ଯଦ୍ ଏଵ ଭାଵଯତ୍ଯ୍ ଏଷା ତଦ୍ ଏଵ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ । ନଟଵଦ୍ ଭୂମିକାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵମ୍ ଆଯାତି ଚିରାଦ୍ ଵପୁଃ
ଏହି ଚେତନା ଯାହାକୁ ଭାବିଥାଏ, ସେଇ ଦ୍ରୁତ ଏହାର ସତ୍ୟ ହୋଇଯାଏ; ଏକ ନଟ ମଞ୍ଚ ଛାଡ଼ି ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ନିଜ ଆକାରକୁ ଫେରିଯାଏ, ଚେତନାର ଆକାର ମଧ୍ୟ ଏପରି ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ଫେରେ।
ଦେଵୋ ନାଗୋ ଽସୁରୋ ଯକ୍ଷୋ ରକ୍ଷଃ ପୁଙ୍କିନ୍ନରୋ ଗଜଃ । ଆତ୍ମୈଵାସ୍ଯା ଵିଲାସିନ୍ଯା ଜଗନ୍ନଟ୍ଯାଃ ପ୍ରନୃତ୍ଯତି
ଦେବତା, ସର୍ପ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, କିନ୍ନର, ହାତୀ—ଏସବୁ ଏହି ବିଶ୍ୱ ନାଟକରେ ଚେତନାର ଖେଳ ଭିତରେ ଆତ୍ମା ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।
ବଦ୍ଧ୍ଵାତ୍ମାନଂ ରୁଦିତ୍ଵା ଚ କୋଶକାରଃ କ୍ରିମିର୍ ଯଥା । ଚିରାତ୍ କେଵଲତାମ୍ ଏତି ସ୍ଵଯଂ ସଂଵିତ୍ ସ୍ଵଭାଵତଃ
ଏହି ଜୀବ ନିଜେ ନିଜକୁ ବାନ୍ଧି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦେ, ଯେପରି ରେଶମ ପୋକା ନିଜେ ଜାଲି ତିଆରି କରି ତାହାରେ ଆଟକି ପଡ଼େ । ଏମିତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଚେତନା ନିଜର ସ୍ୱଭାବରେ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚେ ।
ଜଗଜ୍ଜଲଧିଜାଲାନାଂ ସଂଵିଜ୍ ଜଲମ୍ ଅଲଂ ତଥା । ଯଥୈଵାପୂର୍ଯ ଦିକ୍ଚକ୍ରଂ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଅଦ୍ର୍ଯାଦିତାଂ ଗତା
ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ସାଗରର ତରଙ୍ଗମାନେ ପାଇଁ ଚେତନା ହେଉଛି ଜଳ । ଯେପରି ଜଳ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂରଣ କରି ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଏ, ଏମିତି ଚେତନା ମଧ୍ୟ ଏହି ଭାବରେ ବିକାଶ ପାଏ ।
ଦ୍ଯୌଃ କ୍ଷମା ଵାଯୁର୍ ଆକାଶଂ ପର୍ଵତାସ୍ ସରିତୋ ଦିଶଃ । ଇତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯା ଵୀଚଯଃ ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ ସଂଵିତ୍ସଲିଲସନ୍ତତେଃ
ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ ଓ ଦିଗମାନେ—ଏହାମାନେ ସମସ୍ତେ ଚେତନାର ଜଳଧାରାର ତରଙ୍ଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ସଂଵିନ୍ମାତ୍ରଂ ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ଦ୍ଵିତୀଯା ନାସ୍ତି କଲ୍ପନା । ଇତ୍ଯ୍ ଏଵ ସମ୍ଯଗ୍ଜ୍ଞାନେନ ସଂଵିଦ୍ ଗଚ୍ଛତି ନାନ୍ଯତାମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଅଟୁଟ ଅଛି; ଏଠାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ କିଛି ନାହିଁ । ଏହି ସଠିକ୍ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଚେତନା କେବେ ଅନ୍ୟ କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ ।
ଯଦା ନ ଵିନ୍ଦତେ କିଞ୍ଚିତ୍ ସ୍ପନ୍ଦତେ ନ ନ ଚୋପତି । ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ସ୍ଥିତିଂ ଯାତି ସଂଵିନ୍ ନାଲିପ୍ଯତେ ତଦା
ଯେତେବେଳେ କେହି କିଛି ଅନୁଭବ କରୁନାହାନ୍ତି, ଚେତନା ନ ହଲେ, ନ ନିବୃତ୍ତି ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅବିଚଳ ରହନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଚେତନା କୌଣସି ଦୂଷଣରେ ଆସେନାହିଁ।
ଅଥାସ୍ଯାସ୍ ସଂଵିଦୋ ରାମ ସନ୍ମାତ୍ରଂ ବୀଜମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ସତ୍ତ୍ଵମାତ୍ରାଦ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଏଷା ପ୍ରାକାଶ୍ଯମ୍ ଇଵ ତେଜସଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ଚେତନାର ମୂଳ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତାକୁ କୁହାଯାଏ; କେବଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱରୁ ଏହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରି ଆଲୋକରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହୁଏ।
ଦ୍ଵେ ରୂପେ ତତ୍ର ସତ୍ତାଯା ଏକଂ ନାନାକୃତି ସ୍ଥିତମ୍ । ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ଏକରୂପଂ ତୁ ଵିଭାଗୋ ଽଯଂ ତଯୋଶ୍ ଶୃଣୁ
ଏଠାରେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ସତ୍ତା ଅଛି: ଗୋଟିଏ ଅନେକ ରୂପରେ ବିଭିନ୍ନ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ହୁଏ, ଆଉ ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଏକ ରୂପରେ ଅଟୁଟ ରହେ; ଏହି ଦୁଇଟିର ଭିନ୍ନତା ଶୁଣ।
ଘଟତା ପଟତା ତତ୍ତା ତ୍ଵତ୍ତା ମତ୍ତେତି କଥ୍ଯତେ । ସତ୍ତାରୂପଂ ଵିଭାଗେନ ଯତ୍ ତୁ ନାନାକୃତି ସ୍ଥିତମ୍
ଘଡ଼ ହେବା, କପଡ଼ ହେବା, ତତ୍ତ୍ୱ ହେବା, ତୁମ ଭାବ, ମଦ ଭାବ—ଏହି ସମସ୍ତ ଅନେକ ରୂପର ସତ୍ତା, ଯାହା ବିଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ।
ଵିଭାଗଂ ତୁ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସତ୍ତୈକାତ୍ମତଯା ତତମ୍ । ସାମାନ୍ଯେନୈଵ ସତ୍ତାଯା ରୂପମ୍ ଏକମ୍ ଉଦାହୃତମ୍
ଯେତେବେଳେ ଭେଦକୁ ଛାଡିଦିଆଯାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତରେ ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବ୍ୟାପିଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ, ସେତିଏବେଳେ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଏହି ଏକ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ରୂପକୁ ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଏ।
ଵିଶେଷଂ ସମ୍ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସନ୍ମାତ୍ରଂ ଯଦ୍ ଅଲେପକମ୍ । ଏକରୂପଂ ମହାରୂପଂ ସତ୍ତାଯାସ୍ ତତ୍ ପରଂ ଵିଦୁଃ
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଛାଡିଦିଆଯାଏ, ସେହି ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଏକ ଏବଂ ବିଶାଳ ରୂପରେ, ସେହିଠାରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ରୂପଂ ନାନାକୃତିତ୍ଵେନ ସତ୍ତାଯା ନ କଦାଚନ । ଅସଂଵେଦ୍ଯଂ ସମ୍ଭଵତି ତସ୍ମାଦ୍ ଏତଦ୍ ଅଵସ୍ତୁକମ୍
ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଯେତେବେଳେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ନାହିଁ; ଏହି କାରଣରୁ, ଏହାକୁ ଅସତ୍ୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଏକରୂପଂ ତୁ ଯଦ୍ ରୂପଂ ସତ୍ତାଯା ଵିମଲାତ୍ମକମ୍ । ନ କଦାଚନ ତଦ୍ ଯାତି ନାଶଂ ନାପି ଚ ଵିସ୍ମୃତିମ୍
ଯେଉଁ ଏକ ଏବଂ ନିର୍ମଳ ରୂପରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ସେଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନାଶ ହୁଏ ନାହିଁ, ନାହିଁ କେବେ ଭୁଲିଯାଏ।
କାଲସତ୍ତା କଲାସତ୍ତା ଵସ୍ତୁସତ୍ତେଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅପି । ଵିଭାଗକଲନାଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସନ୍ମାତ୍ରୈକପରୋ ଭଵ
ସମୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଆକାଶର ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ବସ୍ତୁର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବୋଲି ଯେଉଁଠି ଭିନ୍ନତାର ଧାରଣା ଅଛି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଭେଦବୁଦ୍ଧିକୁ ଛାଡ଼ି, ଶୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଏକାଗ୍ର ହେଇ ରୁହ।
କାଲସତ୍ତା ଖସତ୍ତା ଚ ପ୍ରୋନ୍ମୁକ୍ତକଲନା ସତୀ । ଯଦ୍ଯ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମସଦ୍ରୂପା ତଥାପ୍ଯ୍ ଏଷା ନ ଵାସ୍ତଵୀ
ସମୟ ଓ ଆକାଶର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଯେତେବେଳେ ଧାରଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଦେଖିବାକୁ ଯଦିଓ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଲାଗେ, ତଥାପି ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ସତ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ଵିଭାଗକଲନା ଯତ୍ର ଵିଭିନ୍ନମତଦାଯିନୀ । ନାନାତାକାରଣଂ ଦୃଷ୍ଟା ତତ୍ କଥଂ ପାଵନଂ ଭଵେତ୍
ଯେଉଁଠି ଭିନ୍ନତାର ଧାରଣା ରହିଛି, ଯାହା ଭିନ୍ନ ମତ ଓ ବିଭିନ୍ନତାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି, ସେଉଁଠି କିପରି ପବିତ୍ରତା ରହିପାରିବ?
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମ୍ ଏଵୈକଂ ଭାଵଯନ୍ କେଵଲଂ ଵପୁଃ । ପରିପୂର୍ଣଃ ପରାନନ୍ଦୀ ତିଷ୍ଠାଭରିତଦିଗ୍ଭରଃ
ଏକମାତ୍ର ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଚିନ୍ତା କର, ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଭରିଯିବ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯମାତ୍ରସ୍ଯ ଯା କୋଟିଃ କୋଵିଦେଶ୍ଵର । ସୈଵାସ୍ଯ ବୀଜତାଂ ଯାତା ତତ ଏଷ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ହେ ପଣ୍ଡିତ, ସମସ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଯେଉଁ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଅଛି, ତାହାର ଯେତେ ଅନ୍ତ ଅଛି, ସେଇ ଅନ୍ତଟିଏ ଏହାର ବୀଜ ହୁଏ; ଏହି ବୀଜରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯପର୍ଯନ୍ତଂ ଯତ୍ ତତ୍ କଲନଯୋଜ୍ଝିତମ୍ । ପଦମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ତସ୍ଯ ବୀଜଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସାଧାରଣତା ରହିଛି, ଯାହା କୌଣସି ଭାବନାରେ ବନ୍ଧା ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ଏକ ଆଦିମ ଅବସ୍ଥା ଅଛି—ଏହାର ନା ଆରମ୍ଭ ଅଛି, ନା ଶେଷ; ଏହା ପାଇଁ କୌଣସି ବୀଜ ନାହିଁ।
ସଂଵିଲ୍ ଲଯଂ ଯାତି ତତ୍ର ନିର୍ଵିକାରଂ ଚ ତିଷ୍ଠତି । ଭୂଯୋ ନାଵର୍ତତେ ଦୁଃଖେ ତତ୍ର ଲବ୍ଧଵତୀ ପଦମ୍
ସେଠାରେ ଚେତନା ଲୟ ହୋଇ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଯାଏ; ଏହା ପୁଣିଥରେ ଦୁଃଖକୁ ଫେରି ଆସେନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି।
ତଦ୍ ଧେତୁସ୍ ସର୍ଵହେତୂନାଂ ତସ୍ଯ ହେତୁର୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ସ ସାରସ୍ ସର୍ଵସାରାଣାଂ ତସ୍ମାତ୍ ସାରୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହିଅଟି ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ; ଏହା ସମସ୍ତର ମୂଳ ସାର, ତେଣୁ ଏହା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ସାର ନାହିଁ।
ତସ୍ମିଂଶ୍ ଚିଦ୍ଦର୍ପଣେ ସ୍ଫାରେ ସମଗ୍ରା ଵସ୍ତୁଦୃଷ୍ଟଯଃ । ଇମାସ୍ ତାଃ ପ୍ରତିବିମ୍ବନ୍ତି ସରସୀଵ ତଟଦ୍ରୁମାଃ
ସେଇ ବିସ୍ତୃତ ଚେତନାର ଆଇନାରେ, ସମସ୍ତ ବସ୍ତୁର ଦୃଶ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଝିଲିକ ଜଳରେ କୂଳର ଗଛମାନେ ପ୍ରତିବିମ୍ବିତ ହୁଅନ୍ତି।
ସର୍ଵେ ଭାଵା ଇମେ ତତ୍ର ସ୍ଵଦନ୍ତେ ସ୍ଵାଦଧାରିଣି । ଷଡ୍ରସା ଇଵ ଜିହ୍ଵାଯାଂ ପ୍ରକଟତ୍ଵଂ ପ୍ରଯାନ୍ତି ଚ
ଏହି ସମସ୍ତ ଭାବଗୁଡ଼ିକ ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ରସର ମୂଳରେ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ଛଅଟି ରସ ଜିହ୍ବାରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ତତ୍ ଖାଦ୍ ଅଚ୍ଛତରସ୍ଯାପି ଚିଦାକାଶସ୍ଯ ଵୈ ପଦମ୍ । ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ଵାଦଜାତାନାମ୍ ଅଲମ୍ ଆସ୍ଵାଦନଂ ଚ ତତ୍
ସେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଚେତନା ଆକାଶର ସ୍ଥାନ, ଏହି ସମସ୍ତ ରସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜିନିଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିଏ ସତ୍ୟ ସ୍ୱାଦ।
ଜାଯତେ ଵର୍ତତେ ଚୈଵ ଵର୍ଧତେ ଦୃଶ୍ଯତେ ତଥା । ସନ୍ତିଷ୍ଠତେ ଵିଗଲତି ତତ୍ରାଙ୍ଗ ଜଗତାଂ ଗଣଃ
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଭାଗ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଅବସ୍ଥାନ କରି, ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ଦେଖାଯାଏ, ରହିଯାଏ ଏବଂ ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ତତ୍ ତଦ୍ ଗୁରୁ ଗରିଷ୍ଠାନାଂ ତତ୍ ତଲ୍ ଲଘୁ ଲଘୀଯସାମ୍ । ତତ୍ ତତ୍ ସ୍ଥୂଲଂ ସ୍ଥଵିଷ୍ଠାନାମ୍ ଅଣୀଯସ୍ ତଦ୍ ଅଣୀଯସାମ୍
ସେଠାରେ ଯାହା ଭାରୀ, ସେଠି ସବୁଠୁ ଭାରୀ ଜିନିଷ ପାଇଁ; ଯାହା ହଳକା, ସେଠି ସବୁଠୁ ହଳକା ପାଇଁ; ଯାହା ମୋଟା, ସେଠି ସବୁଠୁ ମୋଟା ପାଇଁ; ଯାହା ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସେଠି ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାଇଁ।
ଦଵିଷ୍ଠାନାଂ ଦଵିଷ୍ଠଂ ତଦ୍ ଅନ୍ତିକାନାଂ ତଦ୍ ଅନ୍ତିକମ୍ । କନିଷ୍ଠାନାଂ କନିଷ୍ଠଂ ତଜ୍ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ତଜ୍ ଜ୍ଯାଯସାମ୍ ଅପି
ସେଠାରେ ଯାହା ଦୂର, ସେଠି ସବୁଠୁ ଦୂର ପାଇଁ; ଯାହା ନିକଟ, ସେଠି ସବୁଠୁ ନିକଟ ପାଇଁ; ଯାହା ଛୋଟ, ସେଠି ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପାଇଁ; ଯାହା ବଡ଼, ସେଠି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପାଇଁ।
ତେଜସାମ୍ ଅପି ତତ୍ ତେଜସ୍ ତମସାମ୍ ଅପି ତତ୍ ତମଃ । ଵସ୍ତୂନାମ୍ ଅପି ତଦ୍ ଵସ୍ତୁ ଦୃଶାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଙ୍ଗ ଦୃକ୍ ପରା
ସେଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାଇଁ, ଅନ୍ଧକାର ଅନ୍ଧକାର ପାଇଁ, ଜିନିଷ ଜିନିଷର ପାଇଁ, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ବନ୍ଧୁ।
ତତ୍ ତତ୍ କିଞ୍ଚିନ୍ ନକିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଚ ନାସ୍ତି ଚ । ତତ୍ ତଦ୍ ଦୃଶ୍ଯଂ ଅଦୃଶ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସ୍ମି ନ ଚାସ୍ମି ଚ
ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ କେବେ କିଛି, କେବେ କିଛି ନୁହେଁ; କେବେ ଅଛି, କେବେ ନାହିଁ; କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; କେବେ ମୁଁ, କେବେ ମୁଁ ନୁହେଁ।