ଅନେନୈଵ ପ୍ରସଙ୍ଗେନ ସଂଶଯୋ ଽଯଂ ମମୋଦିତଃ । ଶରତ୍କାଲ ଇଵାମ୍ଭୋଦଂ ତଂ ମେ ତ୍ଵଂ ତନୁତାଂ ନଯ
ଏହି କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମନରେ ଏକ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ଶରତ୍କାଳରେ ମେଘ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ। ଦୟାକରି ଏହି ସନ୍ଦେହକୁ ମୋ ପାଇଁ ଦୂର କର।
ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଶରୀରାଣାଂ କଥମ୍ ଆତ୍ମଵିଦାଂ ଵର । ଶକ୍ତଯୋ ନେହ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଆକାଶଗମନାଦିକାଃ
ହେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନରେ ମୁକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଆକାଶରେ ଚଳା ଭଳି ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ?
ଆକାଶଗମନାଦୀନି ଯାନ୍ଯ୍ ଏତାନି ରଘୂଦ୍ଵହ । କର୍ମାଣି ତାଃ ପଦାର୍ଥାନାଂ ସହଜାଃ ଖଲୁ ଶକ୍ତଯଃ
ରଘୁବଂଶୀ, ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ କରିବା ଓ ଏହା ପରି ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ପଦାର୍ଥର ଜନ୍ମଜାତ ଶକ୍ତି।
ଯଦ୍ ଵିଚିତ୍ରଂ କ୍ରିଯାଜାଲଂ ଦର୍ଶ୍ଯତେ ଗୋପ୍ଯତେ ପୁନଃ । ରାମ ଵସ୍ତୁସ୍ଵଭାଵୋ ଽସୌ ନ ତଦ୍ ଆତ୍ମଵିଦାଂ ମତମ୍
ହେ ରାମ, ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟର ଜାଲ ଦେଖାଯାଏ କିମ୍ବା ଲୁଚାଯାଏ, ସେଟି ପଦାର୍ଥର ସ୍ୱଭାବ; ଏହି ଦୃଷ୍ଟି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ନୁହେଁ।
ଅନାତ୍ମଵିଦ୍ ଅମୁକ୍ତୋ ଽପି ନଭୋଵିହରଣାଦିକମ୍ । ଦ୍ରଵ୍ଯକର୍ମକ୍ରିଯାକାଲଶକ୍ତ୍ଯାପ୍ନୋତ୍ଯ୍ ଏଵ ରାଘଵ
ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିନାହାଁନ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତି ପାଇନାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, କ୍ରିୟା, କାଳ ଓ ଆକାଶରେ ଚଳାଚଳ କରିବାର ଶକ୍ତି ପାଇଥାନ୍ତି।
ନାତ୍ମଜ୍ଞସ୍ଯୈଷ ଵିଷଯ ଆତ୍ମଜ୍ଞୋ ହ୍ଯ୍ ଆତ୍ମଵାନ୍ ସ୍ଵଯମ୍ । ଆତ୍ମନାତ୍ମନି ସନ୍ତୃପ୍ତୋ ନାଵିଦ୍ଯାମ୍ ଅନୁଧାଵତି
ଏହି ବିଷୟ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ନୁହେଁ; କାରଣ, ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଅଜ୍ଞାନ ପଛରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି ନାହାଁନ୍ତି।
ଯେ କେଚନ ଜଗଦ୍ଭାଵାସ୍ ତାନ୍ ଅଵିଦ୍ଯାକୃତାନ୍ ଵିଦୁଃ । କଥଂ ତେଷୁ କିଲାତ୍ମଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଯକ୍ତାଵିଦ୍ଯୋ ନିମଜ୍ଜତି
ଏହି ସଂସାରରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଜ୍ଞାନର ଫଳ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଯିଏ ନିଜର ଅଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେ କିପରି ଏହି ଜଗତରେ ଲିନ ହେବ?
ଅଵିଦ୍ଯାମ୍ ଅପି ଯେ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ସାଧଯନ୍ତି ସୁଖାତ୍ମିକାମ୍ । ତେ ହ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଯାକୃତା ଏଵ ନ ତ୍ଵ୍ ଆତ୍ମଜ୍ଞାସ୍ ତଥାକ୍ରମାଃ
ଯେମାନେ ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନକୁ ମଧ୍ୟ ସୁଖର ରୂପେ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନର ଦ୍ୱାରା ହିଁ ତିଆରି ହୋଇଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକେ ଏଭଳି ଚାଲିନଥାନ୍ତି।
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞୋ ଯଃ କାଲଦ୍ରଵ୍ଯକର୍ମଭିଃ । ଯଥାକ୍ରମଂ ପ୍ରଯତତେ ତସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରତ୍ଵାଦି ସିଧ୍ଯତି
ଯେ କିଏ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣୁଥିବା କିମ୍ବା ନ ଜାଣୁଥିବା, ସେ ଯଦି ସମୟ, ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ କାମ କରେ, ତେବେ ସେ ଯଥାଯଥିତ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପରି ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞସ୍ ତ୍ଵ୍ ଇହ ସର୍ଵସ୍ମାଦ୍ ଅତୀତୋ ଵିଗତୈଷଣଃ । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵ ହି ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ନ କରୋତି ନ ଚେହତେ
କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ କଥାଠାରୁ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କୌଣସି ଆଶା ନାହିଁ; ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ହିଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, କିଛି କରନ୍ତି ନାହିଁ, କିମ୍ବା କିଛି ଚାହାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ନ ତସ୍ଯାର୍ଥୋ ନଭୋଗତ୍ଯା ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯା ନ ଚ ଭୋଗକୈଃ । ନ ପ୍ରଭାଵେଣ ନୋ ମାନୈର୍ ନାଶାମରଣଜୀଵିତୈଃ
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ, ଲାଭ, ଭୋଗବସ୍ତୁ, ଶକ୍ତି, ସମ୍ମାନ, ନାଶ, ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଜୀବନ — କୌଣସିଥିରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନାହିଁ।
ନିତ୍ଯତୃପ୍ତଃ ପ୍ରଶାନ୍ତାତ୍ମା ଵୀତରାଗୋ ଵିଵାସନଃ । ଆକାଶସଦୃଶାକାରସ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞ ଆତ୍ମନି ତିଷ୍ଠତି
ସେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶାନ୍ତ ମନରେ, ରାଗ ଓ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ଆକାଶ ପରି ନିର୍ମଳ ସ୍ୱଭାବର, ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଅଶଙ୍କିତୋପଯାତେନ ଦୁଃଖେନ ଚ ସୁଖେନ ଚ । ତୃପ୍ଯତ୍ଯ୍ ଅପଗତାସଙ୍ଗୋ ଜୀଵେନ ମରଣେନ ଚ
ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସୁଖ ଆସିଲେ ଭୟ ନାହିଁ, ଜୀବନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁରେ ମଧ୍ୟ ସେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ନ ରଖି, କେବଳ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।
ସମୁଦ୍ରସରିଦାପାତକ୍ରମସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଵସ୍ତୁନା । ସମେନ ଵିଷମେଣାପି ତିଷ୍ଠତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମାନମ୍ ଅର୍ଚଯନ୍
ସମୁଦ୍ର କିମ୍ବା ନଦୀ ପରି ଯେଉଁଠି ଯାହା ଆସେ ସେ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ସମ ଓ ବିପରୀତ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଏକାକି ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ନୈଵ ତସ୍ଯ କୃତେନାର୍ଥୋ ନାକୃତେନେହ କଶ୍ଚନ । ନ ଚାସ୍ଯ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ କଶ୍ଚିଦ୍ ଅର୍ଥଵ୍ଯପାଶ୍ରଯଃ
ଏହି ପ୍ରକାର ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରିବାରେ କୌଣସି ଲକ୍ଷ୍ୟ ନାହିଁ; ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ କାହାରି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ ତୁ ଵା ଭାଵିତାତ୍ମାପି ସିଦ୍ଧିଜାଲାନି ଵାଞ୍ଛତି । ସ ସିଦ୍ଧିସାଧକୈର୍ ଦ୍ରଵ୍ଯୈସ୍ ତାନି ସାଧଯତି କ୍ରମାତ୍
କିନ୍ତୁ ଯଦି କେହି ଜଣେ ଅନୁଶିଳିତ ମନସ୍କ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଯଦି କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଏହି ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଉପାୟ ଓ ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା କ୍ରମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ସିଧ୍ଯତୀତ୍ଥମ୍ ଇଦଂ ଯୁକ୍ତ୍ଯୈଵେତ୍ଯ୍ ଅଯଂ ନିଯତେଃ କ୍ରମଃ । ତ୍ର୍ଯକ୍ଷାଦିଭିସ୍ ସୁରଵରୈର୍ ଵ୍ଯର୍ଥୀକର୍ତୁମ୍ ନ ଶକ୍ଯତେ
ଏହି ସିଦ୍ଧି କେବଳ ଯଥାଯଥ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ—ଏହା ନିୟତିର ନିୟମ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଭାଵ ଏଷ ଵସ୍ତୂନାଂ ସ୍ଵତସ୍ ସିଦ୍ଧୋ ହି ନାନ୍ଯତଃ । ନିଯତିଂ ନ ଜହାତ୍ଯ୍ ଏଵ ଶଶାଙ୍କ ଇଵ ଶୀତତାମ୍
ବସ୍ତୁମାନଙ୍କର ଏହି ନିଜସ୍ୱ ସ୍ୱଭାବ, ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରୁ ନୁହେଁ। ନିୟତି କେବେ ତାହାର ମାର୍ଗ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାହାର ଶୀତଳତା କେବେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ଽପି ସମର୍ଥୋ ଽପି ମାଧଵୋ ଽପି ହରୋ ଽପି ଵା । ଅନ୍ଯଥା ନିଯତିଂ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତଃ କଶ୍ଚିଦ୍ ଏଵ ହି
ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିଥିବା, ସମର୍ଥ ହେଉଥିବା, ଚାହେଁ ମାଧବ କିମ୍ବା ହରା ହେଉନ୍ତୁ, କେହି ମଧ୍ୟ ନିୟତିକୁ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ବଦଳାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦ୍ରଵ୍ଯକାଲକ୍ରିଯାମନ୍ତ୍ରପ୍ରଯୋଗାନାଂ ସ୍ଵଭାଵଜାଃ । ଏତାସ୍ ତାଶ୍ ଶକ୍ତଯୋ ରାମ ଯଦ୍ ଵ୍ଯୋମଗମନାଦିକମ୍
ହେ ରାମ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗର ମିଶ୍ରଣରୁ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେପରିକି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବା, ସେଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ହୁଏ।
ଯଥା ଵିଷାଣି ନିଘ୍ନନ୍ତି ମଦଯନ୍ତି ମଧୂନି ଚ । ଵମଯନ୍ତି ଚ ଭୁକ୍ତାନି ମଦନାନି ଫଲାନି ଚ
ଯେପରି ଵିଷ ମାନେ ମାରିଦେଇଥାଏ, ମଦ ମାନେ ମଦ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ମଦନ ଫଳ ଖାଇଲେ ଉଲ୍ଟି ହୁଏ,
ତଥା ସ୍ଵଭାଵଵଶତୋ ଦ୍ରଵ୍ଯକାଲକ୍ରିଯାକ୍ରମାଃ । ନିଯତଂ ସାଧଯନ୍ତ୍ଯ୍ ଆଶୁ ପ୍ରଯୋଗଂ ଯୁକ୍ତିଯୋଗଜାଃ
ସେହିପରି, ଦ୍ରବ୍ୟ, ସମୟ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଅନୁକ୍ରମ, ଯଦି ଯଥାଯଥିକ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ତାଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଦ୍ରୁତ ଦେଇଥାଏ।
ଏତସ୍ମାତ୍ ସମତୀତସ୍ଯ ଯୁକ୍ତ୍ଯା ଯୁକ୍ତସ୍ଯ ରାଘଵ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନସ୍ଯ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ କର୍ତୃତା ନାପ୍ଯ୍ ଅକର୍ତୃତା
ଏହିପରି ଯେଉଁଠିକି ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ରାଘବ, ସେଠାରେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ବା ଅକାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ରହିନଥାଏ।
ଦ୍ରଵ୍ଯମନ୍ତ୍ରକ୍ରିଯାକାଲଯୁକ୍ତଯସ୍ ସାଧୁସିଦ୍ଧିଦାଃ । ପରମାତ୍ମପଦପ୍ରାପ୍ତୌ ନୋପକୁର୍ଵନ୍ତି କାଶ୍ଚନ
ବସ୍ତୁ, ମନ୍ତ୍ର, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସମୟର ମିଶ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତର ସାଧାରଣ ସିଦ୍ଧି ମିଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକେ କେବେ ମଧ୍ୟ ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯେଚ୍ଛା ଵିଦ୍ଯତେ କାଚିତ୍ ସ ସିଦ୍ଧିଂ ସାଧଯତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଆତ୍ମଜ୍ଞାନସ୍ଯ ପୂର୍ଣତ୍ଵାନ୍ ନେଚ୍ଛା ସମ୍ଭଵତି କ୍ଵଚିତ୍
ଯାହାଙ୍କର କିଛି ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କିଛି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବାରୁ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵେଚ୍ଛାଜାଲସଂଶାନ୍ତାଵ୍ ଆତ୍ମଲାଭୋଦଯୋ ହି ଯଃ । ତଦ୍ଵିରୁଦ୍ଧା କଥଂ ତସ୍ମାଦ୍ ଇଚ୍ଛା ସଞ୍ଜାଯତେ ଽନଘ
ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଜାଲ ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେଠାରେ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ଉଦିତ ହୁଏ; ଏହା ସହିତ ବିରୋଧ ଥିବା କୌଣସି ଇଚ୍ଛା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ, ଓ ନିର୍ମଳ?
ଯା ଯୋଦେତି ଚ ଯସ୍ଯେଚ୍ଛା ସ ତଯା ଯତତେ ତଥା । ଯଥା କାଲଂ ତଦ୍ ଆପ୍ନୋତି ଜ୍ଞୋ ଵାପ୍ଯ୍ ଅଜ୍ଞତରୋ ଽପି ଵା
ଯେଉଁଠି ଯେପରି ଇଚ୍ଛା ଉପଜେ, ସେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହେଉନ୍ କି ଅବୁଦ୍ଧି, ଶେଷରେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।
ଵୀତହଵ୍ଯେନ ଯତିତଂ ନାଜାତେଚ୍ଛେନ କିଞ୍ଚନ । ଜାତେଚ୍ଛେନାଶୁ ଯତିତଂ ପ୍ରୋତ୍ଥିତୋ ଽସୌ ଯଥାଵନେଃ
ବୀତହବ୍ୟଙ୍କ ପାଖରେ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ନଥିଲା, ସେ କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ଉପଜିଲା, ସେ ଦ୍ରୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ମାନେ ମାଟିରୁ ଉଠି ଆସିଥିବା ପରି।
ଏଵଂ କାଲକ୍ରିଯାଦ୍ରଵ୍ଯକର୍ମଯୁକ୍ତିସ୍ଵଭାଵଜାଃ । ଯଥେଷ୍ଟମ୍ ଏଵ ସିଧ୍ଯନ୍ତି ସିଦ୍ଧଯସ୍ ସ୍ଵାଃ କ୍ରମାର୍ଜିତାଃ
ଏଭଳି, ସମୟ, କାର୍ଯ୍ୟ, ବସ୍ତୁ, ଉପାୟ ଓ ସ୍ୱଭାବରୁ ଉପଜିଥିବା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ନିଜ ନିଜ କ୍ରମରେ ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସଫଳ ହୁଏ।
ଯାଃ ଫଲାଵଲଯୋ ଯେନ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ ସିଦ୍ଧିନାମିକାଃ । ତାସ୍ ତେନାଧିଗତା ରାମ ନିଜାତ୍ ପ୍ରଯତନଦ୍ରୁମାତ୍
ହେ ରାମ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ସିଦ୍ଧି ମିଳିଥାଏ, ସେ ସବୁ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାର ଗଛରୁ ଫଳ ଭଳି ମିଳେ।