ସ୍ଵଯଂ ତାଵଦ୍ ଭଵାନ୍ ଏଷ ଜଡୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସଂଶଯଃ । ଜଡସ୍ଯ କୀଦୃକ୍ କର୍ତୃତ୍ଵଂ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ହି କଥଂ ଶିଲାଃ
ତୁମେ ନିଜେ ଜଡ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଜଡ ବସ୍ତୁ କେମିତି କାମ କରିପାରିବ? ପାଥର କେବେ ନୃତ୍ୟ କରିପାରିବ କି?
ଉପଜୀଵ୍ଯ ଚିରଂ ତସ୍ମାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଂ ତଦ୍ଭାଗମ୍ ଐଶ୍ଵରମ୍ । ଜୀଵସୀଚ୍ଛସି ହଂସି ତ୍ଵଂ ପ୍ଲଵସେ ଯାସି ଵଲ୍ଗସି
ସେଇ ପବିତ୍ର ଦିବ୍ୟ ଅଂଶରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ହତ୍ୟା କର, ଭସିଯାଉଛ, ଯାଉଛ, ଲାଫିଯାଉଛ।
କ୍ରିଯତେ ଯତ୍ ତୁ ଯଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ତତ୍ ତେନୈଵ କୃତଂ ଭଵେତ୍ । ଲୁନାତି ଦାତ୍ରଂ ପୁଂଶକ୍ତ୍ଯା ହନ୍ତୈଵ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ପୁମାନ୍
ଯେଉଁ କାମ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ; ତାହା ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଚାକୁ ଲୋକର ଶକ୍ତିରେ କାଟେ, ତଥାପି ଲୋକୁକୁ ହତ୍ୟାକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୀଯତେ ଯତ୍ ତୁ ଯଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ପୀତଂ ତେନୈଵ ତଦ୍ ଭଵେତ୍ । ପାତ୍ରେଣ ପୀଯତେ ପାନଂ ପାନପସ୍ ତୂଚ୍ଯତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ପଦାର୍ଥ ପିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପିଆଯାଏ; ତାହା ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ବାତିଲି ଦ୍ୱାରା ପାନୀୟ ପିଆଯାଏ, ତଥାପି ଲୋକୁକୁ ପାନକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵାସି ସୁଜଡମ୍ ଅସକୃଜ୍ ଜ୍ଞେନ ବୋଧ୍ଯସେ । ତେନାତ୍ମୈଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ଚିନୋତୀଦଂ ହି ନୋ ଭଵେତ୍
ତୁମର ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ତୁମେ ଅଜଡ଼ ଅଛ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଜାଗୃତ ହୁଅଛ। ଏହିପରି, ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।
ଅନାରତଂ ବୋଧଯତି ତ୍ଵାମ୍ ଆତ୍ମା ପରମେଶ୍ଵରଃ । ବୋଧନୀଯା ବୁଧୈର୍ ମୂଢାଃ କିଲାଵୃତ୍ତିଶତୈର୍ ଅପି
ପରମେଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ସଦା ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଛନ୍ତି; ମୂଢ଼ମାନେ ଶତ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ କରାଯିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଆତ୍ମସତ୍ତୈଵ ବୋଧୈକରୂପିଣୀ ସ୍ଫୁରତୀହ ହି । ତଯୈଵ ଚିତ୍ତ ଶବ୍ଦାର୍ଥାନ୍ ଅଙ୍ଗୀକୃତ୍ଯ ଲଘୁ ସ୍ଥିତମ୍
ଆତ୍ମାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନର ଏକମାତ୍ର ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନ, ତୁମେ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛ।
ଏଵଂ ଚିତ୍ତ ତ୍ଵମ୍ ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ ଆତ୍ମଶକ୍ତେର୍ ଉପାଗତମ୍ । ଜ୍ଞାନେ ତ୍ଵ୍ ଅଦ୍ଯାଵଗଲିତଂ ତୀଵ୍ରେ ହିମମ୍ ଇଵାତପେ
ଏଭଳି, ମନ, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆତ୍ମାର ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନରେ, ଆଜି ତୁମେ ତୀବ୍ର ରୂପେ ହିମ ପ୍ରଭାରେ ହେବା ପରି ଗଳିଯାଉଛ।
ତସ୍ମାନ୍ ମୃତଂ ତ୍ଵଂ ମୂଢଂ ତ୍ଵଂ ନାସି ତ୍ଵଂ ପରମାର୍ଥତଃ । ତଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ମାନୋ ମାସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସୁଖାଯ ତେ
ସେହିପରି, ତୁମେ ମୃତ, ତୁମେ ମୂଢ଼, ପ୍ରକୃତରେ ତୁମର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; 'ମୁଁ ସେଇ' ବୋଲି ଅନାବଶ୍ୟକ ମନ୍ତ୍ରଣା ରୁହିଲେ ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଆଣିବ।
ଅସତ୍ଯାଶ୍ ଚିତ୍ତକଲନା ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଲତା ଇଵ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରମ୍ ଏଵେହ ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ମନର ଯେଉଁ କଳ୍ପନାଗୁଡ଼ିକି ଅସତ୍ୟ, ଏହା ଜାଦୁକରଙ୍କ ମାୟାର ଝାଲର ଭଳି ଅସାର । ଏଠାରେ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଓ ପ୍ରିୟ, ପରମବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ।
ନରାମରଜଗଦ୍ରୂପୈର୍ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଶକ୍ତିର୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ସାମୁଦ୍ରୀ କଣକଲ୍ଲୋଲଜାଲୈର୍ ଵେଲେଵ ଵଲ୍ଗତି
ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପରେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଶମୁଦ୍ରତଟ ଅନେକ ସୁନା ତରଙ୍ଗର ଝାଲରେ ଚମକେ ।
ଚିନ୍ମଯଂ ଚିଦ୍ଭଵନ୍ ମୂଢ ତତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ପରମାତ୍ ପଦାତ୍ । ନିତ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ତ୍ଵଂ କିମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପରିଶୋଚସି
ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ ଚେତନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଚେତନା, ସେଇ ପରମ ଦଶାରୁ ଆସିଛ; ସେଥିରୁ ତୁମେ ସଦା ଅଲଗା ନୁହଁ — ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଛି ପାଇଁ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?
ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଭାଵସ୍ଥଂ ସର୍ଵରୂପଂ ହି ତତ୍ ପଦଂ । ତତ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ସର୍ଵମ୍ ଏଵାଶୁ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭଵତି ସର୍ଵଦା
ସେଇ ପଦ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛି; ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ସବୁକିଛି ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ସଦା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ ।
ନ ତ୍ଵମ୍ ଅସ୍ତି ନ ଦେହୋ ଽସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତୀହ ମହତ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ । ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତି ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦୈସ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆର୍ତିର୍ ହି କସ୍ଯ କା
ତୁମେ ନାହାଁ, ଏହି ଦେହ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏଠାରେ କେବଳ ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଭାବର ଧାରା ଶୁଖିଗଲେ, କାହା ପାଇଁ ଦୁଃଖ ରହିବ?
ଆତ୍ମା ଚେତ୍ ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମୈଵ ସର୍ଵଗୋ ଽସ୍ତୀହ ନେତରଃ । ଆତ୍ମନୋ ଽନ୍ଯଜ୍ ଜଡଂ ତ୍ଵଂ ଚେତ୍ ତତ୍ ତ୍ଵଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଵପୁଃ
ଯଦି ତୁମେ ଆତ୍ମା, ତେବେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏହି ଆତ୍ମା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ଯଦି ତୁମେ ଆତ୍ମା ନୁହଁ, ତେବେ ତୁମେ ଜଡ଼, ଏମିତି ଅସାର ଦେହ ଥିବା ନୁହଁ।
ଆତ୍ମୈଵ ସର୍ଵଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ ତଦନ୍ଯତ୍ ତୁ ନକିଞ୍ଚନ । ତନ୍ ନକିଞ୍ଚିତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନ୍ଯଦ୍ ଯଦି ତତ୍ ତ୍ଵଂ ନକିଞ୍ଚନ
ସମସ୍ତ ତିନି ଜଗତ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ୍; ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ତୁମେ ଯଦି ଆତ୍ମା, ତେବେ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ତୁମେ ଯଦି ନୁହଁ, ତେବେ ତୁମେ କିଛି ନୁହଁ।
ଅହଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଇଦଂ ତନ୍ ମେ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ କିମ୍ ଈହସେ । ଅସଦ୍ଵପୁଃ କିଂ ସ୍ଫୁରତି ଶଶଶୃଙ୍ଗେଣ କୋ ହତଃ
'ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଅବ୍ୟର୍ଥ ଚେଷ୍ଟା କାହିଁକି କରୁଛ? ଯେଉଁ ଦେହ ନାହିଁ, ସେଠାରୁ କଣ ଦେଖାଯିବ? ଖରା ଶଶକର ଶିଙ୍ଗରେ କିଏ ମରେ?
ତୃତୀଯା କଲ୍ପନା ନାସ୍ତି ଚିଜ୍ଜଡାଂଶେତରା ଶଠ । ଛାଯାହସନଯୋର୍ ମଧ୍ଯେ ତୃତୀଯେଵାନୁରଞ୍ଜନା
ଚେତନା ଓ ଜଡତା ଛଡ଼ି ତୃତୀୟ କୌଣସି କଳ୍ପନା ନାହିଁ, ହେ ଚତୁର! ଯେପରି ଛାୟା ଓ ଧୂପ ମଧ୍ୟରେ ତୃତୀୟ କୌଣସି ରଙ୍ଗ ନାହିଁ, ସେପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ସତ୍ଯାଵଲୋକନାଜ୍ ଜାତେ ଚିତ୍ତ୍ଵଜାଡ୍ଯଦୃଶୋଃ କ୍ଷଯେ । ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଯତ୍ ତତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଜ୍ଞ ସ୍ଵସଂଵେଦନମାତ୍ରକମ୍
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ମନ ଓ ଜଡତାର ଭାବନା ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ହେ ଅଜ୍ଞ, ସେହିଟି ମାତ୍ର ସ୍ୱୟଂ ଜ୍ଞାନ।
ତେନ ମୂଢ ନ କର୍ତୃ ତ୍ଵଂ ନ ଭୋକ୍ତୃ ତ୍ଵଂ ନ ଚାପ୍ଯ୍ ଅସି । ତଦ୍ ଏଵାସି ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ଯଜ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ଭଵାତ୍ମକମ୍
ଏହିପରି, ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ତୁମେ ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଛ। ଏହି ଭାବରେ ଜନ୍ମିଥିବା ମୂର୍ଖତାକୁ ଛାଡ଼।
କେଵଲଂ ତ୍ଵ୍ ଅଜ୍ଞଵିଷଯମ୍ ଉପଦେଶାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ । ତ୍ଵଯା କରଣଭୂତେନ କରୋତ୍ଯ୍ ଆତ୍ମେତି କଥ୍ଯତେ
ମାନ୍ୟ ଅଜ୍ଞମାନଙ୍କୁ ବୁଝେଇବା ପାଇଁ ମାତ୍ର ଏହିପରି କୁହାଯାଏ ଯେ, ତୁମେ କାରଣ ଭାବେ କାମ କରୁଛ, ଏବଂ ତୁମକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅସତ୍ସ୍ଵରୂପଂ କରଣଂ ଜଡଂ ନିରଵଲମ୍ବନମ୍ । ନ ସ୍ପନ୍ଦତେ ନ ପ୍ଲଵତେ କର୍ତୃସମ୍ବୋଧନଂ ଵିନା
ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଉପକରଣ ଅସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର, ଜଡ଼ ଓ କୌଣସି ଆଧାର ନଥିବା, ସେଠାରେ କୌଣସି କର୍ତ୍ତାଙ୍କର ଆଦେଶ ଛାଡ଼ି, ଏହା କେବେ ନ ଚଳେ, ନ କିଛି କରେ।
ଅକର୍ତୁଃ କରଣସ୍ଯାଜ୍ଞ ଶକ୍ତିଃ କାଚିନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଦାତ୍ରସ୍ଯ ଲାଵକାଭାଵେ କର୍ତୁଂ କିମ୍ ଇଵ ଶକ୍ତତା
ଏ ଅଜ୍ଞାନୀ, କର୍ତ୍ତା ନଥିଲେ କୌଣସି ଉପକରଣରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଯେପରି, ଦାତା ନଥିଲେ ଦେବା ପାଇଁ କେଉଁଠି ଶକ୍ତି ରହିପାରିବ?
ଖଡ୍ଗପ୍ରହାରଵିଚ୍ଛେଦକ୍ରିଯାଯାଂ ପୁଂସି ଶକ୍ତତା । ନ ଖଡ୍ଗେ ସୁଜଡେ କୃତ୍ତସର୍ଵାଙ୍ଗେ ଽପ୍ଯ୍ ଅସ୍ତି ଶକ୍ତତା
ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟିବା କାମରେ ଶକ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ ଥାଏ, ତଳୱାର ଭିତରେ ନୁହେଁ; ତଳୱାର ଯେତେବେଳେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଡ଼ ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥାଏ, ତାହାରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାନ୍ ନାସି ସଖେ କର୍ତୃ ମା ଵ୍ଯର୍ଥଂ ଦୁଃଖଭାଗ୍ ଭଵ । ପରାର୍ଥଂ କ୍ଲେଶିତା ମୂର୍ଖ ପ୍ରାକୃତେଷୁ ନ ଶୋଭତେ
ସେଥିପାଇଁ, ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ—ଅନାବଶ୍ୟକ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି; ଅବିବେକୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ସହିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଉନାହିଁ।
ଈଶ୍ଵରୋ ନେଦୃଶଶ୍ ଶୋଚ୍ଯୋ ଯସ୍ ତ୍ଵଯୋପକୃତୋ ଭଵେତ୍ । ନୈଵ ତସ୍ଯ କୃତେନାର୍ଥୋ ନାକୃତେନେହ କଶ୍ଚନ
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦୟା କରିବାକୁ ଦରକାର ନୁହେଁ—ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଉପକାର କରିଲେ କିମ୍ବା ନ କରିଲେ, ସେଥିରୁ ତାଙ୍କର କୌଣସି ଲାଭ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା କିଛି ହାରାଯାଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ତୂପକରୋମ୍ଯ୍ ଏନମ୍ ଇତି କେଵଲମ୍ ଅଲ୍ପଧୀଃ । କ୍ଲିଶ୍ଯତେ ଚ ସତାଂ ତ୍ଵ୍ ଅର୍ଥୋ ନ କଶ୍ଚିଦ୍ ଉପଯୁଜ୍ଯତେ
ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ମନେ କରନ୍ତି—'ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏହାକୁ ଉପକାର କରିବି'—ଏହି ଭାବରେ ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି କାମରେ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ।
କର୍ତୁର୍ ଭୋଗେଶ୍ଵରସ୍ଯୈଵମ୍ ଅଥ ଚେଦ୍ ଅନୁଵର୍ତସେ । ତଦ୍ ଅସ୍ଯ କାଚିନ୍ ନେଚ୍ଛେହ ତୃପ୍ତତ୍ଵାତ୍ ସର୍ଵଦୈଵ ହି
ଯଦି ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଏବଂ ଭୋଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାକୁ ଅନୁସରଣ କର, ତେବେ ସେଠାରେ ସେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥାଏ, କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ରହିନଥାଏ।
ଅକୃତ୍ରିମାଵଭାସେନ ସର୍ଵଗେନ ଚିଦାତ୍ମନା । ଏକେନୈଵେଦମ୍ ଆପୂର୍ଣଂ କଲ୍ପନୈଵାସ୍ତି ନେତରା
ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ଚେତନାର ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଏକଟି ଅନ୍ୟ ସବୁ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ; କଳ୍ପନା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଏକାନେକାଵଭାସେନ ସମସ୍ତେନ ତତାତ୍ମନା । ଆତ୍ମନ୍ଯ୍ ଏଵାତ୍ମନୈଵାନ୍ତଃ କ୍ରିଯତେ କିଂ କିମ୍ ଇଷ୍ଯତେ
ଏକ ଓ ଅନେକ ଭାବରେ, ସମସ୍ତକୁ ଆତ୍ମା ଭାବରେ, ନିଜ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟରେ, ନିଜ ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାମ ହେଉଛି—ତେବେ ଏଠାରେ ଆଉ କଣ ଆଶା କରାଯିବ?