ସମସଂଵିଦ୍ଵିଲାସାଢ୍ଯେ ଯଦ୍ ଯଦା ଯୋଗିଦେହକେ । ହିଂସ୍ରଂ ଚେତଃ ପତତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ସମତାମ୍ ଏତି ତତ୍ ତଦା
ଯେଉଁ ଯୋଗୀଙ୍କ ଦେହରେ ସମତା ଭାବ ପ୍ରବଳ, ତାଙ୍କର ମନ କେବେ କିଛି ହାନିକାରକ ଦିଗରେ ଯାଏ, ସେତେବେଳେ ତାହା ତୁରନ୍ତ ସମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ସମଂ ସଦ୍ଭାଵମୁକ୍ତତ୍ଵାଚ୍ ଛେଦାଦୌ ନ ପ୍ରଵର୍ତତେ । ପାନ୍ଥୋ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ପଥି ଗ୍ରାମେ ଯଥା ଗ୍ରାମୀଣକର୍ମଣି
ସମତା ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାରୁ, କାଟିବା ଓ ଏପରି କାମରେ ଲୋକ ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହାନ୍ତି; ଯେପରିକି ଏକ ପଥିକ ଗ୍ରାମ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଗ୍ରାମର କାମକୁ ଅନ୍ୟେକି ଲିପ୍ତ ହୁଏନାହାନ୍ତି।
ଯୋଗିଦେହସମୀପାତ୍ ତୁ ଗତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ନୋତି ହିଂସ୍ରତାମ୍ । ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଭଵତି ତତ୍ରାଶୁ ତଥାରୂପଂ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେତେବେଳେ ଯେଉଁଠିକି ୟୋଗୀଙ୍କ ଦେହ ସମୀପକୁ କିଛି ଯାଏ, ସେହିଠାରେ ଏହା କ୍ରୂର ହୋଇଯାଏ; ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟେ, ସେହିଠି ଏହା ସେଇ ଆକାର ଧାରଣ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତି ହିଂସ୍ରୈର୍ ମୃଗଵ୍ଯାଘ୍ରସିଂହକୀଟସରୀସୃପୈଃ । ନ ଚ୍ଛିନ୍ନା ଵୀତହଵ୍ଯସ୍ଯ ତନୁର୍ ଭୂତଲଶାଯିନୀ
ଏଭଳି କ୍ରୂର ମୃଗ, ବାଘ, ସିଂହ, ପୋକା, ସରିସୃପ ଆଦି ଆକ୍ରମଣ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ବୀତହବ୍ୟଙ୍କ ଦେହ କେବେଉଁ ଭାଙ୍ଗିଯାଇନଥିଲା।
ସର୍ଵତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ ସଂଵିତ୍ କାଷ୍ଠଲୋଷ୍ଟୋପଲାଦିକେ । ସତ୍ତାସାମାନ୍ଯରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତା ବାଲମୂକଵତ୍
ଚେତନା ସବୁଠି ଅଛି—କାଠ, ମାଟି, ପାଥର ଭିତରେ ମଧ୍ୟ; ସେ ଏକ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଭାବେ ବସିଛି, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଗୁଙ୍ଗା।
ପୋପ୍ଲୂଯମାନା ତରଲା କେଵଲଂ ପରିଦୃଶ୍ଯତେ । ତନ୍ଵୀ ପୁର୍ଯଷ୍ଟକେଷ୍ଵ୍ ଏଵ ପ୍ରତିବିମ୍ବଂ ଜଲେଷ୍ଵ୍ ଇଵ
ଏହା କେବଳ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଚଞ୍ଚଳ ଭାବରେ ଏଇ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଦେହରେ ଦେଖାଯାଏ, ଯେପରି ଜଳରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପଡ଼େ।
ତେନ ଭୂଜଲଵାଯ୍ଵଗ୍ନିସଂଵିତ୍ତ୍ଯା ସମରୂପଯା । ନ ଵିକାରଂ ତନୁର୍ ନୀତା ଵୀତହଵ୍ଯସ୍ଯ ରାଘଵ
ହେ ରାଘବ, ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଏକେ ପ୍ରକାର ଜ୍ଞାନ ଥିବାରୁ, ବୀତହବ୍ୟଙ୍କର ଦେହରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିନଥିଲା।
ଅନ୍ଯଚ୍ ଚ ଶୃଣୁ ହେ ରାମ ସ୍ପନ୍ଦୋ ନାଶସ୍ଯ କାରଣମ୍ । ଵିକାରସ୍ଯ ଚ ଚିତ୍ତୋତ୍ଥୋ ଵାତଜୋ ଵା ଜଗତ୍ସ୍ଥିତୌ
ହେ ରାମ, ଆଉ ଏକଥା ଶୁଣ, ଉତ୍ସାହ ନଷ୍ଟ ହେବାର କାରଣ ହେଉଛି ତାର ଉପଚଳନ, ଏବଂ ପରିବର୍ତ୍ତନ ମନରୁ କିମ୍ବା ବାୟୁରୁ ଦେଖାଯାଏ।
ପ୍ରାଣାନାଂ ପ୍ରାଣତା ସ୍ପନ୍ଦାତ୍ ତଚ୍ଛାନ୍ତୌ ତେ ଦୃଷତ୍ସମାଃ । ଯତସ୍ ସ୍ଥିତା ଧାରଣଯା ତେନାନଷ୍ଟାସ୍ଯ ସା ତନୁଃ
ଜୀବନଶକ୍ତିର ଚେତନା ଉପଚଳନରୁ ଆସେ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇଯାଏ। ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଟୁଟ ରହିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କର ଦେହ ନଷ୍ଟ ହେଉନଥିଲା।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ସ୍ପନ୍ଦଶ୍ ଚେତସୋ ଵାତଜୋ ଽଥ ଵା । ନ ଯସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥୌ ଵିକୃତିକ୍ଷଯୌ
ମନ କିମ୍ବା ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା, ଭିତରେ କି ବାହାରେ, କୌଣସି ଉପଚଳନ ନଥିଲେ, ସେଠାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ନାଶ ଦୂରେଇ ରହେ।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଶାନ୍ତେ ସ୍ପନ୍ଦେ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ଵର । ଧାତଵସ୍ ସଂସ୍ଥିତିଂ ଦେହେ ନ ତ୍ଯଜନ୍ତି କଦାଚନ
ଓ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଓ ବାହ୍ୟ ଚଳାଚଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ତେବେ ଦେହର ମୂଳ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକ କେବେ ମଧ୍ୟ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଯାନ୍ତି ନାହିଁ।
ସଂଶାନ୍ତେ ଦେହଗେହସ୍ଥେ ପ୍ରସ୍ପନ୍ଦେ ଚିତ୍ତଵାତଯୋଃ । ଧାତଵୋ ମୈରଵଂ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ଯାନ୍ତି ସଂସ୍ତମ୍ଭିତାତ୍ମକାଃ
ଯେତେବେଳେ ଦେହ ଶାନ୍ତ ଓ ମନ-ଶ୍ୱାସର ଚଳାଚଳ ନିର୍ବିକାର ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଦେହର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକ ଚାନ୍ଦିର ମୂଳ ଗୁଣ ପରି ଅଡ଼ିଗ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ରହେ।
ତଥା ଚ ଦୃଶ୍ଯତେ ଲୋକେ ସ୍ପନ୍ଦଶାନ୍ତୌ ଦୃଢା ସ୍ଥିତିଃ । ଦାରୂଣାମ୍ ଇଵ ଧୀରାଣାଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗାନାମ୍ ଅଚୋପତାମ୍
ଏହିପରି ଜଗତରେ ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ଚଳାଚଳ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଦୃଢ଼ ଭିତି ଥାଏ—ଯେପରି ଦୃଢ଼ କାଠରେ ସମସ୍ତ ଅଂଶ ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳିତ ରହେ।
ଇତି ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ଦେହା ଜଗତି ଯୋଗିନାମ୍ । ନ କ୍ଲିଦ୍ଯନ୍ତି ନ ଭିଦ୍ଯନ୍ତେ ଽଭଗ୍ନଵଜ୍ରଲଵା ଇଵ
ଏହିପରି ଦଶାରେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଦେହ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ହଜାର-ହଜାର ବର୍ଷ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ଶୋଇଯାଏ, ନ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ—ଯେପରି ଅଭେଦ୍ୟ ହୀରା ଖଣ୍ଡ ପରି।
ତଦୈଵ ଵୀତହଵ୍ଯୋ ଽସୌ ଶୃଣୁ କିଂ ନୋପଶାନ୍ତଵାନ୍ । ଦେହମ୍ ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଜ୍ଞାତଜ୍ଞେଯତଯା ପରଃ
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବୀତହବ୍ୟ, ଶୁଣ; କାହିଁକି ସେ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ? ଯିଏ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଛି, ଜ୍ଞାତା ଓ ଜ୍ଞେୟର ଏକତ୍ୱକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଯାଏ।
ଯେ ହି ଵିଜ୍ଞାତଵିଜ୍ଞେଯା ଵୀତରାଗା ମହାଧିଯଃ । ଵିଚ୍ଛିନ୍ନଗ୍ରନ୍ଥଯସ୍ ସର୍ଵେ ତେ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରାସ୍ ତନୌ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାତା ଓ ଜ୍ଞେୟକୁ ବୁଝିପାରିଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ରାଗରହିତ ଓ ଉଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ମନର ଗଠନ ଖୁଲିଯାଇଛି—ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ଦେହରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଧୀନ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଏଵଂ ଵାପି ଚ କର୍ମାଣି ପ୍ରାକ୍ତନାନ୍ଯ୍ ଐହିକାନି ଵା । ଵାସନା ଵା ନ ତେଷାଂ ତଚ୍ ଚେତୋ ନିଯମଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ପୂର୍ବ ହେଉ କି ବର୍ତ୍ତମାନ କାର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ମନର ଗୁପ୍ତ ଆଗ୍ରହ—ଏହା କିଛି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ତେନ ତତ୍ତ୍ଵଵିଦାଂ ତାତ କାକତାଲୀଯଵନ୍ ମନଃ । ଯଦ୍ ଯଦ୍ ଭାଵଯତି କ୍ଷିପ୍ରଂ ତତ୍ ତଦ୍ ଆଶୁ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍
ସେହିପରି, ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ଲୋକଙ୍କର ମନ କାଉଁଆ ନଡ଼ିଆ ଗଛ ଉପରେ ବସିଥିବା ପରି; ଯେଉଁ କଥା ଭାବେ, ସେଠାରେ ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ସଫଳ ଭାବେ କାମ କରିଦିଏ।
କାକତାଲୀଯଯୋଗେନ ଵୀତହଵ୍ଯସ୍ଯ ସଂଵିଦା । ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଜୀଵିତଂ ବୁଦ୍ଧଂ ତଦ୍ ଏଵାଶୁ ସ୍ଥିରୀକୃତମ୍
ଏକ ଅପୂର୍ବ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ବୀତହବ୍ୟଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ଜାଗୃତ ଜୀବନ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା।
ଯଦା ତୁ ତସ୍ଯ ପ୍ରତିଭା ଵିଦେହୋନ୍ମୁଖତାଂ ଗତା । ତଦା ଵିଦେହମୁକ୍ତୋ ଽଭୂଦ୍ ଅସୌ ସ୍ଵାତନ୍ତ୍ର୍ଯସଂସ୍ଥିତିଃ
ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନ ଦେହ ଛାଡିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ସ୍ୱାଧୀନତାରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ।
ଵିଗତଵାସନମ୍ ଆଶୁ ଵିପାଶତାମ୍ ଉପଗତଂ ମନ ଆତ୍ମତଯୋଦିତମ୍ । ଯଦ୍ ଅଭିଵାଞ୍ଛତି ତଦ୍ ଭଵତି କ୍ଷଣାତ୍ ସକଲଶକ୍ତିମଯୋ ହି ମହେଶ୍ଵରଃ
ଯେତେବେଳେ ମନ ଆସକ୍ତି ଛାଡି ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ସ୍ପଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲା ଏବଂ ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଚିହ୍ନଟ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେହି କ୍ଷଣରେ ସେହି ଘଟିଗଲା, କାରଣ ମହାପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ।
ଯଦା ହ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତପ୍ରାଯଂ ଜାତଂ ଚିତ୍ତଂ ଵିଚାରତଃ । ତଦାସ୍ଯ ଵୀତହଵ୍ଯସ୍ଯ ଜାତା ମୈତ୍ର୍ଯାଦଯୋ ଗୁଣାଃ
ଯେତେବେଳେ ବୀତହବ୍ୟଙ୍କର ମନ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାୟଃ ଶାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମନରେ ମୈତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ଵିଵେକାଭ୍ଯୁଦଯାଚ୍ ଚିତ୍ତସ୍ଵରୂପେ ଽନ୍ତର୍ହିତେ ମୁନେ । ମୈତ୍ର୍ଯାଦଯୋ ଗୁଣା ଜାତା ଇତ୍ଯ୍ ଉକ୍ତଂ କିଂ ତ୍ଵଯା ପ୍ରଭୋ
ହେ ମୁନି, ବିବେକ ଉଦୟ ହେବା ସହିତ ଚିତ୍ତର ସ୍ୱରୂପ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲାପରେ, ମୌତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ବୋଲି ଆପଣ କହିଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ।
ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତେ ଚିତ୍ତେ କସ୍ଯ ମୈତ୍ର୍ଯାଦଯୋ ଗୁଣାଃ । କ୍ଵ ଵା ପରିସ୍ଫୁରନ୍ତୀତି ଵଦ ମେ ଵଦତାଂ ଵର
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଯେତେବେଳେ ଚିତ୍ତ ଅସ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ କାହାର ମୌତ୍ରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ରହିଥାଏ? ସେମାନେ କେଉଁଠି ପ୍ରକାଶ ପାଉଛନ୍ତି? ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦ୍ଵିଵିଧଶ୍ ଚିତ୍ତନାଶୋ ଽସ୍ତି ସରୂପୋ ଽରୂପ ଏଵ ଚ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତସ୍ ସରୂପସ୍ ସ୍ଯାଦ୍ ଅରୂପୋ ଽଦେହମୁକ୍ତଜଃ
ଚିତ୍ତ ନାଶର ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଅଛି—ଏକଟି ସ୍ୱରୂପ ସହିତ, ଅନ୍ୟଟି ନିର୍ରୂପ। ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ସହିତ ଥାଏ, ନିର୍ରୂପ ଚିତ୍ତନାଶ ଦେହ ଛାଡିଲାପରେ ହୁଏ।
ଚିତ୍ତସତ୍ତେହ ଦୁଃଖାଯ ଚିତ୍ତନାଶସ୍ ସୁଖାଯ ଚ । ଚିତ୍ତସତ୍ତାଂ କ୍ଷଯଂ ନୀତ୍ଵା ଚିତ୍ତନାଶମ୍ ଉପାର୍ଜଯେତ୍
ଏଠାରେ ଚିତ୍ତର ଉପସ୍ଥିତି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଚିତ୍ତ ନାଶ ହେଲେ ସୁଖ ମିଳେ। ଚିତ୍ତର ଅବସ୍ଥିତିକୁ ଶେଷ କରି, ତାହାର ନାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଉଚିତ।
ତାମସୈର୍ ଵାସନାଜାଲୈର୍ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଯଜ୍ ଜନ୍ମକାରଣମ୍ । ଵିଦ୍ଯମାନଂ ମନୋ ଵିଦ୍ଧି ତଦ୍ ଦୁଃଖାଯୈଵ କେଵଲମ୍
ଯେ ମନ ତାମସିକ ଆଦତର ଜାଲରେ ଘେରାଯାଇଛି ଏବଂ ଜନ୍ମର କାରଣ, ସେଇ ମନ କେବଳ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣ।
ପ୍ରାକୃତଂ ଗୁଣସମ୍ଭାରଂ ମମେତି ବହୁ ମନ୍ଯତେ । ଯତ୍ ତୁ ଚିତ୍ତମ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଂ ଦୁଃଖି ତଜ୍ ଜୀଵ ଉଚ୍ଯତେ
ଯେ ମନ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣରେ ଗଠିତ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର 'ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଭାବେ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହିଁ, ସେଇ ଦୁଃଖି ଜୀବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଵିଦ୍ଯମାନଂ ମନୋ ଯାଵତ୍ ତାଵଦ୍ ଦୁଃଖମ୍ ଅନନ୍ତକମ୍ । ମନସ୍ଯ୍ ଅସ୍ତଙ୍ଗତେ ଜନ୍ତୋସ୍ ସଂସାରୋ ଽନ୍ତମ୍ ଉପାଗତଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମନ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନନ୍ତ ଦୁଃଖ ରହିଥାଏ; ଯେତେବେଳେ ଜୀବର ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସଂସାର ଶେଷ ହୁଏ।
ଦୁଃଖି ମୂଢମ୍ ଅଵଷ୍ଟବ୍ଧମ୍ ଅସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵିନିଶ୍ଚଯମ୍ । ଵିଦ୍ଯମାନଂ ମନୋ ଵିଦ୍ଧି ଦୁଃଖଵୃକ୍ଷନଵାଙ୍କୁରମ୍
ଯେ ମନ ଦୁଃଖି, ମୂଢ଼, ଆସକ୍ତ ଏବଂ 'ମୁଁ ଏହି' ବୋଲି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ କରେ, ସେଇ ମନ ଦୁଃଖର ଗଛର ନୂଆ ଅଂକୁର ବୋଲି ଜାଣ।