ନଷ୍ଟଂ କସ୍ଯ ମନୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ନଷ୍ଟଂ ଵା କୀଦୃଶଂ ଭଵେତ୍ । କୀଦୃଶଶ୍ ଚାସ୍ଯ ନାଶସ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସ୍ଯାତ୍ ସତ୍ତା ଚାସ୍ଯ କୀଦୃଶୀ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କାହାର ମନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ? ଏବଂ ଯଦି ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସେ କିପରି ହୁଏ? ଏହାର ନଶ୍ଟ ହେବାର ଗତି କଣ? ଏହାର ଅବସ୍ଥା କିପରି ରହେ?
ଚେତସଃ କଥିତା ସତ୍ତା ମଯା ରଘୁକୁଲୋଦ୍ଵହ । ଅସ୍ଯ ନାଶମ୍ ଇଦାନୀଂ ତ୍ଵଂ ଶୃଣୁ ପ୍ରଶ୍ନଵିଦାଂ ଵର
ହେ ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ମନର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଏବେ ତୁମେ ଏହାର ନଶ୍ଟ ହେବା ବିଷୟରେ ଶୁଣ, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସୁଖଦୁଃଖଦଶା ଧୀରଂ ସାମ୍ଯାନ୍ ନ ପ୍ରୋଦ୍ଧରନ୍ତି ଯମ୍ । ନିଶ୍ଶ୍ଵାସା ଇଵ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଂ ଚିତ୍ତଂ ତସ୍ଯ ମୃତଂ ଵିଦୁଃ
ଯେଉଁ ମନ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖର ଅବସ୍ଥାରେ ସମତାରୁ ଅସ୍ଥିର ହୁଏନାହିଁ, ଯେପରି ଗଭୀର ପବନରେ ମଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଅଚଳ ରହେ, ସେଉଁଠି ଏହି ମନକୁ ମୃତ ଭାବିବାକୁ କୁହାଯାଏ।
ଅଯଂ ସୋ ଽହମ୍ ଅଯଂ ନାହମ୍ ଇତି ଚିନ୍ତା ନରୋତ୍ତମମ୍ । ଖର୍ଵୀକରୋତି ଯଂ ନାନ୍ତଶ୍ ଚିତ୍ତଂ ତସ୍ଯ ମୃତଂ ଵିଦୁଃ
ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, 'ମୁଁ ଏହି' ବା 'ମୁଁ ଏହି ନୁହେଁ' ଭାବନା ଯାହାକୁ ମନରେ କମିଯିବାକୁ ଦେଉନାହିଁ, ଏବଂ ଭିତରେ ଅଚଳ ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ମନକୁ ମୃତ ଭାବିବାକୁ କୁହାଯାଏ।
ଏଷ ସାଧୋ ମନୋନାଶୋ ନଷ୍ଟଂ ଚେଦୃଙ୍ ମନୋ ଭଵେତ୍ । ଚିତ୍ତନାଶଦଶା ଚୈଷା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ
ହେ ସାଧୁ, ଏହିଠାରେ ମନର ନାଶ ଅର୍ଥାତ୍ ଯେତେବେଳେ ଏପରି ଭାବରେ ମନ ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ, ସେହି ସ୍ଥିତିକୁ ମନ ନାଶର ଅବସ୍ଥା କୁହାଯାଏ, ଯାହା ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ରହିଥାଏ।
ମନସ୍ତାଂ ମୂଢତାଂ ଵିଦ୍ଧି ଯଦା ନଶ୍ଯତି ସାନଘ । ଚିତ୍ତନାଶାଭିଧାନଂ ହି ତଦା ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ହେ ନିର୍ଦୋଷ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ମନ ନାଶ ପାଏ, ସେତିକି ମନର ଭ୍ରମ ଅବସ୍ଥା ଶେଷ ହୁଏ ବୋଲି ଜାଣ। ଏହି ସମୟରେ ମନ ନାଶ ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ସେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ସତ୍ତ୍ଵଵିଲାସସ୍ଯ ଚିତ୍ତନାଶସ୍ଯ ରାଘଵ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଵଭାଵସ୍ଯ କୈଶ୍ଚିଚ୍ ଚିତ୍ତ୍ଵାଭିଧା କୃତା
ହେ ରାଘବ, ଏହି ସତ୍ତ୍ୱର ଖେଳ, ଏହି ମନ ନାଶ ଏବଂ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କର ସ୍ୱଭାବକୁ କେତେକ ଲୋକ ମନ ନାଶ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।
ମୈତ୍ର୍ଯାଦିଭିର୍ ଗୁଣୈର୍ ଯୁକ୍ତଂ ଭଵତ୍ଯ୍ ଉତ୍ତମଵାସନମ୍ । ଭୂଯୋଜନ୍ମଵିନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଂ ମନୋ ଽନଘ
ମୈତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣରେ ଯେଉଁ ମନ ଶୋଭିତ, ସେହି ମନ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବ ଧାରଣ କରେ। ଏହି ମନ ପୁନର୍ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ ଥାଏ, ଏହି ହେଉଛି ଜୀବନମୁକ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ମନ, ହେ ନିର୍ଦୋଷ।
ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଵାସନଯା ଯତ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଭୂଯୋଜନନମୁକ୍ତଯା । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମନୋ ଽସକ୍ତଂ ରାମ ତତ୍ ସତ୍ତ୍ଵମ୍ ଉଚ୍ଯତେ
ହେ ରାମ, ଯେଉଁ ମନ ଆଗାମୀ ଜନ୍ମର ଆଶା ଓ ଆସକ୍ତିରୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ହୋଇଛି, ଯାହାକୁ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତଙ୍କର ଅନାସକ୍ତ ମନ ବୋଲାଯାଏ, ସେହି ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସମ୍ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଏଵାନୁଭୂତତ୍ଵାତ୍ ସତ୍ତ୍ଵାପ୍ତ୍ଯା ତତ୍ତ୍ଵସଂଯୁତଃ । ସରୂପୋ ଽସୌ ମନୋନାଶୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହି ଅବସ୍ଥାଟି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରାଯାଏ, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ସହିତ ଏକତା ପାଇଛି, ଏହିପରି ମନର ନାଶ ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ସହିତ ସମାନ।
ମୈତ୍ରୀ ଦଯାଥ ମୁଦିତା ଶଶାଙ୍କ ଇଵ ଦୀପ୍ତଯଃ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମନୋନାଶେ ସର୍ଵଥା ସର୍ଵଦା ସ୍ଥିତାଃ
ମିତ୍ରତା, ଦୟା ଓ ଆନନ୍ଦ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଆଲୋକ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତଙ୍କର ମନ ନାଶ ହେଲେ, ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ସବୁବେଳେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଥାଏ।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମନୋନାଶେ ସତ୍ତ୍ଵନାମ୍ନି ହିମାଚଲେ । ଵସନ୍ତ ଇଵ ମଞ୍ଜର୍ଯସ୍ ସ୍ଫୁରନ୍ତି ଗୁଣସମ୍ପଦଃ
ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତଙ୍କର ମନ ନାଶ ହେଲେ, ଯାହାକୁ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲାଯାଏ, ମନର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସନ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ ପରି ଗୁଣର ଧନ ଫୁଟିଉଠେ।
ଅରୂପସ୍ ତୁ ମନୋନାଶୋ ଯୋ ମଯୋକ୍ତୋ ରଘୂଦ୍ଵହ । ଵିଦେହମୁକ୍ତାଵ୍ ଏଵାସୌ ଵିଦ୍ଯତେ ନିଷ୍କଲାତ୍ମକଃ
ହେ ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଯେଉଁ ମନର ଶାନ୍ତି ଦେଖାଇଛି, ସେଠି କୌଣସି ଆକାର ନାହିଁ; ଏହା କେବଳ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତିରେ ଅଛି, ଏହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତାର ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ।
ସମଗ୍ରାଗ୍ର୍ଯଗୁଣାଧାରମ୍ ଅପି ସତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଲୀଯତେ । ଵିଦେହମୁକ୍ତୌ ଵିମଲେ ପଦେ ପରମପାଵନେ
ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣ ଯାହା ଭିତି ହେଉଛି, ସେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ଛାଡ଼ି ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ପବିତ୍ର ମୁକ୍ତିରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଦେହମୁକ୍ତଵିଷଯେ ତସ୍ମିନ୍ ସତ୍ତ୍ଵକ୍ଷଯାତ୍ମକେ । ଚିତ୍ତନାଶେ ଵିରୂପାଖ୍ଯେ ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ଵିଦ୍ଯତେ
ସେଇ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତିର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ସତ୍ତା ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ମନର ନାଶ ଯାହାକୁ ଅରୂପ ବୋଲାଯାଏ, ସେଠି କିଛି ମଧ୍ୟ ଅଛି ନାହିଁ।
ନ ଗୁଣା ନାଗୁଣାସ୍ ତତ୍ର ନ ଶ୍ରୀର୍ ନାଶ୍ରୀର୍ ନ ଲୋଲତା । ନ ଚୋଦଯୋ ନାସ୍ତମଯୋ ନ ହର୍ଷାମର୍ଷସଂଵିଦଃ
ସେଠି କୌଣସି ଗୁଣ ନାହିଁ, ଗୁଣ ନଥିବା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଶ୍ରୀ କିମ୍ବା ଅଶ୍ରୀ ନାହିଁ, ଚଞ୍ଚଳତା ନାହିଁ, ଉଦୟ କିମ୍ବା ଅସ୍ତମୟ ନାହିଁ, ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା କ୍ଷୁଭ୍ଧା ଅନୁଭୂତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ତେଜୋ ନ ତମଃ କିଞ୍ଚିନ୍ ନ ସନ୍ଧ୍ଯାଦିନରାତ୍ରଯଃ । ନ ଦିଶୋ ଦଶ ନାକାଶଂ ନାର୍ଥୋ ନାନର୍ଥରୂପତା
ସେଠାରେ କୌଣସି ଆଲୋକ ନାହିଁ, ଅନ୍ଧାର ନାହିଁ, ପ୍ରଭାତ, ଦିନ କିମ୍ବା ରାତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଦଶ ଦିଗ ନାହିଁ, ଆକାଶ ନାହିଁ, କୌଣସି ବସ୍ତୁ ନାହିଁ, ବସ୍ତୁ ଭାବ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ନ ଵାସନା ନ ରଚନା ନେହାନୀହେ ନ ରଞ୍ଜନା । ନ ସତ୍ତା ନାପି ଵାସତ୍ତା ନ ମଧ୍ଯଂ ଵାପି ତତ୍ ପଦମ୍
ସେଠାରେ କୌଣସି ସଂସ୍କାର ନାହିଁ, ତିଆରି ନାହିଁ, କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ରଙ୍ଗ ନାହିଁ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ କିମ୍ବା ନାସ୍ତିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ଏହା କୌଣସି ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅତମସ୍ତେଜସା ଵ୍ଯୋମ୍ନା ଵିତାରେନ୍ଦ୍ଵର୍କଵାର୍ମୁଚା । ତତ୍ ସମଂ ଶରଦଚ୍ଛେନ ଵିସନ୍ଧ୍ଯେନାରଜସ୍ତ୍ଵିଷା
ଏହା ସେଉଁଠି ପରି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧାର ଓ ଆଲୋକ, ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ପ୍ରଭାତ କିମ୍ବା ସଂଧ୍ୟା, ଧୂଳି, ରୂପ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କିଛି ନାହିଁ; ଶୁଭ୍ର ଶରତ୍ ଆକାଶ ପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଯେ ହି ପାରଂ ଗତା ବୁଦ୍ଧେସ୍ ସଂସାରାଡମ୍ବରସ୍ଯ ଚ । ତେଷାଂ ତଦ୍ ଆସ୍ପଦଂ ସ୍ଫାରଂ ପଵନାନାମ୍ ଇଵାମ୍ବରମ୍
ଯେମାନେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସଂସାର ର ଆଡମ୍ବରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଠା ବିଶାଳ ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛି, ଯେପରି ହାବା ପାଇଁ ଆକାଶ।
ସଂଶାନ୍ତଦୁଃଖମ୍ ଅଜଡାତ୍ମକମ୍ ଏକସୁପ୍ତମ୍ ଆନନ୍ଦମନ୍ଥରମ୍ ଅପେତରଜସ୍ତମୋଽର୍କମ୍ । ଆକାଶକୋଶତନଵୋ ଽତନଵୋ ମହାନ୍ତସ୍ ତସ୍ମିନ୍ ପଦେ ଗଲିତଚିତ୍ତଲଵା ଵସନ୍ତି
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ଜଡତାରୁ ମୁକ୍ତ, ଏକ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ବିଶ୍ରାମ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଧୀର, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ରଜ ଓ ତମସ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଦେହ ଆକାଶ ପରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅସୀମ, ଏମିତି ମହାନ ଲୋକମାନେ ସେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମନର ଏକ ଅଣୁ ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଗଳିଯାଇଛି।
ପରମାକାଶକୋଶାଦ୍ରିରୂଢଂ ଲୋକାନ୍ତରଦ୍ରୁମମ୍ । ତାରକାପୁଷ୍ପଶବଲଂ ଦେଵାସୁରଵିହଙ୍ଗମମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶ ପର୍ବତ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକର ଗଛଗୁଡିକ ଅଛି, ତାରାମାଳିକାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତା ଓ ଦାନବ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାହାରେ ଉଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମଞ୍ଜରିତୋପାନ୍ତନୀଲନୀରଦପଲ୍ଲଵମ୍ । ସର୍ଵର୍ତୁରମ୍ଯଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଗଣରମ୍ଯଂ କଚତ୍ତଟମ୍
ଏହି ପର୍ବତର ନୀଳ ମେଘର ପତ୍ର ଉପରେ ବିଜୁଳିର ଚମକ ଲାଗିଛି, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଏହା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦଳରେ ଏହାର କୂଳ ଶୋଭା ପାଇଛି।
ସପ୍ତାବ୍ଧିଵାପୀଵଲିତଂ ସରିଚ୍ଛତନିରନ୍ତରମ୍ । ଚତୁର୍ଦଶଵିଧାନନ୍ତଭୂତଜାତୋପଜୀଵିତମ୍
ଏହି ପର୍ବତ ସାତଟି ସାଗର-ସ୍ରୋତରେ ଘିରା, ଶତଶଃ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ଚଉଦ ଧରଣର ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏଠାରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଜଗତ୍କାନନମ୍ ଆକ୍ରମ୍ଯ ସ୍ଥିତାଯାଃ କୃତଜାଲକମ୍ । ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସଂସୃତିମୃଦ୍ଵୀକାଲତାଯା ଵିତତାକୃତେଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ସଂସାରର ଅରଣ୍ୟକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରି, ସଂସାରର ଲତା ଏକ ବିଶାଳ ଓ କୋମଳ ଦାଖ ଲତା ପରି ତାଙ୍କର ଜାଲ ବିଛାଇ ରହିଛି।
ଜରାମରଣପର୍ଯାଯଦୁଃଖଦୁଃଖଫଲାଵଲେଃ । ପ୍ରରୂଢମୂଲମାଲାଯା ମୋହସେକଜଲାଞ୍ଜଲେଃ
ଏହି ଲତାର ମୂଳ ମୋହର ଜଳରେ ଗଭୀର ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଏହାର ମାଳା ଦୁଃଖର ଶୃଙ୍ଖଳା, ଏବଂ ଏହାର ଫଳ ହେଉଛି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା।
କିଂ ବୀଜମ୍ ଅଥ ବୀଜସ୍ଯ ତସ୍ଯ କିଂ ବୀଜମ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ଅଥ ତସ୍ଯାପି କିଂ ବୀଜଂ ବୀଜଂ ତସ୍ଯାପି କିଂ ଭଵେତ୍
ଏହି ଲତାର ବୀଜ କ’ଣ? ଏବଂ ସେହି ବୀଜର ବୀଜ କ’ଣ? ଏହାର ମଧ୍ୟ ବୀଜ କ’ଣ? ଏବଂ ତାହାର ବି ଅନ୍ୟ କ’ଣ ବୀଜ ଥାଇପାରେ?
ସର୍ଵମ୍ ଏତତ୍ ସମାସେନ ପୁନର୍ ବୋଧାଭିଵୃଦ୍ଧଯେ । ସିଦ୍ଧଯେ ଜ୍ଞାନସାରସ୍ଯ ଵଦ ମେ ଵଦତାଂ ଵର
ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ, ବୁଝିବାର ଉନ୍ନତି ଓ ଜ୍ଞାନର ସାର ଲାଭ ପାଇଁ, ମୋତେ କୁହ, ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା।
ଅନ୍ତର୍ଲୀନଘନାରମ୍ଭଶୁଭାଶୁଭମହାଙ୍କୁରମ୍ । ସଂସୃତିଵ୍ରତତେର୍ ବୀଜଂ ଶରୀରଂ ଵିଦ୍ଧି ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ଏହି ଦେହଟିକୁ ଜଣା, ଏହା ହେଉଛି ସଂସାରର ଚକ୍ରର ମୂଳ ମଣ୍ଡ, ଯାହାର ଭିତରେ ମେଘର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶୁଭ-ଅଶୁଭ ଦୁହିଁ ପ୍ରକାର ମହା ଅଂକୁର ଲୁଚିଥାଏ।
ଶାଖାପ୍ରତାନଗହନା ଫଲପଲ୍ଲଵଲାସିନୀ । ତେନେଯଂ ଭଵତି ସ୍ଫୀତା ଶରଦୀଵ ଵସୁନ୍ଧରା
ଏହି ଦେହଟି ଶାଖା-ପ୍ରଶାଖାରେ ଘନ ହୋଇ, ଫଳ ଓ କୋମଳ ପତ୍ର ଧାରଣ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଶରତ୍କାଳର ଭଳି ଉପଜାଉଥାଏ।