ସୁଖଦୁଃଖାଦଯସ୍ ସର୍ଵେ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵାମ୍ ଅଵସ୍ଥିତିମ୍ । ତୃଷ୍ଣା ଶୁଷ୍ଯତୁ ସାରମ୍ଭା ହେମନ୍ତ ଇଵ ପଦ୍ମିନୀ
ସମସ୍ତ ସୁଖ ଦୁଃଖ ଆଦି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଯାଉ। ତୃଷ୍ଣା ଏବଂ ତାହାର ଉତ୍ସାହ ଶୀତକାଳରେ ପଦ୍ମ ଶୁଷ୍କ ହେବା ପରି ଶୁଷ୍କ ହେଉ।
ଦଗ୍ଧେନ୍ଧନ ଇଵାର୍ଚିଷ୍ମାନ୍ ନିସ୍ସ୍ନେହ ଇଵ ଦୀପକଃ । ନିର୍ମନ୍ଦର ଇଵାମ୍ଭୋଧିର୍ ଗତାର୍କ ଇଵ ଵାସରଃ
ଯେପରି ଜଳିବା ପାଇଁ କାଠ ଶେଷ ହେଲେ ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ତେଣୁ ତେଲ ନଥିବା ଦୀପ ଭଳି, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ନଥିବା ସମୁଦ୍ର ଭଳି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲା ପରେ ଦିନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଶରଦୀଵ ଘନସ୍ ସ୍ଵୈରଂ ପ୍ରାପ୍ତସର୍ଗାନ୍ତକଲ୍ପଵତ୍ । ଓଙ୍କାରାନ୍ତେ ଽସ୍ତମନନଂ ପ୍ରଶାମ୍ଯାମ୍ଯ୍ ଆତ୍ମନାତ୍ମନି
ଶରତ୍କାଳର ମେଘ ନିଜେ ନିଜେ ଗୁଡ଼ିଯାଏ, ସୃଷ୍ଟିର ଶେଷରେ ଯେପରି, ପ୍ରଣବ ଶବ୍ଦର ଶେଷରେ ମୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ କରି ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ଵ୍ଯପଗତାଖିଲକାର୍ଯପରମ୍ପରସ୍ ସକଲଦୃଶ୍ଯଦଶାତିଗତସ୍ଥିତିଃ । ପ୍ରଣଵଶାନ୍ତ୍ଯନୁସଂସୃତିଶାନ୍ତଧୀର୍ ଵିଗତମୋହମଲୋ ଽଯମ୍ ଅହଂ ସ୍ଥିତଃ
ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଶୃଙ୍ଖଳା ଶେଷ, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ପ୍ରଣବ ଶାନ୍ତିରେ ମନ ଶାନ୍ତ, ମୋହ ଏବଂ ମଳ ହୀନ, ଏହି ମୁଁ ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।
ଏଵଂ କଲିତଵାନ୍ ଅନ୍ତଃ ପ୍ରଶାନ୍ତମନନୈଷଣଃ । ଶନୈର୍ ଉଚ୍ଚାରଯଂଶ୍ ଚାରୁ ପ୍ରଣଵପ୍ରାପ୍ତିଭୂମିକଃ
ଏଭଳି, ମନରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଆଶା ହୀନ ହୋଇ, ସ୍ୱଭିତରେ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରି, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପବିତ୍ର 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଓଁର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା।
ସବାହ୍ଯାଭ୍ଯନ୍ତରାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସୂକ୍ଷ୍ମାନ୍ ସ୍ଥୂଲତରାନ୍ ଅପି । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକଲ୍ପିତାଂସ୍ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସଙ୍କଲ୍ପାନ୍ କଲ୍ପକଲ୍ପିତାନ୍
ସେ ତିନି ଜଗତର ଭିତର ଓ ବାହାର ଦୂର୍ବଳ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବନାଗୁଡିକ, ଏବଂ ମନରେ ଉପଜିଥିବା ସମସ୍ତ କଳ୍ପନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
ତିଷ୍ଠନ୍ନ୍ ଅକ୍ଷୁଭିତାକାରଶ୍ ଚିନ୍ତାମଣିର୍ ଇଵାତ୍ମନି । ସମ୍ପୂର୍ଣ ଇଵ ଶୀତାଂଶୁର୍ ଵିଶ୍ରାନ୍ତ ଇଵ ମନ୍ଦରଃ
ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅଚଳ ରହିଲା, ଯେପରି ଚିନ୍ତାମଣି ଅନ୍ତରେ ଅପରିବାର୍ତିତ, ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ପରି ଶାନ୍ତ ଓ ବିଶ୍ରାମ ଅବସ୍ଥାରେ।
କୁମ୍ଭକାରଗୃହେ ଚକ୍ରଂ ସଂରୋଧିତମ୍ ଇଵ ଭ୍ରମାତ୍ । ଅମ୍ଭୋଧିର୍ ଇଵ ସମ୍ପୂର୍ଣସ୍ ସ୍ତିମିତସ୍ଫାରନିର୍ମଲଃ
ଏକ କୁମ୍ଭକାରର ଘରେ ଚକ୍ର ଯେପରି ଚଳାପାଇ ଅଟକି ରହିଛି, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ଫୁଲି ଉଠିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଫୁର୍ତି ହୀନ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ।
ଶାନ୍ତତେଜସ୍ତମଃପୁଞ୍ଜଂ ଵିଗତାର୍କେନ୍ଦୁତାରକମ୍ । ଅଧୂମାଭ୍ରରଜସ୍ ସ୍ଵଚ୍ଛମ୍ ଅନନ୍ତଂ ଶରଦୀଵ ଖମ୍
ସେ ଶାନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ଅନ୍ଧକାରର ଏକ ମହା ଗୁଛା, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ରମା କିମ୍ବା ତାରା ନାହିଁ, ଧୂଆଁ, ମେଘ କିମ୍ବା ଧୂଳି ନାହିଁ, ଶରତ୍କାଳୀନ ଆକାଶ ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ଅସୀମ।
ସହ ପ୍ରଣଵପର୍ଯନ୍ତଦୀର୍ଘନିସ୍ସ୍ଵନତନ୍ତୁନା । ଜହାଵ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯତନ୍ମାତ୍ରଜାଲଂ ଗନ୍ଧମ୍ ଇଵାନିଲଃ
ଓଁକାରର ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଅବିରତ ଧ୍ୱନି ସହିତ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତାହାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ଜାଲକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ହାଉଁ ଗନ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଏ।
ତତୋ ଜହୌ ତମୋମାତ୍ରଂ ପ୍ରତିଭାତମ୍ ଇଵାନ୍ତରେ । ଉତ୍ତିଷ୍ଠତ୍ ପ୍ରସ୍ଫୁରଦ୍ରୂପଂ ପ୍ରାଜ୍ଞଃ କୋପଲଵଂ ଯଥା
ତାପରେ ସେ ଭିତରେ ଥିବା ଅନ୍ଧକାରର ଅବଶିଷ୍ଟକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯେପରି ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ ଭିତରେ ଉଠିଥିବା ଏକ ଅଳ୍ପ କ୍ରୋଧକୁ ତ୍ୟାଗ କରେ।
ପ୍ରତିଭାତଂ ତତସ୍ ତେଜୋ ନିମେଷାର୍ଧଂ ଵିଚାର୍ଯ ସଃ । ଜହୌ ବଭୂଵ ଚ ତଦା ନ ତମୋ ନ ପ୍ରକାଶକମ୍
ତାପରେ ସେ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଅଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ; ସେ ସମୟରେ ନ ଅନ୍ଧକାର ଥିଲା, ନ ଆଲୋକ।
ତାମ୍ ଅଵସ୍ଥାମ୍ ଅଥାସାଦ୍ଯ ମନସା ତନ୍ ମନସ୍ତୃଣମ୍ । ସ୍ଫୁରିତଂ ନ ମନାଗ୍ ଏଵ ନିମେଷାର୍ଧାଦ୍ ଅଶାତଯତ୍
ସେ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ନିଜ ମନକୁ ଘାସପତ୍ର ପରି ଅତି ଅପମାନ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି, ମନର ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ଆଖି ମିଛିବାର ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଭିତରେ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ।
ତତୋ ଽଙ୍ଗସଂଵିଦଂ ସ୍ଵସ୍ଥାଂ ପ୍ରତିଭାସମ୍ ଉପାଗତାମ୍ । ସଦ୍ଯୋଜାତଶିଶୁଜ୍ଞାନସମାମ୍ ଅକଲନାମଲାମ୍
ତାପରେ ସେ ନିଜ ଦେହର ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସ୍ୱାଭାବିକ ଜ୍ଞାନକୁ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯାହା ନୂତନ ଜନ୍ମ ନିଆ ଶିଶୁର ଜ୍ଞାନ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଧାରଣା କିମ୍ବା ଦୌଷ୍ୟ ନାହିଁ।
ନିମେଶାର୍ଧାର୍ଧଭାଗେନ କାଲେନାକଲନଃ ପ୍ରଭୁଃ । ଜହୌ ଚିତଶ୍ ଚେତ୍ଯଦଶାଂ ସ୍ପନ୍ଦଶକ୍ତିମ୍ ଇଵାନିଲଃ
ଆଖି ମିଛିବାର ଅର୍ଧ ଅଂଶର ଏକ ଅନ୍ଶ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଧାରଣାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଜଣେ ଜ୍ଞାତା ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ, ଯେପରି ହାଵା ତାହାର ଚଳନ ଶକ୍ତିକୁ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ସତ୍ତାମାତ୍ରାତ୍ମକଂ ତତଃ । ସୁଷୁପ୍ତପଦମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ମେରୁର୍ ଇଵାଚଲଃ
ତାପରେ ସେ ପଶ୍ୟନ୍ତୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଯାହା ପ୍ରକୃତିରେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ତିତି; ଏହା ପରେ ସେ ସୁଷୁପ୍ତି ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ରହିଗଲେ।
ତତସ୍ ସୁଷୁପ୍ତସଂସ୍ଥାନସ୍ଥିତ୍ଯା ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵିଭୁର୍ ମନାକ୍ । ସୁଷୁପ୍ତେ ସ୍ଥୈର୍ଯମ୍ ଆସାଦ୍ଯ ତୁର୍ଯରୂପମ୍ ଉପାଯଯୌ
ତାପରେ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାର ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ସମୟ ରହି, ସେ ଶାସକ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦୃଢ଼ତା ପାଇଁ, ଚତୁର୍ଥ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିରାନନ୍ଦୋ ଽପି ସାନନ୍ଦସ୍ ସଚ୍ ଚାସଚ୍ ଚାପି ତତ୍ର ସଃ । ଆସୀନ୍ ନକିଞ୍ଚିତ୍ କିଞ୍ଚିଚ୍ ଚ ପ୍ରକାଶସ୍ ତିମିରଂ ତଥା
ସେଠି, ସେ ଆନନ୍ଦ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ; ଅସ୍ତି ଓ ନାସ୍ତି, କିଛି ଓ କିଛି ନୁହେଁ, ଆଲୋକ ଓ ଅନ୍ଧାର—ସବୁ ଏକାସାଥିରେ ଥିଲେ।
ଅଚିନ୍ମଯଂ ଚିନ୍ମଯଂ ଚ ନେତି ନେତି ଯଦ୍ ଉଚ୍ଯତେ । ତତ୍ ତତସ୍ ସମ୍ବଭୂଵାସୌ ମଦ୍ଗିରାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଅଗୋଚରଃ
ଯାହାକୁ ନା ଚେତନା, ନା ଅଚେତନା, 'ଏହା ନୁହେଁ, ଏହା ନୁହେଁ' ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ସେଠାରୁ ସେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ମୋର ଶବ୍ଦରେ ଅପହ୍ରାପ୍ତ।
ତଦ୍ ଅସୌ ସୁଷମଂ ସ୍ଥାନଂ ପଦଂ ପରମପାଵନମ୍ । ସର୍ଵଭାଵାନ୍ତରଗତମ୍ ଅଭୂତ୍ ସର୍ଵଵିଵର୍ଜିତମ୍
ସେହି ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ସମତାର ସ୍ଥାନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପବିତ୍ର ପଦ, ସମସ୍ତ ଭାବର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ।
ଯଚ୍ ଛୂନ୍ଯଵାଦିନାଂ ଶୂନ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଵିଦାଂ ଵରମ୍ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରଂ ଵିଜ୍ଞାନଵିଦାଂ ଯଦ୍ ଅମଲାତ୍ମକମ୍
ଯେଉଁଠି ଶୂନ୍ୟବାଦୀମାନେ ଶୂନ୍ୟ ଭାବନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବନ୍ତି, ଜ୍ଞାନଜ୍ଞମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଭାବନ୍ତି — ଏହି ସବୁ ଅନ୍ତେ ଏକ ନିର୍ମଳ ସ୍ୱଭାବର ଅସ୍ତିତ୍ୱ।
ପୁରୁଷସ୍ ସାଙ୍ଖ୍ଯଦୃଷ୍ଟୀନାମ୍ ଈଶ୍ଵରୋ ଯୋଗଵାଦିନାମ୍ । ଶିଵଶ୍ ଶଶିକଲଙ୍କାନାଂ କାଲଃ କାଲକଵାଦିନାମ୍
ସାଂଖ୍ୟ ଦର୍ଶନର ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ପୁରୁଷ କହନ୍ତି, ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଯାହାକୁ ଈଶ୍ୱର କହନ୍ତି, ଶିବଭକ୍ତମାନେ ଶିବ କହନ୍ତି, କାଳ ଦର୍ଶନର ଲୋକମାନେ କାଳ କହନ୍ତି —
ଆତ୍ମାତ୍ମନସ୍ ତଦ୍ଵିଦୁଷାଂ ନୈରାଶ୍ଯଂ ତାଦୃଶାତ୍ମନାମ୍ । ମଧ୍ଯଂ ମାଧ୍ଯମିକାନାଂ ଚ ସର୍ଵଂ ସୁଶମଚେତସାମ୍
ଆତ୍ମଜ୍ଞମାନେ ଯାହାକୁ ଆତ୍ମା କହନ୍ତି, ନିରାଶା ଭାବର ଲୋକମାନେ ଯାହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରକ୍ତି କହନ୍ତି, ମାଧ୍ୟମିକ ଦର୍ଶନର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ କହନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତର ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ କହନ୍ତି —
ଯତ୍ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧାନ୍ତୋ ଯତ୍ ସର୍ଵହୃଦଯାନୁଗମ୍ । ଯତ୍ ସର୍ଵଂ ସର୍ଵଦା ସାର୍ଵଂ ଯତ୍ ସତ୍ ତତ୍ ସଦ୍ ଅସୌ ସ୍ଥିତଃ
ଯାହା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍କର୍ଷ, ଯାହା ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୃଦୟରେ ଉପଲବ୍ଧ, ଯାହା ସମୟ, ସ୍ଥାନ, ସମସ୍ତରେ ଅଛି, ଯାହା ସତ୍ୟ — ଏହି ଏକା ଏବେ ଏବଂ ସଦା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଛି।
ଯଦ୍ ଅନୁତ୍ତମନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦୋ ଦୀପଂ ଯତ୍ ତେଜସାମ୍ ଅପି । ସ୍ଵାନୁଭୂତ୍ଯେକମାନଂ ଯତ୍ ତତ୍ ତତ୍ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସୌ ସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅନେକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୋଇନଥିବା ସାର, ଆଲୋକର ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋକ, ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜଣାଯାଇପାରିବା — ସେଇ, ସେଇ, ସେଇ ଏକାଉଁ ଏହି ଏକାଉଁ ସତ୍ୟରେ ଅଛି।
ଯଦ୍ ଏକଂ ଚାପ୍ଯ୍ ଅନେକଂ ଚ ସାଞ୍ଜନଂ ଚ ନିରଞ୍ଜନମ୍ । ଯତ୍ ସର୍ଵଂ ଚାପ୍ଯ୍ ଅସର୍ଵଂ ଚ ତତ୍ ତତ୍ ତତ୍ ତଦ୍ ଅସୌ ସ୍ଥିତଃ
ଯେଉଁ ଏକାଉଁ ଏବଂ ଅନେକ ମଧ୍ୟ, ରଙ୍ଗିନ ଏବଂ ଅରଙ୍ଗିନ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ନୁହେଁ ମଧ୍ୟ — ସେଇ, ସେଇ, ସେଇ ଏକାଉଁ ଏହି ଏକାଉଁ ସତ୍ୟରେ ଅଛି।
ଅଜମ୍ ଅଜରମ୍ ଅନାଦ୍ଯମ୍ ଆଦ୍ଯମ୍ ଏକଂ ପଦମ୍ ଅକଲଂ ସକଲଂ ଚ ନିଷ୍କଲଂ ଚ । ସ୍ଥିତ ଇତି ସ ତଦା ନଭସ୍ସ୍ଵରୂପାଦ୍ ଅପି ଵିମଲସ୍ଥିତିର୍ ଈଶ୍ଵରଃ କ୍ଷଣେନ
ଯେଉଁ ଜନ୍ମହୀନ, ବୟସ୍ ହୋଇନଥିବା, ଆରମ୍ଭ ନଥିବା ଏବଂ ଆରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ, ଏକାଉଁ ଅବସ୍ଥା, ଅଂଶ ନଥିବା ଏବଂ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ — ଏହି ଭାବରେ ଥିବା, ଆକାଶ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା, ଏକ କ୍ଷଣରେ ଇଶ୍ୱର।
ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂସୃତିସୀମାନ୍ତଂ ଦୁଃଖାବ୍ଧେଃ ପାରମ୍ ଆଗତଃ । ଵୀତହଵ୍ଯଶ୍ ଶଶାମୈଵମ୍ ଅପୁନର୍ମନସେ ମୁନିଃ
ସଂସାରର ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୁଃଖର ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଅପୁନର୍ମନସ ମୁନି ବୀତହବ୍ୟ ଏଭଳି ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ ତଥୋପଶାନ୍ତେ ହି ପରାଂ ନିର୍ଵୃତିମ୍ ଆଗତେ । ପଯଃକଣ ଇଵାମ୍ଭୋଧୌ ସ୍ଵେ ପଦେ ପରିଣାମିନି
ଏହିପରି ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ଆସିଗଲା, ଏବଂ ଏହା ନିଜ ଗୁଣରେ ବିଲିନ ହେଲା, ଯେପରି ଜଳର ଏକ ବିନ୍ଦୁ ସାଗରରେ ମିଶିଯାଏ।
ତଥୈଵ ତିଷ୍ଠନ୍ ନିସ୍ସ୍ପନ୍ଦସ୍ ସ କାଯୋ ମ୍ଲାନିମ୍ ଆଯଯୌ । ଅନ୍ତର୍ ଵିରସତାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷାନ୍ତପର୍ଣଵତ୍
ଏହିପରି ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଶରୀର ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା, ଭିତରେ ରସହୀନତାକୁ ପାଇଁ, ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶେଷ ପତ୍ର ପରି।