ଅହଂ ଚିଦ୍ଵଦ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଅସତ୍ଯା ତଵ ଵାସନା । ଅତ୍ଯନ୍ତଭିନ୍ନଯୋର୍ ଐକ୍ଯଂ ନାସ୍ତି ଚିନ୍ମନସୋଶ୍ ଶଠ
‘ମୁଁ ଚେତନା’ ବୋଲି ଭାବିବା ତୁମର ଆଦତ ଅର୍ଥହୀନ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା; ଚେତନା ଓ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ, ଏହାମାନେ କେବେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଚତୁର।
ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷା ତଵାହଙ୍କାରଦୁନ୍ଦୁଭିଃ । ମିଥ୍ଯୈଵ ଜାତା ଦୁଃଖାଯ ନ ସତ୍ଯା ସତ୍ଯଵର୍ଜିତା
‘ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ବଞ୍ଚୁଛି’ ବୋଲି ଭାବିବା ତୁମର ଅହଂକାରର ଢୋଲର ଧ୍ୱନି; ଏହା ମିଥ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅହଙ୍କାରାଦ୍ ଅହଂ ସୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଏତାଂ ସଂରବ୍ଧତାଂ ତ୍ଯଜ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ମୂର୍ଖ ତ୍ଵଂ କିଂ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତରଲାଯସେ
ଅହଂକାରରୁ ଉପଜିଥିବା ‘ମୁଁ ଏହି’ ବୋଲି ଆତୁରତାକୁ ଛାଡ଼; ତୁମେ କିଛି ନୁହଁ, ହେ ମୂର୍ଖ, ତେବେ କାହିଁକି ଅର୍ଥହୀନ ଭାବେ ଚେଞ୍ଚଳ ହେଉଛ?
ସଂଵିଚ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ସଂଵିଦୋ ଽନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଦେହେ ଽସ୍ମିଂସ୍ ତନ୍ ମହାମୂର୍ଖ କିଂ ତତ୍ ସ୍ଯାଚ୍ ଚିତ୍ତନାମକମ୍
ଚେତନା ହେଉଛି ମନ, ଏହାର ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ କିଛି ନାହିଁ। ଚେତନା ଠାରୁ ଭିନ୍ନ କିଛି ଅନ୍ୟ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି ଦେହରେ, ହେ ମହାମୂର୍ଖ, ତେବେ 'ମନ' ବୋଲି କ'ଣ କୁହାଯିବ?
ଵିଷପର୍ଯଵସାନେଯଂ ରସାଯନଵଦ୍ ଉତ୍ଥିତା । ଭୋକ୍ତୃତାକର୍ତୃତାଶଙ୍କା ତଵ ଚିତ୍ତ ମୁଧୈଵ ହି
ତୋର ଏହି ମନ, ବିଷର ଶେଷରେ ଉପଜୁଥିବା ରସାୟନ ଭଳି, ଏକ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ। କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଓ ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱର ଭାବ ମଧ୍ୟ ଅସାର ଅଟକଣା ମାତ୍ର।
ମୋପହାସପଦଂ ଗଚ୍ଛ ମୂର୍ଖେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣ ସ୍ଵଯମ୍ । ନ କର୍ତା ତ୍ଵଂ ନ ଭୋକ୍ତା ତ୍ଵଂ ଜଡୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେନ ବୋଧ୍ଯସେ
ହେ ମୂର୍ଖ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦଳ, ନିଜକୁ ହସ୍ୟାସ୍ପଦ କରିବାକୁ ଯିଅନାହଁ। ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ତୁମେ ଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ; ତୁମେ ଜଡ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତୁମକୁ ଜଣାଇଥାଏ।
କସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵସି ଭୋଗାନାଂ କେ ଵା ଭୋଗା ଭଵନ୍ତି ତେ । ଜଡସ୍ଯାତ୍ମୈଵ ତେ ନାସ୍ତି ବନ୍ଧୁମିତ୍ରାଦି ତତ୍ କୁତଃ
ତୁମେ କିଏ ଭୋଗ ପାଇବାକୁ? କିଏସବୁ ଭୋଗ ତୁମର? ଜଡ ପଦାର୍ଥ ପାଖରେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ—ତେବେ ବନ୍ଧୁ, ମିତ୍ର ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିପରି ହେବେ?
ଯଜ୍ ଜଡଂ ତଦ୍ ଧି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଦ୍ ଏଵାସତ୍ତଯାନ୍ଵିତମ୍ । ଜ୍ଞତ୍ଵକର୍ତୃତ୍ଵଭୋକ୍ତୃତ୍ଵମନ୍ତୃତ୍ଵାନାମ୍ ଅସମ୍ଭଵାତ୍
ଯାହା ଜଡ, ସେ କେବେ ଥାଏ ନାହିଁ; କେବଳ ସତ୍ୟ ଅଛି, ତା ସହିତ ଅସତ୍ୟ ମିଶିଛି, କାରଣ ଜ୍ଞାନ, କର୍ତୃତ୍ୱ, ଭୋଗ କିମ୍ବା ଶିଖ୍ୟା ଜଡ ବସ୍ତୁରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚେତନରୂପଂ ଚେତ୍ ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମୈଵ ତେ ଵପୁଃ । ଭାଵାଭାଵମଯୀ ଚିତ୍ତ ସତ୍ତା ତେ କେଵ ଦୁଃଖଦା
ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ତଃଚେତନାର ରୂପ, ତେବେ ତୁମର ନିଜ ଦେହ ହେଉଛି ଆତ୍ମା। ମନ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛିବା ଓ ନଥିବା ଦୁଇଟି ମିଶିଛି, ସେ ମନ କେମିତି ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବ?
ଯେ ଵା କର୍ତୃତ୍ଵଭୋକ୍ତୃତ୍ଵେ ମିଥ୍ଯୈଵାଧିଗତେ ତ୍ଵଯା । ମଯା ତେ ହି ପ୍ରମାର୍ଜ୍ଯେତେ ଶୃଣୁ ଯୁକ୍ତ୍ଯା କଥଂ ଶଠ
ତୁମେ କର୍ତୃତ୍ୱ ଓ ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ଧରିଛ, ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଏବେ ଦୂର କରିଦେବି—ଶୁଣ, ଚତୁର, କିପରି ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭ୍ରମ ଦୂର ହୁଏ।
ସ୍ଵଯଂ ତାଵଦ୍ ଭଵାନ୍ ଏଷ ଜଡୋ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅତ୍ର ସଂଶଯଃ । ଜଡସ୍ଯ କୀଦୃକ୍ କର୍ତୃତ୍ଵଂ ନୃତ୍ଯନ୍ତି ହି କଥଂ ଶିଲାଃ
ତୁମେ ନିଜେ ଜଡ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଜଡ ବସ୍ତୁ କେମିତି କାମ କରିପାରିବ? ପାଥର କେବେ ନୃତ୍ୟ କରିପାରିବ କି?
ଉପଜୀଵ୍ଯ ଚିରଂ ତସ୍ମାଚ୍ ଛୁଦ୍ଧଂ ତଦ୍ଭାଗମ୍ ଐଶ୍ଵରମ୍ । ଜୀଵସୀଚ୍ଛସି ହଂସି ତ୍ଵଂ ପ୍ଲଵସେ ଯାସି ଵଲ୍ଗସି
ସେଇ ପବିତ୍ର ଦିବ୍ୟ ଅଂଶରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆଶ୍ରୟ କରି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ହତ୍ୟା କର, ଭସିଯାଉଛ, ଯାଉଛ, ଲାଫିଯାଉଛ।
କ୍ରିଯତେ ଯତ୍ ତୁ ଯଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ତତ୍ ତେନୈଵ କୃତଂ ଭଵେତ୍ । ଲୁନାତି ଦାତ୍ରଂ ପୁଂଶକ୍ତ୍ଯା ହନ୍ତୈଵ ପ୍ରୋଚ୍ଯତେ ପୁମାନ୍
ଯେଉଁ କାମ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କରାଯାଏ; ତାହା ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଚାକୁ ଲୋକର ଶକ୍ତିରେ କାଟେ, ତଥାପି ଲୋକୁକୁ ହତ୍ୟାକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପୀଯତେ ଯତ୍ ତୁ ଯଚ୍ଛକ୍ତ୍ଯା ପୀତଂ ତେନୈଵ ତଦ୍ ଭଵେତ୍ । ପାତ୍ରେଣ ପୀଯତେ ପାନଂ ପାନପସ୍ ତୂଚ୍ଯତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ପଦାର୍ଥ ପିଆଯାଏ, ସେଠାରେ ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପିଆଯାଏ; ତାହା ସେଇ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ବାତିଲି ଦ୍ୱାରା ପାନୀୟ ପିଆଯାଏ, ତଥାପି ଲୋକୁକୁ ପାନକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପ୍ରକୃତ୍ଯୈଵାସି ସୁଜଡମ୍ ଅସକୃଜ୍ ଜ୍ଞେନ ବୋଧ୍ଯସେ । ତେନାତ୍ମୈଵାତ୍ମନାତ୍ମାନଂ ଚିନୋତୀଦଂ ହି ନୋ ଭଵେତ୍
ତୁମର ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ତୁମେ ଅଜଡ଼ ଅଛ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଜାଗୃତ ହୁଅଛ। ଏହିପରି, ଆତ୍ମା ନିଜେ ନିଜକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ।
ଅନାରତଂ ବୋଧଯତି ତ୍ଵାମ୍ ଆତ୍ମା ପରମେଶ୍ଵରଃ । ବୋଧନୀଯା ବୁଧୈର୍ ମୂଢାଃ କିଲାଵୃତ୍ତିଶତୈର୍ ଅପି
ପରମେଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ସଦା ତୁମକୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଛନ୍ତି; ମୂଢ଼ମାନେ ଶତ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜାଗ୍ରତ କରାଯିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଆତ୍ମସତ୍ତୈଵ ବୋଧୈକରୂପିଣୀ ସ୍ଫୁରତୀହ ହି । ତଯୈଵ ଚିତ୍ତ ଶବ୍ଦାର୍ଥାନ୍ ଅଙ୍ଗୀକୃତ୍ଯ ଲଘୁ ସ୍ଥିତମ୍
ଆତ୍ମାର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନର ଏକମାତ୍ର ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ; ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମନ, ତୁମେ ଶବ୍ଦ ଓ ତାହାର ଅର୍ଥକୁ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛ।
ଏଵଂ ଚିତ୍ତ ତ୍ଵମ୍ ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ ଆତ୍ମଶକ୍ତେର୍ ଉପାଗତମ୍ । ଜ୍ଞାନେ ତ୍ଵ୍ ଅଦ୍ଯାଵଗଲିତଂ ତୀଵ୍ରେ ହିମମ୍ ଇଵାତପେ
ଏଭଳି, ମନ, ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆତ୍ମାର ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନରେ, ଆଜି ତୁମେ ତୀବ୍ର ରୂପେ ହିମ ପ୍ରଭାରେ ହେବା ପରି ଗଳିଯାଉଛ।
ତସ୍ମାନ୍ ମୃତଂ ତ୍ଵଂ ମୂଢଂ ତ୍ଵଂ ନାସି ତ୍ଵଂ ପରମାର୍ଥତଃ । ତଦ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ ମାନୋ ମାସ୍ତ୍ଵ୍ ଅସୁଖାଯ ତେ
ସେହିପରି, ତୁମେ ମୃତ, ତୁମେ ମୂଢ଼, ପ୍ରକୃତରେ ତୁମର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; 'ମୁଁ ସେଇ' ବୋଲି ଅନାବଶ୍ୟକ ମନ୍ତ୍ରଣା ରୁହିଲେ ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଆଣିବ।
ଅସତ୍ଯାଶ୍ ଚିତ୍ତକଲନା ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲଲତା ଇଵ । ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରମ୍ ଏଵେହ ବ୍ରାହ୍ମମ୍ ଅଙ୍ଗ ଵିଜୃମ୍ଭତେ
ମନର ଯେଉଁ କଳ୍ପନାଗୁଡ଼ିକି ଅସତ୍ୟ, ଏହା ଜାଦୁକରଙ୍କ ମାୟାର ଝାଲର ଭଳି ଅସାର । ଏଠାରେ କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ଓ ପ୍ରିୟ, ପରମବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ ।
ନରାମରଜଗଦ୍ରୂପୈର୍ ବ୍ରାହ୍ମୀ ଶକ୍ତିର୍ ଉଦେତ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ସାମୁଦ୍ରୀ କଣକଲ୍ଲୋଲଜାଲୈର୍ ଵେଲେଵ ଵଲ୍ଗତି
ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପରେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଦିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଶମୁଦ୍ରତଟ ଅନେକ ସୁନା ତରଙ୍ଗର ଝାଲରେ ଚମକେ ।
ଚିନ୍ମଯଂ ଚିଦ୍ଭଵନ୍ ମୂଢ ତତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ପରମାତ୍ ପଦାତ୍ । ନିତ୍ଯମ୍ ଅଵ୍ଯତିରିକ୍ତଂ ତ୍ଵଂ କିମ୍ ଅନ୍ଯତ୍ ପରିଶୋଚସି
ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ ଚେତନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଚେତନା, ସେଇ ପରମ ଦଶାରୁ ଆସିଛ; ସେଥିରୁ ତୁମେ ସଦା ଅଲଗା ନୁହଁ — ତେବେ ଅନ୍ୟ କିଛି ପାଇଁ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛ?
ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵଭାଵସ୍ଥଂ ସର୍ଵରୂପଂ ହି ତତ୍ ପଦଂ । ତତ୍ପ୍ରାପ୍ତୌ ସର୍ଵମ୍ ଏଵାଶୁ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭଵତି ସର୍ଵଦା
ସେଇ ପଦ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିତ, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଅଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛି; ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ସବୁକିଛି ତୁରନ୍ତ ଏବଂ ସଦା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଯାଏ ।
ନ ତ୍ଵମ୍ ଅସ୍ତି ନ ଦେହୋ ଽସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତୀହ ମହତ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ । ଅହଂ ତ୍ଵମ୍ ଇତି ନିଷ୍ଷ୍ଯନ୍ଦୈସ୍ ସ୍ଫୁରତ୍ଯ୍ ଆର୍ତିର୍ ହି କସ୍ଯ କା
ତୁମେ ନାହାଁ, ଏହି ଦେହ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଏଠାରେ କେବଳ ବଡ଼ ବ୍ରହ୍ମ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। 'ମୁଁ' ଓ 'ତୁମେ' ଭାବର ଧାରା ଶୁଖିଗଲେ, କାହା ପାଇଁ ଦୁଃଖ ରହିବ?
ଆତ୍ମା ଚେତ୍ ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମୈଵ ସର୍ଵଗୋ ଽସ୍ତୀହ ନେତରଃ । ଆତ୍ମନୋ ଽନ୍ଯଜ୍ ଜଡଂ ତ୍ଵଂ ଚେତ୍ ତତ୍ ତ୍ଵଂ ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଅସ୍ଯ୍ ଅଵିଦ୍ଵପୁଃ
ଯଦି ତୁମେ ଆତ୍ମା, ତେବେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଏହି ଆତ୍ମା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ଯଦି ତୁମେ ଆତ୍ମା ନୁହଁ, ତେବେ ତୁମେ ଜଡ଼, ଏମିତି ଅସାର ଦେହ ଥିବା ନୁହଁ।
ଆତ୍ମୈଵ ସର୍ଵଂ ତ୍ରିଜଗତ୍ ତଦନ୍ଯତ୍ ତୁ ନକିଞ୍ଚନ । ତନ୍ ନକିଞ୍ଚିତ୍ ତ୍ଵମ୍ ଆତ୍ମାନ୍ଯଦ୍ ଯଦି ତତ୍ ତ୍ଵଂ ନକିଞ୍ଚନ
ସମସ୍ତ ତିନି ଜଗତ ଏକମାତ୍ର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ୍; ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ତୁମେ ଯଦି ଆତ୍ମା, ତେବେ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ; ତୁମେ ଯଦି ନୁହଁ, ତେବେ ତୁମେ କିଛି ନୁହଁ।
ଅହଂ ତ୍ଵ୍ ଇଦମ୍ ଇଦଂ ତନ୍ ମେ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥଂ କିମ୍ ଈହସେ । ଅସଦ୍ଵପୁଃ କିଂ ସ୍ଫୁରତି ଶଶଶୃଙ୍ଗେଣ କୋ ହତଃ
'ମୁଁ ଏହି, ଏହା ମୋର' ବୋଲି ଅବ୍ୟର୍ଥ ଚେଷ୍ଟା କାହିଁକି କରୁଛ? ଯେଉଁ ଦେହ ନାହିଁ, ସେଠାରୁ କଣ ଦେଖାଯିବ? ଖରା ଶଶକର ଶିଙ୍ଗରେ କିଏ ମରେ?
ତୃତୀଯା କଲ୍ପନା ନାସ୍ତି ଚିଜ୍ଜଡାଂଶେତରା ଶଠ । ଛାଯାହସନଯୋର୍ ମଧ୍ଯେ ତୃତୀଯେଵାନୁରଞ୍ଜନା
ଚେତନା ଓ ଜଡତା ଛଡ଼ି ତୃତୀୟ କୌଣସି କଳ୍ପନା ନାହିଁ, ହେ ଚତୁର! ଯେପରି ଛାୟା ଓ ଧୂପ ମଧ୍ୟରେ ତୃତୀୟ କୌଣସି ରଙ୍ଗ ନାହିଁ, ସେପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ସତ୍ଯାଵଲୋକନାଜ୍ ଜାତେ ଚିତ୍ତ୍ଵଜାଡ୍ଯଦୃଶୋଃ କ୍ଷଯେ । ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ଯତ୍ ତତ୍ ତ୍ଵ୍ ଅଜ୍ଞ ସ୍ଵସଂଵେଦନମାତ୍ରକମ୍
ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ମନ ଓ ଜଡତାର ଭାବନା ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଯାହା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ, ହେ ଅଜ୍ଞ, ସେହିଟି ମାତ୍ର ସ୍ୱୟଂ ଜ୍ଞାନ।
ତେନ ମୂଢ ନ କର୍ତୃ ତ୍ଵଂ ନ ଭୋକ୍ତୃ ତ୍ଵଂ ନ ଚାପ୍ଯ୍ ଅସି । ତଦ୍ ଏଵାସି ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ଯଜ ମୌର୍ଖ୍ଯଂ ଭଵାତ୍ମକମ୍
ଏହିପରି, ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ତୁମେ ସେଇ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ ଅଟୁଟ ଅଛ। ଏହି ଭାବରେ ଜନ୍ମିଥିବା ମୂର୍ଖତାକୁ ଛାଡ଼।