ଵିଵେଶ ରମ୍ଭାରଚିତଂ ନିଜଂ ପର୍ଣୋଟଜାନ୍ତରମ୍ । ଚୂତଗୌରଂ ସସୌଗନ୍ଧ୍ଯମ୍ ଅଲିର୍ ନୀଲମ୍ ଇଵୋତ୍ପଲମ୍
ସେ ନିଜର ପତ୍ରର ଝୋପଡ଼ିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ରମ୍ଭା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଆମ୍ବ ଫୁଲ ପରି ହଳଦିଆ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ, ମଧୁମକ୍ଷିକା ନୀଳ କମଳକୁ ଯେମିତି ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେମିତି।
ତତ୍ରାସନେ ସମେ ଶୁଦ୍ଧେ ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଣହରିଣାଜିନେ । ଵିଶଶ୍ରାମାଚଲେ ଶାନ୍ତେ ଵାନ୍ତଵର୍ଷ ଇଵାମ୍ବୁଦଃ
ସେଠାରେ, ଏକ ସୁଚିତ୍ର ଏବଂ ସମତଳ ଆସନରେ, ହରିଣ ଚର୍ମ ପିଛାଇ ରଖି, ସେ ଶାନ୍ତ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ, ବର୍ଷା ପରେ ମେଘ ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୁଏ।
ବଦ୍ଧପଦ୍ମାସନଃ କୃତ୍ଵା ପାର୍ଷ୍ଣ୍ଯୋର୍ ଅଧି କରାଞ୍ଜଲିମ୍ । ଶୃଙ୍ଗିଵଚ୍ ଛାନ୍ତଚଲନମ୍ ଅତିଷ୍ଠଦ୍ ଦୃଢକନ୍ଧରମ୍
ସେ ପାଦ୍ମାସନ ବନ୍ଧି, ପାଦ ତଳେ ହାତ ରଖି, ଗଳାକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ଅଚଳ ହୋଇ ବସିଲେ, ଶିଙ୍ଗ ପରି।
ସଞ୍ଜହାରାଲମ୍ ଆଲୋକଂ ଦିଗ୍ଵିକୀର୍ଣଂ ଶନୈଶ୍ ଶନୈଃ । ଵିଶନ୍ ମେରୁଦରୀଂ ସାଯଂ ଭାନୁର୍ ଭାସାମ୍ ଇଵୋତ୍କରମ୍
ସେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକକୁ ଦେଉଁ ଦେଉଁ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ହଟାଇଲେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ତାଙ୍କର କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରେ, ସେମିତି।
ବାହ୍ଯାନ୍ ଆଭ୍ଯନ୍ତରାଂଶ୍ ଚୈଵ ସ୍ପର୍ଶାନ୍ ପରିହରନ୍ କ୍ରମାତ୍ । ଇଦମ୍ ଆକଲଯାମ୍ ଆସ ମନସା ଵିଗତୈନସା
ସେ ଦେଉଁ ଦେଉଁ ବାହାର ଓ ଭିତରର ସମସ୍ତ ସ୍ପର୍ଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ମନରେ ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅହୋ ନୁ ଚଞ୍ଚଲମ୍ ଇଦଂ ପ୍ରତ୍ଯାହୃତମ୍ ଅପି କ୍ଷଣାତ୍ । ନ ମନସ୍ ସ୍ଥୈର୍ଯମ୍ ଆଯାତି ତରଙ୍ଗପ୍ରୌଢପର୍ଣଵତ୍
ହାଁ, ଏହି ଚଞ୍ଚଳ ମନଟି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନିବାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତରଙ୍ଗରେ ଡୁଉଁଥିବା ପତ୍ରପରି ହେଉଛି।
ଚକ୍ଷୁରାଦିଭିର୍ ଉଦ୍ଦାମୈ ରୂପୈର୍ ଆହିତସମ୍ଭ୍ରମୈଃ । ଅଜସ୍ରମ୍ ଉତ୍ଫଲତ୍ଯ୍ ଏଵ ଵୀଟେଵ ତଲତାଡିତା
ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ରୂପ ଏବଂ ଅସ୍ଥିରତାରେ ଏହା ସବୁବେଳେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ଏହି ମନଟି ସବୁବେଳେ ତଳେ ମାରାଯାଇଥିବା ପାନ ଶାଖାପରି ଲାଗି ଉଛଳିଉଛି।
ତ୍ଯଜଦ୍ ଏଵାଶୁ ଗୃହ୍ଣାତି ଵୃତ୍ତୀର୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଵର୍ଧିତାଃ । ଯସ୍ମାନ୍ ନିଵାର୍ଯତେ ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରୋନ୍ମତ୍ତ ଇଵ ଧାଵତି
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଥିବା ଆଦତକୁ ମନ ତୁରନ୍ତ ଛାଡ଼ି ଆଉ ଧରି ନେଇଥାଏ; ଯେଉଁଠାରୁ ରୋକାଯାଏ, ସେଠାକୁ ପାଗଳ ଭଳି ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ଘଟାତ୍ ପଟମ୍ ଉପାଯାତି ପଟାଚ୍ ଛକଟମ୍ ଉତ୍କଟମ୍ । ଚିତ୍ତମ୍ ଅର୍ଥେଷୁ ଚରତି ପାଦପେଷ୍ଵ୍ ଇଵ ମର୍କତଃ
ମନ ଘଡ଼ାରୁ କପଡ଼ାକୁ, କପଡ଼ାରୁ ଭାରି ଗାଡ଼ିକୁ ଯାଏ; ଏହା ବସ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାନର ଗଛ ଚଢ଼ିବା ପରି ଘୁରିଘୁରି ଚାଲେ।
ପଞ୍ଚଦ୍ଵାରାଣି ମନସଶ୍ ଚକ୍ଷୁରାଦୀନ୍ଯ୍ ଅମୂନ୍ଯ୍ ଅଲମ୍ । ଦଗ୍ଧେନ୍ଦ୍ରିଯାଭିଧାନାନି ତାଵଦ୍ ଆଲୋକଯାମ୍ଯ୍ ଅହମ୍
ମନର ପାଞ୍ଚଟି ଦ୍ୱାର ହେଉଛି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ; ଏହାମାନେ ଜଳିଯାଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନାମରେ ଅଛନ୍ତି; ଏମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ମୁଁ ଏବେ ଦେଖୁଛି।
ହଂହୋ ହତେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣାଃ କିମ୍ ଏଷୋଦ୍ଦାମତେହ ଵଃ । ଵେଲା ଵିଲୁଲିତାମ୍ବୂନାମ୍ ଅବ୍ଧୀନାମ୍ ଇଵ ଚଞ୍ଚଲା
ହେ ଯାହାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି, ତୁମର ମନ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଏତେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଛି? ବାୟୁରେ ତଳମଳ କରୁଥିବା ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗ ପରି ଏହା ଅସ୍ଥିର।
ମା କୁରୁଧ୍ଵମ୍ ଅନର୍ଥାଯ ଚାପଲଂ ଚଞ୍ଚଲାଶଯାଃ । ସ୍ମରତାତୀତଵୃତ୍ତୀନି ଦୁଃଖଜାଲାନି ଭୂରିଶଃ
ତୁମେ ଅସ୍ଥିର ମନରେ ଅନାବଶ୍ୟକ କାମ କରି ନିଜ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କରିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଦୁଃଖର ଜାଳ ଆଣିଛି—ସେଥିକୁ ସ୍ମରଣ କର ।
ରୂପାଣି ମନସୋ ଯୂଯଂ ଜଡା ଏଵ କିଲାଧମାଃ । ଜଡିମ୍ନୋତ୍ସୁକତାତ୍ଯର୍ଥଂ ମୃଗତୃଷ୍ଣେଵ ଵଲ୍ଗତି
ମନର ଆକୃତି ତୁମେ ସବୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଓ ନିମ୍ନ ହେଉଛ । ଏହି ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅଲସତା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଆଗ୍ରହ ଦେଖାଇ, ମୃଗମରୀଚିକା ପରି ଏପଟେ ସେପଟେ ଦୌଡ଼ୁଛ ।
ଅସାରାତ୍ମସ୍ଵରୂପାଣାମ୍ ଅନାଲୋକଵତାଂ ସଦା । ଅନ୍ଧାନାମ୍ ଉଦ୍ଧତିର୍ ଯେଯଂ ସା ହାସାଯୈଵ ଜାଯତେ
ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପକୁ କେବେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅସାର ଓ ଅନ୍ଧକାରମୟ । ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ଥିରତା ଅନ୍ଧମାନଙ୍କର ଅସହାୟତା ପରି ହସ୍ୟାସ୍ପଦ ହୁଏ ।
ଚିଦାତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ ସର୍ଵଂ ସାକ୍ଷିତ୍ଵେନ କରୋତ୍ଯ୍ ଅଜଃ । ହତେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣା ଯୂଯଂ କିଂ ନିରର୍ଥକମ୍ ଆଗତାଃ
ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ, ଅଜନ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବା ଭଗବାନ ସବୁ କାମ କରନ୍ତି । ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ହରାଇଛ, ଏଠାରେ ଅର୍ଥହୀନ ଭାବେ କାହିଁକି ଆସିଛ ?
ମିଥ୍ଯୈଵୈତେ ଵିଵଲ୍ଗନ୍ତି ନୀରୂପା ନଯନାଦଯଃ । ଅଲାତଚକ୍ରପ୍ରତିମାସ୍ ସର୍ପରଜ୍ଜୁଭ୍ରମୋପମାଃ
ଏହି ଆଖି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ଭ୍ରମ ମାତ୍ର, ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ନୁହେଁ; ଏଗୁଡ଼ିକ ଘୂରୁଥିବା ଅଗ୍ନିଶଳାକା ପରି, କିମ୍ବା ରସ୍ସୀକୁ ସାପ୍ ବୋଲି ଭୁଲିବା ପରି।
ତେନାତ୍ମନା ବହୁଜ୍ଞେନ ନିର୍ଜ୍ଞାନାଶ୍ ଚକ୍ଷୁରାଦଯଃ । ମନାଗ୍ ଅପି ନ ସମ୍ବଦ୍ଧା ଦ୍ଯୁପାତାଲତଲାଦ୍ରିଵତ୍
ଏହିପରି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଆଖି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ; ସେମାନେ କିଛି ମଧ୍ୟ ସଂଯୁକ୍ତ ନୁହନ୍ତି, ଯେପରି ଆକାଶ ଭୂମି କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ସହିତ ଯୋଡ଼ାଯାଇନଥାଏ।
ଭୀତଃ ପାନ୍ଥ ଇଵାହିଭ୍ଯଃ ପୁକ୍କସେଭ୍ଯ ଇଵ ଦ୍ଵିଜଃ । ଦୂରେ ତିଷ୍ଠତି ଚିନ୍ମାତ୍ରମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯେଭ୍ଯସ୍ ତ୍ଵ୍ ଅନାମଯମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଦୂରରେ ରହିଥାଏ, କୌଣସି ଦୁଃଖ ସ୍ପର୍ଶ କରେନାହିଁ; ଯେପରି ଜଣେ ଯାତ୍ରୀ ସାପକୁ ଡରି ଦୂରେ ରହେ, କିମ୍ବା ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖେ।
ଚିତ୍ସତ୍ତାମାତ୍ରକେଣାଯଂ ସଙ୍କ୍ଷୋଭୋ ଭଵତାଂ ମିଥଃ । ତିଷ୍ଠତି ସ୍ଵୈରମ୍ ଆଦିତ୍ଯେ ଦିନକାର୍ଯଵତାମ୍ ଇଵ
ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଟି ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାର ଉପସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ଏହା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଦିନର କାମକାଜରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ।
ଚିତ୍ତ ଚାରଣଚାର୍ଵାକ ଚତୁର୍ଦିକ୍କୁକ୍ଷିଭିକ୍ଷୁକ । ଶ୍ଵେଵ ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଅନର୍ଥାଯ ମେଦଂ ଵିହର ହେ ଜଗତ୍
ହେ ଜଗତ, ମନ, ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁରୁଥିବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ଭିକ୍ଷୁ, ତୁମେ କୁକୁର ପରି ଅର୍ଥହୀନ ଭାବେ ମାତ୍ର ମାଂସ ପାଇଁ ଅନ୍ୟଥା ଘୁରୁଛ।
ଅହଂ ଚିଦ୍ଵଦ୍ ଇତି ଵ୍ଯର୍ଥମ୍ ଅସତ୍ଯା ତଵ ଵାସନା । ଅତ୍ଯନ୍ତଭିନ୍ନଯୋର୍ ଐକ୍ଯଂ ନାସ୍ତି ଚିନ୍ମନସୋଶ୍ ଶଠ
‘ମୁଁ ଚେତନା’ ବୋଲି ଭାବିବା ତୁମର ଆଦତ ଅର୍ଥହୀନ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା; ଚେତନା ଓ ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ, ଏହାମାନେ କେବେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଚତୁର।
ଜୀଵାମ୍ଯ୍ ଏଵାହମ୍ ଇତ୍ଯ୍ ଏଷା ତଵାହଙ୍କାରଦୁନ୍ଦୁଭିଃ । ମିଥ୍ଯୈଵ ଜାତା ଦୁଃଖାଯ ନ ସତ୍ଯା ସତ୍ଯଵର୍ଜିତା
‘ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ବଞ୍ଚୁଛି’ ବୋଲି ଭାବିବା ତୁମର ଅହଂକାରର ଢୋଲର ଧ୍ୱନି; ଏହା ମିଥ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅହଙ୍କାରାଦ୍ ଅହଂ ସୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯ୍ ଏତାଂ ସଂରବ୍ଧତାଂ ତ୍ଯଜ । ନ କିଞ୍ଚିଦ୍ ଅପି ମୂର୍ଖ ତ୍ଵଂ କିଂ ଵ୍ଯର୍ଥଂ ତରଲାଯସେ
ଅହଂକାରରୁ ଉପଜିଥିବା ‘ମୁଁ ଏହି’ ବୋଲି ଆତୁରତାକୁ ଛାଡ଼; ତୁମେ କିଛି ନୁହଁ, ହେ ମୂର୍ଖ, ତେବେ କାହିଁକି ଅର୍ଥହୀନ ଭାବେ ଚେଞ୍ଚଳ ହେଉଛ?
ସଂଵିଚ୍ ଚିତ୍ତମ୍ ଅନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ସଂଵିଦୋ ଽନ୍ଯନ୍ ନ ଵିଦ୍ଯତେ । ଦେହେ ଽସ୍ମିଂସ୍ ତନ୍ ମହାମୂର୍ଖ କିଂ ତତ୍ ସ୍ଯାଚ୍ ଚିତ୍ତନାମକମ୍
ଚେତନା ହେଉଛି ମନ, ଏହାର ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ କିଛି ନାହିଁ। ଚେତନା ଠାରୁ ଭିନ୍ନ କିଛି ଅନ୍ୟ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହି ଦେହରେ, ହେ ମହାମୂର୍ଖ, ତେବେ 'ମନ' ବୋଲି କ'ଣ କୁହାଯିବ?
ଵିଷପର୍ଯଵସାନେଯଂ ରସାଯନଵଦ୍ ଉତ୍ଥିତା । ଭୋକ୍ତୃତାକର୍ତୃତାଶଙ୍କା ତଵ ଚିତ୍ତ ମୁଧୈଵ ହି
ତୋର ଏହି ମନ, ବିଷର ଶେଷରେ ଉପଜୁଥିବା ରସାୟନ ଭଳି, ଏକ ମାତ୍ର ଭ୍ରମ। କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଓ ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱର ଭାବ ମଧ୍ୟ ଅସାର ଅଟକଣା ମାତ୍ର।
ମୋପହାସପଦଂ ଗଚ୍ଛ ମୂର୍ଖେନ୍ଦ୍ରିଯଗଣ ସ୍ଵଯମ୍ । ନ କର୍ତା ତ୍ଵଂ ନ ଭୋକ୍ତା ତ୍ଵଂ ଜଡୋ ଽସ୍ଯ୍ ଅନ୍ଯେନ ବୋଧ୍ଯସେ
ହେ ମୂର୍ଖ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦଳ, ନିଜକୁ ହସ୍ୟାସ୍ପଦ କରିବାକୁ ଯିଅନାହଁ। ତୁମେ କର୍ତ୍ତା ନୁହଁ, ତୁମେ ଭୋକ୍ତା ମଧ୍ୟ ନୁହଁ; ତୁମେ ଜଡ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତୁମକୁ ଜଣାଇଥାଏ।
କସ୍ ତ୍ଵଂ ଭଵସି ଭୋଗାନାଂ କେ ଵା ଭୋଗା ଭଵନ୍ତି ତେ । ଜଡସ୍ଯାତ୍ମୈଵ ତେ ନାସ୍ତି ବନ୍ଧୁମିତ୍ରାଦି ତତ୍ କୁତଃ
ତୁମେ କିଏ ଭୋଗ ପାଇବାକୁ? କିଏସବୁ ଭୋଗ ତୁମର? ଜଡ ପଦାର୍ଥ ପାଖରେ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ—ତେବେ ବନ୍ଧୁ, ମିତ୍ର ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିପରି ହେବେ?
ଯଜ୍ ଜଡଂ ତଦ୍ ଧି ନାସ୍ତ୍ଯ୍ ଏଵ ସଦ୍ ଏଵାସତ୍ତଯାନ୍ଵିତମ୍ । ଜ୍ଞତ୍ଵକର୍ତୃତ୍ଵଭୋକ୍ତୃତ୍ଵମନ୍ତୃତ୍ଵାନାମ୍ ଅସମ୍ଭଵାତ୍
ଯାହା ଜଡ, ସେ କେବେ ଥାଏ ନାହିଁ; କେବଳ ସତ୍ୟ ଅଛି, ତା ସହିତ ଅସତ୍ୟ ମିଶିଛି, କାରଣ ଜ୍ଞାନ, କର୍ତୃତ୍ୱ, ଭୋଗ କିମ୍ବା ଶିଖ୍ୟା ଜଡ ବସ୍ତୁରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚେତନରୂପଂ ଚେତ୍ ତ୍ଵଂ ତଦ୍ ଆତ୍ମୈଵ ତେ ଵପୁଃ । ଭାଵାଭାଵମଯୀ ଚିତ୍ତ ସତ୍ତା ତେ କେଵ ଦୁଃଖଦା
ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ତଃଚେତନାର ରୂପ, ତେବେ ତୁମର ନିଜ ଦେହ ହେଉଛି ଆତ୍ମା। ମନ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛିବା ଓ ନଥିବା ଦୁଇଟି ମିଶିଛି, ସେ ମନ କେମିତି ତୁମକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବ?
ଯେ ଵା କର୍ତୃତ୍ଵଭୋକ୍ତୃତ୍ଵେ ମିଥ୍ଯୈଵାଧିଗତେ ତ୍ଵଯା । ମଯା ତେ ହି ପ୍ରମାର୍ଜ୍ଯେତେ ଶୃଣୁ ଯୁକ୍ତ୍ଯା କଥଂ ଶଠ
ତୁମେ କର୍ତୃତ୍ୱ ଓ ଭୋକ୍ତୃତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଯେଉଁ ଭ୍ରମ ଧରିଛ, ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ଏବେ ଦୂର କରିଦେବି—ଶୁଣ, ଚତୁର, କିପରି ଯୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭ୍ରମ ଦୂର ହୁଏ।