କିଂ ତୁ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସି ସତ୍ଯେନ ଵଦାମି ତଵ ସୁନ୍ଦର । ତେନ ମିଥ୍ଯୈଵ ଜୀଵାମୀତ୍ଯ୍ ଆସ୍ଥଯା ମା ଭଵାସୁଖି
କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟକୁ କହୁଛି, ତୁମେ ନାହଁ—ହେ ସୁନ୍ଦର, ଏହା ମୋର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ କଥା। ତେଣୁ 'ମୁଁ ବଞ୍ଚିଛି' ବୋଲି ମିଥ୍ୟା ଭାବନାକୁ ଧରି ରୁହନି, ଏବଂ ସଉଖ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପ୍ରକ୍ରମେ ଵାସି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯା ଵା ଭ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ତ୍ଵଦସ୍ତିତା । ସାପୀଦାନୀଂ ଵିଚାରେଣ ଭୃଶଂ ସଙ୍କ୍ଷଯମ୍ ଆଗତା
ହେ ବଶିଷ୍ଠ, ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ କିମ୍ବା ତୁମ ଅସତ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଭ୍ରମ କିଛି ଥିଲା ନାହିଁ; ବର୍ତ୍ତମାନ ଚିନ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଭ୍ରମ ବହୁତ କମିଯାଇଛି।
ଏତାଵଦ୍ ଏଵ ତେ ରୂପଂ ସାଧୋ ଯଦ୍ ଅଵିଚାରଣମ୍ । ଵିଚାରେ ଵିହିତେ ସମ୍ଯକ୍ ତ୍ଵମ୍ ଅରୂପମ୍ ଅସତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ସାଧୁ, ତୁମର ଏକମାତ୍ର ରୂପ ଥିଲା ଅଚିନ୍ତା; ଯେତେବେଳେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚିନ୍ତା ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅରୂପ ଓ ଅସତ୍ୟ ଭାବରେ ରହିଯାଉଛ।
ଅଵିଚାରାତ୍ ପ୍ରଜାତଂ ତ୍ଵମ୍ ଅନାଲୋକାତ୍ ତମୋ ଯଥା । ଵିଚାରେଣୋପଶାନ୍ତଂ ତ୍ଵମ୍ ଆଲୋକେନ ତମୋ ଯଥା
ତୁମେ ଅଚିନ୍ତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ, ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଆଲୋକ ନଥିବାରୁ ହୁଏ; ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଶାନ୍ତ ହେଉଛ, ଯେପରି ଆଲୋକ ଆସିଲେ ଅନ୍ଧକାର ହଟିଯାଏ।
ଏତାଵନ୍ତଂ ସଖେ କାଲଂ ବଭୂଵାଲ୍ପଵିଵେକିତା । ତାଵତୈଵାତିପୀନତ୍ଵମ୍ ଅଭୂଦ୍ ଦୁଃଖୈକକାରଣମ୍
ବନ୍ଧୁ, ଏତିକି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି କମ୍ ଥିଲା; ସେତିକି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତିରିକ୍ତ ଅଭିମାନ ଥିଲା, ଯାହା ଦୁଃଖର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ହେଲା।
ମୋହସଙ୍କଲ୍ପମାତ୍ରେଣ ବାଲଵେତାଲଵଦ୍ ଭଵତ୍ । ବଭୂଵାତ୍ଯନ୍ତସଙ୍କଲ୍ପେ କ୍ଷୀଣେ ତ୍ଵଯି ଭଵତ୍ ସ୍ଥିତମ୍
ମୋହର କଳ୍ପନା ମାତ୍ରରେ, ତୁମେ ଏକ ଶିଶୁ ଭୂତ ଭଳି ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ଭାରି କଳ୍ପନା ଶେଷ ହେଉଛି, ତୁମେ ନିଜରେ ଯେପରି ଅଛ, ସେଭଳି ରୁହିଯାଉଛ।
ଇଦାନୀମ୍ ଉଦିତଂ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଗ୍ରୂପେ କ୍ଷଯଂ ଗତେ । ଵିଵେକସ୍ଯ ପ୍ରସାଦେନ ଵିଵେକାଯ ନମୋ ନମଃ
ଏବେ ତୁମେ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ଉଦିତ ହେଇଛ, ପୂର୍ବର ଆକୃତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ବିବେକର କୃପାରେ—ବିବେକକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ବଭୂଵିଥାପ୍ରବୁଦ୍ଧଂ ତ୍ଵଂ ଚିତ୍ତକାତ୍ଯନ୍ତବୋଧତଃ । ଚିତ୍ତତାଯାଂ ଵିନଷ୍ଟାଯାଂ ସ୍ଥିତସ୍ ତ୍ଵଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ମନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏବେ ତୁମେ ସଚେତନ ହୋଇପାରିଛ। ମନର ସ୍ୱଭାବ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତୁମେ ପରମେଶ୍ୱର ଭାବେ ରହିଯାଉଛ।
ପ୍ରାକ୍ସ୍ଵରୂପଵିଲାସସ୍ ତେ ଶ୍ରେଯସି ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଗତଃ । ସମସ୍ତଵାସନୋନ୍ମୁକ୍ତସ୍ ସମ୍ପ୍ରତ୍ଯ୍ ଅସି ମହେଶ୍ଵରଃ
ପୂର୍ବର ନିଜ ରୂପର ଉଦ୍ଭାସନ ଏବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି। ସମସ୍ତ ଆଶା ଛାଡ଼ି, ଏବେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମହେଶ୍ୱର ହୋଇଛ।
ଯସ୍ଯାଵିଵେକାଦ୍ ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ ସ ଵିଵେକାଦ୍ ଵିନଶ୍ଯତି । ପ୍ରକାଶେନ ପ୍ରଯାତ୍ଯ୍ ଅନ୍ତମ୍ ଅନାଲୋକୋଦ୍ଭଵଂ ତମଃ
ଯାହା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେଠାରେ ବିବେକ ଆସିଲେ ସେହି ଅଜ୍ଞାନ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଅନ୍ଧକାର ଯେଉଁଥିରେ ଆଲୋକ ନଥିଲା, ସେଠାରେ ଆଲୋକ ଆସିଲେ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଶେଷ ହୁଏ।
ଅନିଚ୍ଛତୋ ଽପି ତେ ସାଧୋ ଵିଚାରେ ସ୍ଥିତିମ୍ ଆଗତେ । ଅର୍ଥତୋ ଽଯମ୍ ଉପାଯାତୋ ଵିନାଶସ୍ ସୁଖସିଦ୍ଧଯେ
ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ ଚାହିଁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ତୁମ ମନରେ ନିରନ୍ତର ବିଚାର ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ସୁଖ ପାଇଁ ଏହି ନଶ୍ୱରତା ଆସିଯାଏ।
ତସ୍ମାନ୍ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସି ନିର୍ଣୀତମ୍ ଇତି ସିଦ୍ଧାନ୍ତଯୁକ୍ତିଭିଃ । ମିତ୍ରେନ୍ଦ୍ରିଯେଶ୍ଵର ସ୍ଵସ୍ତି ଭଵତସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତମ୍ ଆଗତମ୍
ତେଣୁ ଯୁକ୍ତି ଓ ନିଶ୍ଚିତ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷ ହେଉଛି—ତୁମେ ଏପରି ଭାବେ ଅଛନ୍ତି ନାହିଁ। ହେ ବନ୍ଧୁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ନାଥ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହୋଉ, ତୁମର ଶେଷ ସମୟ ଆସିଛି।
ନିତ୍ଯଂ ପୂର୍ଵମ୍ ଅଭୂତାଯ ନାସ୍ତିରୂପାଯ ସମ୍ପ୍ରତି । ଭଵିଷ୍ଯତେ ଚ ନୋଦର୍କସ୍ ସ୍ଵମନସ୍ ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ଽସ୍ତ୍ଵ୍ ଇତି
ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କେବେ ଥିଲା ନାହିଁ, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ତାହା ଭବିଷ୍ୟତରେ କୌଣସି ପରିଣାମ ଦେବ ନାହିଁ। ତୁମର ମନ ଶାନ୍ତ ରହୁ।
ପରିନିର୍ଵାମି ଶାନ୍ତୋ ଽସ୍ମି ଦିଷ୍ଟ୍ଯାସ୍ମି ଵିଗତଜ୍ଵରଃ । ସ୍ଵାତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାଵତିଷ୍ଠେ ଽହଂ ତୁର୍ଯରୂପେ ପଦେ ସ୍ଥିତଃ
ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଓ ନିଜ ଭାଗ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ବସିଛି, ତିନି ଅବସ୍ଥା ଉପରେ ଥିବା ଏହି ଚତୁର୍ଥ ଦଶାରେ ନିଶ୍ଚଳ ରହିଛି।
ଅତୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଂସାରୀ ଚିତ୍ତସଂସ୍ଥିତିଃ । ଆତ୍ମା ତ୍ଵ୍ ଅସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଚାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ଯସ୍ମାଦ୍ ଅନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏହିପରି, ଚିତ୍ତର ଭ୍ରମଣଶୀଳ ଅବସ୍ଥା କେବେ ଥାଏ ନାହିଁ। ଆତ୍ମା ମାତ୍ର ଥାଏ, କାରଣ ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ।
ଅଯମ୍ ଆତ୍ମେତି କଲନା ମନ୍ଯେ ନୋ ନିର୍ମଲାନ୍ତରା । ପ୍ରତିଯୋଗିଵ୍ଯଵଚ୍ଛେଦକଲନୈକସ୍ଯ ଵା କୁତଃ
'ଏହି ଆତ୍ମା' ବୋଲି ଯେ ଧାରଣା, ସେଟି କେବଳ ଚିନ୍ତା, ଏହା ଶୁଦ୍ଧ ଭିତର ନୁହେଁ। ଯେଉଁଥିରେ କୌଣସି ବିପରୀତ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସୀମା ଦେଉଥିବା କିଏ ରହିପାରିବ?
ଅହଂ ତେନାଯମ୍ ଆତ୍ମେତି କଲନାମ୍ ଅନୁଦାହରନ୍ । ମୌନୀ ସ୍ଵାତ୍ମନି ନିର୍ଵାମି ତରଙ୍ଗ ଇଵ ଵାରିଣି
'ମୁଁ' କିମ୍ବା 'ଏହି ଆତ୍ମା' ବୋଲି ଧାରଣାକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ଲୟ ହେଉଛି, ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ପାଣିରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ।
ସଂଶାନ୍ତଵାସନମ୍ ଅନାଶ୍ରିତଚେତନାଂଶମ୍ ଅପ୍ରାଣସଞ୍ଚରଣମ୍ ଅସ୍ତଵିନାଶଦୋଷମ୍ । ସଂଵେଦ୍ଯଵର୍ଜିତମ୍ ଉପେତ୍ଯ ସୁସଂଵିଦଂଶଂ ଶାମ୍ଯାମି ମୌନମ୍ ଅଯମ୍ ଏଵ ନିରୀହମ୍ ଅନ୍ତଃ
ସମସ୍ତ ଆସକ୍ତି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବା ପରେ, ଚେତନା କୌଣସି ଆଧାର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ, ଶ୍ୱାସ-ପ୍ରବାହ ଥମିଯାଇଛି, ନାଶ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଦୋଷ ନାହିଁ, କୌଣସି ଅନୁଭୂତି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧ ସଚେତନତା ବାକି ରହିଛି—ସେଠାରେ, ମୁଁ ମନରେ ନିର୍ବିକାର ଶାନ୍ତିରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡ଼ି, ମୌନ ଅବସ୍ଥାରେ ବସି ରହେଁ।
ଇତି ନିର୍ଣୀଯ ସ ମୁନିର୍ ଵୀତହଵ୍ଯୋ ଵିଵାସନଃ । ଆସୀତ୍ ସମାଧାଵ୍ ଅଚଲୋ ଵିନ୍ଧ୍ଯପର୍ଵତକୋଟରେ
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ମହାର୍ଷି ବୀତହବ୍ୟ ସମସ୍ତ କିଛି ତ୍ୟାଗ କରି, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଗୁହା ଭିତରେ ଅଚଳ ଭାବେ ସମାଧିରେ ବସିଲେ।
ଅପରିସ୍ପନ୍ଦିତାଶେଷସ୍ପନ୍ଦନାନନ୍ଦସୁନ୍ଦରଃ । ବଭୂଵାସ୍ତଙ୍ଗତମନାସ୍ ସ୍ତିମିତାମ୍ଭୋଧିଶୋଭନଃ
ତାଙ୍କର ମନ ଏମିତି ଶାନ୍ତ ଓ ଚଳନ୍ତ ହୀନ ହୋଇଗଲା, ଯେପରି ଏକ ନିର୍ବିକାର ସମୁଦ୍ର ଶାନ୍ତ ତରଙ୍ଗର ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥାଏ।
ଅନ୍ତର୍ ଏଵ ଶଶାମାସ୍ଯ କ୍ରମେଣ ପ୍ରାଣସନ୍ତତିଃ । ଜ୍ଵାଲାଜାଲପରିସ୍ପନ୍ଦୋ ଦଗ୍ଧେନ୍ଧନ ଇଵାନଲେ
ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଶ୍ୱାସର ପ୍ରବାହ ଦୀରେ-ଦୀରେ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିବା ଜଳା ଶେଷ ହେଲେ ତାହାର ଆଲୋକ ମନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ।
ଅନନ୍ତର୍ନିଷ୍ଠତାଂ ଯାତେ ବାହ୍ଯାର୍ଥେ ଚାପ୍ଯ୍ ଅସଂସ୍ଥିତେ । ଶେଷେ ତୁ ଲବ୍ଧସଂସ୍ଥାନେ ତସ୍ଯ ସ୍ଫୁରିତପକ୍ଷ୍ମଣୀ
ସେ ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମାରେ ନିଜ ଚେତନାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିଥିଲେ ଓ ବାହାର ଜଗତରେ କୌଣସି ଆସକ୍ତି ରହିଲା ନାହିଁ; ଶେଷରେ ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଚିହ୍ନ ଭାବେ କେବଳ ପାଉଁପାଉଁ ଚକୁପଟିର ହଲଚଲ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା।
ଘ୍ରାଣପ୍ରାନ୍ତଗତାଲ୍ପାଲ୍ପସମାଲୋକ ଇଵେକ୍ଷଣେ । ଅର୍ଧକୁଟ୍ମଲିତୈଃ ପଦ୍ମୈଶ୍ ଶ୍ରିଯମ୍ ଆଯଯତୁସ୍ ସମାମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଜଳାଶୟ କୂଳରେ ଅଧଖୋଲା ପଦ୍ମକୁଡ଼ି ଭଳି ମାତ୍ର ଅଳ୍ପ ଖୋଲା ଥିଲା, ଯାହା ଶାନ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସମକାଯଶିରୋଗ୍ରୀଵସ୍ଥାନକସ୍ ସ ମହାମତିଃ । ଆସୀଚ୍ ଛୈଲାଦ୍ ଇଵୋତ୍କୀର୍ଣଶ୍ ଚିତ୍ରାର୍ପିତ ଇଵାଥ ଵା
ସେ ମହାମନୀଷୀ ତାଙ୍କର ଶରୀର, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳାକୁ ସମତଳ ରଖି ବସିଥିଲେ; ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେଉଁଠି ଶିଳାରୁ ଖୋଦାଯାଇଛି କିମ୍ବା ଏକ ଚିତ୍ର ଶିଳା ଉପରେ ଅଙ୍କିତ ହୋଇଛି।
ତଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠତସ୍ ତସ୍ଯ ସଂଵତ୍ସରଶତତ୍ରଯମ୍ । କୋଟରେ ଵିନ୍ଧ୍ଯକଚ୍ଛସ୍ଯ ଯଯାଵ୍ ଅର୍ଧମୁହୂର୍ତଵତ୍
ଏଭଳି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ, ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ତିନିଶ ଶତ ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମାନେ ଅର୍ଧ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରି ଅତିତ ହୋଇଗଲା।
ଏତାଵନ୍ତମ୍ ଅସୌ କାଲଂ ନାବୁଧ୍ଯତ କିଲାତ୍ମଵାନ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତତଯା ଧ୍ଯାନୀ ନ ଚ ତତ୍ଯାଜ ତାଂ ତନୁମ୍
ସେ ଏତେ ଦିନ ଧରି ଆତ୍ମାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ଭାବେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ିନଥିଲେ ଓ ସଚେତନ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଗିଲେନି।
ତାଵତ୍କାଲଂ ସ ସୁଭଗୋ ନ ପ୍ରାବୁଧ୍ଯତ ଯୋଗଵିତ୍ । ଉଦ୍ଦାମୈର୍ ଅମ୍ବୁଦାରାଵୈର୍ ଆସାରଭରଘର୍ଘରୈଃ
ଏତେ ଦିନ ଧରି, ସେ ସୌଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଯୋଗବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନୀ, ଘନ ମେଘର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଭାରି ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଜାଗିଲେନି।
ପର୍ଯନ୍ତମଣ୍ଡଲାଧୀଶମୃଗଯାରଵବୃଂହିତୈଃ । ଋକ୍ଷଵାନରନିର୍ହ୍ରାଦୈର୍ ମାତଙ୍ଗାସ୍ଫୋଟନିସ୍ସ୍ଵନୈଃ
ପାହାଡ଼ ମାଳାର ରାଜାଙ୍କୁ ଶିକାର କରୁଥିବା ଶିକାରୀମାନେ, ଭାଲୁ ଓ ବାନରଙ୍କର ଚିତ୍କାର, ହାତୀଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଗୁଞ୍ଜନ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାରି ଆଘାତର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ।
ସିଂହସଂରମ୍ଭରଟିତୈର୍ ନିର୍ଝରାରାଵଝାଙ୍କୃତୈଃ । ଵିଷମାଶନିସମ୍ପାତୈର୍ ଗଜକୋଲାହଲୈର୍ ଘନୈଃ
ସିଂହର କ୍ରୋଧିତ ଡାକ, ଝରଣାର ଗୁଞ୍ଜନ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ତୀବ୍ର ପ୍ରହାର ଏବଂ ହାତୀମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କୋଳାହଳ ମଧ୍ୟରେ।
ପ୍ରମତ୍ତଶରଭାସ୍ଫୋଟୈର୍ ଭୂକମ୍ପତଟଘଟ୍ଟନୈଃ । ଵନଦାହଧମଦ୍ଧ୍ଵାନୈର୍ ଜଲୌଘାହତଵେଲ୍ଲନୈଃ
ଉନ୍ମାଦିତ ସରଭଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି, ଭୂମିକମ୍ପରେ ଭୂମି ଗଡ଼ିବା, ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଗ୍ନିର ଗର୍ଜନ ଓ ପାଣିର ତରଙ୍ଗ ଚଢ଼ିଆସିବା — ଏହି ସବୁ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି।