ନ ତସ୍ଯାର୍ଥୋ ନଭୋଗତ୍ଯା ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯା ନ ଚ ଭୋଗକୈଃ । ନ ପ୍ରଭାଵେଣ ନୋ ମାନୈର୍ ନାଶାମରଣଜୀଵିତୈଃ
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ, ଲାଭ, ଭୋଗବସ୍ତୁ, ଶକ୍ତି, ସମ୍ମାନ, ନାଶ, ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଜୀବନ — କୌଣସିଥିରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ।
ନିତ୍ଯତୃପ୍ତଃ ପ୍ରଶାନ୍ତାତ୍ମା ଵୀତରାଗୋ ଵିଵାସନଃ । ଆକାଶସଦୃଶାକାରସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ସେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶାନ୍ତ ମନରେ, ରାଗ ଓ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ସ୍ୱଭାବର, ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଅଶଙ୍କିତୋପଯାତେନ ଦୁଃଖେନ ଚ ସୁଖେନ ଚ । ତୃପ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପଗତାସଙ୍ଗୋ ଜୀଵେନ ମରଣେନ ଚ
ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଆସିଲେ ଭୟ ନାହିଁ, ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁରେ ମଧ୍ୟ ସେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନ ରଖି, କେବଳ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।
ସମୁଦ୍ରସରିଦାପାତକ୍ରମସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵସ୍ତୁନା । ସମେନ ଵିଷମେଣାପି ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯନ୍
ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ନଦୀ ପରି ଯେଉଁଠି ଯାହା ଆସେ ସେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ସମ ଓ ବିପରୀତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଏକାକି ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ନୈଵ ତସ୍ଯ କୃତେନାର୍ଥୋ ନାକୃତେନେହ କଶ୍ଚନ । ନ ଚାସ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅର୍ଥଵ୍ଯପାଶ୍ରଯଃ
ଏହି ପ୍ରକାର ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରିବାରେ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ନାହିଁ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ କାହାରି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ ତୁ ଵା ଭାଵିତାତ୍ମାପି ସିଦ୍ଧିଜାଲାନି ଵାଞ୍ଛତି । ସ ସିଦ୍ଧିସାଧକୈର୍ ଦ୍ରଵ୍ଯୈସ୍ ତାନି ସାଧଯତି କ୍ରମାତ୍
କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ଜଣେ ଅନୁଶିଳିତ ମନସ୍କ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଯଦି କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଏହି ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଉପାୟ ଓ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା କ୍ରମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସିଧ୍ଯତୀତ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ଯୁକ୍ତ୍ଯୈଵେତ୍ଯ୍ ଅଯଂ ନିଯତେଃ କ୍ରମଃ । ତ୍ର୍ଯକ୍ଷାଦିଭିସ୍ ସୁରଵରୈର୍ ଵ୍ଯର୍ଥୀକର୍ତୁମ୍ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଏହି ସିଦ୍ଧି କେବଳ ଯଥାଯଥ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ—ଏହା ନିୟତିର ନିୟମ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଭାଵ ଏଷ ଵସ୍ତୂନାଂ ସ୍ଵତସ୍ ସିଦ୍ଧୋ ହି ନାନ୍ଯତଃ । ନିଯତିଂ ନ ଜହାତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶଶାଙ୍କ ଇଵ ଶୀତତାମ୍
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଏହି ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ, ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରୁ ନୁହେଁ। ନିୟତି କେବେ ତାହାର ମାର୍ଗ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାହାର ଶୀତଳତା କେବେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽପି ସମର୍ଥୋ ଽପି ମାଧଵୋ ଽପି ହରୋ ଽପି ଵା । ଅନ୍ଯଥା ନିଯତିଂ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ହି
ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା, ସମର୍ଥ ହେଉଥିବା, ଚାହେଁ ମାଧବ କିମ୍ବା ହରା ହେଉନ୍ତୁ, କେହି ମଧ୍ୟ ନିୟତିକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ବଦଳାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦ୍ରଵ୍ଯକାଲକ୍ରିଯାମନ୍ତ୍ରପ୍ରଯୋଗାନାଂ ସ୍ଵଭାଵଜାଃ । ଏତାସ୍ ତାଶ୍ ଶକ୍ତଯୋ ରାମ ଯଦ୍ ଵ୍ଯୋମଗମନାଦିକମ୍
ହେ ରାମ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗର ମିଶ୍ରଣରୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରିକି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବା, ସେଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହୁଏ।
ଯଥା ଵିଷାଣି ନିଘ୍ନନ୍ତି ମଦଯନ୍ତି ମଧୂନି ଚ । ଵମଯନ୍ତି ଚ ଭୁକ୍ତାନି ମଦନାନି ଫଲାନି ଚ
ଯେପରି ଵିଷ ମାନେ ମାରିଦେଇଥାଏ, ମଦ ମାନେ ମଦ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ମଦନ ଫଳ ଖାଇଲେ ଉଲ୍ଟି ହୁଏ,
ତଥା ସ୍ଵଭାଵଵଶତୋ ଦ୍ରଵ୍ଯକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମାଃ । ନିଯତଂ ସାଧଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ପ୍ରଯୋଗଂ ଯୁକ୍ତିଯୋଗଜାଃ
ସେହିପରି, ଦ୍ରବ୍ୟ, ସମୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଅନୁକ୍ରମ, ଯଦି ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଦ୍ରୁତ ଦେଇଥାଏ।
ଏତସ୍ମାତ୍ ସମତୀତସ୍ଯ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତସ୍ଯ ରାଘଵ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନସ୍ଯ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କର୍ତୃତା ନାପ୍ଯ୍ ଅକର୍ତୃତା
ଏହିପରି ଯେଉଁଠିକି ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ରାଘବ, ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ରହିନଥାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯମନ୍ତ୍ରକ୍ରିଯାକାଲଯୁକ୍ତଯସ୍ ସାଧୁସିଦ୍ଧିଦାଃ । ପରମାତ୍ମପଦପ୍ରାପ୍ତୌ ନୋପକୁର୍ଵନ୍ତି କାଶ୍ଚନ
ବସ୍ତୁ, ମନ୍ତ୍ର, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମୟର ମିଶ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତର ସାଧାରଣ ସିଦ୍ଧି ମିଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯେଚ୍ଛା ଵିଦ୍ଯତେ କାଚିତ୍ ସ ସିଦ୍ଧିଂ ସାଧଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନସ୍ଯ ପୂର୍ଣତ୍ଵାନ୍ ନେଚ୍ଛା ସମ୍ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ଯାହାଙ୍କର କିଛି ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କିଛି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବାରୁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଚ୍ଛାଜାଲସଂଶାନ୍ତାଵ୍ ଆତ୍ମଲାଭୋଦଯୋ ହି ଯଃ । ତଦ୍ଵିରୁଦ୍ଧା କଥଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଇଚ୍ଛା ସଞ୍ଜାଯତେ ଽନଘ
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଜାଲ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ଉଦିତ ହୁଏ; ଏହା ସହିତ ବିରୋଧ ଥିବା କୌଣସି ଇଚ୍ଛା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଓ ନିର୍ମଳ?
ଯା ଯୋଦେତି ଚ ଯସ୍ଯେଚ୍ଛା ସ ତଯା ଯତତେ ତଥା । ଯଥା କାଲଂ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ଜ୍ଞୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞତରୋ ଽପି ଵା
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଉପଜେ, ସେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହେଉନ୍ କି ଅବୁଦ୍ଧି, ଶେଷରେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଵୀତହଵ୍ଯେନ ଯତିତଂ ନାଜାତେଚ୍ଛେନ କିଞ୍ଚନ । ଜାତେଚ୍ଛେନାଶୁ ଯତିତଂ ପ୍ରୋତ୍ଥିତୋ ଽସୌ ଯଥାଵନେଃ
ବୀତହବ୍ୟଙ୍କ ପାଖରେ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା, ସେ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ଉପଜିଲା, ସେ ଦ୍ରୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମାନେ ମାଟିରୁ ଉଠି ଆସିଥିବା ପରି।
ଏଵଂ କାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯକର୍ମଯୁକ୍ତିସ୍ଵଭାଵଜାଃ । ଯଥେଷ୍ଟମ୍ ଏଵ ସିଧ୍ଯନ୍ତି ସିଦ୍ଧଯସ୍ ସ୍ଵାଃ କ୍ରମାର୍ଜିତାଃ
ଏଭଳି, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, ବସ୍ତୁ, ଉପାୟ ଓ ସ୍ୱଭାବରୁ ଉପଜିଥିବା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ନିଜ ନିଜ କ୍ରମରେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସଫଳ ହୁଏ।
ଯାଃ ଫଲାଵଲଯୋ ଯେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ ସିଦ୍ଧିନାମିକାଃ । ତାସ୍ ତେନାଧିଗତା ରାମ ନିଜାତ୍ ପ୍ରଯତନଦ୍ରୁମାତ୍
ହେ ରାମ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧି ମିଳିଥାଏ, ସେ ସବୁ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାର ଗଛରୁ ଫଳ ଭଳି ମିଳେ।
ମହତାଂ ନିତ୍ଯତୃପ୍ତାନାଂ ତଜ୍ଜ୍ଞାନାଂ ଭାଵିତାତ୍ମନାମ୍ । ଈପ୍ସିତାନ୍ତଂ ପ୍ରଯାତାନାଂ ନୋପକୁର୍ଵନ୍ତି ସିଦ୍ଧଯଃ
ଯେଉଁ ମହାନ୍ମାନେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନିଜର ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମନ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସିଦ୍ଧି କିଛି ଉପକାର କରେନାହିଁ।
ଅଯଂ ମେ ସଂଶଯୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵୀତହଵ୍ଯସ୍ଯ ସା ତନୁଃ । କ୍ରଵ୍ଯାଦୈର୍ ନ କଥଂ ଭୁକ୍ତା କଥଂ କ୍ଲିନ୍ନା ନ ଭୂତଲେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ ଅଛି — ବୀତହବ୍ୟଙ୍କ ଦେହ କିପରି ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ ଖାଇଲେନାହିଁ, କିମ୍ବା ଭୂମିରେ ପଡି ଅପଚୟ ହେଲେନାହିଁ?
ତଦୈଵ ଵୀତହଵ୍ଯୋ ଽସୌ କଥଂ ଚ ନ ଗତଃ ପ୍ରଭୋ । ଵିଦେହମୁକ୍ତତାଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଯଥାଵଦ୍ ଇତି ମେ ଵଦ
ସେହି ସମୟରେ ବୀତହବ୍ୟ କିପରି ସତ୍ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ କିପରି ତୁରନ୍ତ ଦେହ ଛାଡି ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଠିକ୍ ଭାବେ ମୋତେ କହ।
ଯା ସଂଵିଦ୍ ଵଲିତା ସାଧୋ ଵାସନାମଲତନ୍ତୁନା । ସୁଖଦୁଃଖଦଶାଦାହଭାଗିନୀ ଭଵତୀହ ସା
ହେ ସାଧୁ, ଯେ ସଚେତନତା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଇଚ୍ଛାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତାନ୍ତୁରେ ବନ୍ଧା, ସେଠାରେ ଏଠି ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଓ ଜାଗ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାର ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ନିର୍ମୁକ୍ତଵାସନା ଶୁଦ୍ଧସଂଵିନ୍ମାତ୍ରମଯୀ ତୁ ଯା । ତନୁସ୍ ତିଷ୍ଠତି ତଚ୍ଛେଦେ ଶକ୍ତା ନେହ ହି କେଚନ
ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ମାତ୍ର ରହିଲେ, ଶରୀର ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲାପରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ରହେନାହିଁ।
ଶୃଣୁ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଯଯା ଯୋଗିତନୁଶ୍ ଛେଦାଦିଭିର୍ ଭ୍ରମୈଃ । ନାକ୍ରମ୍ଯତେ ମହାବାହୋ ବହୁଵର୍ଷଶତୈର୍ ଅପି
ହେ ବଳଶାଳୀ, କେଉଁ ଯୁକ୍ତିରେ ଯୋଗୀଙ୍କର ଶରୀର କଟିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶତାଧିକ ବର୍ଷ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏନାହିଁ, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
ଚେତଃ ପଦାର୍ଥେ ପତତି ଯସ୍ମିନ୍ ଯସ୍ମିନ୍ ଯଦା ଯଦା । ତନ୍ମଯଂ ତଦ୍ ଭଵତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ତସ୍ମିଂସ୍ ତସ୍ମିଂସ୍ ତଦା ତଦା
ମନ ଯେଉଁବେଳେ ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଉପରେ ପଡ଼େ, ସେଉଁ ସମୟରେ ଏବଂ ସେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ତାହିଁ ସ୍ୱରୂପ ହୋଇଯାଏ।
ତଥା ଦୃଷ୍ଟାରି ହି ମନୋ ଵିକାରମ୍ ଉପଗଚ୍ଛତି । ଦୃଷ୍ଟମିତ୍ରଂ ଚ ହୃଦ୍ଯତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଏଵାଭିପଦ୍ଯତେ
ଏଭଳି, ମନ ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖିଲେ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖିଲେ ସ୍ୱତଃସ୍ଫୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରେମ ଉପଜେ।
ରାଗଦ୍ଵେଷଵିହୀନେ ତୁ ପଥିକେ ପାଦପେ ଗିରୌ । ଭଵତ୍ଯ୍ ଅରାଗଵିଦ୍ଵେଷଂ ସ୍ଵଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ଯେଉଁ ପଥିକ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ଗଛ ତଳେ କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନରେ ଆସକ୍ତି ଓ ଦ୍ୱେଷ ନଥାଏ; ଏହି ଅବସ୍ଥା ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।
ମୃଷ୍ଟେ ଲୌଲ୍ଯମ୍ ଉପାଦତ୍ତେ ଦୁର୍ଭୋଜ୍ଯେ ଯାତି ନସ୍ପୃହାମ୍ । ଵୈରସ୍ଯଂ ଯାତି କଟୁନି ସ୍ଵଯମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଅନୁଭୂଯତେ
ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଲେ ଲୋକ ତାହାକୁ ଖାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରେ, ଖରାପ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଲେ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି, ତୀତ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଲେ ଅପସନ୍ନତା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ଏହି ଅନୁଭୂତି ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବେ ହୁଏ।