ଅପୁନସ୍ସଙ୍ଗମାଯାଶୁ ଜଗଜ୍ଜାଲମ୍ ଅଵେକ୍ଷ୍ଯ ସଃ । ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତତ୍ରୋଵାଚାତ୍ମନାତ୍ମନି
ପୁନଃ କେବେ ଜଗତର ଜାଳରେ ଆସକ୍ତି ହେବା ନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖି, ସେ ଏଠାରେ ପଦ୍ମାସନରେ ବସି, ନିଜ ମନରେ ନିଜ ସହିତ କଥା କଲେ ।
ରାଗ ନୀରାଗତାଂ ଗଚ୍ଛ ଦ୍ଵେଷ ନିର୍ଦ୍ଵେଷତାଂ ଵ୍ରଜ । ଭଵଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସୁଚିରଂ କାଲମ୍ ଇହ ପ୍ରକ୍ରୀଡିତଂ ମଯା
ହେ ଆସକ୍ତି, ବିରକ୍ତିକୁ ଯାଅ; ହେ ଦ୍ୱେଷ, ନିର୍ଦ୍ୱେଷତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉ । ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ଏଠାରେ ମୁଁ ବହୁ ଦିନ ଖେଳିଛି ।
ଭୋଗା ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଯୁଷ୍ମଭ୍ଯଂ ଜନ୍ମକୋଟିଶତାନ୍ଯ୍ ଅହମ୍ । ଭଵଦ୍ଭିର୍ ଲାଲିତୋ ଲୋକେ ଲାଲକୈର୍ ଇଵ ବାଲକଃ
ହେ ଭୋଗ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ଜନ୍ମ ଧରି ତୁମେ ମୋତେ ଏମିତି ଆଦର ସହିତ ରଖିଛ, ଯେପରି ଜଣେ ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କର ଦୟାଳୁ ଲୋକେ ମମତାରେ ଲାଡ଼ୁଛନ୍ତି।
ଇମାମ୍ ଅପି ପରାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ନିର୍ଵାଣପଦଵୀମ୍ ଅହମ୍ । ଯେନ ଵିସ୍ମାରିତସ୍ ତସ୍ମୈ ସୁଖାଯାସ୍ତୁ ନମୋ ନମଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟମୟ ନିର୍ବାଣ ଦଶାକୁ ମୁଁ ପାଇଛି—ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଭୁଲିଯିବା ହେଲା, ସେହି ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ତାହାକୁ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଣାମ।
ତ୍ଵଦୁତ୍ତପ୍ତେନ ହେ ଦୁଃଖ ମଯାତ୍ମାନ୍ଵିଷ୍ଟ ଆଦରାତ୍ । ତସ୍ମାତ୍ ତ୍ଵଦୁପଦିଷ୍ଟୋ ଽଯଂ ମାର୍ଗୋ ମମ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ହେ ଦୁଃଖ, ତୁମର ଜ୍ୱାଳାରେ ମୁଁ ଆତ୍ମାକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଖୋଜିଛି। ତେଣୁ ଯେପରି ଏହି ପଥ ତୁମେ ଦେଖାଇଛ, ତାହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଲବ୍ଧେଯଂ ଶୀତଲା ପଦଵୀ ମଯା । ଦୁଃଖ ନାମ୍ନୈଵ ଦୁଃଖଂ ତ୍ଵଂ ସୁଖଦାତ୍ମନ୍ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ଏହି ଶିତଳ ଦଶାକୁ ପାଇଛି। ଦୁଃଖ କେବଳ ନାମରେ ଦୁଃଖ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେବାଳୁ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
କଲ୍ଯାଣମ୍ ଅସ୍ତୁ ତେ ମିତ୍ର ସଂସାରାସାରଜୀଵିତା । ଦେହ ସ୍ଥିତିର୍ ଇଯଂ ଯାମୋ ଵଯମ୍ ଆତ୍ମୀଯମ୍ ଆସ୍ପଦମ୍
ମିତ୍ର, ତୁମର ଜୀବନ ସଂସାରର ମୂଳ ରହିତ ଥିବାରୁ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏହି ଦେହ ମାନେ ଏକ ଆଶ୍ରୟ ଭଳି ଅଛି, ଆମେ ଆମ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛୁ।
ପ୍ରାଯୋ ଜଡାନାଂ ଜନ୍ତୂନାମ୍ ଅହୋ ନୁ ଵିଷମା ଗତିଃ । ଦେହେନାପି ଵିଯୁଜ୍ଯେ ଽହଂ ଭୂତ୍ଵା ଜନ୍ମଶତାନ୍ଯ୍ ଅପି
ଅବୁଦ୍ଧ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ବହୁତ କଠିନ। ଦେହ ଛାଡି ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଶତଶଃ ଜନ୍ମ ଅନୁଭବ କରିଛି।
ମିତ୍ର କାଯ ମଯା ନ ତ୍ଵଂ ତ୍ଯଜ୍ଯସେ ଚିରବାନ୍ଧଵ । ତ୍ଵଯୈଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଉପାନୀତା ସ୍ଵାତ୍ମଜ୍ଞାନଵଶାତ୍ କ୍ଷତିଃ
ମିତ୍ର ଦେହ, ତୁମେ ମୋର ପୁରୁଣା ସାଥୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କେବେ ଛାଡି ନାହିଁ। ତୁମର ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଆସିଲାବେଳେ ମୋ ମନରେ କିଛି ଅନିଷ୍ଟ ଘଟିଛି।
ଅଧିଗମ୍ଯାତ୍ମଵିଜ୍ଞାନମ୍ ଆତ୍ମନାଶଃ କୃତସ୍ ତ୍ଵଯା । ଦେହେ ନାନ୍ଯେନ ଭଗ୍ନୋ ଽସି ତ୍ଵଯୈଵୈତଦ୍ ଉପାସିତମ୍
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମବିନାଶ ହୋଇଯାଇଛି। ଦେହରେ ଅନ୍ୟ କେହି ତୁମକୁ ଭଙ୍ଗ କରିନାହାନ୍ତି, ତୁମେ ନିଜେ ନିଜକୁ ପୂଜି ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣିଛ।
ଏକାକିନ୍ଯୈଵ ଶୁଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଶାନ୍ତେ ମଯି ଦୀନଯା । ତ୍ଵଯା ଦୁଃଖଂ ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମାତସ୍ ତୃଷ୍ଣେ ଵ୍ରଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମୁଁ ଏକାକୀ ବସିଛି, ମୋ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ହେ ମା ତୃଷ୍ଣା, ତୁମେ ମୋତେ ଆଉ ଦୁଃଖ ଦିଅନାହିଁ; ମୁଁ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଉଛି।
କ୍ଷନ୍ତଵ୍ଯାଃ କାମ ଭଗଵନ୍ ଵିପରୀତାପରାଧଜାଃ । ଦୋଷା ଉପଶମୈକାନ୍ତଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯ୍ ଆଦିଶ ମାମ୍ ଅଲମ୍
ହେ ଭଗବାନ୍ କାମ, ମୋର ଭୁଲ କାମରୁ ହୋଇଥିବା ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ମାଫ କର; ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛି—ମୋତେ ଆଉ କିଛି କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ।
ଚିରାଚ୍ ଚିରାଯ ଚେଦାନୀମ୍ ଅମ୍ବ ତୃଷ୍ଣେ କିଲାଵଯୋଃ । ଵିଯୋଗୋ ଯୋଗଦୋଷେଣ ପ୍ରଣାମୋ ଽଯମ୍ ଅପଶ୍ଚିମଃ
ହେ ମା ତୃଷ୍ଣା, ଏତେ ଦିନ ପରେ ଯଦି ଏବେ ଆମ ଦୁହଁର ଛେଡ଼ାଛେଡ଼ି ହେଉଛି, ଏହା ଯୋଗର ଶକ୍ତିରୁ, ଏହି ମୋର ଶେଷ ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍ ସୁକୃତ ସେଵ୍ଯାଯ ଭଵତେ ଽସ୍ତୁ ତ୍ଵଯା ପୁରା । ନରକେଭ୍ଯସ୍ ସମୁତ୍ତାର୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗେ ଽହମ୍ ଅଭିଯୋଜିତଃ
ସଦ୍କର୍ମ ଓ ସେବା ପାଇଁ ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ, ସେଉଁଠି ମୋର ନମସ୍କାର ହେଉ; ତୁମର ଦୟାରେ ମୁଁ ନରକରୁ ଉଠି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲି।
କୁକାର୍ଯକ୍ଷେତ୍ରରୂଢାଯ ନରକସ୍କନ୍ଧଵାହିନେ । ଶାସନାପୁଷ୍ପଭାରାଯ ନମୋ ଦୁଷ୍କୃତଶାଖିନେ
ଅସତ୍ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ମାଟିରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଗଢ଼ିଥିବା, ନରକର ଭାର ବୋହୁଥିବା, ଆଜ୍ଞାର ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଅପକର୍ମର ଶାଖା ସ୍ୱରୂପ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଯେନ ସାର୍ଧଂ ଚିରଂ ବହ୍ଵ୍ଯୋ ଭୁକ୍ତା ଦୁଷ୍କୃତଯୋନଯଃ । ଅଦ୍ଯ ପ୍ରଭୃତ୍ଯ୍ ଅଦୃଶ୍ଯାଯ ତସ୍ମୈ ମୋହାଯ ତେ ନମଃ
ଯାହା ସହିତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅନେକ ଅପକର୍ମ ଜନ୍ମ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲି, ଆଜିଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବା ମୋହ, ତୁମକୁ ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା।
ପ୍ରଧ୍ଵନଦ୍ଵଂଶମଧୁରଵଚସେ ପତ୍ତ୍ରଵାସସେ । ନମୋ ଗୁହାତପସ୍ଵିନ୍ଯୈ ଵଯସ୍ଯାଯୈ ସମାଧିଷୁ
ଯାହାଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଶବ୍ଦ ଦୁଃଖ ଓ ଅନର୍ଥକୁ ଦୂର କରେ, ପତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ ତପସ୍ଵିନୀ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ସହଚରୀ, ସେଇ ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ସଂସାରାଧ୍ଵନି ଖିନ୍ନସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସମାଶ୍ଵାସକାରଣମ୍ । ଆସୀର୍ ଵଯସ୍ଯା ସୁସ୍ନିଗ୍ଧା ସର୍ଵଶୋକାପହାରିଣୀ
ସଂସାରର କଠିନ ପଥରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇଥିଲ, ପ୍ରିୟ ସହଚରୀ, ତୁମେ ଅତି ମୃଦୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିଲ।
ସର୍ଵସଙ୍କଟଖିନ୍ନେନ ଦୋଷେଭ୍ଯୋ ଦ୍ରଵତା ମଯା । ତ୍ଵମ୍ ଏକା ଶୋକନାଶାର୍ଥମ୍ ଆଶ୍ରିତା ପରମା ସଖୀ
ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରେ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ଦୋଷରେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ପରେ, ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ତୁମକୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋର ଶୋକ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ମୋର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସହେଳୀ।
ଵାର୍ଦ୍ଧକୈକାନ୍ତସୁହୃଦେ ଦଣ୍ଡକାଷ୍ଠାଯ ତେ ନମଃ
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ ସାଥୀ, ତୁମେ ଦଣ୍ଡକାଠ ଭଳି ଆଶ୍ରୟ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଅସ୍ଥିପଞ୍ଜରମ୍ ଆତ୍ମୀଯଂ ତଥା ରକ୍ତାନ୍ତ୍ରତନ୍ତୁକମ୍ । ଏତାଵନ୍ମାତ୍ରସାରୈକ ଗୃହୀତ୍ଵା ଗଚ୍ଛ ଦେହକ
ଏହି ଦେହଟି ମାତ୍ର ଅସ୍ଥିର ଖଞ୍ଜରା ଓ ରକ୍ତ ଓ ସିରାର ଜାଲ, ଏତିକି ମାତ୍ର ସାର ଅଛି; ଏହାକୁ ଧରି ଚାଲିଯା।
ପଯଃକ୍ଷୋଭପ୍ରକାରେଭ୍ଯସ୍ ସ୍ନାନେଭ୍ଯୋ ଽପି ନମୋ ନମଃ । ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଵ୍ଯଵହାରେଭ୍ଯସ୍ ସଂସୃତିଭ୍ଯୋ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ଵଃ
ପାଣି ଡାଳିବା ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସ୍ନାନକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର; ସାଧାରଣ ଜୀବନର ଚଳାଚଳକୁ ଓ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଏତେ ଭଵନ୍ତସ୍ ସହଜାଃ ପ୍ରାକ୍ତନାସ୍ ସୁହୃଦୋ ମଯା । କ୍ରମେଣ ଜ୍ଯୋତ୍କୃତାଃ ପ୍ରାଣାସ୍ ସ୍ଵସ୍ତି ଵୋ ଽସ୍ତୁ ଵ୍ରଜାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ତୁମେମାନେ ମୋର ସହଜ ଓ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହରେ ଦେହରେ ଏହି ପ୍ରାଣବାୟୁ ଭାବେ ପରିଣତ ହେଇଛ। ମୁଁ ଏବେ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ତୁମମାନଙ୍କର ଭଲ ହେଉ।
ଭଵଦ୍ଭିସ୍ ସହ ଚିତ୍ରାସୁ ମଯା ବହ୍ଵୀଷୁ ଯୋନିଷୁ । ଵିଶ୍ରାନ୍ତଂ ଗିରିକୁଞ୍ଜେଷୁ ଭ୍ରାନ୍ତଂ ଲୋକାନ୍ତରେଷୁ ଚ
ତୁମେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ଅନେକ ଗର୍ଭରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଛି, ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରିଛି, ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରିଛି।
କ୍ରୀଡିତଂ ପୁରପୀଠାନ୍ତର୍ ଉଷିତଂ ପର୍ଵତେଷୁ ଚ । ସ୍ଥିତଂ କାର୍ଯଵିଲାସେଷୁ ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଵିଵିଧାଧ୍ଵସୁ
ସହର ଦେଉଳ ଭିତରେ ଖେଳିଛି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବସିଛି, ବିଭିନ୍ନ କାମରେ ଲାଗିଛି, ଏବଂ ଅନେକ ପଥରେ ଚାଲିଛି।
ନ ତଦ୍ ଅସ୍ତି ଜଗତ୍କୋଶେ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ ସହ ଯନ୍ ମଯା । ନ କୃତଂ ନ ହୃତଂ ନାତ୍ତଂ ନ ଦତ୍ତଂ ନାଵଲମ୍ବିତମ୍
ଏହି ସଂସାରରେ ଏମିତି କିଛି ନାହିଁ, ଯାହା ମୁଁ ତୁମେମାନଙ୍କ ସହିତ କରିନଥିଲି, ନ ନେଇଥିଲି, ନ ଖାଇଥିଲି, ନ ଦେଇଥିଲି, ନ ଭରସା କରିଥିଲି।
ଇଦାନୀଂ ସ୍ଵାଂ ଦିଶଂ ଯାନ୍ତୁ ଭଵନ୍ତୋ ଯାମ୍ଯ୍ ଅହଂ ପ୍ରିଯାଃ । ସଂଯୋଗା ଵିପ୍ରଯୋଗାନ୍ତାସ୍ ସର୍ଵେ ସଂସାରଵର୍ତ୍ମନି
ଏବେ, ପ୍ରିୟମାନେ, ତୁମେ ତୁମ୍ଭର ଦିଗକୁ ଯାଅ; ମୁଁ ଯାଉଛି। ଏହି ସଂସାରରେ ସମସ୍ତ ମିଳନର ଶେଷ ଅଲଗା ହେବାରେ ହୁଏ।
ଅଯଂ ଚାକ୍ଷୁଷ ଆଲୋକୋ ଵିଶତ୍ଵ୍ ଆଦିତ୍ଯମଣ୍ଡଲମ୍ । ଵିଶନ୍ତୁ ଵନପୁଷ୍ପାଣି ସୌଗନ୍ଧ୍ଯାନନ୍ଦସଂଵିଦଃ
ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମଣ୍ଡଳରେ ଲୀନ ହେଉ; ଜଙ୍ଗଲର ଫୁଲମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ବଭାବିକ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲିନ ହେଉ।
ପ୍ରାଣାନିଲାସ୍ ତଥା ସ୍ପର୍ଶା ଵିଶନ୍ତ୍ଵ୍ ଅଦ୍ଯ ପ୍ରଭଞ୍ଜନମ୍ । ଵିଶନ୍ତ୍ଵ୍ ଆକାଶକୁହରଂ ଶବ୍ଦଶ୍ରଵଣପଙ୍କ୍ତଯଃ
ପ୍ରାଣବାୟୁ ଓ ସ୍ପର୍ଶଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ପବନରେ ଲିନ ହେଉ; ଶବ୍ଦ ଓ ଶ୍ରବଣର ଧାରା ଆକାଶର ଖାଲି ସ୍ଥାନରେ ଲିନ ହେଉ।
ଗଲତ୍ଵ୍ ଅଗ୍ନୌ ଘୃତମ୍ ଇଵ ଚନ୍ଦ୍ରେ କ୍ଷୀଣଵପୁର୍ ମନଃ
ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହେଲେ, ମନ ଘିଅ ପରି ଅଗ୍ନିରେ କିମ୍ବା କ୍ଷୀର ପରି ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଗଳିଯାଉ।