୁଃଖକୁ ଫେରି ଆସେନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ତଦ୍ ଧେତୁସ୍ ସର୍ଵହେତୂନାଂ ତସ୍ଯ ହେତୁର୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ସ ସାରସ୍ ସର୍ଵସାରାଣାଂ ତସ୍ମାତ୍ ସାରୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହିଅଟି ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତର ମୂଳ ସାର, ତେଣୁ ଏହା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ସାର ନାହିଁ।
ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚିଦ୍ଦର୍ପଣେ ସ୍ଫାରେ ସମଗ୍ରା ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଇମାସ୍ ତାଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବନ୍ତି ସରସୀଵ ତଟଦ୍ରୁମାଃ
ସେଇ ବିସ୍ତୃତ ଚେତନାର ଆଇନାରେ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଝିଲିକ ଜଳରେ କୂଳର ଗଛମାନେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵେ ଭାଵା ଇମେ ତତ୍ର ସ୍ଵଦନ୍ତେ ସ୍ଵାଦଧାରିଣି । ଷଡ୍ରସା ଇଵ ଜିହ୍ଵାଯାଂ ପ୍ରକଟତ୍ଵଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଚ
ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ରସର ମୂଳରେ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଛଅଟି ରସ ଜିହ୍ବାରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତତ୍ ଖାଦ୍ ଅଚ୍ଛତରସ୍ଯାପି ଚିଦାକାଶସ୍ଯ ଵୈ ପଦମ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵାଦଜାତାନାମ୍ ଅଲମ୍ ଆସ୍ଵାଦନଂ ଚ ତତ୍
ସେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଚେତନା ଆକାଶର ସ୍ଥାନ, ଏହି ସମସ୍ତ ରସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜିନିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିଏ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାଦ।
ଜାଯତେ ଵର୍ତତେ ଚୈଵ ଵର୍ଧତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ତଥା । ସନ୍ତିଷ୍ଠତେ ଵିଗଲତି ତତ୍ରାଙ୍ଗ ଜଗତାଂ ଗଣଃ
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଭାଗ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅବସ୍ଥାନ କରି, ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଦେଖାଯାଏ, ରହିଯାଏ ଏବଂ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ତତ୍ ତଦ୍ ଗୁରୁ ଗରିଷ୍ଠାନାଂ ତତ୍ ତଲ୍ ଲଘୁ ଲଘୀଯସାମ୍ । ତତ୍ ତତ୍ ସ୍ଥୂଲଂ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠାନାମ୍ ଅଣୀଯସ୍ ତଦ୍ ଅଣୀଯସାମ୍
ସେଠାରେ ଯାହା ଭାରୀ, ସେଠି ସବୁଠୁ ଭାରୀ ଜିନିଷ ପାଇଁ; ଯାହା ହଳକା, ସେଠି ସବୁଠୁ ହଳକା ପାଇଁ; ଯାହା ମୋଟା, ସେଠି ସବୁଠୁ ମୋଟା ପାଇଁ; ଯାହା ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେଠି ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାଇଁ।
ଦଵିଷ୍ଠାନାଂ ଦଵିଷ୍ଠଂ ତଦ୍ ଅନ୍ତିକାନାଂ ତଦ୍ ଅନ୍ତିକମ୍ । କନିଷ୍ଠାନାଂ କନିଷ୍ଠଂ ତଜ୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ତଜ୍ ଜ୍ଯାଯସାମ୍ ଅପି
ସେଠାରେ ଯାହା ଦୂର, ସେଠି ସବୁଠୁ ଦୂର ପାଇଁ; ଯାହା ନିକଟ, ସେଠି ସବୁଠୁ ନିକଟ ପାଇଁ; ଯାହା ଛୋଟ, ସେଠି ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପାଇଁ; ଯାହା ବଡ଼, ସେଠି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପାଇଁ।
ତେଜସାମ୍ ଅପି ତତ୍ ତେଜସ୍ ତମସାମ୍ ଅପି ତତ୍ ତମଃ । ଵସ୍ତୂନାମ୍ ଅପି ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଦୃଶାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦୃକ୍ ପରା
ସେଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାଇଁ, ଅନ୍ଧକାର ଅନ୍ଧକାର ପାଇଁ, ଜିନିଷ ଜିନିଷର ପାଇଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁ।
ତତ୍ ତତ୍ କିଞ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଚ ନାସ୍ତି ଚ । ତତ୍ ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚାସ୍ମି ଚ
ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ କେବେ କିଛି, କେବେ କିଛି ନୁହେଁ; କେବେ ଅଛି, କେବେ ନାହିଁ; କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; କେବେ ମୁଁ, କେବେ ମୁଁ ନୁହେଁ।
ରାମ ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତସ୍ମିନ୍ ପରମପାଵନେ । ପଦେ ସ୍ଥିତିମ୍ ଉପାଯାସି ଯଥା କୁରୁ ତଥାନଘ
ହେ ରାମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ, ସେଇ ପବିତ୍ରତମ ଦଶାରେ ନିଜକୁ ସ୍ଥିର କର; ଯେଭଳି ହେଉ, ଯେପରି ହେଉ, ଯେପରି ହେବ ତାହା କର, ହେ ପାପରହିତ।
ତଦ୍ ଅମଲମ୍ ଅଜରଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ଵଂ ତଦଵଗତାଵ୍ ଉପଶାନ୍ତିମ୍ ଏତି ଚେତଃ । ଅଵଗତଵିତତୈକତତ୍ସ୍ଵରୂପୋ ଭଵ ଭଵମୁକ୍ତ ସଦୋଦିତଶ୍ ଚିରାଯ
ଯେତେବେଳେ ଏହି ନିର୍ମଳ, ଅକ୍ଷୟ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜଣାଯାଏ, ମନ ଶାନ୍ତି ପାଏ; ସେଇ ଏକ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ସ୍ୱରୂପରେ ସଦା ସ୍ଥିର ହେଇ ରୁହ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୀର୍ଘକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଏତାନି ତାନି ପ୍ରୋକ୍ତାନି ତ୍ଵଯା ବୀଜାନି ମାନଦ । କତମସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଗେଣ ଶୀଘ୍ରଂ ତତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ପଦମ୍
ହେ ମାନ୍ୟଦାତା, ଆପଣ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବୀଜ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କେଉଁଟିକୁ ବ୍ୟବହାର କଲେ ସେଇ ପରମ ଦଶା ଶୀଘ୍ର ମିଳିପାରିବ?
ଏତେଷାଂ ଦୁଃଖବୀଜାନାଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯଦ୍ ଯନ୍ ମଯୋତ୍ତରମ୍ । ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ପ୍ରଯୋଗେଣ ଶୀଘ୍ରମ୍ ଆସାଦ୍ଯତେ ପଦମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ବୀଜ ମଧ୍ୟରୁ ଯାହାକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବୋଲି କହିଛି, ସେଠି ଯେଉଁ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦଶା ଶୀଘ୍ର ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯକୋଟିସ୍ଥେ ଝଗିତ୍ଯ୍ ଏଵ ପଦେ ଯଦି । ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ବଲାତ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଵାସନାଃ
ଯଦି ତୁମେ ନିଜ ଚେଷ୍ଟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଏକାଟି ମୂଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ଯାଉଛ,
ସ୍ଥିତିଂ ବଧ୍ନାସି ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞ କ୍ଷଣମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅକ୍ଷଯାତ୍ମିକାମ୍ । କ୍ଷଣେ ଽସ୍ମିନ୍ନ୍ ଏଵ ତତ୍ ସାଧୁ ପଦମ୍ ଆସାଦଯସ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ହେ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀ, ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥାକୁ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଧରିପାର, ତେବେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ସେଇ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଯାଉଛ—ଏହିଠାରେ ଅଧିକ କିଛି ଦରକାର ନାହିଁ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେ ଵା କରୋଷି ସ୍ଥିତିମ୍ ଅଙ୍ଗ ଚେତ୍ । ତତ୍ କିଞ୍ଚିଦଧିକେନେହ ଯତ୍ନେନାପ୍ନୋଷି ତତ୍ ପଦମ୍
କିମ୍ବା, ହେ ପ୍ରିୟ, ଯଦି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ସାଧାରଣ ରୂପରେ ନିଜକୁ ନିଶ୍ଚିତ କର, ତେବେ ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ ଅଧିକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ସଂଵିତ୍ତତ୍ତ୍ଵେ କୃତଜ୍ଞାନୋ ଯଦି ତିଷ୍ଠସି ଵାନଘ । ତଦ୍ ଯତ୍ନେନାଧିକେନୋଚ୍ଚୈର୍ ଆସାଦଯସି ତତ୍ ପଦମ୍
ହେ ନିର୍ମଳ ଆତ୍ମା, ଯଦି ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ସହିତ ଚେତନାର ମୂଳ ସ୍ୱରୂପରେ ନିଜକୁ ରଖ, ତେବେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହ ଓ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ସେଇ ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ।
ସଂଵେଦ୍ଯେ କେଵଲେ ଧ୍ଯାନଂ ନ ସମ୍ଭଵତି ରାଘଵ । ସର୍ଵତ୍ର ସମ୍ଭଵାଦ୍ ଅସ୍ଯାସ୍ ସଂଵିତ୍ତେର୍ ଏଵ ସର୍ଵଦା
ହେ ରାଘବ, ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ମନନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କାରଣ ସଚେତନତା ସବୁଠାରେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି।
ଯଚ୍ ଚିନ୍ତଯସି ଯଦ୍ ଯାସି ଯତ୍ ତିଷ୍ଠସି କରୋଷି ଵା । ତତ୍ର ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ସଂଵିତ୍ ସଂଵିଦ୍ ଏଵ ତଦ୍ ଏଵ ଵା
ତୁମେ ଯାହା ଚିନ୍ତା କର, ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଉଛ, ଯେଉଁଠି ଦଢ଼ିଅଛ କିମ୍ବା ଯାହା କରୁଛ, ସେ ସବୁଠି ସଚେତନତା ଅଛି; ଏହି ସଚେତନତା ହିଁ ସବୁଠି ରହିଛି।